Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

 

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp voor in de krant? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047

VOLG EERDSE KRANT

OP TWITTER

Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2017 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

 

 

EERDSE KRANT - 5 januari 2017

 

Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2017?

 

Morgenavond wordt in gemeenschapshuis De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekendgemaakt tijdens de Prinsenzitting van CV De Oivers. Dat betekent ook het einde van de regeerperiode van Prins Daan d’n Urste. Tijd om op de plek waar hij een jaar geleden werd onthuld nog een keer terug te kijken.

 

‘Het begin’, daar zijn we benieuwd naar als Daan heeft plaatsgenomen en de koffie verruild heeft voor een pilsje. “Ik was ’s morgens aan het werk toen ik een berichtje kreeg van Geertje Ploegmakers met de vraag ofdat ik haar wilde terugbellen. Ze had ‘een vraag’! Ik was alleen, dus heb haar meteen teruggebeld. Ofdat we een afspraak konden maken? Tja, dan je weet eigenlijk al waarover het gaat, als Geertje belt!” lacht Daan. “Ik meteen Willeke geappt met zus en zo is het geval. We kunnen Prins worden of Adjudant!?”

 

“De afspraak was een week later. Die hele week erover geprakkiseerd, wat doen we als…? Wij hadden afgesproken in een kroegje, ver weg. Eerst nog wat over de dienstenveiling gehad en zo, die kort daarvoor had plaatsgevonden. Op mijn vraag waarom we moesten komen kwam dan dé vraag: willen jullie Prins en Prinses worden?” Daans reactie: ”Godsakker, wat is dat voor een vraag? We mochten er een weekje over nadenken. Ook al dachten we in eerste instantie dat het niets voor ons zou zijn, waren we na een aantal dagen er toch uit. We doen het! Het is een hele eer.”

 

“Na ‘groen licht’ te hebben gegeven wilden we graag Gijs van den Boogaard als adjudant. Geertje en Richard Habraken zijn toen naar hem gegaan om te vragen ofdat Gijs en Kimberly adjudant en hofdame wilde worden. ‘Van wie dan, van Daan van Rozendaal zeker?’, zei Gijs meteen. Diezelfde avond nog belde Gijs mij op en riep: ‘Hey, prinske!’ Ik moest ietwat tactisch antwoorden, want voor hetzelfde geldt was hij wat aan het kloten. Maar dat was gelukkig niet het geval, ze hadden ‘ja’ gezegd.”

 

“En dan begint het geouwehoer!”, zoals Daan dat omschrijft. “Je gaat afspraken maken met z’n vieren en dan krijg je te horen en te zien wat het allemaal inhoudt. Je moet van alles regelen en doen, maar we zijn echt goed geholpen door Geertje en Richard. We konden altijd bij hun terecht. Na de onthulling heeft de Raad van Elf die taak overgenomen en hebben dat ook goed gedaan. We kwamen niets tekort. Het is toch de eerste keer, je weet niet wat je te wachten staat”, geeft Daan onbewust aan, alsof hij een zesjarig contract heeft getekend bij carnavalsvereniging De Oivers. Qua leeftijd zou hij nog zeker jaren Prins van Oiversland kunnen zijn, want met zijn zesentwintig lentes is hij de jongste Prins ooit. Daar proosten we op!

 

Dan naar de vrijdag, onthullingsdag. “Ik had die dag een cursus, maar mijn hoofd stond er niet naar. De cursus ging over een spuitlicentie. Ik hoefde gelukkig alleen maar te luisteren en na afloop een handtekening te zetten, want ik heb er niet veel van meegekregen. Thuis aangekomen zag ik dat ik al verschillende app’jes had gekregen van onze vriendengroep. Ze hadden kennelijk een vermoeden, maar zeker weten deden ze natuurlijk niet. Ik heb de deur op slot gedaan, de gordijnen dichtgemaakt en ben op de bank gaan zitten. Want als iemand langs zou komen, dan kom ik niet meer uit mijn woorden en is het bekend. Dacht ik.”

 

De zenuwen sloegen echt toe nadat Daan samen met Willeke en Gijs arriveerde bij het gemeenschapshuis. “Vlug-vlug naar de kelder, onder het podium. De komst van Eric van Houtum met Jurre, die een meet and greet gewonnen had bij de dienstenveiling, nam wel wat druk weg. Op weg naar het podium word je al van alle kanten gefeliciteerd, maar ik dacht: houd maar stil en laat dat doek maar naar beneden vallen. Het wachten duurt dan nog heel lang voor je gevoel, maar als het doek dan valt…”

 

Daan is hovenier, maar hij heeft (gelukkig) ook verstand van de journalistiek. Dé Eerdse Krant-memorecorder valt ‘plots’ uit. Maar de batterijen van een mobieltje (met recorder) zijn wel vol en het gesprek kan daarop verder worden vastgelegd.

 

Verder met de onthulling. “Het eerste wat ik toen zag was mijn vader. Die zat in het midden, precies in mijn gezichtsveld, en ik zag hem iets roepen. Ik wist precies wat, want een paar weken daarvoor vroeg hij nog aan me ofdat ik de nieuwe prins zou worden. ‘Nee, niets voor mij pa’, antwoordde ik hem terug. Een prachtig moment om net als je vader ook Prins van Oiversland te worden. Ook voor Willeke’s vader een bijzonder moment. Hij zat nietsvermoedend ‘in de bak’ te trommelen en hij bleef maar trommelen toen we tevoorschijn kwamen. Hij stond perplex. Daarna was het feest natuurlijk.”

 

De dag erop: “De hele dag heb je volk. Een bloemetje hier, een cadeautje en handje daar. Een hectische dag, maar wel mooi. Vlug wat gegeten en ’s avond weer naar De Brink voor de presentatieavond.” De start op die avond was wat stroef te noemen. Daan: “Ik sloeg dicht toen ik een woordje moest doen aan het begin van de avond. Het was heel kort en nog niet eens krachtig. ‘Wil je nog iets opschrijven op een briefje’, werd me van tevoren nog gevraagd. Nee, ik heb het in mijn hoofd zitten, is niet nodig. Dat gaat zo lukken, zei ik nog. Haha, ik loop naar boven en ik kon niets meer uitbrengen. De meeste kennen me en we gaan er een skônne carnaval van maken, was het enigste wat ik me kan herinneren wat ik gezegd heb. Héél kort dus.”

 

De week erop was het receptietijd. “Van te voren word nog tegen je gezegd: ‘Let op, let op, het wordt een lange dag’. Maar die dag vliegt echt voorbij, niet normaal, zo snel. Geweldig! Je krijgt van alles. Graszaad, eieren, carnavalsoverlevingspakketten en dozen paracetamols.” Paracetamols, heeft hij die ook nodig gehad? Daan geeft schoorvoetend toe dat, ondanks zijn jonge leeftijd, er toch een aantal doosjes minder in de keukenlade lagen dan bij aanvang van de carnaval.

 

We zullen Daan niet alleen blijven herinneren als de jongste Prins ooit, in ieder geval tot dat er nog een jongere prins onthuld zal worden, maar ook vooral om die ene beroemde foto, gemaakt bij begin van de optocht in Kuussegat op de zondag. Daan: “Het liedje In de blote kont van Moi Wark klonk door de luidsprekers op de prinsenwagen. Dat durf je niet, dat durf je niet, werd voor de gein tegen me gezegd.” Daan durfde het dus wel, met een nietsverhullende foto als gevolg. Opvallend, hij heeft weinig tot geen reactie gekregen van met name de Oiverinnekes. “Het zal tegenvallen, grapt hij. ”Maar het heeft er wel veel over gegaan”, geeft Daan aan, “nu nog steeds trouwens, zoals bij het ‘11-11 bal’." Hij is echter niet bang dat hij alleen maar herinnerd zal worden om die ene foto. “Nee, ik denk dat ze ons meer zullen herinneren aan de goeie dingen, hoe de rest van de carnaval is gegaan.”

 

“Je komt in een warme familie terecht, we hebben het niet willen missen. We hebben het ook getroffen met Vorst Jeroen en Hofdame Wendy. Ze hebben ons vieren goed geholpen. Op de dinsdagavond, nadat we de jassen aan hadden en ‘de deur’ dicht was gegaan van het Hooghuys, hadden we een emotioneel moment met ze. Het gevoel? Het is afgelopen. Als je zo intens ervan genoten hebt en een skônne carnaval hebt gehad, dan doet je dat wat. Dat vergeet je nooit meer.”

 

Dan is het tijd om vooruit te kijken, naar die spannende onthulling van morgen. Inmiddels een traditie, de Eerdse Krant schrijft ieder jaar een prijsvraag uit: weet jij wie de nieuwe Prins van Oiversland wordt? Deze laatste vraag is natuurlijk ook aan Prins Daan d’n Urste gesteld. “Ik ben benieuwd, maar denk Ton van der Linden.” Dingt hij mee naar de hoofdprijs?

 

Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor morgenavond (vrijdag) 20:11 uur binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. De minimumleeftijd is 18 jaar. Volgende week wordt in deze krant de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.

 

 

 

EERDSE KRANT - 5 januari 2017

 

Trimclub Triona zet ook tussen kerst en nieuw beste beentje voor

 

Terwijl de meeste sporten een winterstop hebben, geldt dat niet voor de Eerdse trimclub Triona. Dus: ook tussen kerst en nieuw werd onder bezielende leiding van Pietje Ven (Piet van de Ven) keihard de conditie op peil gehouden in de grote zaal van gemeenschapshuis De Brink. Uw redacteur deed ook fanatiek mee.

 

Alhoewel fanatiek, na afloop aan de bar waren de meningen daarover verdeeld onder de leden. Vooral de oefening om een minuut lang, alleen steunend op je handen en tenen, de houding aan te nemen als een plank. Tja, dat vergt toch enige oefening. Maar er waren meer oefenvormen die uw redacteur tweemaal moest aanhoren, of door Piet eerst moest worden voorgedaan. De ledenmaten werden in allerlei bochten gewrongen, geen spiertje werd overgeslagen.

 

Maar de clubavond, altijd op donderdag, begint elke keer rustig. Eerst worden er wat rondjes gelopen om de spieren op te warmen. Onder een lekker muziekje wordt vervolgens de moeilijkheidsgraad van de oefeningen zorgvuldig opgebouwd, echter iedereen kan op zijn niveau meedoen. Ondanks het ‘afzien’, is er zo nu en dan ook tijd voor een geintje, zeker als een ‘nieuw lid’ meedoet. Trouwens, nieuwe leden zijn van harte welkom, zo wordt na afloop duidelijk aangegeven. Kosten nog moeite worden gespaard om die aan te trekken. Zo heeft de club speciaal daarvoor een hotline geopend, die 24/7 bemand is door Ad Bekkers. Het nummer is 0413-366950. Je kunt ook gedeelten van een jaar lid zijn, aan flexibiliteit dus geen gebrek.

 

Na zo’n driekwartier zijn de oefeningen klaar en wordt er nog een partijtje gevolleybald als afsluiter. De teamindeling wordt willekeurig door Piet gemaakt, die als scheidsrechter scherp toeziet op een eerlijk verloop. Na het douchen wordt er aan de bar nog wat nagekaart over de eenzijdige volleybalwedstrijd (stonden alle sterken bij elkaar?) of kom je bijvoorbeeld te weten dat een lid vroeger Commandant Berging was. Daar was wat verwarring over, maar het bleek hier echter niet te gaan over iemand die de baas is over een wasmachine, of een droger of wat bezems. Nee, hij was een commandant in een legeronderdeel die tanks en vrachtauto’s ophalen of moeten wegslepen met een kraanwagen.

 

Opvallend verder aan de bar, tussen de gezelligheid door: Rivella, een verfrissend sprankelend frisdrankje, is populair onder de leden. En, op deze laatste clubavond van het jaar is de schaal met worstenbroodjes zo op.

 

De club telt nu dertien leden, maar een viertal is geblesseerd of herstellende. Maar, men geeft aan dat dit niet door de trimavonden komt, dus dit mag zeker nieuwe leden niet afschrikken om een keer mee te doen. Integendeel, uw redacteur had de volgende dag totaal geen last van spierpijn. Een compliment waard aan de ‘commandant van Triona’!

 

 

 

EERDSE KRANT - 12 januari 2017

 

Wilhelmien de Koning-Verbruggen Eerdeburger

 

Gezien haar grote verdiensten voor de Eerdse gemeenschap heeft de dorpsraad tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van afgelopen zondag Wilhelmien de Koning-Verbruggen (68) onderscheiden tot twintigste Eerdeburger. Voorzitter Frans Zegers roemde haar, omdat ze ‘al decennialang met veel liefde en toewijding vrijwilligerswerk heeft verricht en nog steeds verricht ten behoeve van mensen met een beperking, ouderen en zieken.

 

Hij omschreef haar verder als ‘een vrijwilligster waar je op kunt bouwen; niets is haar te veel!’ De voorzitter onderbouwde zijn uitspraken met de hieronder vastgelegde verdiensten. ‘Wilhelmien verricht al decennialang veel werk voor De Zonnebloem afdeling Veghel-Eerde-Mariaheide-Zijtaart. Ze is in oktober 1989 lid geworden. In januari 1990 heeft zij een bestuursfunctie aangenomen bij de Zonnebloem. Dit heeft ze gedaan tot januari 2008. In januari 2012 nam ze opnieuw zitting in het bestuur. In de jaren 2008 tot 2013 heeft ze echter beslist niet stil gezeten. Ze is erg actief en zit vol met ideeën. Ze doet de organisatie voor de lotenverkoop. Ze gaat op bezoek bij mensen die daaraan behoefte hebben en gaat met de duofiets met hen fietsen. Ziekenbezoek in Eerde, ze houdt ook in de gaten wie extra aandacht nodig heeft. Hier gaat ze achteraan zonder zichzelf op te dringen. Ze organiseert de dagboottocht en is op deze dag zelf ook actief aanwezig om alles in goede banen te leiden. Ze gaat mee als vrijwilligster op de regelmatige uitstapjes, busreizen, ontspanningsmiddagen en avonden die de Zonnebloem organiseert. Kortom, Wilhelmien is een erg bezige bij die graag alles doet voor haar medemens.’

 

Ook bij ouderensteunpunt Den Binnenhof is Wilhelmien zeer actief. ‘Vanaf de start (sinds oktober 2000) elke maandagmiddag is ze gastvrouw tijdens de open inloop. In 2002 heeft zij in dit steunpunt een line-dancegroep opgericht waarvan zij de leidster is en wekelijks dansles geeft. Vanaf 2007 serveert ze een keer per maand eten in het eetpunt van dit ouderensteunpunt. Sinds 2011 is ze een keer per maand begeleidster bij de filmavond. Verder, als er extra activiteiten plaatsvinden, hoeft ze maar gebeld te worden. Als ze tijd heeft, is ze er of… maakt ze er tijd voor vrij! Wilhelmien wordt door ‘Den Binnenhof’ omschreven als ‘een vrijwilligster waar je op kunt bouwen. Zij denkt mee en heeft oog voor de meest kwetsbare ouderen. Stimuleert zonder zichzelf op te dringen. Is kritisch in positieve zin.’

 

Verder is Wilhelmien vanaf september 2008 zeer actief als vrijwilliger zeer actief bij Ons Boerderijke (dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking) en vanaf de start in 2013 bij de dorpswinkel In de Molen. Ze werd al voor de start gevraagd. Ze zei meteen ‘ja’.

 

Omdat ze niet op de nieuwjaarsbijeenkomst aanwezig was, in verband met een weekendje weg met de familie, werd ze via de telefoon op haar vakantieadres blij verrast met de onderscheiding. Een dag later kreeg ze alsnog de versierselen, een zilveren Oiverspeldje, door Frans Zegers opgespeld. “Waarom ik, er zijn er zo veel die dit verdienen”, vroeg een emotionele Wilhelmien zich hardop af na de felicitaties.

 

 

 

EERDSE KRANT - 26 januari 2017

 

Veel strijd en passie bij de Masters in Stratego

 

De eerste editie vond al in 1996 plaats. Zondag was Eerde, in de sfeervolle bistro van Het Goeie Leven, het mooie decor voor The Masters. Een invitatietoernooi voor de Top32 op de Stratego-Ranking. Na jaren stond deze klassieker weer op de Stratego-kalender. De laatste editie, in deze opzet, vond veertien jaar geleden in Nijmegen plaats.

 

Op de nog korte erelijst staan wel illustere namen. Zoals de eerste wereldkampioen ooit, Peter van Bodegom uit Maarsenbroek. Hij won de eerste twee edities. Dat deed nog geen enkele speler hem na om back to back te winnen!

 

Titelverdediger Wim Sikteoeboen, hij is samen met Van Bodegom de enigste die ook tweemaal kon winnen, kon de immens grote wisselbeker op het einde van de dag niet voor de derde keer meenemen naar zijn woonplaats Helmond: hij werd zesde. Twee spelers eindigde met een gelijk aantal punten op de derde plaats. Weerstandspunten (die de sterkte van je tegenstanders aangeven) moesten de doorslag geven en die pakte gunstig uit voor Vince van Geffen, die een thuiswedstrijd speelde. Een knappe prestatie voor de pas 14-jarige om bij zijn eerste deelname meteen een toppositie te behalen. Hij verdrong daarmee ‘oude krijger’ George Franka, een oud-Nederlands kampioen uit Den Haag, naar de vierde plaats.

 

De strijd om goud en zilver was er een die vooraf werd verwacht. De twee beste spelers op de ranking, viervoudig wereldkampioen Pim Niemeijer uit Rotterdam en tweevoudig wereldkampioen Tim Slagboom uit Breda, streden tot aan de laatste van de zes rondes om die eeuwige roem. Het was uiteindelijk Niemeijer die met vier zeges en twee remises aan het langste eind trok en daardoor kan zijn naam voor de eerste keer op de wisselbeker worden ingegraveerd.

 

Opvallendste deelnemer was Sem van Geffen, hij is op papier nog een junior. Maar als de ‘grote jongens’ nu al een beetje angstig zijn als ze tegen hem moeten spelen, belooft dat voor de toekomst.

 

Net als vier jaar geleden, toen er in Eerde een Stratego-toernooi plaatsvond met alleen wereldkampioenen, werd de accommodatie geroemd door de spelers. De organisatie vulde daarom met potlood al een datum in voor een volgende editie.

 

 

 

EERDSE KRANT - 26 januari 2017

 

Twee Eerdenaren geïnstalleerd als raadslid!

 

Eerde was samen met Mariaheide de enigste van de dertien kernen die niet vertegenwoordigt was in de kersverse gemeenteraad van de nieuwe gemeente Meierijstad. Tot donderdag! Want na het coalitieakkoord van Team Meierijstad, CDA, VVD en PvdA en om met zes wethouders het college van B&W te vormen, werden een zestal kandidaatsraadsleden alsnog geïnstalleerd. Onder hen twee Eerdenaren: Bertus van Berkel (CDA) en Frank-Jan van Zutven VVD). De Eerdse Krant stelde ze nadat ze de eed hadden afgelegd een aantal vragen.

 

Verrast dat je alsnog in de raad komt? Bertus: “Zeker verrast! Ik was vooraf met plaats 11 op de kandidatenlijst blij, en maakte zeker kans om in de gemeenteraad te komen. Als blijkt dat het na de uitslag dan net niet is, is teleurstellend. Na vier spannende weken kwam er een coalitieakkoord en door het leveren van twee wethouders ben ik nu alsnog in de raad gekomen.” Frank-Jan: “Op 2 januari heb ik me laten installeren als burgercommissielid in de verwachting dat dat mijn rol binnen de fractie zou zijn in de komende jaren. In vijf jaar tijd kan er veel gebeuren, dus had het bestuur van de VVD mij gevraagd of ik beschikbaar zou willen blijven op de reservebank voor het geval er in de loop van de tijd onverhoopt een zetel zou vrijkomen. Uiteindelijk is dat dus gebeurd, twee weken na de start van Meierijstad. Toen ik vorige week gebeld werd heb ik daarom ‘ja’ gezegd.”

 

Nog een goed glas bier (of wijn of iets anders) erop gepakt? Bertus: “Nou niet echt, maar ik ben wel blij dat ik de kans krijg. Het ‘hart van de Meierijstad’ is vertegenwoordigd in de raad, dat vind ik belangrijker.” Frank-Jan: “Ik ben blij dat ik de komende jaren weer zitting mag nemen in de raad. Maar, ik zie het vooral als een grote verantwoordelijkheid. Na een raadsvergadering mag er dan best een pilsje op gepakt worden, zeker als je woordvoerder bent geweest namens je fractie.”

 

Wat wil/kan je betekenen voor Meierijstad, en voor Eerde in het bijzonder? Frank-Jan: “Ik wil me graag binnen mijn portefeuille bezig houden met de hele gemeente Meierijstad. Juist in een nieuwe gemeente is het van belang dat het gemeentebestuur, en dus ook de raadsleden, hun aandacht eerlijk verdelen. Zo leer je de nieuwe gemeente nog beter kennen, wat gezien het grote grondoppervlak ook nog best een uitdaging is. En als er daarbij een onderwerp uit Eerde voorbij komt dan zal ik me daar uiteraard in verdiepen. Bertus: “De taak van een raadslid is vertrouwen uit te stralen. Mochten ze mij nodig hebben, dan zal ik er zijn voor heel d’Eerd. Verder is voor mij prioriteit nummer een het behoud van onze basisschool. Ik zie mogelijkheden voor een combinatie met seniorenbouw. Verder zal ik me hard maken voor het behoud van het kerkgebouw en de woningbouw heeft ook zeer zeker mijn aandacht. Gezond en leefbaar oud worden in ons dorp, met voorzieningen.”

 

Wat is je taak binnen je eigen partij? Bertus: “Is nog niet definitief. Mijn voorkeur is het centrum van Veghel, de kerkdorpen, recreatie en toerisme en de horeca. Binnenkort zal dat bekend worden.” Frank-Jan: “De beleidsterreinen die ik binnen de fractie onder mijn hoede zal nemen omvatten met name bestuurlijke en juridische aangelegenheden, ruimtelijke ordening, verkeer en vervoer, grondbeleid, volkshuisvesting en milieubeleid. Dat zijn dezelfde zaken die ik in de afgelopen raadsperiode ook in Veghel heb behandeld. Daarnaast heb ik met enige regelmaat overleg met VVD-fracties in Meierij- en As50-verband. Zo hoor je hoe men in andere gemeenten tegen bepaalde politieke en maatschappelijke ontwikkelingen aankijkt.”

 

Twee raadsleden, belangrijk voor de Eerdse gemeenschap? Frank-Jan: “De vergaderingen van de gemeenteraad van Meierijstad zijn openbaar, dus iedereen is van harte welkom. In de komende jaren zal de raad ook vaker zijn oor te luister leggen bij de inwoners. Met Bertus en ik als raadslid en Moniek van de Meerakker als burgercommissielid zullen de signalen uit Eerde in ieder geval niet verloren gaan.” Bertus: “Ik ben zeker ook blij dat Frank-Jan in de gemeenteraad is gekomen, dat is voor ons dorp heel belangrijk.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 2 februari 2017

 

Opvoering met ‘voor elk wat wils’

 

De volwassenen van Toneelvereniging Eerde speelde afgelopen weekend driemaal het stuk Bittergarnituur. Ditmaal geen normale opvoering, maar een tikkeltje anders…

 

Zondagavond, kwart voor acht in de avond. Het Sint Antoniusplein raakt vol met geparkeerde auto’s, het wordt drukker en drukker in de foyer van gemeenschapshuis De Brink. We zitten een kwartiertje voor de opvoering van Toneelvereniging Eerde, genaamd Bittergarnituur. Het is de laatste van drie voorstellingen die ze het afgelopen weekend hebben geven.

 

De Eerdse Krant komt verslag doen van de avond en wil graag nog even een korte sfeerimpressie optekenen van de spelers in de kleedkamer voordat ze de bühne opgaan. Een klop-klop op de kleedkamerdeur, maar het blijft opvallend stil achter die deur. Na voorgaande nog een keer herhaald te hebben en weer geen reactie treffen we… een lege kleedkamer aan! Paniek, waar zijn de hoofdrolspeelsters? Het zou hier nu een gekkenhuis moeten zijn, met rondvliegende kledingstukken, een regisseur die nog aanpassingen aan het script doorvoert, nagelbijtende acteurs, zenuwachtige grimeurs en een toilet die overuren maakt. Maar niets van dat alles!

 

Dan maar weer terug naar de foyer waar de toeschouwers zich inmiddels naar de grote zaal begeven. Komen ze voor niets? Maar wat zien we als we in de speelzaal zijn? Daar, aan de rechterzijde van ‘het podium’ zitten de vijf speelsters in een soort van… kleedkamer! Niet ‘weggestopt’, maar gewoon open en bloot zien we de spelersgroep, bestaande uit Wilma van Dam, Marloes van der Donk, Nelleke van Gerwen, Petra van de Meerakker en Denise van Wordragen, zich klaarmaken voor de voorsteling. En, wat nog meer opvalt is dat de toeschouwers gedeeltelijk op het podium zit en de speelsters in de zaal. Een omgekeerde opstelling dus. Het publiek zit daardoor wel ‘boven op’ de voorstelling en kan alle bewegingen en gevoelens goed volgen.

 

Ditmaal is gekozen voor niet één lang stuk door de volwassenen van de toneelvereniging, maar zes korte stukken. Vandaar ook de gekozen naam van de voorstelling: Bittergarnituur. Regisseur Jan Grosfeld legt uit. ‘In een bittergarnituur zitten verschillende soorten hapjes met verschillende smaken. Dat hebben we in deze voorstelling, bestaande uit zes korte stukken, ook. Voor elk wat wils dus.’

 

En die mix maakt het een leuke voorstelling. Voor de speelsters extra lastig natuurlijk. Ze spelen telkens verschillende rollen, van een bezorgde aanstaande moeder of een oud vrouwtje tot een echte d’Eerdse of roddelende en drinkende vrouw van een piloot. De stukjes zijn boeiend en herkenbaar, het publiek geniet met volle teugen.

 

En, nu kunnen we ook een keer meegenieten wat er zoal in de kleedkamer gebeurd. Haren op een knot, wat grijze haarspray eroverheen en in nog geen minuut ben je vijftig jaar ouder. Of, een van de speelsters vergat spontaan een paar regeltjes tekst en dat werd vanuit ‘de kleedkamer’ fijntjes (en aangedikt) aangegeven: ‘drie pagina's!

 

 

 

EERDSE KRANT - 2 februari 2017

 

Hoog bezoek

 

Op initiatief van onze dorpsraad kwam bisschop Gerard de Korte zondagmorgen naar ons dorp. Hij ging voor bij de eucharistieviering. Daarin sprak hij Gods zegen uit over Meierijstad, de burgemeester, de wethouders, de leden van de gemeenteraad en de medewerkers.

 

Ook waarnemend burgemeester Fränzel sprak tijdens deze mooie en warme viering een woordje. Frans Zegers, dorpsraadvoorzitter, sprak in zijn openingswoordje dat wij als Eerde Meierijstad een warm hart toe dragen en we nieuwe energie krijgen met al die dorpen en wijkraden. Hij sprak verder dat we verbindingen moeten koesteren en behouden en waar mogelijk uit te breiden. Elk kerkdorp stak een kaarsje aan, als gebaar van het thema van deze viering: dienen en verbinden. Het parochieel gemengd koor Eerde, onder leiding van Jolanda Mobers en ondersteund door organist Norbert Bartelsman, zorgde voor de muzikale noot tijdens de viering.

 

 

 

EERDSE KRANT - 16 februari 2017

 

Primeur op carnavalsmaandag!

 

De pakken en pruiken hangen al klaar. Het volgend weekend is het weer carnaval en wonen we vier dagen lang in Oiversland. Het programma van CV De Oivers is bekend, de ‘grote en kleine’ Prins met hun gevolg krijgen een aantal leuke dagen voorgeschoteld. Zoals bijvoorbeeld op de maandagmiddag, waar de broers Frans en Jos Zegers de tent proberen op z’n kop te zetten. De Eerdse Krant sprak met ze.

 

Muziek blijkt al hun hele leven lang hun beider grote passie te zijn. Jos herinnert zich nog het plezier dat hij in de negentiger jaren van de vorige eeuw beleefde aan het draaien van muziek in de soos. Frans vertelt ronduit over zijn dierbare herinneringen uit het verleden: “In mijn jonge jaren toog ik op vrijdagavond of zaterdag op mijn fiets naar Veghel om in de Muziekboetiek nieuwe singles te gaan beluisteren. Ik vond het heerlijk om deejay te zijn bij soos Paradise, café en zaal Heesakkers in Dinther en ’t Klumpke in Sint-Oedenrode.” Verder heeft hij platen gedraaid in zaal Lunenburg in Loosbroek en Barouge in Uden. Al het geld dat verdiend werd, werd meteen omgezet in de aanschaf van nieuwe platen en een steeds verdere uitbreiding van discotheek The Super Paradise Drive-in Show. Frans herinnert zich nog een groot aantal grappen dat werd uitgehaald. Acts waarbij ze over de discotheek sproken, net zoals Cesar Zuiderwijk van Golden Earring dat toentertijd over zijn slagwerk deed en optredens met onder andere een eigen Little Jimmy Osmond. Verder denkt hij met heel veel plezier terug aan een zondagmiddag waarop hij, met zijn zwager als chauffeur, in een chique auto naar café en zaal Heesakkers werd gebracht. “Net zoals Herman Brood dat in die tijd deed, werd ik voorgereden. Ik had een prachtig wit pak aan. Ik mocht niet zelf uitstappen, maar moest wachten tot de deur voor mij geopend werd! Daarna trad ik, onder grote belangstelling, zaal Heesakkers binnen. Je had al die verbaasde gezichten moeten zien! Wat hebben we gelachen!”

 

Uitermate goede en zeer bijzondere herinneringen koestert Frans ook aan de carnavalsfeesten, die eind jaren 70 in sociaal-cultureel centrum De Helftheuvel in Oeteldonk (’s-Hertogenbosch) plaatsvonden. “Daar mocht ik optreden voor een zaal met meer dan 1200 personen. We trokken er met onze discotheek, elk jaar opnieuw, meer publiek dan het eveneens, in een andere zaal, aanwezige orkest. Ik draaide de klok rond - van ’s middags 14:00 tot ’s nachts 02:00 uur - met een onderbreking van één uur om te eten en waarin de bandrecorder(!) met de zelfgemaakte (polonaise)mix het werk overnam. Ik maakte er een sport van om het aanwezige publiek op een prettige manier op te jutten; met muziek van Status Quo en de toentertijd zeer bekende single Some kind of wonderful van Grand Funk Railroad. De beheerder, Jan de Jong, was dan altijd bang dat het uit de hand zou lopen, wat uiteraard niet mijn bedoeling was en gelukkig ook nooit gebeurd is, en maande mij dan om rustiger carnavalsmuziek te gaan draaien. ’s Avonds ging ik met suizende oren naar huis. Vaak moest ik de radio aanzetten om de slaap te kunnen vatten.”

 

Welke soort muziek gaan jullie draaien op maandagmiddag? Jos: “We hebben een grote collectie singles en elpees. Naast hedendaagse muziek zullen we ook oude en nieuwe carnavalskrakers - letterlijk! - laten horen.” Frans: “Daarnaast draai ik graag muziek uit de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw: discomuziek als Disco Inferno van de Trammps en Fire van de Pointer Sisters, maar ook Rio van de Dizzy Man’s Band, muziek van de George Baker Selection, Shocking Blue en Les Poppy’s (Non, non, rien n’a changé) en niet te vergeten rockmuziek van Status Quo, U2, Livin’ Blues en Deep Purple. In het bijzonder voor Prins Bas draai ik Oerend hard van de Achterhoekse formatie Normaal!”

Draaien jullie samen of om en om? Jos: “Dat bekijken we op de middag zelf; we laten het afhangen van het verloop van die middag.” Frans: “Het belangrijkste is, dat we met z’n allen een gezellig feest beleven.”

 

Willen jullie nog verder nog iets kwijt? Jos en Frans: “Uiteraard hopen we, dat er veel dorpsgenoten op dit feest afkomen en we erin slagen om samen een super gezellig feest te bouwen waar nog lange tijd met plezier op kan worden teruggekeken.” Het zal sowieso een uniek optreden worden, want hebben ze al ooit samen gedraaid?: “Nee, dit wordt onze eerste keer!”

 

 

 

EERDSE KRANT - 23 februari 2017

 

Politiek Meierijstad maakt kennis met natuurgebied

 

Een aantal wethouders en raadsleden van de nieuwe gemeente Meierijstad werden zaterdagmorgen door natuurwerkgroep De Eerdse Bergen uitgenodigd om kennis te maken met, volgens voorzitter van de werkgroep Ad Bekkers, een juweeltje. En daarmee doelde hij op het gebied Eerdse Bergen, gelegen in het hart van Meierijstad.

 

De natuurwerkgroep vindt dat de mooie dorpse natuur bewaard moet blijven. Ad: ‘Natuur is weerloos, maar aan de andere kant onvoorstelbaar krachtig. Met geduld en positiviteit verrichten we vele werkzaamheden in met name het kerngebied, het gebied met onder andere de stuifduinen. Met als doel om het te behouden en waar mogelijk te versterken.’

 

Vier wethouders, te weten Harry van Rooijen, Menno van Rozendaal, Eus Witlox en Coby van der Pas lieten zich informeren over het natuurgebied met cultuur en historische waarde. Na een woordje van Harry van Rooijen, die natuur in zijn portefeuille heeft, en bevestigde dat Meierijstad vele pareltjes heeft waaronder dit gebied, nam Fia Fiers (’Volgen: ik weet de weg!) de groep mee en fungeerde als gids tijdens de rondleiding.

 

Ad Bekkers na afloop: Tijdens deze excursie van anderhalfuur hebben de aanwezigen onder leiding van gids Fia Fiers veel gezien en kennis gemaakt met de activiteiten van de natuurwerkgroep De Eerdse Bergen. De veelzijdige en boeiende natuur, bos, heide, open percelen met afwisselende flora en fauna en de cultuur-natuur-historische waarde, de stuifduinen, hakhout, tekens van het oorlogsverleden en zand en kerkepaden. Het mooie werk van vrijwilligers van de natuurwerkgroep om de natuurwaarde in bossen, heide met succes te verbeteren werd getoond. De kwetsbaarheid van het gebied, onder andere erosie van de stuifduinen, blootlegging van eikenstoven en de ongewenste activiteiten op de MOB-complexen werden bekeken. Met trots werd stil gestaan bij de plannen voor nieuwe natuur. De gemeente heeft onlangs 1,7 ha aangekocht en Fia vertelde over deze plannen en ook om een poel te maken. De nieuwe inrichting van de Vlagheideberg biedt veel perspectief voor versterking van de natuur in de Eerdse Bergen en verbinding van de MOB-complexen.

 

Verder legden we de aandacht op de makkelijke toegankelijkheid van het gebied en verzocht maatregelen om verkeersdruk te beperken. Met name om het verkeer in het kerngebied, het Loo met Pastoorsberg, tussen Bergweg en De Kuilen en daarnaast de toegangswegen naar MOB-Oost te beperken. Ook vroegen we de gemeente om met een vergunningsbeleid ongepaste activiteiten te weren.

 

Om de het gebied te versterken wezen we op provinciale stimulerende regelingen om agrarische grond om te zetten en aan natuurlijke akkerrand beheer te doen. Er zijn geen nieuwe plannen nodig. In het verleden zijn er veel plannen en rapporten verschenen: Natuurvisie Masterplan Vlagheide, Maatregelenplan Eerdse Bergen, Begrazing plan MOB-complexen, Bossen van Veghel, Groen beheerplan stortplaats Vlagheide etc. Hier is veel tijd, ook van vrijwilligers, en geld in geïnvesteerd en bieden een goede basis voor ons werk. Tot slot ook aandacht voor het speerpunt om beheersafspraken met gemeente te maken en in samenwerking met alle betrokkenen verder te werken aan de versterking van het dorpsnatuurgebied De Eerdse Bergen.

 

Wethouder Harry van Rooijen van de gemeente Meierijstad sprak dank uit voor de mooie excursie en roemde het vele werk van de vrijwilligers voor de Eerdse Bergen als voorbeeld en als natuurparel van de gemeente Meierijstad.

 

 

 

EERDSE KRANT - 2 maart 2017

 

Eerdse Bergen ATB-tocht

 

Prima fietsomstandigheden tijdens de Eerdse Bergen ATB-tocht. Supportersvereniging De Eerdse Renners tekende zondag voor de vijftiende keer voor de organisatie.

 

Carnaval of geen carnaval, ruim 250 deelnemers namen zondagochtend deel aan de veldtoertocht die uit was gezet in de omgeving van Eerde. Tussen half negen en tien uur kon men bij café De Driesprong inschrijven om daarna een van de twee afstanden te mogen rijden: 30 of 45 kilometer.

 

Het St. Antoniusplein staat die morgen helemaal vol met geparkeerde auto’s, evenals de straten er om heen. Verkeersregelaars leiden alles in goede banen. De deelnemers komen in allerlei vervoersmiddelen aan bij de vertreklocatie. Eentje valt direct op. Net voor de klok van tien uur zien we de bestuurder van een snelle Porsche nog een parkeerplek zoeken. Daar zo’n auto niet beschikt over een kofferbak waar een mountainbike in past, heeft hij deze op het dak geplaatst. Een niet alledaagse combinatie? ‘Klopt’, geeft een lachende Koen Verberk door een geopend raampje toe. ‘Ik krijg veel bekijks als ik ergens naar toe rij met de mountainbike op het dak. Maar iets anders, mag ik mijn auto hier neerzetten?’

 

Hij heeft duidelijk last van haast, de Eerdse kerkklok geeft bijna tien uur aan, de inschrijving sluit bijna. Al aangekleed stapt hij uit de Porsche, de fiets gaat vliegensvlug van het dak als plots een andere deelnemer bij zijn auto verschijnt. Het is zijn fietsmaatje die vanuit Langenboom is komen fietsen en waarmee hij de toertocht samen gaat rijden. Verberk zelf is vanuit Rosmalen komen rijden, en volgens zijn maatje met net zo veel haast als hijzelf, want hij gaat boven de motorkap van de Porsche hangen en zegt dit te kunnen ruiken…

Na te hebben ingeschreven en een Marsje voor onderweg, zijn ze vertrokken.

 

 

 

EERDSE KRANT - 16 maart 2017

 

50-jarig bestaan muziekvereniging Allegretto's

 

Gouden jubileumweekend

 

Muziekvereniging Allegretto's vierden afgelopen weekend hun 50-jarig bestaan!

 

Dat deden ze op de zondagmiddag met een muziekfestijn met een aantal andere gitaarverenigingen in gemeenschapshuis De Brink. Op zaterdagavond was er een prachtige muzikale viering in de Eerdse kerk.

 

Bestuur en leden van muziekvereniging Allegretto’s omschrijven hun 50-jarig jubileum als onvergetelijk: ‘Wat hebben we maanden hard gewerkt met zijn allen aan de voorbereidingen voor dit 50-jarig jubileum. Maar het resultaat mocht er dan ook zijn! Er was zeker géén sprake van solisme waar de pastoor het over had tijdens de Heilige Mis, maar van samen de schouders eronder en samen muziek maken! We hebben genoten met zijn allen en wat waren er veel mensen die ons een warm hart toe hebben gedragen! Daarvoor onze hartelijk dank aan iedereen die op welke manier dan ook hier een steentje aan bijgedragen heeft. Hiermee hebben we alles en iedereen omvat en zeker geen mensen vergeten. Nogmaals dank lieve mensen, wij zullen dit 50-jarig jubileum nooit vergeten!’

 

 

 

EERDSE KRANT - 16 maart 2017

 

Pastorietuinbankje krijgt een naam

 

Op zaterdag 17 december jl. werd er een bankje in de Pastorietuin onthuld. Het was een geschenk van KBO Eerde aan de Eerdse gemeenschap. Een aantal dagen later overleed plots de maker van het bankje, Theo van der Burgt. Ter nagedachtenis heeft KBO Eerde besloten om het bankje naar hem te vernoemen. Een mooi gebaar!

 

Afgelopen zaterdag kregen de kleinkinderen van Theo, Elle, Lise en Pim, de eer om een plaatje met zijn naam erop op het bankje vast te maken. Zijn dochters Peggy en Annette spraken van een mooie herinnering aan hun vader. Ze vonden het ook leuk dat de familie erbij is en dat ze de moeite hebben genomen om te komen. Theo had van de KBO de opdracht gekregen om het bankje te maken. Maar doordat de definitieve start van het gehele plan langer duurde dan verwacht, heeft de bank een jaar bij hem thuis in de garage gestaan voordat het zijn definitieve bestemming kreeg: De Pastorietuin.

 

 

 

EERDSE KRANT - 23 maart 2017

 

Koninklijke onderscheiding

 

Antoinette van de Burgt (58) is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau! Waarnemend burgemeester Marcel Fränzel van gemeente Meierijstad heeft haar zaterdag de versierselen opgespeld die horen bij deze Koninklijke onderscheiding.

 

Antoinette startte haar vrijwilligerscarrière in 1975 bij EWOC (Eerdse Wekelijkse Ontspanningsclub) waar zij tot 1988 actief was als leidster, secretaris en voorzitter.

 

Gedurende elf jaar is decoranda typiste geweest van de Eerdse Klanken en zij was auteur en redacteur van het boek Diegenen uit De Eerde dat in 2001 verscheen. Zij was ook actief bij kortlopende projecten zoals de organisatie van het 60-jarig bestaan van fanfare De Echo der Bergen in 2002 en het 33-jarig bestaan van carnavalsvereniging De Oivers in 2003. Voor de carnavalsvereniging heeft zij daarnaast jarenlang de jaarlijkse playbackwedstrijd georganiseerd.Verder was ze tot 2012 gedurende zeven jaar vrijwilliger bij ouderensteunpunt Den Binnenhof.

 

Antoinette collecteert ook al sinds 1997 voor de Nederlandse Brandwondenstichting. Tot 2016 was zij lid van de programmaraad van de lokale omroep SkyLine en daarnaast maakt zij van vele activiteiten in en om Eerde foto’s die zij vervolgens archiveert, gebruikt voor jaaroverzichten en beschikbaar stelt aan derden. Verder is Antoinette jarenlang mantelzorger geweest.

 

Vanaf 1996 tot heden is ze vrijwilliger bij de Dorpsraad Eerde waar zij ook de rol van notuliste vervult, vanaf 2011 tot heden is zij vrijwilliger bij de werkgroep Eerdelogie en vanaf 2005 tot en met 2016 is zij als vrijwilliger zeer intensief betrokken geweest bij gemeenschapshuis De Brink waar zij ook in het bestuur zat.

 

De burgemeester sprak lovende woorden over Antoinette. ‘Je wordt omschreven als een sympathiek mens die zich met veel betrokkenheid en gedrevenheid inzet voor anderen. Er kan altijd een beroep op je gedaan worden en men geeft aan dat zeer, zeer te waarderen. Men noemt je vriendelijk, integer en plezierig in de omgang. Als er moeilijkheden zijn dan ga je ze niet uit de weg, maar probeer je ze op een constructieve manier op te lossen. Het zijn mensen als jij die het verschil maken in een samenleving. Het zijn mensen als jij die wij heel dankbaar mogen zijn en waarop wij heel zuinig moeten zijn. Tot besluit nog dit: in een van de brieven die bij de aanvraag zaten stond ‘Antoinette is ‘gewoon’ een heel waardevol persoon, zowel privé als in het bestuursleven’. Ik denk dat dat de lading van hetgeen ik zojuist allemaal benoemde precies dekt.'

 

Er moest 'hemel en aarde' worden bewogen om Antoinette te kunnen onderscheiden op de vrijwilligersavond van gemeenschapshuis De Brink. Ze was al een paar dagen ziek en had zich dan ook afgemeld. Ze kreeg echter van alle kanten het verzoek dat haar aanwezigheid op prijs werd gesteld. Een uurtje (!) voor het tijdstip waarop ze verrast zou worden, was er dan de bekende ‘witte rook’. Eerst werd ze in het zonnetje gezet vanwege haar officiële afscheid als bestuurslid van het gemeenschapshuis. Maar bestuursvoorzitter Ad van de Meerakker had nog een verrassing meer: hij riep de burgemeester er bij, die wilde ook nog iets zeggen… Na het opsommen, bekomen van de eerste schrik en een diepe zucht, waren dit haar eerste woorden: ‘Die had ik niet aan zien komen!’ Daarna benadrukte dat ze het niet in haar eentje kon en dat er vele vrijwilligers nodig zijn en dat ze het met liefde en plezier allemaal doet. Tot slot zei ze dat ze er geen spijt van had dat ze toch was gekomen en grapte dat iedereen er eentje op mocht pakken.

 

 

 

EERDSE KRANT - 6 april 2017

 

Debuut als regisseur

 

De jeugd van Toneelvereniging Eerde speelt dit weekend het stuk Verdachte zaken. Van nervositeit is totaal geen sprake bij Paul van de Meerakker. Zaterdag maakt hij zijn debuut. Als regisseur. De Eerdse Krant sprak met hem.

 

Het is maandagavond, een paar dagen voor de opvoeringen. Paul zit thuis op de bank nog even rustig de aantekeningen door te nemen. “Ik ben niet nerveus, ik denk dat de kinderen dat meer zijn”, geeft hij aan. “In september zijn we begonnen met repeteren. Dan merk je ook dat de opvoeringen nog heel ver weg zijn. Er is nog geen druk. De laatste weken zie ik dat wel.”

 

Vorige keer hielp hij al wat mee, nu staat hij voor de eerste keer op eigen benen. “Ik heb al zo’n dertien, veertien stukken meegespeeld bij de volwassenen, weet dus wel een klein beetje hoe het gaat. Het meehelpen vorig jaar bij de jeugd was goed bevallen. Maar natuurlijk, er zijn verschillen met de volwassenen. De kinderen zijn speels, we hebben het hier over kinderen in de leeftijdscategorie van elf tot en met zeventienjaar. Sommige zitten al in de pubertijd, kennen hun agenda soms niet zo goed. Van dat soort dingen. En uiteraard hebben we een groepsapp. Daarop moeten ze zich ook afmelden als ze niet kunnen. En ja, dat komt nogal eens voor, maar omdat we met een mooie grote groep zijn, kun je altijd wel wat schuiven op een repetitieavond.”

 

Vanavond is de laatste repetitie, en dan is de groep van elf spelers er klaar voor. Zaterdag en zondag vanaf 20:00 uur spelen ze in gemeenschapshuis De Brink het komische stuk Verdachte zaken. “Het is een avondvullend stuk, dus dat is behoorlijk pittig voor ze. Sommige rollen hebben veel tekst. Maar dat gaat goed komen, ze kunnen het!”

 

 

 

EERDSE KRANT - 20 april 2017

 

Wijbosch en Eerde vs Zijtaart

 

Terwijl ‘Paaspop’ op de achtergrond voor de opkomstmuziek zorgde, kwamen op de zaterdag voor Pasen de beide teams van VOW en WEC het veld op voor weer een voetbalderby die de gemeente Meierijstad inmiddels telt. Een derby waar de druk vol op stond.

 

Het is iets voor de klok van zes uur op deze paaszaterdag, als er handjes worden geschud en de scheidsrechter na alle plichtplegingen voor de eerste maal van zich laat horen. Op 18 september troffen de buren elkaar voor het eerst dit seizoen, toen trok het thuisteam aan het langste eind: 3-1. We zijn inmiddels in de slotfase van de competitie beland en vooral voor VOW zijn de belangen groot. Ze staan nu op de elfde plaats, die plek betekent nacompetitie. WEC staat zesde, maar is ook nog altijd niet helemaal veilig. Bij winst, of een gelijkspel mag ook, kan het verblijf in de vierde klasse zeker met een jaar worden verlengd.

 

Dat er voor de oranje-witten meer op het spel staat blijkt al in de eerste minuten. Veel feller en met veel inzet, strijd men om elke bal en elke meter gras. Er worden daarbij een aantal flinke overtredingen gemaakt die de scheidsrechter zeker had kunnen bestraffen met geel, zoals in de tweede minuut op Rob van de Ven. De toon is hierbij echter wel gezet en VOW bepaalt eigenlijk de gehele eerste helft de muziek. Doelpunten blijven niet uit, driemaal maar liefst vindt VOW het net van WEC! De eerste twee zijn vrijwel identiek; tweemaal wordt bij de tweede paal binnengetikt, eenmaal met het hoofd en eenmaal met de voet. Als net voor het rustsignaal via de kluts de derde wordt gescoord lijkt de wedstrijd gespeeld.

 

In de tweede helft zien we wel een ietsjes beter WEC, maar als zo’n twintig minuten voor tijd Yoeri Verbakel met rood moet vertrekken na een domme actie (natrappen), is er vrijwel geen rood-wit supporter meer te vinden op sportpark De Vonders in Zijtaart die nog enige hoop heeft op een resultaat.

 

Echter, acht minuten voor tijd scoort WEC de 3-1 en is er plots weer geloof. Maar in de voorlaatste minuut maakt VOW de 4-1 en is het definitief over. In blessuretijd wordt er nóg tweemaal (!) gescoord, ieder een keer, zodat er een 5-2 eindstand op het scorebord komt te staan. Door het verlies is er nog geen man overboord, maar met nog vier wedstrijden voor de boeg, waaronder tegen de nummers een en twee, moet het vaandelteam toch nog aan de bak om geen nacompetitie te hoeven spelen.

 

Aanvoerder Roy Verbakel vatte na afloop het kort en krachtig samen: ‘Mentaal en fysiek waren we geen team. We waren de laatste weken goed bezig, drie op een rij gewonnen, en hadden vandaag ons veilig kunnen spelen.’

 

 

 

EERDSE KRANT - 4 mei 2017

 

Koninklijke onderscheiding

 

Ad van de Laar (58) is tijdens de ‘lintjesregen’ Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Hij ontving het lintje uit handen van waarnemend burgemeester Marcel Fränzel van Meierijstad.

 

Ad was een van de zesentwintig burgers van de gemeente Meierijstad die een lintje kreeg opgespeld in theater De Blauwe Kei. Hij kreeg een lintje voor het vele vrijwilligerswerk. Zo was Ad van 1989 tot 1996: vrijwilliger en bestuurslid peuterspeelzaal ‘Kiekeboe’ Eerde. Decorandus is vanaf het begin betrokken geweest bij de peuterspeelzaal Kiekeboe in Eerde, hij was betrokken bij de verbouwing van het patronaatsgebouw tot peuterspeelzaal en daarna bestuurslid. Van 1997 tot heden: secretaris/penningmeester Airborne Comité Eerde.Het Airborne Comité Eerde houdt zich bezig met het herdenken en vieren van de bevrijding van Eerde in de Tweede Wereldoorlog en met dodenherdenking op 4 mei. Hij verzorgt de financiën, de correspondentie, vergunningaanvragen etc. Daarnaast heeft hij de website ontworpen en beheert deze en onderhoudt hij de contacten met de leerkrachten van groep 7 en 8 van de basisschool in verband met de adoptieklas en het bezoek van veteranen in de klas.

 

Van 1999 tot heden: voorzitter trimclub Triona. Trimclub TRIONA (Trimmen Is Ontspanning Na Arbeid) is opgericht in 1972. De doelstelling is om wekelijks op een sportieve manier voor lichaamsbeweging te zorgen, waar men in het dagelijkse leven niet aan toe komt. Sportiviteit en gezelligheid gaan boven de prestatie. Van 2004 tot 2016 was Ad mede-organisator ontvangst gedecoreerden tijdens Koningsdag in de gemeente Veghel.

 

Van 2002 tot 2008: lid jubileumcommissie en bestuurslid Fanfare Echo der Bergen. Decorandus is voor het 60-jarig bestaan in 2002 lid geworden van de jubileumcommissie. Na dit jubileum is hij gevraagd tot te treden tot het bestuur. Als bestuurslid was decorandus verantwoordelijk voor de pr. 2006 tot heden: vrijwilliger SV Fortuna ‘67. Decorandus is voorzitter van de jubileumcommissie van deze vereniging. Dit was hij bij de laatste jubilea en inmiddels is hij dat ook van de jubileumcommissie voor het 50-jarig bestaan in 2017. Decorandus is verder de vaste materialenman en zorgt voor het onderhoud en volledigheid van de materialen. Daarnaast levert hij nog diverse hand- en spandiensten voor jaarlijkse evenementen zoals de Driedorpencross, de Vaderdagloop en de Crosscompetitie.

 

‘Iemand van het Airborne Comité krijgt een lintje, daar moet je bij zijn, was de smoes om mij naar de uitreiking te lokken’, lacht Ad een paar dagen later. ‘Ik ben, heel toevallig, nu het Geronimo-monument aan het schoonmaken en dan is het leuk dat mensen spontaan van hun fiets springen om je te feliciteren.’

 

 

 

EERDSE KRANT - 11 mei 2017

 

Twee minuten stil

 

Net als in de rest van Nederland was het vorige week donderdag om acht uur twee minuten stil bij de Dodenherdenking in Eerde. Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij burgers en militairen die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Muziekvereniging EDB zorgde voor de muzikale ondersteuning.

 

Een van de sprekers waren leerlingen van de adoptieklas. Marit van der Donk en Guusje Vermeulen spraken over het project over kamp Vught: ‘We hebben met groep 8 een project gedaan over Kamp Vught. Allereerst maakten we met z’n allen een woordweb. We moesten alles noemen waar we aan dachten bij Kamp Vught. Daarna keken we een film over Roosje. Zij heeft in Kamp Vught gezeten. We hebben ook muurkranten gemaakt over andere belangrijke personen in die tijd. Het meest indrukwekkende was het bezoek aan Kamp Vught. We hebben het crematorium gezien, de plekken waar het as begraven is, een barak en het monument met de namen van alle kinderen die met het Kindertransport mee moesten. Een stukje over Roosje: Roosje zat in Kamp Vught met haar zus Martha, pleegbroertje Horst en haar vader en moeder. Ze waren Joods. Ze werden opgepakt en in het Kamp gesplitst. Roosje was helemaal alleen. Boven de 15 moest je werken en Roosje was 15 jaar, dus zij hoefde niet hard te werken. In Kamp Vught hadden ze weinig eten en ze hadden dus altijd honger. Ze hadden houten bedden en ze lagen op stro. Niemand kon goed slapen, omdat het nooit stil was, want er waren huilende kinderen en het stro maakte veel lawaai. Roosje, haar moeder en Horst werden uiteindelijk vervoerd naar Sobibor in Polen, naar een vernietigingskamp. De Duitsers zeiden dat ze in de douche moesten. Maar het was geen water, nee het was gas. Ze gingen allemaal dood. De enige die nog in het Kamp was van Roosjes familie, was haar zus Martha. Aan het eind van de oorlog kwam zij levend uit het kamp. Martha wist van tevoren niet dat haar familie al gestorven was. Toen ze uit het Kamp was, zag ze de waardevolle spullen van haar moeder en Roosje. Martha heeft ze goed bewaard en toen ze doodging aan haar vriend gegeven om te bewaren.

 

Door dit project zijn we veel te weten gekomen over Kamp Vught en Roosje Mozes in het bijzonder. Het heeft veel indruk op ons gemaakt!’

 

 

 

EERDSE KRANT - 11 mei 2017

 

Bas de Esch leadzanger van Pictura Poesis

 

Zegt de naam Pictura Poesis (spreek uit: Pic-tu-ra Po-é-sis) je iets? De kans is heel groot van niet! Het is de naam van de band waar Eerdenaar Bas de Esch de leadzanger is. Ze spelen geen rock, disco, jazz of hoempapa, maar… symfonische death metal!

 

Symfonische death metal? Alleen al die aanduiding, daar moet je toch even van slikken. Mensen zullen zich daarbij meteen allerlei voorstellingen van maken. Maar schrik niet, de leadzanger van de band Bas de Esch ziet er uit als een doorsnee Nederlander die in een winkelstraat niet zou opvallen. “Haha, maar sommige van de andere bandleden hebben wel lange haren en lopen er onfatsoenlijk bij”, grapt Bas bij de eerste kennismaking. Sinds een klein jaar woont hij samen met zijn vriendin Tessel in de nieuwe wijk De Erven. Geboren in Boxtel, en na omzwervingen via Schijndel, Uden, Den Bosch, Empel en Veghel neergestreken in ons dorp. “Mijn zus vond dit huurhuis op Funda en het bevalt ons hier prima.”

 

Bas ziet er niet alleen doorsnee uit, hij gedraagt zich zo ook. Als een echte ‘huisvader’ zorgt hij bijvoorbeeld dat hun poes Snoes naar buiten kan als ze dat aangeeft (en ook weer binnenkomt als ze dat wil) en uw redacteur niets te kort komt tijdens het interview. Niets wijst erop dat als hij zijn zwart mutsje opzet, zwarte polsbandjes omdoet en zwarte kleren aantrekt, én de bandleden de speakers bijna laten ontploffen met wat voor de meesten onder ons als herrie in de oren zal klinken, hij zijn bijzondere manier van zingen tentoonspreid: grunten. Grunt is een zangtechniek, maar voor een leek is het bijna niet te verstaan. Bas noemt het zelf brullen, en daar lijkt het inderdaad nog het meeste op.

 

Na in diverse bandjes te hebben gespeeld, zit hij nu bij de zeskoppige formatie Pictura Poesis. Afgelopen zaterdag hebben ze in eigen beheer een nieuw album uitgebracht, met de titel Miseriae Mundi. “Dat is Latijns voor wereldwijde ellende”, geeft Bas aan. Het is duidelijk, het gaat hier niet over bloemetjes en de bijtjes! Want ook de nummers die op het album staan dragen ‘onheilspellende’ titelnamen. Bijvoorbeeld Legends of doom (legioenen van de ondergang) of Father of distruction (vader van de vernieling). Het nummer genaamd De Witt ziet er op het eerste gezicht wel ‘normaal’ uit, maar het gaat over de gebroeders De Witt die gelyncht werden. Nog meer opvallend aan dit nummer, het is het enigste nummer dat, op het verder Engelstalige album, in het Nederlands wordt gezongen. Bas zet het nummer aan, maar Nederlands of niet-Nederlands, er is geen touw aan vast te knopen waarover hij zingt. Dus het tekstboekje van de cd er maar even bijgehaald, wellicht verschaft dat duidelijkheid. De teksten zijn redelijk leesbaar, maar het zijn geen lekkere meezingers als ‘Als sterren aan de hemel staan…’ “Maar, er staan liefst tien tracks op de cd welke menig metalhart sneller doen laten kloppen.”

 

Ook de lay-out van de cd zelf is in de stijl van het genre waarin Bas en zijn groep zich begeeft. Donkere kleurtinten, vuur, het logo van de band dat niet te ontcijferen is en op de middenpagina’s staat de band afgebeeld met een oud vervallen klooster als decor. Zelf vindt Bas de foto niet echt geslaagd. “Wij staan er een beetje lappie-loeppie bij”, zo omschrijft hij het zelf.

 

De band (drie leden komen uit Limburg, twee uit Helmond en eentje dus uit d’Eerd) repeteert elke donderdag. Waar? Op een industrieterrein. Is dat vanwege de ‘herrie’? “Nee, we zitten in een groot gebouw dat ook nog eens De Oefenruimte heet, waar bands ruimtes kunnen huren om te repeteren.” Zij zullen echter zeker niet het stilste jongetje van de klas zijn…

 

Ze treden door heel Nederland en ver daarbuiten op. “Het komt voor dat we voor drie man optreden, maar soms ook voor een paar honderd”, vervolgt hij, daarmee wel aangevend dat de belangstelling en de doelgroep niet heel groot te noemen is. “Nee, deze muziekgenre is niet heel populair, vaak moet er geld bij als we ergens optreden. Als je bijvoorbeeld met drie auto’s naar het westen van het land moet rijden en je krijgt voor het optreden 50 euro, dan weet je genoeg.” Komend weekend zijn ze in elk geval niet veel geld kwijt aan reiskosten, want ze hebben een optreden vlak bij huis: in Veghel! “Op zaterdag spelen we op de tweede editie van Veghel Deathfest. Een populair wordend evenement op de Noordkade. Daar komen zo’n zestien bandjes vanuit heel de wereld. We zijn ingepland ergens in de middag. Toeschouwers zijn altijd welkom natuurlijk.”

 

Nog even terugkomend op het zingen. Hoe houd je dat vol, dat ‘brullen’? “Chocomel drinken tijdens het optreden! Ik heb tijdens de optredens altijd een pak chocomel op het podium staan en daar neem ik telkens een slokje van. Daardoor ben ik nog enigszins verstaanbaar”, zegt hij met gevoel voor understatement. Voorkeur voor een bepaald merk chocomel heeft Bas niet. Hoewel hij aangeeft dat er maar één de echte is, is een ‘huismerkje’ ook goed.

 

Hij begon zijn muziekcarrière bij een pop- en rockbandje: “Als gitarist, maar dat vond ik doodeng. Als je een fout maakt is dat meteen hoorbaar. Als ik nu iets fout zing, dan hoort toch niemand dat”, schaterlacht hij. “Ik ben altijd wel liefhebber geweest van metal, en door soms, onbewust, wat te grunten ben ik er zo ingerold.” Zo hebben we allemaal onze eigen (muziek)smaak. Gelukkig maar, anders was iedereen fan van de Pet Shop Boys.

 

 

 

EERDSE KRANT - 25 mei 2017

 

'Zo kan het ook...!'

 

Het voetbalseizoen loopt ten einde. De meeste spelers hebben hun voetbalschoenen al in het vet staan, een aantal elftallen is nu bezig om via de nacompetitie voor klassebehoud te strijden danwel te promoveren naar een hogere klasse. En net als andere jaren, ook dit voetbalseizoen ging het helaas weer een paar keer mis op en langs de velden. Gelukkig zijn er van die lichtpuntjes, dat een ‘voorval op het veld’ ook positief kan aflopen. Ad Spierings, naast scheidsrechter bij voetbalvereniging WEC, ook KNVB-scheidsrechter, maakte dit mee.

 

We gaan even wat terug in de tijd, naar 18 februari jl. Tijdens de wedstrijd Gemert JO15-1 - Rood Wit‘62 JO15-1 was er een klein incident tussen Ad die deze wedstrijd floot en s.v. Rood Wit ’62-speler Ryan Lenssen. Deze speler werd tijdens deze wedstrijd een aantal keren ‘onheus bejegend’ door een speler van Gemert, meldde dit aan Ad en vroeg om hier tegen op te treden door een waarschuwing te geven of wellicht een gele kaart.

 

Ad vertelde tegen de speler dat hij niet zomaar een waarschuwing of kaart kan geven omdat hij het voorval zelf niet gehoord had. Nadat Ad de speler van Gemert had aangesproken hierover, bleef deze (buiten zijn gehoor) hiermee toch doorgaan. Speler Lenssen werd hierdoor erg gefrustreerd en is uiteindelijk boos van het veld gelopen zonder de scheidsrechter een hand te geven.

 

Bij terugkomst bij s.v. Rood Wit‘62 is er een gesprek geweest tussen de speler en zijn trainers. Hij besefte snel dat hij niet goed gereageerd had ten opzichte van de scheidsrechter en niet boos het veld af had moeten lopen. Hij besloot daarom door middel van een bos bloemen en een persoonlijk briefje zijn excuses aan te bieden aan Ad. Uiteindelijk, na wat zoek- en speurwerk heeft hij een bos bloemen en een persoonlijk excuusbriefje laten bezorgen bij Ad aan zijn huisadres. Een mooi gebaar!

 

Ad vertelt het verhaal zelf verder: “Ik kon dit zeer waarderen en vond dit zo ontzettend positief dat ik zelf meteen het initiatief heeft genomen om hier óók een positieve reactie op te geven en heb de KNVB gevraagd of ik nog een wedstrijd van Rood Wit’62 JO15-1 mocht fluiten? Maar de KNVB kon hier helaas niet aan mee werken om de schijn van bevooroordeling te voorkomen. Maar toeval bestaat niet zegt men weleens. In dit geval ging dat ook op omdat ik was ingepland voor de wedstrijd van Rood Wit’62 JO17-1 - FC Eindhoven JO17-1 op 29 april jl. en deze wedstrijd werd gespeeld om 15:00 uur. Op dezelfde dag, om 12:30 uur, speelde ook het team van jeugdspeler Lenssen thuis om zo had ik toch de gelegenheid om hem op een speciale manier te bedanken voor zijn bos bloemen en persoonlijk excuusbriefje.Het team en met name speler Ryan Lenssen was erg verrast dat ik speciaal wat eerder was gekomen. Na een kort woordje heb ik de speler een snoepbloemboeket voor het hele team overhandigd en als speciaal aandenken voor hemzelf een samengesteld scheidsrechterpakketje met een persoonlijke boodschap. (foto: Rood Wit'62) Dit werd zeer gewaardeerd. Het leuke is dat nu de speler volgend jaar een interne jeugdscheidsrechterscursus gaat volgen bij s.v. Rood Wit’62. En mocht het nodig zijn, dan mag hij me altijd om hulp vragen.’

 

Ook de Helmondse voetbalvereniging spreekt over een bijzonder gebaar van beiden: ‘Het is mooi en erg positief om te zien dat er na een ‘vervelend’ voorval toch zoveel moeite wordt gedaan door beide partijen (speler en scheidsrechter) om wederzijds respect en begrip te tonen. Met name dit soort acties verdienen aandacht! Zo kan het ook...’

 

 

 

EERDSE KRANT - 1 juni 2017

 

Jurgen Landman klaar voor 10km

 

Zesde editie Vlagheideloop

 

Tweede pinksterdag is er weer de Vlagheideloop. Deze hardloopwedstrijd is toe aan zijn zesde editie. Deelnemers komen van heinde en ver, maar natuurlijk ook uit ons eigen dorp. Jurgen Landman gaat voor de tweede keer de tien kilometer lopen.

 

Twee jaar geleden deed hij voor de eerste keer mee. Dat was daags na een zeskamp. ‘Zou je dat wel doen?’, was de opmerking van zijn vrouw. Ze doelde op een hele dag actief bezig zijn, ’s avonds een playbackwedstrijd (Jurgen maakt hierbij een drinkbeweging) en dan de volgende dag tien kilometer hardlopen is behoorlijk pittig te noemen. Maar hij haalde de eindstreep, al was het op het tandvlees. Gelukkig pikte twee ‘hazen’ Jurgen op en begeleidde hem naar de finish. “Op zo’n twee à drie kilometer voor het einde werd ik voorbijgelopen door twee Eerdse dames, te weten Marloes van der Donk en Caroline van den Elsen. En die waren toch aan het kwebbelen! Mijn tong hing op mijn schoenen, en die twee liepen vrolijk keuvelend naar de meet”, schaterlacht Jurgen als hij daaraan terugdenkt. Maar hij had daarvoor nog nooit een tien kilometer gelopen, ook niet op training. Zijn doel die dag om de ‘tien’ binnen een uur te lopen werd wel gehaald.

 

“Maandag wil ik beter doen, ergens rond de vijfenvijftig minuten moet kunnen. Ben nu ook beter getraind. De app Runkeeper helpt bij die trainingen.” Wat Jurgen ook helpt is muziek: “Ik ben een muziekloper. Valt dat ding uit onderweg bij een training, dan stop ik en wandel ik naar huis!”

 

Hij zal dan ook met muziek op de oren aan de start staan van de Vlagheideloop, net zoals je bij vele lopers ziet tegenwoordig. Jurgen heeft dit jaar nóg een doel, namelijk de halve marathon van Eindhoven. “Lopen geeft je een energieboost. Maar je moet wel een doel hebben, dan kun je daar naar toe werken. Ik zit niet bij een loopgroep of zo, door mijn onregelmatige werktijden gaat dat lastig. Maar die app voldoet prima, die zorgt voor een prima trainingsopbouw.” Eerst maandag voor eigen publiek, daarna naar begin oktober in Eindhoven, dat is weer een stapje hoger.

 

“Jaren geleden hadden we een invalbassist bij ons bandje Tilly’s Time Out toen we na afloop van een editie van de Vlagheideloop optraden. ‘Ik ga eerst nog effe de tien kilometer lopen’ zei hij vooraf bij aankomst. Even later, nog bij wijze van spreken bezweet van de loop, stond hij op het podium lekker muziek te maken. Ik dacht toen: wat jij kan, dat kan ik ook!”, geeft Jurgen tot slot aan wat de start was van zijn ‘hardloopcarrière’.

 

De aftrap van de Vlagheide is om 10:00 uur met een loop voor de jeugd. Een halfuurtje later starten de volwassen met hun vijf of tien kilometerloop. De vertrek- en finishlijn is ditmaal getrokken bij het Sint Antoniusplein. Het parcours is vervolgens hetzelfde als vorig jaar, dus over De Kuilen en Vlagheide en via de Dalenstraat weer naar de Kapelstraat. De Vlagheideloop maakt voortaan deel uit van Loopcircuit Meierijstad. Vier loopevenementen in de gemeente Meierijstad zijn aan elkaar gekoppeld en hebben een klassement.

 

 

 

EERDSE KRANT - 22 juni 2017

 

Onthuld: De Loftrompet

 

Vorige week woensdag is een bijzonder aandenken, met de naam De Loftrompet, onthuld op de Vlagheide. Het mankeert het afscheid van vier Eerdse trompettisten die vijfendertigjaar lang samen aubades en serenades hebben gebracht. Het kunstwerk is gemaakt door Edwin Bos.

 

De vier Eerdse trompettisten zijn Johan Zegers, Jan Gloudemans, Henk Zegers en Pierre van de Burgt (vlnr). Decennia lang hebben ze, op een enkele keer na wegens ziekte of verhindering, aubades, serenades en reveilles geblazen. ‘Ze waren er altijd’, het zijn trompettisten in hart en nieren’, sprak dorpsraadvoorzitter Frans Zegers voor de onthulling. ‘Dit kunstwerk mankeert het einde van een tijdperk.’

 

Anne Zegers, Greet de Poorter en Ineke Gloudemans hadden de eer om het kunstwerk, geplaatst in de voortuin van Koffie & Theeschenkerij Vlagheide, te onthullen. Terwijl voor de allerlaatste keer de vier een aubade brengen, komt vanonder een groot zwart doek een prachtig kunstwerk tevoorschijn. Meteen is herkenbaar de karakteristieke pose; in een kringetje met de rug tegen elkaar staand met de trompet aan de mond. Het staat op een voetstuk dat ook nog kan draaien.

 

De contouren van Pierre, Jan, Henk en Johan, met daarin hun initialen, zijn goed herkenbaar. Het is niet helemaal één op één gemaakt, ze zijn ietsjes kleiner, laat de maker weten. Het opvallend kunstwerk is gemaakt door Edwin Bos uit Vorstenbosch. Het materiaal wat hij heeft gebruikt is cortenstaal.

 

 

 

EERDSE KRANT - 29 juni 2017

 

Zeldzame perenboom in... Eerdse achtertuin!

 

Hoe komt een zeldzaam Frans perenboomras terecht in de achtertuin van de familie Van de Ven op de Abenhoefweg? Martien vertelt het wonderlijke verhaal. Wellicht is Napoleon indirect de veroorzaker?

 

We moeten terug in de tijd. Zeer ver terug, naar begin negentiende eeuw. De tijd dat Napoleon, als de keizer der Fransen, heerste in grote delen van Europa. Ook Nederland was bezet door het Franse leger. “Toen moet zeer waarschijnlijk hier in de buurt een Franse soldaat een peer uit zijn thuisland hebben weggegooid en uit die pit is deze boom ontstaan”, geeft Martien aan. “In 1903 is mijn vader hier geboren en die vertelde dat het toen al een grote boom was, dus dat bevestigd alleen maar dat de boom nu al om en nabij twee eeuwen oud moet zijn. De boom is in die tijd wel een keer verzet naar waar ie nu staat, zo vlak bij het huis. Dat deden ze vroeger, bomen aan de westkant voor een huis plaatsen. Dit om het huis te beschermen tegen wind en blikseminslagen."

 

Dat ze een perenboom in de achtertuin hebben staan, weten ze ondertussen wel: “Kruiwagens vol peren komen er elk jaar af, hoewel het dit jaar een stuk minder zal zijn, want tijdens de bloesemtijd in april heeft het ‘s nachts flink gevroren.” “Maar dat vinden we niet zo erg”, geeft zijn vrouw Jo lachend toe. Maar dat het om een Franse perenboom gaat, dat wisten ze niet. Tot naar schatting zo’n vijftien jaar geleden, zegt Martien: “Er kwam toen een dierenarts voor een kalf, maar hij had eigenlijk geen oog voor het dier maar meer voor de fruitboom. ‘Wat is dat voor een bijzondere boom?’, vroeg hij belangstellend. ‘Mag ik een stekje meenemen, want deze heb ik nog niet?’ Hij bleek een verzamelaar te zijn van oude appel- en perenbomen. Thuis had hij een boomgaard vol met zeldzame rassen. In de herfst kwam hij terug en wist te vertellen dat het om een oud en zeldzaam Frans ras gaat. Vraag me niet naar de naam, die weet ik ondertussen niet meer.”

 

Na enig speurwerk krijgen we die bewuste dierenarts, de heer Dries Potjer, te spreken om toch te weten te komen om welk soort ras het gaat. Het is de Citron des Carmes, zo laat hij weten. Hij weet verder te vertellen dat al in 1628 in Orléans door de Procureur van de Koning melding is gemaakt van het ras. In 1768 heeft de peer de naam gekregen die we nu kennen. Verder is het een ‘zeer vroege peer’, in juli al rijp om te kunnen eten. De perenkenner schat verder in dat in Nederland er minder dan honderd van staan: zeer zeldzaam dus.

 

De boom heeft niet alleen de Franse Revolutie overleefd, in 1918 brandde een deel van de boerderij af waar hij ongeschonden is uitgekomen en zo’n dertig jaar geleden waaide de boom los bij een flinke storm. Een tijd terug heeft Martien de boom laten snoeien, hij groeide te ver boven het huis uit. Maar nog steeds hangen grote dikke takken voor het keukenraam: “Het is onze luxaflex”, zegt Jo.

 

Zijn de peren lekker? Martien: “Nee, wij vinden ze niet lekker. Ze zijn vlug droog, na een paar dagen smaken ze heel melig en zoet.” Maar het gaat hier om een bijzonder en zeldzaam ras, kan het wellicht als een delicatesse worden beschouwd? Hutten of Maison van den Boer zullen het maar al te graag in hun collectie willen opnemen, ook al duurt volgens de heer Potjer de tijd waarin de peer op zijn lekkerst is, slechts één week? Martien lachend, komt met een lucratieve perendeal: “Ze zijn nog niet langsgeweest, maar als dat door dit artikel het geval is, dan is 10% voor de schrijver!”

 

 

 

EERDSE KRANT - 29 juni 2017

 

Top Gear Eerde

 

De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.

 

Het derde voertuig in deze serie is de Mercedes 200 D van trotse eigenaar Thijn van der Heijden. “In augustus in 1978 hebben we hem nieuw aangeschaft. We gingen eigenlijk voor een andere uitvoering, maar deze was meteen beschikbaar en hij voldoet nog prima”, zegt hij nu bijna negenendertig jaar later. Waarbij we meteen op het enigste minpuntje komen van de ‘ster’. Thijn: “Het aantal pk’s had wel wat hoger gemogen. Deze heeft uit mijn hoofd er vijfenzestig, dat is voor zo’n auto met dit gewicht niet echt veel te noemen. Ook een vijfde versnelling zou wel prettiger zijn geweest, zeker als je op de snelweg rijdt.”

 

Eens kijken op onze eigen ‘track’ op de Vlagheide ofdat we dit ook gaan terugzien op de sprint van 250 meter. De 1300 kilogram wegende diesel komt met een groot gegrom op gang. Het schakelen gaat wel een beetje stug, er is daarbij ook wat geluid te horen in het interieur, maar… tjak: 18,96 seconden geeft de stopwatch aan! De snelste tijd tot nu toe! De tijd van de Mitsubishi L300 van Jan van Kessel wordt met bijna een seconde ver-pul-vert. We hebben dus een nieuwe bestuurder in de zogeheten hot seat.

 

Een blik op de tellerstand geeft aan dat de crèmekleurige Mercedes al bijna 350.000 kilometer heeft gereden. “Dat is niet zo veel, in bijna veertig jaar. En zeker niet voor een diesel.” Op de vraag welk onderdeel het meest is vervangen in al die jaren, komt Thijn na enig nadenken met een onverwacht antwoord: “De bestuurdersstoel! Het is namelijk al de derde stoel die er in staat. De bekleding kan kennelijk niet zo goed tegen spijkerstof. Je schuift altijd wat op de stoel als je plaatsneemt, je gaat er nooit echt op zitten. Op een gegeven moment gaat het slijten en komen er gaten. De stoel die er nu in staat heb ik op internet gevonden. Het is er wel eentje uit een ‘TD’, die past eigenlijk niet. Maar door het onderstel te verwisselen, dat overigens nog een hele opgave was, kunnen we weer comfortabel zitten.”

 

Bij het plaatsnemen in de auto weet je meteen waarin je plaatsneemt. De ster pronkt trots bovenop de motorkap van de Duitser. “Een tijdje terug nog dezelfde gezien in Rooi, maar je komt ze weinig meer tegen. Verder is de ruimte, binnenin maar vooral in de kofferbak, enorm. Er kunnen makkelijk twaalf kleine krantjes bier in.”

 

De verste reis die de auto heeft afgelegd is naar Oostenrijk. Daar werd Thijn niet herkend. Hier in Eerde wél. “Dat is het leukste. Iedereen weet wie er aan komt, veelvuldig wordt er gegroet naar je.” Op de motorclub weten ze het ook dat Thijn al tientallen jaren deze auto rijdt. Lachend: “Ze zeggen voor de grap wel eens dat ik niets inruil. Daarmee doelen ze dan op mijn vrouw, mijn motor en… de auto!”

 

En hij is dat ook zeker niet van plan. Daarom: de Mercedes krijgt een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog vele jaren mee!

 

 

 

EERDSE KRANT - 7 september 2017

 

Adoptieoverdracht: leerzaam voor de kinderen

 

Daags na het verschijnen van de laatste Eerdse Krant voor de zomerstop waren groep 7 en 8 van onze basisschool bij de molen, waarnaast het Geroinimo-monument staat, voor de adoptieoverdracht. Want ook anno 2017 geldt nog steeds: vrijheid geef je door!

 

Bassischoolleerlingen van groep 8 adopteren elk jaar het Geronimo-monument. Ze zijn dan bij de herdenkingen die Eerde kent; op 4 mei bij de Nationale Dodenherdenking en op 17 september als de bevrijding van Eerde wordt herdacht. Het Airborne Comité Eerde heeft dit jaar de overdracht in een nieuw jasje gestoken. Vond andere jaren de overdracht op school plaats, meestal met veteranen die iets kwamen vertellen over de oorlog, maar doordat er weinigen meer in leven zijn heeft het comité doen besluiten om zelf over een aantal gebeurtenissen te vertellen. En dan vooral over gebeurtenissen die hier in Eerde hebben plaatsgevonden.

 

Ad van de Laar stond boven in de molen en vertelde het verhaal van de soldaat Jacob Wingard die op de uitkijk stond voor het raam toen hij dodelijk werd geraakt door een Duitse sluipschutter. Hij werd slechts tweeëntwintig jaar oud. Ad vroeg aan de kinderen wat ze later willen worden. De bekende beroepen (piloot, stewardess) kwamen voorbij, eentje viel op: achtbaan-architect. Ook Wingard had toekomstdromen, zo maakte Ad de kinderen duidelijk, maar die eindigden hier in Eerde.

 

Erwin Janssen vertelde in het museum van de molen over een soldaat die bovenop een munitietruck stond op De Horstjens toen die werd geraakt door een Duitse tank. Hij verwees naar het bord aan de voorgevel waarop achter zijn naam de letters ‘mia’ staan. Niemand van de kinderen wist wat dat betekende, maar die letters staan voor ‘missing in action’. Er werd niets meer van hem teruggevonden, en dat wordt dan zo aangegeven. Verder vertelde Erwin het verhaal waarom er elk jaar op 17 september een Amerikaanse vlag in de kerktoren hangt.

 

Misschien wel het meest spannende was het bij Marianne Siebers (foto). Ze vertelde over onderduikers en de reden waarom ze dat deden. Om zelf te ervaren hoe dat voelt, mochten de kinderen in een nagebouwde schuilkelder onder de molen plaatsnemen. Met op de achtergrond nagebootste oorlogsgeluiden verbleven de kinderen zeven minuten in de donkere, slechts door kleine lampjes verlichte ruimte. Voor sommige voelde dat best wel eng aan.

 

De afsluiter van deze leerzame middag was de overdracht zelf. Kinderen van de oude groep 8 mochten bij hun opvolgers het bekende fakkelspeldje opspelden, als teken dat je de vrijheid doorgeeft.

 

 

 

EERDSE KRANT - 7 september 2017

 

Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht

 

Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de komende maanden in een serie artikelen de in totaal acht beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben we ze ook sterren gegeven. We beginnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die volgens ons vijf sterren verdient.

 

De eerste klim, genaamd: 'Oude Hoofdingang’ (plattegrond hierboven, nummer 1). Jarenlang reden op deze plek voertuigen af en aan ‘de belt’ op met hun vuil. Van de hoofdingang is niet meer veel van over, enkel nog het oude hoofdgebouw. Daar hebben we op dit moment geen oog voor, we willen die klim op!

 

Om deze klim te betitelen: het is een mooie opwarmer, maar niet meer dan dat. Hij krijgt dan ook maar een ster.

Na rustige eerste meters komen we na zo’n vijfendertig meter gelopen te hebben op een van de steilere stroken. Terwijl de koeien op de noordflank onverstoord hun ding doen, stijgt het hier om en nabij de 9%. De stijging wordt dan weer vlug minder om precies op de helft van de klim op de steilste strook aan te komen. Hier tikt de percentagemeter twee keer 11% aan. Voor een wielrenner zijn dit al behoorlijke getallen als hij een bordje langs de weg ziet staan met die cijfers, als hardloper valt dat reuze mee. Deze klim heeft de laagste steilste stroken van alle klimmen.

 

In de klim zit verder nog een stukje afdaling, zoals in het profielkaartje (zie hierlangs) te zien is. Op het einde nog weer effe een stijging van zo’n 9%, om dan op de top aan te komen. Die ligt op een hoogte van negentien meter.

 

De klim is in totaal tweehonderdmeter lang. Het gemiddeld stijgingspercentage komt uit op 4,5 procent, het een-na-laagste van alle klimmen. Zoals al aangegeven, een ‘warming up-klim’. De spieren zijn klaar voor het zwaardere werk…

 

 

 

EERDSE KRANT - 7 september 2017

 

Jaarmarkt d’Eerd Presenteert

 

Het was gezellig druk tijdens de twintigste editie van de jaarmarkt d’Eerd Presenteert. De hele dag was het, op een regenbuitje rond het middaguur en tegen het einde na, goed toeven op de markt en de terrassen. De jeugd vermaakte zich prima op de kermis en met de spectaculaire attractie Gorilla Climb. Een terugblik.

 

De attractie Gorilla Climb bepaalde voor even mede de skyline van Eerde met zijn vijftienmeter hoogte. Esmée van Zutphen was zo dapper om een poging te wagen om helemaal naar boven te klimmen (foto). Onder toeziend oog van haar trotse opa en oma besloot ze na een paar verticale meters toch weer veilig terug te keren op Aarde. Ook haar vader wilde een poging wagen, maar die had de pech dat het net begon te regenen en de attractie voor even niet gebruikt mocht worden. Zei hij…

 

Gelukkig bleef het voor een groot gedeelte van de dag droog ondanks de weersvoorspellingen. Een klein regenbuitje rond de middag belette de bezoekers niet om toch in grote getale te komen. Het was dan ook ’s middags lekker druk op de terrassen en kermis. Rond de klok van vier uur werd het wel serieus, de regen kwam met bakken uit de lucht. De bomen in de Pastorietuin hielden veel regendruppels tegen, maar bij gebrek aan een paraplu's boden stoelen ook bescherming. Obers hadden hun dienbladen.

 

Wat zagen we nog meer op de jaarmarkt? Biedt Verkeersschool Van der Doelen een nieuwe vorm van lessen aan? Nee, toch niet. Het is het Eerdse bedrijf 2Tango Training en Coaching dat hun stand extra wilde laten opvallen. Gelukt, en navraag leerde dat het ‘lespaard’ Jack heet, eenentwintigjaar oud is en… apk gekeurd!

 

Is ook een traditie aan het worden op de jaarmarkt. Bij de stand van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen kon je voor een euro weer drie keer raden hoeveel stukken hout er op de aanhanger lagen. ‘Reigers’ Bert en Thea Raaijmakers deden ook een poging in Oiversland. Rond half zes in de middag werd de gelukkige winnaar gebeld en die kon nog dezelfde dag ('waar dan ook in Nederland!') zijn gewonnen prijs, het hout wat in de aanhanger zat, incasseren. Het was te hopen voor de ‘afdeling aflevering’ dat niet een Fries het juiste aantal had geraden…

 

Geen markt zonder muziek. Onze eigen muziekvereniging Echo der Bergen zorgde in hun jubileumjaar voor een muzikale noot. Om klokslag een uur werd de eerste van drie sessies gespeeld. Voor dirigent Sep Otten kwam dat tijdstip goed uit, zo net na de middag. Zijn kleine oogjes verraadde dat het de avond er voor ook gezellig was geweest.

 

Ook spectaculair om te zien was de roofvogelshow in de Pastorietuin. Helemaal toen de gier Rogier (originele naam!) zijn moment of fame nam. De zeven kilo wegende gier mocht aantreden, voelde regendruppels op zijn veren en vloog linea recta naar de grote bomen voor beschutting. Geef hem eens ongelijk! Hij streek echter neer... tussen de bezoekers op het terras. Dat was wel even schrikken, maar gelukkig vloog Rogier vlug weer naar zijn baasje terug. Een stukje vlees smaakte waarschijnlijk toch beter dan een bitterbal.

 

 

 

EERDSE KRANT - 14 september 2017

 

Koninklijke onderscheiding

 

Oud-Eerdenaar Wim van der Sanden (74) is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau! Waarnemend burgemeester Marcel Fränzel van gemeente Meierijstad heeft vorige week woensdag de versierselen bij hem opgespeld die horen bij deze Koninklijke onderscheiding.

 

Wim, nu woonachtig in Zijtaart, kreeg de onderscheiding omdat hij gedurende ruim twintig jaar (1980-2001) actief is geweest bij de plaatselijke voetbalvereniging VOW. Vanaf 1992 is hij zeer actief bij de Koninklijke Nederlandse Biljart Bond district ’s-Hertogenbosch. Vanaf 2006 tot heden is de oud-Eerdenaar binnen KBO afdeling Zijtaart in touw als organisator en wedstrijdleider van de biljartactiviteiten. Wim heeft zo’n achtenzestig jaar in de parochie Eerde gewoond. In buurtschap De Kempkens om precies te zijn, op de grens tussen Eerde en Zijtaart. Opmerkelijk: hij werd in Reigerland (Zijtaart) Prins Carnaval terwijl hij in Oiversland (Eerde) woonde. Verder was hij medeoprichter van de Eerdse Ondernemers Vereniging, waar hij zeven jaar de functie van secretaris heeft vervuld.

 

 

 

EERDSE KRANT - 14 september 2017

 

Jacques van der Heijden wint Supercup!

 

De tiende editie van de Supercup, een toernooi tussen biljartkampioenen uit de kernen van de gemeente Meierijstad, is gewonnen door Jacques van der Heijden. Hij is daarmee de vierde Eerdenaar die deze prestigieuze titel wint!

 

Nochtans zag het er niet naar uit dat Jacques, als regerend librekampioen van Eerde, dit toernooi op zijn naam zou schrijven. Zijn eerste ronde partij won hij met de hakken over de sloot. Want Jacques scoorde slechts 37 caramboles na vijfentwintig beurten, terwijl hij er 55 moest maken. Maar tegenstander Jan van Wanrooij uit Erp was ook niet in goede doen, zijn teller bleef op 41 steken. Daarmee kwam hij maar liefst dertig caramboles te kort om door te gaan naar de halve finale. Jacques dus wel naar die halve finale en daar stond Ruud Cissen uit Zijtaart op het menu. Die had zo-even daarvoor in zijn eerste partij 169 caramboles geproduceerd na vijfentwintig beurten, dus in deze burenstrijd begon Jacques duidelijk als de underdog. Maar misschien had Cissen zijn kruid al verschoten? Zoals het in een derby betaamt, was het superspannend. Jacques was nu opgewarmd en naar eigen zeggen gefocust en won na een zenuwslopende partij zeer knap, wel heel nipt, van Cissen die inderdaad te vroeg gepiekt had.

 

De finalepartij was Bert van Helvoort uit Keldonk de tegenstander. Jacques werd alsmaar beter op deze avond en ‘vermorzelde’ zijn tegenstander. Na vijfentwintig beurten won hij met grote voorsprong en schonk hij zichzelf een mooi verjaardagscadeau. Om twaalf uur middernacht werd spontaan de finale even onderbroken voor een ‘lang zal hij leven’! Heel apart om zo je vierenvijftigste levensjaar aan te vangen.

 

Het was de tweede keer dat Jacques deelnam aan de Supercup. Ook in de editie van 2010 was hij de afgevaardigde namens Eerde, en ook toen was gemeenschapshuis De Brink de sfeervolle speellocatie. Tweede keer, goede keer! Hij is daarmee, na Jan van Geffen (2009), Gijs Stapelbroek (2013) en Jan van Dijk (2015) de vierde Eerdenaar die deze prestigieuze titel wint. En dat op tien edities. Geen slecht gemiddelde…

 

 

 

EERDSE KRANT - 21 september 2017

 

Emotionele sprong op de velden in Eerde

 

Een van de parachutisten die zondag sprongen was Erwin Janssen (foto, links). Voor de Eerdenaar werd het een emotionele sprong. Niet alleen omdat deze sprong werd opgedragen aan een overleden Amerikaanse soldaat maar ook omdat het bij toeval zijn honderd en eerste was! Het getal ‘101’ verwijst namelijk ook naar het Amerikaanse 101e Airborne Luchtlandingsdivisie, een luchtlandingsdivisie dat betrokken was bij operatie Market Garden en de bevrijding in deze regio. Zijn beleving.

 

Erwin Janssen: ‘Zondag 17 september 2017, exact drieënzeventig jaar nadat de bevrijders in Eerde landden, hebben wij het voorrecht om weer in dezelfde velden te springen als weleer. Een bijzondere sprong op een bijzondere locatie. Rond half twaalf is de Dropzone crew met de Jumpmasters op de locatie om het veld de inspecteren en de positie te bepalen waar de ‘T’ moet komen liggen. Deze ‘T’ is het referentiepunt voor de piloot en de Jumpmaster tijdens het aanvliegen voor de drop, het geeft ook tevens aan uit welke richting de wind komt op de dropzone. Er wordt duidelijk afgesproken dat er geen mensen op het veld mogen komen in verband met de veiligheid van het publiek én de springers (tijdens een sprong is het mogelijk dat een parachutist zijn helm verliest en dat wordt dan een projectiel). Er wordt zoveel mogelijk afgezet met lint en de routes naar de DZ worden afgezet met wegvesperringen. Om 13:00 uur arriveren alle springers op vliegbasis Eindhoven en beginnen de voorbereidingen. De parachutes worden gecontroleerd, de noodprocedures worden nogmaals doorgesproken en de groep krijgt een uitgebreide briefing over de dropzone. Waar liggen de obstakels, hoe ligt de snelweg ten opzichte van de aanvliegroute en waar liggen exact de hoogspanningsmasten. Ondanks dat het veld groot is, is het geen gemakkelijke opdracht. Om 14:45 uur is het dan zo ver, de para’s gaan aan boord van de Drag ‘em Oot, een originele C47 die tijdens Market Garden ook parachutisten naar Nederland heeft gebracht. De vlucht is kort en het toestel bereikt snel de Dropzone. De eerste ‘pass’ is een winddrift indicator passage. Precies boven de ‘T’ wordt een streamer naar beneden gegooid om te zie hoe de wind staat en hoever de para’s af zullen drijven. De situatie is gunstig, echter de Jumpmaster ziet dat er mensen op het veld staan en besluit de eerste groep iets noordelijker te droppen. Dan komt de tweede pass. ‘Stand in the door’ is het commando en ik, die als eerste zal springen, sta in het open gat en kijkt de diepte in. Een bijzonder moment! Mijn honderd en eerste sprong op zondag 17 september boven mijn eigen dorp!! Symbolischer kan haast niet. ‘GO’… zonder aarzeling springt de eerste stick uit het vliegtuig. Een prachtige sprong. Kort erna komt de tweede stick eruit en dalen stilletjes richting Eerde. Op het verzamelpunt staat Ann Durnin-McKendry (foto, midden), de nicht van Joe Mero, waaraan deze sprong is opgedragen. Joe landde hier drieënzeventig jaar geleden ook en een week later verloor hij bij het huidige verzamelpunt zijn leven. Zij is overmand door emotie als wij aankomen lopen uit de velden richting de plek waar haar oom stierf voor onze vrijheid. Er wordt een toast uitgebracht op de bevrijders en in specifiek aan hen die nooit terugkeerden. Direct na de toast begint het kort te regenen, flinke druppels. ‘Een zegening van de mannen daarboven! Een teken dat ze bij ons waren’, ging het door de groep.

 

Mede namens het Round Canopy Parachuting Team The Netherlands wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de medewerking en de mogelijkheid om op deze bijzondere dag op een historisch grondgebied eer te mogen betonen aan de bevrijders van weleer. d’Eerd bedankt!’

 

 

 

EERDSE KRANT - 28 september 2017

 

Het Bankje

 

Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.

 

Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.

 

Na tweeëntwintig jaar hangt Jos Zegers (54) zijn steek aan de spreekwoordelijke (carnavals)wilgen. Hij neemt bij de start van weer een nieuw seizoen, op 11 november, afscheid van de Raad van Elf in Oiversland. Reden om ‘de nestor’ op een mooie zomerse dag, nog in vakantietijd, uit te nodigen voor een interview op hét bankje!

 

Jos was geen carnavals-nobody toen hij in de Raad van Elf plaatsnam. Verre van zelfs! Jos: “In 1988 werd ik door de toenmalige voorzitter Henk van Hooft gevraagd om toneelmeester te worden bij de zittingen. Vervolgens ben ik twee jaar later in het bestuur van CV De Oivers gekomen. Daar heb ik in totaal elf jaar in gezeten, waarvan acht jaar als penningsmeester. Voornamelijk wilde ik de jeugd gaan doen, liep in eerste instantie dan ook mee met Christ Gloudemans om ervaring op te doen. Maar die overleed helaas een jaar later en toen stond ik er eigenlijk alleen voor. Maar hulp was niet ver weg. Daarna samen met Henk Verhoeven, Hilde van den Boogaard en héél lang met Anja Burg de jeugd begeleid, in totaal achttien jaar. In 1996 kwamen ze me vragen voor de Raad van Elf. Jongens, ik heb werk zat, ik hoef niet perse bij de raad, zei ik. Maar ze wilde me graag erbij, dus zo geschiedde. Wel onder één voorwaarde; geen meer taken erbij!”

 

Die voorwaarde wel al vlug overboord gekieperd, want Jos kreeg er wel een taak bij, namelijk… vooroplopen! “Dat doe ik al twintig jaar.” Gniffelend: “Daar hoef je niet voor te leren. Als we ergens opkomen, bijvoorbeeld bij een receptie, dan loop ik voorop. Ze hebben waarschijnlijk nog nooit geen kleinere kunnen vinden.” Hij heeft ook een oude traditie voortgezet. “Toon Verhoeven is daar mee begonnen. Hij riep altijd na de opkomst van de Raad, en nadat de muziek is gestopt, de yell: ‘Oivers, Oivers, Oivers!’ Dat heb ik in al die jaren ook gedaan. Het schijnt dat ze nu een nieuwe aan het zoeken zijn.”

 

In die tweeëntwintig jaar heeft Jos drieëntwintig prinsen meegemaakt. Correct? “Ik werd geïnstalleerd in november toen Joep van Rozendaal prins was. Dat was halverwege zijn termijn zeg maar. Joep telt dus eigenlijk niet mee, heb niet het hele jaar met hem meegemaakt. Mijn eerste volledig jaar met een prins was bij Prins Gerrie (van Rijbroek).” Tweeëntwintig en een halve Prins dus…

 

Tijd voor nog een koffie. Ook even een fotootje maken voor het artikel. Maar de bodem van het kopje is alweer in zicht als de fotosessie klaar is. Gelukkig ligt het tijdperk van de rolletjes al lang achter ons, anders moest een nieuwe worden ingevlogen. Dat de sessie zoveel tijd in beslag neemt ligt overigens niet aan Jos maar aan het toestel. Die stond kennelijk nog in standje ‘vakantiemodus’. Ondertussen krijgt Jos ook nog een appje binnen, uit Papoea-Nieuw-Guinea.

 

Doordat Jos eerst meehielp met het geluid op de zittingsavonden, had hij geen tijd om ook nog bij de stukjes van de Raad van Elf mee te doen. “Het geluid is ergens halverwege vorig decennia overgenomen door Alfred van Gompel, die had ook moderner en beter apparatuur dan wij. Dat van ons werd een beetje vintage, want we draaiden nog met boxjes van de soos. Nog geen 1000 watt. Nu blazen ze je weg.”

 

Wat doe je zoal nog meer als raadslid? “Een bietje advertenties ophalen voor de Oiverskrant, lootjes verkopen, oud papier ophalen. Dat laatste door weer en wind! Ik ben wel eens thuisgekomen en ze konden me uitwringen. Vier keer per jaar doe ik dat. Leuk.”

 

Jos heeft tot op de dag van vandaag nog nooit geen hekel gehad om in de Raad te zitten. Maar het had tot tweemaal toe niet veel gescheeld of hij was al (lang) eerder afgezwaaid. “Vroeger bleven raadsleden lang in de raad. Ergens in de periode dat ik bijna elf jaar in de raad zat, werd er beslist dat je niet langer dan elf jaar in de raad mocht blijven. Daar was toen een hele discussie over. Dat betekende dus dat ik moest stoppen, terwijl ik dat niet wilde. Maar op het moment dat ik moest aftreden, konden ze niemand vinden. Ben ik maar blijven zitten. Ook twee jaar geleden wilde ik eigenlijk stoppen, maar ook toen was het moeilijk om nieuwe leden te krijgen. Toen heb ik gezegd; dan maak ik de tweeëntwintig jaar vol.”

 

Niet alles is carnaval wat de klok slaat, Jos heeft naast zijn werk ook nog een hobby meer: biljarten. “Bij biljartclub De Blauwe Dop. Elke vrijdag in ’t Hooghuys.” Ook daar bekleed Jos een bestuursfunctie. “Twéé zelfs, voorzitter en penningmester. Dat kun je heel makkelijk worden. Je moet tijdens de jaarvergadering naar de wc gaan, dan kom je terug en ben je voorzitter én penningmeester!” Een ding staat redelijk vast: carnaval zit niet allen bij Jos maar ook bij anderen in de familie Zegers in het bloed. Broers Frans, Johan en Henk zijn of waren ook zeer actief betrokken hier in Eerde. Een leuk feitje waaruit blijkt dat toeval niet bestaat: Frans is de oudste van het gezin, Jos de jongste. Verschil in leeftijd? Elf jaar!

 

Drie carnavaleske anekdotes, die toevallig allemaal met Erp te maken hebben. “Prins Jan (van den Boogaard) had voor de recepties een stukje met een bladblazer. Onze taak was om die te voorzien van ‘munitie’: confetti. Bij CV De Uilen in Erp hebben ze wel een prinses, maar die staat er maar wat bij. En daar kwam Jan met z’n bladblazer aan… Al haar haren door de war en vol met confetti! Die was not amused”, schaterlacht Jos. Nog eentje: “Tijdens het Loeiersfestijn moesten de prinsen uit de gemeente Veghel jureren. Ook Piet van de Werf die toen prins was in Erp. Elke prins kreeg als dank een doos met krollen en speculaas. Wij hebben hun doos weggehaald en die was op een geven moment… leeg. Hebben we er maar een asbak in gezet, voor het ‘tegengewicht’, om daarna de doos weer netjes terug te zetten. Piet kwam er pas thuis achter. We hebben het goedgemaakt op de receptie een maand later in Erp, door hem een grote taart te geven.” En Jos weet nu ook dat tijdens carnaval kleine kinderen in Erp Uilskuikentjes heten. Voorzitter Erwin Janssen zei in zijn openingswoordje tijdens een andere receptie: ‘Goedemiddag Uilen, Uilinnen en Uilskuikentjes’. Toen ik dat hoorde dacht ik: oeioei, wat zegt-ie nu…? Maar het is telkens goedgekomen, we komen nog steeds in Empeldonk!”

 

“Carnaval is wel veel veranderd in al die jaren”, geeft Jos die in totaal al een kleine dertig jaar meeloopt, aan. Hij komt met een voorbeeld. “Eerst werd er rondgetrokken van ‘kroeg naar kroeg’: van de Ster naar ‘t Hooghuys en naar De Brink. Toen om en om: een dag in De Driesprong, de volgende dag in ’t Hooghuys. En nu vier dagen op een plek. Hoe het dit jaar zal gaan? Misschien wel weer iets anders.” Zeker ‘anders’ zal zijn kledij zijn. “Ik heb acht-, negenentwintig jaar in een pak van de carnavalsvereniging rondgelopen. In de vakantie was ik in Maastricht en kwam toevallig langs een carnavalswinkel. Meteen maar een pak gekocht. Ik ben al klaar!” Geen ‘zwart carnavalsgat’ voor hem.

 

Tijdens de zittingen in januari is Jos al flink in het zonnetje gezet door zijn mede-raadsleden vanwege zijn naderende afscheid. “Het stukje, genaamd Jos z’n Band, hadden we jaren terug een keer eerder gedaan. We zeiden toen al, dat doen we ooit nog een keer. Toen ik had aangegeven dat ik zou gaan stoppen, vonden ze dit een mooie gelegenheid om het nog een keer te doen. We hebben van te voren veel gerepeteerd, alleen nooit met z’n allen samen. Zelfs niet op de generale!” Dat was niet te merken, maar iets anders viel wel op, na afloop van het stukje. Jos ging ditmaal niet als eerste, maar als laatste en zichtbaar emotioneel van het podium af? ‘Klopt. Ik roep nu al een paar jaar: Oh, wat zal ik dit gaan missen! Al twee jaar weet je dat het moment gaat komen. Nu het bijna zover is, dan doet dat wat met je. Ik gá het zeer zeker missen.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 28 september 2017

 

Eerde was twee weken terug een tussenstop voor de Big Battlefield Bike Ride. De Big Battlefield Bike Ride is een fietstocht waarmee de deelnemers geld ophalen voor stichting Help For Heroes, een stichting die Engelse oorlogsveteranen die gewond uit het leger zijn gekomen op het mentale of financiële vlak steun kan bieden.

 

Deze fietstocht werd voor de tiende keer georganiseerd en startte deze keer in Frankrijk. Op maandag 10 september vertrokken ongeveer tweehonderdvijftig voornamelijk Engelse deelnemers vanuit Lille, om na vijf dagen en driehonderdvijftig mijlen (ongeveer vijfhonderdzestig kilometer) onder de wielen aan te komen in Arnhem. Ze kwamen onderweg door onder andere het Belgische Waterloo en Hasselt om daarna de ‘voetstappen’ te volgen die de geallieerden in 1944 aflegde op weg naar Arnhem, tijdens Operatie Market Garden. Zaterdag 16 september hebben ze als afsluiter het parachutespringen in Arnhem meegemaakt alvorens weer terug te reizen naar het Verenigd Koninkrijk.

 

Op donderdag 14 september kwamen ze in deze regio en was er een tussenstop gepland in Eerde, bij de Antoniusmolen. De deelnemers waren eerder op de dag vertrokken vanuit Eindhoven en hun eindbestemming die dag was Nijmegen. Rond de klok van tien uur die ochtend kwamen de eersten al aan bij de molen, waar een provisorisch rustpunt was ingericht. De warme dranken vonden gretig aftrek, want het weer was echt bar en boos die dag. De meesten totaal niet gekleed op winterse omstandigheden, kwamen terwijl ze nog maar een kleine twintig kilometer hadden gefietst, al helemaal verkleumd aan. Een deelnemer uit Schotland zag er de humor wel van in. Schouderophalend: ‘We are used to this weather!’

 

De CEO van deze stichting, Melanie Waters, reed zelf ook mee. Zij vertelde dat met het opgehaalde geld door deze fietstocht oorlogsveteranen gesteund worden die lichamelijk, mentaal of financieel het moeilijk hebben door het werk wat ze hebben uitgevoerd.

Ze organiseren allerlei activiteiten om geld in te zamelen.

 

Deze dag was extra bijzonder in het programma, want de deelnemers mochten als ze dat wilden verkleed rondrijden. Dat was niet aan dovenmans oren gericht, de meest uiteenlopende creaties kwamen bij de Eerdse molen aan. We zien een ‘Jimmy Hendriks’, deelnemers in een bijenkostum, opblaasbare Spitfires op helmen, of een Engelse piloot met grote snor.

 

Een van de deelnemers die blauw van de kou komt aanfietsen is Jessica Francis (foto). Zij is minder uitbundig gekleed, alleen een klein parachuutje over haar helm. Ze woont in Taunton, in het Zuidwesten van Engeland, en ze heeft meer dan drieduizend pond aan fondsen verwerft om zo mee te kunnen doen. Ze blijft ondanks de kou enthousiast over de fietstocht en als ze na een weekje weer thuis in Engeland is, laat ze de Eerdse Krant het volgende weten: ‘For the last few years, my employer have co-ordinated a team of fundraisers. I discovered that my application to join the team in 2017 was successful last November, and so almost a year of training, fundraising and preparation began. I entered because I felt I wanted to do something for other people, I also wanted to have a new experience and challenge. I particularly looked forward to the team aspect, learning more about Help for Heroes and the history of the places we would travel through. By the time we came to Eerde we were already on our fourth day of cycling and had covered 245 miles. We were glad to see the Eerdse Windmill and hear a little of its history. We were able to purchase refreshments and supplies in the shop. It was only a short stop as we still had 100 miles to cover.’ Top!!

 

 

 

EERDSE KRANT - 5 oktober 2017

 

Opknapbeurt torenuurwerk

 

Het torenuurwerk van onze kerk krijgt een opknapbeurt. Met een kraan zijn de vier wijzerplaten van de torenspits gehaald voor onderhoud. De verlichting bestaande uit gloeilampen wordt vervangen door ledverlichting en het geheel wordt opnieuw verguld. Ook het aandrijfmechanisme wordt vervangen.

 

De planning is dat het zo’n drie maanden gaat duren voordat we weer de tijd kunnen aflezen. Echter, het is ook bekend dat het voegwerk van de toren in slechte staat verkeerd en er wordt nu bekeken ofdat het mogelijk is om dit in het voorjaar te herstellen.

 

Bernard Mobers van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk: ‘Dan zullen de uurwerken nog niet worden teruggehangen omdat deze dan in de weg hangen bij het voegen. Samen met het parochiebestuur zijn we in overleg met het bisdom, om te bekijken ofdat dit mogelijk is. Het voegen moet gebeuren, is het nu niet dan wel binnen een paar jaar. We beramen de totale kosten op zo’n 100.000 euro, en de kans is groot dat we hulp van ons dorp nodig hebben om bij te dragen om het te kunnen realiseren! Verder: Nu we toch bezig waren op grote hoogte, hebben we meteen ook de bollen op de vier dakkapellen eraf gehaald om ook die opnieuw te laten vergulden.’

 

 

 

EERDSE KRANT - 19 oktober 2017

 

Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht

 

Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt in een serie artikelen de in totaal acht beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben we ze ook sterren gegeven. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.

 

De tweede klim, genaamd: ‘Korte Koeveringsedijk' (plattegrond hierboven, nummer 2). Vanaf de Koeveringsedijk heb je op dezelfde plek twee mogelijkheden om de Vlagheideberg op te gaan. De klim rechtdoor komt later aan bod, wij gaan nu linksaf, de kortste van de twee. Vandaar de naam. Deze klim is de afdaling van de klim die als eerste in deze rubriek is belicht. Was de eerste klim een opwarmertje die een ster kreeg, deze krijgt twee sterren. Waarom? Na een vrij makkelijk begin komen we na zo’n vijfendertig meter meteen op de steilste strook. Het gaat dan heel rap van negen naar twaalf tot na vijfenveertig meter zelfs 17% en vijf meter verder nog 16%! Dat hakt er in. Gelukkig heb je meestal de wind in de rug...

 

Het loopt daar ook niet lekker. Onkruid (pikkers, brandnetels) groeit op dit stukje al volop tussen de kiezels. Het is even naar adem happen, want vanaf het vertrekpunt lijkt het veel minder steil. Na zo’n zestig meter kom je op de eerste top, want de klim heeft er eigenlijk twee! Je komt tussen die twee op een soort plateau van bijna tweehonderd meter lengte. Hier gaat het lichtjes op en af, met weinig hoogtemeters (zie profielkaartje hierlangs).

 

Ben je weer een beetje op adem gekomen en heb je oog voor de omgeving, dan vallen een paar knalrode klaprozen direct op. Nog meer moois aan je rechterzijde is halverwege te zien. Een prachtig golvend landschap met in de verte een paar grazende koeien doemt op. Je waant je in Oostenrijk. Op dat moment zie je ook de echte top liggen. Je krijgt dan nog wel even een stukje van zo’n 10%, maar na tweehonderdzeventig ben je boven, op negentien meter hoogte.

 

Het gemiddelde stijgingspercentage is met 3,3 procent het laagste van alle klimmen. De spieren zijn nu echt opgewarmd, er komen nog genoeg zwaardere beklimmingen.

 

 

 

EERDSE KRANT - 19 oktober 2017

 

Derbydebutanten bij VOW-WEC

 

De competitie in het amateurvoetbal is alweer een maandje onderweg. Speelronde vier stond afgelopen zondag op het programma, met in de 4e Klasse H VOW uit Zijtaart tegen WEC. Eerdenaar Julian van Thiel beleefde in het rood-witte shirt zijn eerste derby.

 

WEC is de competitie redelijk gestart. Een winst, een gelijkspel en een verlies. VOW daarentegen kende een dramatische start. Nul punten uit drie en al dertien (!) doelpunten tegen voor de oranje-witten. De druk staat er dan al meteen op voor de Zijtaartse in deze, altijd beladen derby.

 

Julian van Thiel kende geen druk voor die wedstrijd, zo laat hij na afloop weten. “Nee, want ik verwachtte dat ik niet in de basis zou starten, hoewel ik in de eerste drie wedstrijden van de competitie dat wel stond. Afgaande op de laatste training op de donderdag had ik dat gevoel, en die was juist. Dan is het hopen dat je als wissel nog een aantal speelminuten mag maken, want als voetballer wil ik altijd spelen.”

 

WEC komt op voorsprong, maar VOW maakt gelijk. Nog voor de rust scoort WEC en staat de eindstand al op het scorebord. Julian krijgt een invalbeurt en mag nog zo’n twintig minuten meespelen. Op het veld komt hij zijn neef Sander Vos tegen. Vijf dagen ouder, woont drie deuren van hem vandaan. Ze zijn samen jeugdprins en adjudant geweest en ook hij maakt zijn eerste derby mee in het knaloranje shirt van VOW. “Heel speciaal natuurlijk, maar op het veld wil je winnen en telt dat even niet mee. We hadden iets recht te zetten, vorig seizoen ging het hier in Zijtaart niet zo goed, hoorde ik. Ik heb een kansje gehad om te scoren, maar de bal ging langs. Door deze zege houden we ook de aansluiting met de bovenste. We hebben verdiend gewonnen, maar net voor tijd kwamen we nog wel goed weg.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 2 november 2017

 

Groene cirkeltjes met nummer–mysterie opgelost!

 

Wie kent ze nog, de mysterieuze graancirkels? Eind jaren zeventig waren ze er ineens. Al vlug ging de ronde dat deze door buitenaardse wezens moesten zijn gemaakt. Intussen weten we beter, toch? Twee weken terug werd uit het niets de Eerdsebaan bezaait met kleine groene cirkels met een nummer. Had destijds Engeland de primeur van de graancirkel, heeft Eerde de primeur van de mysterieuze groene cirkeltjes?

 

Een medewerker van het bedrijf SWECO kan er hartelijk om lachen. “Iemand vroeg mij ofdat er bij elk cirkeltje een rotonde gaat komen? Nee, wij doen in opdracht van de provincie Noord-Brabant bodemonderzoek. Doormiddel van bijna honderd boringen op het stuk tussen de rotondes van Wijbosch en Eerde kunnen we hierdoor een goed beeld schetsen van de staat van het asfalt, de fundering en het zand tot een meter diepte onder de weg. Ook het fietspad aan beide zijden wordt meegenomen.”

 

Drie dagen werd er voor uitgetrokken, gisteren werden de laatste boringen verricht. Twee beroepsverkeersregelaars van Verkeersregelaar Nederland zorgden ervoor dat de medewerker zijn werk veilig kon uitvoeren op de drukke N622.

 

 

 

EERDSE KRANT - 9 november 2017

 

Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval?

 

Zaterdagavond wordt in gemeenschapshuis De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekendgemaakt tijdens de Night of the Prins van CV De Oivers. Dat betekent ook het einde van de regeerperiode van Prins Bas d’n Urste. Tijd om op de plek waar hij in januari werd onthuld nog een keer terug te kijken.

 

Een sms’je van zijn vrouw Anke op het werk, daar begon het mee. Daarin stond dat ze een app’je had gehad van Geertje Gloudemans. Bas: “Ik had nog niets in de gaten toen ik thuiskwam. We moeten ergens naartoe, voor een afspraak met haar, zo vertelde Anke. Het zal wel iets met carnaval te maken hebben, zo kwamen we samen tot de conclusie. Het zal misschien wel voor adjudant zijn? Niet voor de prins, nee. Al komen ze op hun knieën, zo heb ik dat altijd tegen iedereen laten weten, dat doe ik toch niet!”

 

Echter? “Wij op desbetreffende datum naar die afspraak. Ergens in de prairie, midden in de bossen. Daar zaten ze: Geertje en Richard Habraken. Eerst wat gebabbeld, en toen kwam de vraag: ‘Willen jullie Prins en Prinses worden?’ Zeker niet verwacht, maar het streelt je. Dezelfde avond waren wij er al uit. We doen het! Na een ‘slechte nacht’ was de keuze voor onze adjudant ook duidelijk. Maar doet hij het? Je kunt wel iets willen, maar hij weet niet waarop. Hij weet het niet. Maar gelukkig hebben Stephan en Moniek ‘ja’ gezegd, daar waren we heel blij mee.”

 

“Ook wist ik uiteraard dat de vorige prins van Oiversland Daan van Rozendaal mijn vorst zou worden. Dat voelde goed, die ken ik nog uit de tijd van het JAC (Jeugd Activiteiten Club). Ik was toen leider van de kleine Daan, die toen een jaar of vijf, zes jaar oud moet zijn geweest. Nu waren echter de rollen omgedraaid. Als vorst ben je een soort van vaderfiguur. Hij heeft alles al een keer meegemaakt, die moet de prins en zijn adjudant en hofdames een beetje wegwijs maken.”

 

Binnen de familie Van der Linden was jij niet de verwachtte prins? “Klopt! We hebben daardoor al die tijd mooi ‘onder de radar’ kunnen blijven. Want iedereen dacht, en stemde, namelijk op mijn broer Ton. Niemand heeft mij geraden volgens mij, op één na: Johan van den Tillaart. Omdat heel d’Eerd op mijn broer stemde, schreef hij maar mijn naam op. Haha!”

 

Daar heb je gebruik van gemaakt? “Zeker. Bijvoorbeeld bij de winterborrel van onze buurt. Daar ging het uiteraard over de nieuwe prins en sprak ik de hoop uit dat hij dit jaar niet uit de Haakakker zou komen. ‘Moeten we wéér iets maken, al die ellende.’ Niemand natuurlijk iets in de gaten. Prachtig. Of een ander voorbeeld, bij de tennisclub. Ik zat daar soms op de woensdagavond samen met ‘vorst’ Daan aan de bar en ook daar een beetje de zaak op scherp gezet. Na de onthulling heeft-ie de gehele avond om mijn nek gehangen, hij snapte er geen bal van!”

 

Zijn onthulling. Daar hoort geen koffie bij, een pilsje past beter bij dat verhaal. Ook voor op de foto. Bas: “Een aantal bijeenkomsten gehad samen met Geertje, Richard en Stephan en Moniek. Er ligt een draaiboek klaar, veel dingen moeten dan geregeld worden. We waren op tijd klaar. Het ging allemaal goed, geen hobbels. Vooral Anke en Moniek vormden een super-combi. Zij wilden alles perfect doen. Een goede eigenschap. Alles verliep zoals gewenst. Alleen op de avond van de onthulling hadden we een familiedag bij ons mam en moest een smoesje uit de kast worden gehaald dat de oppas ziek was en ik naar huis moest. Daarna verzamelen op een geheime plek en met een dekentje over je hoofd De Brink in. Eén pilsje want we mochten al vrij vlug op. Dat is wel fijn. Met een groot vuur op de achtergrond, een goed stuk muziek en een harde knal werden we onthuld. Kort maar krachtig. Na de plichtplegingen moet je je een weg banen naar de foyer voor de afterparty. Er was geen doorkomen aan!”

 

Hoe reageerde je broer Ton? “Tijdens de onthulling was dus een vuur te zien op het scherm en sommigen zeiden al: je broer wordt prins. ‘Dat kan niet’, was zijn reactie, ‘als hij het wordt dan breek ik hier De Brink af!’ Maar hij was heel blij voor me, het wordt je gegund, dat is heel mooi.”

 

De receptie bestempeld Bas als loodzwaar. “Het is allemaal geweldig, maar ik ging bijna van mijn stokje. Ik had te weinig en te laat iets gegeten. Dit jaar gaan ze dat aanpassen, een ‘schaft-moment’ invoeren. Een van de hoogtepunten dat de gehele familie Van der Linden op het podium stond. Zestig, zeventig man sterk. Geweldig! Het is allemaal overdonderend. De mensen nemen de moeite om iets te doen, dat is mooi. De dag vloog voorbij.”

 

Hoewel Bas maar tien maanden de scepter heeft mogen zwaaien over het Oiversrijk, vindt hij het verschuiven van de onthulling een goede verandering. “Alleen in Keldonk wordt de prins nog in januari onthuld, alle anderen komend weekend. Nu heb je bijvoorbeeld op alle recepties telkens met dezelfde prinsen te maken.” Elk nadeel heb een voordeel: je bent de kortst zittende prins aller tijden? “Dat is er maar een, dat ben ik! Maar dat vind ik absoluut niet erg.”

 

Ondanks zijn korte periode heeft hij tijdens de vier carnavalsdagen wel veel uren gemaakt. “We zijn van ‘s morgen negen uur tot s’ nachts aan een stuk doorgegaan.” Verder, het ziekenbezoek haalt Bas even aan. “En de ouderenmiddag was ook leuk. Lekker wat foxtrotten. Toevallig in De Driesprong heb ik die dans ook geleerd!” De invasie van d’Eerd op de maandagmorgen in Schijndel. En de optocht natuurlijk. Hij vond het leuk om te zien hoe ze zijn spreuk invulde. “Alleen jammer dat die grotendeels verregend is.”

 

Wat voor een stukje deed je tijdens het bezoeken van recepties van andere prinsen? Bas: “Wij hadden vier blokken met letters daarop waarin de mensen stonden en waarmee ze woorden moesten maken. Bijvoorbeeld: Wat drink je tijdens carnaval? Het antwoord was dan ‘pils’ en dat moesten ze dan maken. Maar in Erp ging tijdens de receptie van de Uilen iets niet helemaal goed. Ik had de dozen rood geschilderd, het moest vuur voorstellen. Maar ze waren ondanks dat ik ze weken daarvoor al geschilderd had, kennelijk nog niet helemaal droog aan de binnenkant. Want toen de prins zijn armen door de gaten in die doos deed zat zijn blouse helemaal onder de rode verf. Hij kon meteen alles weggooien”, schaterlacht Bas. Het toeval wil dat die prins ook Van der Linden met zijn achternaam heet. ‘Dan ben jij ook een goede prins, dat kan niet anders’, verzachtte Bas de pijn.

 

Bas stipt als een van de hoogtepunten het bezoek bij Tooske van Sky-Line aan. “We moesten het opnemen tegen de Reigers. De derby. Bij verschillende spelletjes kon je punten halen. Zoals M&M’s opzuigen, spaghetti rijgen. Op het einde de bekende spiraal. Daar kon je veel mee scoren. Ik was zo klaar, ging als een speer. Dus wonnen we. Lekkerrr!”

 

Als je Prins van Oiversland bent, dan val je wel op, toch? Bas: “Nou, soms niet. We waren voor carnaval uitgenodigd voor een barbecue, geregeld door de prinsen van Veghel en Schijndel. Iets voor het goede doel, weet niet precies meer, het was op de Noordkade. Stond ik lekker wat te buurten bij iemand van de Raad van Elf van Veghel. Ik denk wel een halfuur of. Zei hij terloops: ‘Wie is bij jullie eigenlijk de prins?’ Hoeveel veren moet je hebben, zei ik voor de grap en wijzend naar mij steek. En ineens was-ie weg. Heel raar.”

 

“Als afsluiter van ons jaar was het Prinsenfeest, bij ons thuis. In de tuin, een paar partytenten neergezet, vlondervloertje, tap, fakkels, discotheek. Skôn gegaan! Tot halfvijf doorgegaan.”

 

Terugblikkend: “Wij stonden er met z’n zessen. Alles ging super. Ook het spreken ging me goed af. Ik heb dat nooit gedaan, voor een groep mensen. Het had ook zo kunnen zijn dat er geen woord uit zou komen, of je begint te stotteren, maar het ging me goedzat af”, lacht hij bescheiden. “Vele mooie momenten meegemaakt. Petje af voor de vele vrijwilligers. Ze zijn een driekwartjaar er mee bezig. Ieder jaar weer. Dat ziet niemand.”

 

Dan dé vraag van dit interview. Bas is de tiende prins die zijn opvolger mag raden en meedingt naar die inmiddels bekende meter bier. Slechts één voorganger wist zijn opvolger te raden, wordt hij de tweede? Zijn keuze: "Rob Fleskens." Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor zaterdagavond 20:11 uur binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. Alleen (oud-)inwoners van Eerde mogen stemmen. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. De minimumleeftijd is 18 jaar. Volgende week wordt de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.

 

 

 

 

EERDSE KRANT - 9 november 2017

 

Voorzitter tegen voorzitter

 

De een is de voorzitter van De Doorzetters, de biljarttak van KBO Eerde. De ander is voorzitter van biljartvereniging Ons Genoegen, al drieëndertig jaar de gastheer van het Eerdse kampioenschap libre, welke maandag weer is begonnen. Op de tweede speeldag, dinsdag, kruisten ze de biljartdegens met elkaar. De sportredactie doet verslag van deze voorzitters-clash, oftewel Peter Verkuijlen tegen Harrie van de Laar.

 

21:20 uur: Vijf minuten voor aanvang. De spreekwoordelijk voorzittershamer hebben ze eventjes aan de kant gelegd. Geen bestuurlijke activiteiten nu, maar ‘focus’ op de partij. Voor Peter is het zijn eerste groepswedstrijd van dit kampioenschap. Voor Harrie is het zijn tweede, hij heeft op de eerste speeldag ‘al warm kunnen spelen’.

 

21:25 uur: Wie wint de beginstoot (foto)? Is het de oudere Peter (67), vier jaar preses van de ‘ouderenvereniging’, of is het de jongere Harrie (62) die ook vier jaar voorzitter is van de ‘jongerenclub’? Respect voor de ouderen moet Harrie gedacht hebben, Peter begint.

 

21:27 uur: Peter begint meteen goed, vier caramboles in zijn eerste beurt. Nog 76 te gaan. Harrie staat na zijn eerste beurt ook op het spiksplinternieuwe scorebord, hij maakt één carambole. Hij moet er nu nog 32.

 

21:36 uur: Na vier beurten gaat de strijd opvallend gelijk op. In de vijfde beurt maakt Peter een voor hem broodnodige tussensprint, terwijl de eerste poedel (een mis) van de partij door Harrie wordt gemaakt. Tussenstand 15-9.

 

21:42 uur: Peter geeft nu echt gas en na een serie van negen leidt hij met 24-12.

 

21:46 uur: Twee beurten later stagneert het wat bij Peter terwijl Harrie weer ietsjes dichterbij kruipt: 26-17.

 

21:47 uur: Jos Zegers, die later op de avond zijn partij moet spelen, komt binnen. Er is meteen wat reuring aan de bar waar te nemen. Hebben de ervaren spelers daar last van?

 

21:53 uur: Kennelijk wel, want het is ‘poedeltijd’! In de volgende zes beurten produceren ze samen negen ‘poedels’. De scheids maant ‘het bargedeelte’ wel tot rust, maar ziet vlug in dat hier niets tegen te beginnen is. Hij kiest voor de veilige optie ‘niet laten escaleren’.

 

21:59: De spelers raken gewend aan ‘Jos’, Peter knalt er een serie van twaalf uit in zijn zeventiende beurt. Hangt Harrie tegen de touwen?

 

22:06 uur: Na nog twee series staat Peter 'ineens' op 60 caramboles, nog twintig te gaan. Harrie vecht echter goed terug en countert met vier caramboles in zijn eenentwintigste beurt en komt nu wel heel kort bij de overwinning.

 

22:10 uur: Peter mist en Harrie maakt er weer eentje.

 

22:12 uur: Harrie maakt er weer twee en mist zijn laatste op een haar na. Peter zit nog in de wedstrijd, maar het is aan een zijden draadje.

 

22:14 uur: Peter maakt in de vierentwintigste beurt nog twee caramboles en komt op 68, maar het zullen zijn laatste zijn want Harrie maakt door mooi dun te spelen zijn laatste carambole en zo eindigt hun eerste ontmoeting ooit op het groene laken in een overwinning voor Harrie! Een handdruk, de keus gaan in de koffers, een pilsje wordt besteld en de tafel wordt klaargemaakt voor de volgende partij.

 

Het Open Eerdse librekampioenschap duurt nog tot volgende week zaterdag, dan is de finaleavond. Elke dag, behalve dit weekend, dan wordt er niet gespeeld, beginnen de partijen om 19:00 uur. Toeschouwers zijn van harte welkom in het gemeenschapshuis. De uitslagen zijn te vinden op www.eerdsekrant.nl.

 

 

 

EERDSE KRANT - 16 november 2017

 

Prachtige en sfeervolle eerste editie Night of the Prins!

 

Onthulling Heersers van Oiversland

 

Voor de eerste keer werden de grote en kleine heersers van Oiversland niet in januari maar al in november onthuld. Zaterdag de 'grote' prins (de eerste uit de nieuwe wijk d'Eerdse Erven), zondags de 'kleine' heersers.

 

Op 11-11 start het carnavalsseizoen en CV De Oivers heeft net als vele verenigingen in deze regio er voor gekozen om voortaan ook rond die datum de grote en kleine heersers te onthullen. Zaterdagavond in een bomvol gemeenschapshuis kwamen ‘stipt op tijd’ Prins Ruud van Gaalen, Prinses Tamara, Adjudant Johan Smits en Hofdame Maaike uit de vier grote eieren in het Oiversnest tevoorschijn. De zaal ontplofte, Prins Ruud d’n Urste en zijn Gevolg was geboren!

 

Maar voordat het zover was op deze eerste editie van de Night of the Prins, kreeg de zaal een prachtig programma voorgeschoteld. Een achttal mensen, te weten Hilde van Gompel, Femke Hagens, Loes Ketelaars, Ingrid Landman, Jurgen Landman, Aukje van Oort, Tim van der Pas en Twan Pittens boden het bestuur de helpende hand en zorgde met verschillende stukjes (live of op het grote scherm) en muziek voor een mooie opmaat naar de grote onthulling.

 

De avond stond vooral in het teken van het afscheid nemen van Prins Bas en zijn Gevolg. Kosten noch moeite werden gespaard. Zo kwamen verschillende hoogwaardigheidsbekleders langs in De Brink. Een kleurrijke prins uit het verre oosten vergezeld met een grote harem bijvoorbeeld. Blote bast en zwarte sik, waterpijp rokend, koel gehouden door langzaam op- en neergaande palmbomen. Zijn onderdanen kwamen Prins Bas d’n Urste uitzwaaien met een leuk lied. Op een groot scherm was te zien het bliksembezoek van niemand minder dan Donald J. Trump en First Lady Melania bij Oivers-voorzitter Erwin Janssen. Zelfs CNN onderbrak zijn reguliere programma en zond live de persconferentie uit die in huize Janssen plaatsvond en waarin de president ‘Prins Béése’ fijntjes mededeelde dat hij was fired!

En er was de zatte Russische zanger Timati die een ode bracht aan zijn droomvrouw Prinses Anke, of de Österreichische Ooievaars Hofkapelle die het aftredend viertal een boomstam liet doorzagen. De heren (Bas en Stephan) wonnen onder een Tiroler-muziekje nipt van de dames (Anke en Moniek) en kregen een fles Schrobbelèr als beloning.

 

Er waren ook officiële momenten te noteren, zoals het aftreden van twee Raad van Elf-leden, te weten Jos Zegers en Ronnie Guns. De overige raadsleden haalden nog wat leuke herinneringen op over de vertrekkende twee. Als laatste stuiptrekking riep Jos nog een paar keer hard ‘Oivers, Oivers’ door de zaal heen. Jorg van den Boogaard werd geïnstalleerd als nieuwe Raad van Elf-lid. Richard Habraken werd vervolgens met een proclamatie en een speciale klok (als symbool voor ‘het nooit naar huis gaan’) bedankt voor zijn inzet als bestuurslid. Een kwartet nieuwe bestuursleden werd geïnstalleerd, te weten Jack Brus, Rob Fleskens, Robbert van der Looij en Lieke van de Meerakker. Vrijwilliger van het Jaar 2017 werd André van de Meerakker.

 

Het afscheidslied door Prins Bas d’n Urste en Gevolg was prachtig, het ging over ‘dingen die eenmaal niet zo zijn’. Zo werd gezongen over een stilstaande Gijs Herwig op de dansvloer en een Marcel van Os die een Spa Blauw bestelt.

 

Na het aftuigen mochten de vijf (Bas bleef achter omdat hij even later geïnstalleerd zou worden als vorst) het podium verlaten en was hun regeerperiode definitief voorbij. Een hilarisch momentje daarbij deed zich daarbij voor. Ex-Prinses Anke liep voorop en wilde toen ze halverwege de zaal was, weer rechtsafslaan, naar ‘de bak’ waar ze de hele avond en tijdens de zittingen in januari had gezeten. Automatisme heet dat. Net op tijd werd ze erop geattendeerd dat ze rechtdoor moest. Daarna werd Prins Ruud d’n Urste (zijn spreuk luidt: Carnaval verbroedert) met alle egards onthaald en kon het feesten beginnen.

 

Dan, in het verlengde van voorgaande, de uitslag van de prijsvraag van vorige week. Bas raadde niet zijn opvolger, maar dat deed Christel van Doorn wel! Zij was als enigste die de nieuwe prins goed had voorspeld en ze kan tijdens de carnavalsdagen een meter bier tegemoet zien. Redactie Eerdse Krant: ‘Alvast proost en iedereen bedankt voor zijn of haar deelname aan de prijsvraag. Volgend jaar weer nieuwe kansen.’

 

Op zondag werden de kleine Oiverkes onthuld. Dit gebeurde na de playbackwedstrijd waarin de kinderen hun beste beentje voorzette. De nieuwe jeugdraad kwam uit een mobieltje tevoorschijn, de nieuwe jeugdheersers uit ‘the cloud’. Onthuld werden Jeugdprins Stef Hagens, Jeugdprinses Cassie van Zutphen, Adjudant Yuri Klerks en Hofdame Maud van Berkel. Hun spreuk luidt: Met vlog en chat wordt carnaval écht vet!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

EERDSE KRANT - 30 november 2017

 

Het Bankje

 

Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.

 

Marcel Fränzel (57) was de laatste (waarnemend) burgemeester van de gemeente Veghel. Tevens zal hij de boeken in gaan als de allereerste van de nieuwe gemeente Meierijstad. Zijn waarnemerschap zit er nu bijna op, tijd voor een interview op een voor hem (én voor deze rubriek) bijzondere locatie in Eerde. Want de oplettende lezer heeft het al meteen gezien, er klopt iets niet op de foto. Is er een molen om hét bankje heen gebouwd? Burgemeesters en deze rubriek, er is altijd wat! Waren het bij Ina Adema mieren die verplaatsing noodzakelijk maakte naar een nabij gelegen picknicktafel, nu was het de regen die zorgde dat dit interview moest plaatvinden op een plek met een dak erboven, vandaar uitgeweken naar de Eerdse molen.

 

Op 13 september 2016 werd hij beëdigd als waarnemend burgemeester van Veghel. Het burgemeestersvak was hem wel bekend. “Ik ben twaalf jaar burgemeester geweest in de gemeente Woensdrecht en ruim een half jaar waarnemend in de gemeente Noord-Beveland. Daarnaast ben ik voorzitter van een rekenkamercommissie in gemeente Woerden, betrokken bij twee Raad van Toezicht bij onderwijsorganisatiescholen en extern voorzitter van de fusie tussen de gemeentes Werkendam, Aalburg en Woudrichem. Dus wat dat betreft veel gemeentelijke ervaring.”

 

Dat moet ook commissaris van de Koning hebben gedacht? “Ja, ergens in de zomer van vorig jaar belde de heer Wim van de Donk mij op ofdat ik voorafgaand aan de fusie van Veghel, Schijndel en Sint-Oedenrode belangstelling had om even waar te nemen in Veghel, want ‘er komen verkiezingen aan en het is altijd goed als er iemand boven de partijen staat’, zo liet hij weten. Ik hoefde daar niet lang over na te denken, na een dag antwoordde ik hem met een ‘ja’ terug.“

 

De dag erop de ambtsketting al om? “Nee, want de fractievoorzitters van toen nog de gemeente Veghel moesten eerst naar het provinciehuis komen en kregen te horen dat de CvdK een kandidaat had als opvolger van mevrouw Adema. De fractievoorzitters hebben ook een stem in deze. Als ze na de kennismaking toen hadden gezegd ‘die moeten we niet’, dan had de commissaris een probleem. Maar hij had wel ingeschat dat het zou klikken tussen de fractievoorzitters en mij, dus mocht ik, voor in eerste instantie tot eind december, deze functie gaan bekleden. Meteen na het gesprek werd ik beëdigd.”

 

Wist u waar u terecht ging komen? Marcel is namelijk woonachtig in Utrecht en dat is niet om de hoek. “Ter oriëntatie op het gesprek met de fractievoorzitters wilde ik alle kerkdorpen van Veghel gezien hebben. Dus ik toets op de TomTom in ‘stadscentrum Keldonk’, ‘stadscentrum Boerdonk’ en natuurlijk ook ‘stadscentrum Eerde’. Ik reed Eerde in en ben toevallig gestopt hier bij de molen. Leuk, een molen, dacht ik. Een praatje gemaakt en een kopje koffie gedronken. Dit is dus de eerste plek in Eerde waar ik ben geweest, heel uniek!”

U had nog nooit van het Eerde gehoord, vragen we hem terloops? “Uuh nee, maar ook niet van Boerdonk en Keldonk hoor”, lacht hij. “Van Zijtaart? Ja, van Zijtaart wel.”

 

De aftredende burgemeester scoort meteen daarop weer ‘pluspunten’ als hij zegt dat zijn eerste gekochte auto een… Lancia was. Nu rijdt hij een Volkswagen camper, een opvallend voertuig. “Toen ik vorig jaar incognito de dorpen ging verkennen, deed ik dat in een klein autootje. Die viel niet op. Mijn vrouw en ik houden van kamperen, vaak in Engeland, dus hebben we deze auto gekocht. Van alle gemakken voorzien. Maar mijn allereerste auto was een Lancia Ypsilon. Ondanks mijn lengte paste ik er prima in. Mooie vorm ook.”

 

Een heerlijk kopje preisoep van het huis is op, een jus d’orange komt daarvoor in de plaats. Nog even over het vorig onderwerp; elke dag Utrecht-Veghel en vice versa? Marcel: “De afstand is te doen. Het mooie is dat de files telkens aan de andere kant staan. Werd het ’s avonds laat dan overnachtte ik in een van de bed and breakfasts hier in de buurt. Ik heb ze bijna allemaal gehad.”

 

Hij is een Tukker van origine, geboren in Vriezenveen, maar daar heeft hij maar tot zijn derde gewoond. Verder opgegroeid in een gezin van acht in de gemeente Hoogland. “Ik heb gestudeerd in Amsterdam, daar volgde ik een docentenopleiding. In 1990 onverwacht in de gemeenteraad van Amersfoort gekomen. Vanaf ’94 ben ik fulltime gemeentebestuurder.”

 

Het begin in Veghel was hectisch. “Het gemeentehuis werd op dat moment verbouwd met het oog op de komst van Meierijstad, dus het was wat chaotisch. Ik ben geloof ik wel drie keer verplaatst in drie maanden, de secretaresses telkens achter me aangehobbeld met doosjes met spullen. Een keer hebben we vanwege boorgeluiden een vergadering op een andere plek voortgezet, kan ik me herinneren. Maar dat was niet erg. Als je kamperen gewend bent, kun je heel veel aan. Ook vanwege de verbouwing werden de raadsvergadering in die periode gehouden bij IBN, in de bedrijfskantine. Prima, maar mijn wens was echter wel om de laatste raadsvergadering in de historie van de gemeente Veghel niet in een bedrijfskantine te laten plaatsvinden. Ik zeg: ‘joh, je mag alles doen, maar dáár gaan we niet zitten’. We zijn toen naar het oude gemeentehuis gegaan op de markt. Je moet ook een beetje aan de ceremonie denken. Op de juiste momenten moet je de juiste tradities inzetten.”

 

De laatste burgemeester van Veghel en ook de eerste van Meierijstad? “Het was inderdaad nog niet zeker dat ik ook waarnemend burgemeester van de nieuwe gemeente zou worden. Maar ook nu weer, na overleg met de nu zittende fractievoorzitters, werd ik voorgedragen en beëdigd. Ik had aangegeven dat ik graag verder wilde gaan, het beviel me. En er was de uitdaging om drie oude gemeente met hun eigen gewoontes en traditie, en dorpen en politieke gevoeligheden om die bij elkaar te brengen tot een nieuwe gemeente. Het is een fusie uit liefde, ze hebben er zelf voor gekozen. Dat vind ik echt heel erg mooi. Als je iets uit liefde doet, doe je het met plezier.”

 

In de vijftien maanden valt Marcel een ding op. “Er is hier een enorme gemeenschapsgevoel waar te nemen. Dat is natuurlijk kenmerkend voor Brabant, maar iedereen is trots op zijn of haar dorp, op zijn festiviteiten, op zijn eigen carnaval of voetbal. Je hebt hier geen slaapdorpen. Dat is fijn werken” En specifiek Eerde? “Eerde heb ik leren kennen als een dorp waar het historisch besef hier echt leeft. De oorlog en de effecten van de oorlog, de bevrijding, de parachutisten, alles rondom Market Garden. Dat wordt enorm gekoesterd en in stand gehouden. Zeer indrukwekkend. Ook Eerde Grenzeloos was heel leuk net als de eucharistieviering ter gelegenheid van de nieuwe gemeente in de Eerdse kerk.”

 

Zijn waarnemersperiode is dus goed verlopen, maar we hebben toch ergens een klein dondergeluidje opgevangen! Want ergens tijdens een informeel gesprek gaf een van de huidige wethouders aan dat er verschil zit tussen u en uw opvolger? Oeps. Wat vindt u daarvan? “Daar kan ik niet over oordelen. Het is niet de haardracht. Maar wacht eens even, het gaat zeker over de lengte?”, lacht hij breeduit. Bingo! Marcel heeft het vrijwel meteen door dat het hier een grap betrof. De wethouder in kwestie doelde inderdaad op de lengte! Want hij is met zijn bijna twee meter een ‘opvallende’ verschijning. “Het is soms wel praktisch, ze kunnen je snel vinden.” Met of zonder hoed? “Zeker als het winderig of koud is, draag ik een hoed in het kader van het verkoudheidspreventieprogramma. Hier koelt het af”, wijst hij naar zijn hoofd.

 

Niet alleen geestelijk, ook lichamelijk is hij tiptop in orde, hij ziet er ‘afgetraind’ uit. “Ik eet gezond, gebruik nooit de lift en zwemmen is een grote hobby van me. Drie keer in de week lig ik in het zwembad. Doordeweeks lig ik dan om kwart voor zeven in de ochtend in een 50 meterbad in Utrecht. Dan vlug op het fietsje naar huis, ontbijten en hup in de auto naar Veghel.”

 

Op 4 december is er een bijzondere raadsvergadering in het Bestuurscentrum Meierijstad, Burgemeester Wernerplein 1 in Sint-Oedenrode, die geheel in het teken zal staan van zijn afscheid. Op dinsdag 5 december neemt Marcel Fränzel officieel afscheid van gemeente Meierijstad. “Op dezelfde dag als Sinterklaas. Die gaat naar het zuiden, ik weer naar het noorden. Ik heb in mijn waarnemerschap de hoofdprijs meegemaakt: de fusie. Iedereen, de bevolking, de wethouders en de ambtenaren, is bereid om positief zich in te zetten voor deze gemeente en om daar mee de leiding aan te mogen geven is de hoofdprijs.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 30 november 2017

 

Bord Kerkepad officieel onthuld

 

Tijdens de wijkschouw op 6 mei kaartte Tineke Timmers (foto, 3e van links) het aan; de doorsteek van de Vlagheide naar het Zandvliet, in de volksmond bekend als het kerkpaadje, beter aan te geven. En zie, vorige week woensdag kreeg het paadje een officiële status met het plaatsen van het naambordje ‘Kerkepad’ aan de Vlagheide-zijde en het ophangen van een bordje aan een lantaarnpaal aan de kant van het Zandvliet.

 

Bij zo’n moment hoort ook een officieel tintje en daarom waren de initiatiefneemster, de dorpsraad Eerde, alsook de familie Van Zutven aanwezig. Want Harrie van Zutven zaliger heeft het paadje jarenlang bijgehouden. Zijn vrouw Annie (foto, 2e van links) vertelde dat hun kinderen altijd gebruik maakte van het pad. ‘Eerst liep het met een slinger door het weiland en dan moest mijn man regelmatig met de schop het pad weer in orde maken omdat er gedeeltes waren omgeploegd. Later is het tegen de bosrand aan komen te liggen. Hij heeft er veel voor gedaan om het in stand te houden en daarom is het fijn dat het een officiële naam krijgt, want hij noemde het paadje altijd zo.’

 

Ook contactwethouder Menno Roozendaal (foto, links) was erbij en roemde de wijkschouw omdat het zo’n leuk initiatief oplevert. Verder maakt hij zelf ook regelmatig gebruik van het paadje als hij hier wandelt of fiets. Na de officiële handelingen was er een gezellig samenzijn in de Eerdse molen met koffie met appeltaart.

 

 

 

EERDSE KRANT - 30 november 2017

 

Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht

 

Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal acht beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben we ze ook sterren gegeven. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.

 

De derde klim, genaamd: ‘Bergweg’ (plattegrond hierboven, nummer 3). Ook vanaf het einde van de Bergweg heb je twee mogelijkheden om de Vlagheideberg op te gaan. Je kunt ‘rechtdoor’, maar wij gaan na een kleine dertig meter linksaf. Er zijn nogal wat werkzaamheden geweest op deze flank. Herstelwerkzaamheden om precies te zijn. Het grindpad wat er vanaf de zomer lag was op verschillende plekken helemaal weggespoeld. Veel regenval zorgde ervoor dat er behoorlijke gleuven in het pad waren ontstaan, dus zijn er in oktober/november maatregelen genomen om de aardverschuivingen tegen te gaan en is er een nieuw stuk grindlaag aangelegd.

 

De klim loopt in de ‘oksel’ van de berg omhoog, en dat ziet er van onderaf geweldig uit. Je hebt dan nog alle gelegenheid om eens rustig rond te kijken, maar direct na vertrek is alle inspanning nodig om die eerste meters te overbruggen. Luister en huiver: het gaat meteen met zo’n 19% de hoogte in. Bam! Vijf meter verder zit je al op een stijgingspercentage van 24%! Het blijft dan zo’n vijftien meter boven de 20% en net voordat je linksaf slaat zakt het naar 18% (zie profielkaartje hierlangs). Wat je tegenkomt als je rechtdoor gaat, krijgt u zeker nog te lezen. Zet u zich maar alvast schrap…

 

Maar we gaan links, en op dit punt zit de klim er eigenlijk al op. Voor het gevoel dan. Het korte stukje brengt je net niet buiten adem, voor je het in de gaten hebt gaat het bijna niet meer omhoog. De stijgingen schommelen dan rond een paar procenten, na zo’n honderdvijfenzestig meter gaat het eventjes wat steiler, naar zo’n 7%. De top ligt op zevenentwintig meter hoogte, na tweehonderdentien meter bereik je die.

 

Een relatief kort klimmetje dus. Het gemiddelde stijgingspercentage is wel op twee na het hoogste: 8,1%. Hij krijgt daarom drie sterren, ook mede vanwege de eerste meters. Maar wat deze klim zo uniek maakt ten opzichte van alle anderen is het uitzicht als je boven bent. Draai je om en je hebt een prachtig vergezicht. Ga in het gras zitten, ook om misschien wat bij te komen van de inspanningen, en geniet!

 

 

 

EERDSE KRANT - 14 december 2017

 

Toppers van de Tonproat

 

Zes tonpraters traden zaterdagavond in Zalencentrum De Driesprong op tijdens de Toppers van de Tonproat. Een van hen was Andy Marcelissen, een begrip in de tonpraters-wereld. De ene na de andere leuke grap en woordspeling toverde hij uit zijn hoge hoed, het publiek genoot met volle teugen.

 

Zenuwachtig wordt op zijn komst gewacht, maar even voor half negen komt ‘de meester’ uit het donker aan in Eerde. Net op tijd! Hij staat als tweede geprogrammeerd deze avond, het draaiboek geeft aan dat dat om halfnegen is. ‘Ik hoef toch pas om half negen’, grapt hij ontspannen en lijkt het ofdat zijn buut al begonnen is. Er worden wat handjes geschut en Marcelissen ‘spoed’ zich naar de kleedruimte, alhoewel hij zo op het eerste oog al volledig zijn tonpraterstenue aan heeft, inclusief hoge hoed.

 

Met veel bombarie wordt hij aangekondigd, en terecht. Want hier staat niet zomaar iemand in de ton. Hier staat een wereldtopper, al is die kwalificatie een beetje scheef want de meeste tonpraters komen uit Brabant, een enkeling uit andere provincies. De erelijst van Marcelissen is indrukwekkend. Hij werd zes keer Brabants kampioen, won zestien (!) keer de publieksprijs op dat kampioenschap dat altijd in Valkenswaard plaatsvindt, en wist vier keer de Zilveren Narrekap te winnen op het prestigieuze Keiebijters Kletstoernooi in Helmond. Daarnaast was hij tweede bij de knikkerwedstrijd in de Kerstraat in Raamsdonkveer in 1973, zo vermeld zijn erelijst nog meer.

 

Terwijl bij de organisatie de bloeddruk zakkende is, zien we een relaxte tonprater opkomen en al meteen met grapjes strooien richting de presentator. Hij vindt het leuk om in Eerde te zijn, maar merkt op dat er hier eigenlijk niets te zoeken valt. ‘Maar mocht je toevallig niets zoeken, dan kan ik Eerde aanbevelen’, zo opent hij.

 

Marcelissen zet deze avond een sprookjesverteller neer, en vertelt een verhaaltje van Fred en ‘hullie’ Henk Grim. Hij heeft een sprookjesboek bij met 1001 verhalen. ‘Waarom duizend en één, vragen jullie zich af? Ik heb er één te veel geschreven.’ En zo gaat het in zijn buut aan een stuk door. Zo maar een paar leuke woordspelinkjes die hij oplepelt. ‘Dat durf ik honderddrieëntwintig niet te zeggen. Huh! Honderddrieëntwintig? Dat staat hier!’ Of: ‘De zeven geitjes moesten overgeven. Ze stonden op een braakliggend terrein!’ Na een kleine twintig minuten zit zijn buut erop en krijgt hij een staande ovatie als hij de ton weer verlaat. De volle zaal heeft genoten van zijn optreden.

 

Marcelissen was echter niet de enige topper, ook Ton Brekelmans en Berry Knapen zijn namen die garant staan voor leuke typetjes die het publiek aan het lachen maken.

 

 

 

EERDSE KRANT - 14 december 2017

 

Sfeervolle kerstmarkt

 

Alle ingrediënten waren aanwezig op de kerstmarkt, afgelopen zondag. Gemeenschapshuis De Brink was omgetoverd in alles wat met kerst te maken heeft. In de vele kraampjes kon men lekker rondneuzen en wat inkopen doen wat te maken heeft met deze periode van het jaar. Ook aan de inwendige mens werd gedacht. Zo werd er zelfs, geheel in stijl, een speciaal kerstbier geserveerd: het Bim-Bam-Bom bier.

 

De entree van het dorpshuis was leuk aangekleed. Een geheim knopje onder de bar was volgens de beheerder die ochtend ingedrukt om ervoor te zorgen dat het zou gaan sneeuwen. Een vuurkorf, dennenbomen en natuurlijk de vele lampjes deden de rest.

 

Eenmaal binnen nog veel meer lampjes en kerstattributen die voor sfeer zorgen. Er liep zelfs een engeltje rond. De kleine Sophie Rietbergen vervulde haar rol perfect, en dat leverde een mooie foto op! Naast de leuke dingen des levens waren er ook stands waar de serieuze kant meer naar voren kwam. Zoals bij de stand waar ze aandacht vragen voor de 24-uursloop, volgend jaar op 1 en 2 september in Sint-Oedenrode. Een aantal deelnemers van het Team OverHoop zamelen op deze kerstmarkt geld in, doormiddel van de verkoop van allerlei spulletjes, voor het KWF-Kankerfonds, het goede doel van deze loop. Dit is hun eerste activiteit in aanloop naar die loop, Eerde heeft de primeur! Aan hun enthousiasme zal zeker een mooi bedrag worden opgehaald.

 

Ook Ons Boerderijke, een dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking, staat met een standje op de kerstmarkt. Ook zij verkopen allerlei leuke spulletjes, die gemaakt zijn door cliënten, zoals kaboutertjes van hout. ‘Verkoper’ Ad van de Meerakker legt het proces uit hoe deze schattige kaboutertje worden gemaakt. “Het eerste is het hout in stukken zagen, dat heb ik gedaan. Vervolgens schuurt een cliënt het hout, een ander tekent met potlood de contouren er op, dan schildert weer een ander het in en tenslotte weer iemand anders verzamelt het en bindt ze in. Het is een echt groepsproces.” Dat verdient een foto in de krant! Maar alleen de ‘verkoper’ samen met een paar kaboutertjes oogt niet echt, is te statisch. Liever een ‘actiefoto’ is wat de fotograaf voorstelt. Er wordt daarom iemand ‘van de straat getrokken’ om te figureren. Toevallig komt koor Frappant uit Vorstenbosch langs. Ze zijn net binnen en begeven zich en groupe richting het podium, ze moeten even later een optreden verzorgen. Eén iemand wordt vriendelijk gevraagd om eventjes als model te dienen voor een fotootje. ‘Geen probleem’, reageert een van hen enthousiast. De ‘verkoper’ en ‘koopster’ Ans Rijkers gaan in positie staan en al snel is de foto geschoten. Maar wat blijkt al vlug, haar man maakt ook soortgelijke poppetjes van hout. Er ontstaat een ‘klik’, ze is enthousiast geraakt door het verhaal erachter van de ‘verkoper’ en de Vorstenbosche wil een drietal kaboutertjes kopen! Ze wil haar portemonnee uit haar tas pakken, maar… waar is haar tas!? Ineens paniek op haar gezicht, het zal toch niet? Je hoort het zo vaak en er wordt genoeg voor gewaarschuwd; mensen let op, handige jongens die met een babbeltruc proberen je te bestelen. Het gaat zo: een betrouwbaar uitziend iemand (‘de fotograaf’) spreekt iemand aan, de ander (‘de verkoper’) leidt af en hoppakee, ineens is je portemonnee of in dit geval een hele tas foetsie. Voordat er twee politiewagens worden opgeroepen loopt dit verhaal goed af, dit tot opluchting van die twee handige jongens. Want ‘collega-verkoper’ Petra van de Meerakker had gezien dat de mevrouw haar tas even daarvoor had afgeven aan een collega-koorlid, ze was dat in alle consternatie kennelijk vergeten. De tas met portemonnee wordt eventjes gehaald om de koop (met een eurootje korting) af te ronden.

 

 

 

EERDSE KRANT - 21 december 2017

 

De Driesprong sluit haar deuren

 

Nieuwjaarsdag is de laatste dag van Bertus van Berkel als kastelein van Zalencentrum De Driesprong. Hij stopt met pijn in het hart, het café sluit haar deuren.

 

Precies vier jaar geleden nam Bertus van Berkel opnieuw de handschoen op en werd hij weer de kastelein van het café aan het Sint Antoniusplein. De toenmalige kastelein Edwin Gordijn stopte er plots mee en Bertus werd gevraagd door de eigenaar van het pand Ton Verhoeven ofdat hij interesse had om weer in de kroeg te komen.

 

“Hoewel het een andere tijd was dan toen ik in mei 2008 na zestien jaar stopte, wilde ik de uitdaging toch weer aangaan. Het voelde goed en ik wil later niet kunnen zeggen dat ik er spijt van heb gehad om het niet te doen. We hebben het toen stap voor stap weer opgebouwd, zoals de cafetaria helemaal vernieuwd. Hoewel de cafetaria goed is blijven lopen, en ik er veel energie in heb gestoken heb om ook het café en de zaal rendabel te maken, is dit niet gelukt. Het uitgaan is veranderd. De jeugd gaat op een andere manier uit als wij vroeger. Ook het rookverbod de verhoogde leeftijd waarop je mag drinken heeft niet in positieve zin bijgedragen. Dan moet je uiteindelijk een keuze maken en is stoppen noodzakelijk. Een heel emotioneel moment. Nog langer doorgaan was niet verantwoord. Ik wil niet failliet gaan, ik wil stoppen op een nette manier.”

 

Wat doen de verenigingen die De Driesprong als thuisbasis hebben? “Ik weet dat een aantal elders onderdak heeft gevonden. De tafelvoetbalclub bijvoorbeeld gaat naar café ’t Hooghuys, slagwerkgroep EDB gaat naar gemeenschapshuis De Brink.”

 

Bertus vertrek zal niet onopgemerkt voorbij gaan. “Ik heb begrepen dat een aantal vaste klanten een soort van een afscheidsfeest organiseren op 30 december. Een mooi gebaar, want ikzelf ben niet in de stemming om iets te organiseren. Het doet pijn”, zegt hij met tranen in de ogen. Hoe zijn toekomst er uit zal zien laat hij nog in het midden. “Wel positief, maar eerst dit afsluiten.”

 

De cafetaria blijft in elk geval wel bestaan, zo geeft Bertus aan. Wel onder een andere naam. Friettent Pieperz, dat ook op de Noordkade een cafetaria heeft, zal in Eerde haar tweede vestiging gaan openen. Wat er met het café en zaal gebeurd blijft nog in ongewis. Pandeigenaar Ton Verhoeven was niet bereikbaar om daar een antwoord op te geven.

 

 

 

EERDSE KRANT - 21 december 2017

 

Tweeluik

 

Twee bijzondere artikelen in deze kersteditie van de Eerdse Krant: over een ‘verboden gebied’ aan de rand van ons dorp en dat pril geluk niet een vanzelfsprekendheid is.

 

Weinig Eerdenaren zullen dit stukje Eerds grondgebied ooit hebben betreden. Überhaupt zal een willekeurig iemand hier ooit een stap kunnen binnenzetten. De Eerdse Krant mocht dat onlangs wel. Wél met schoenen met stalen neuzen aan en een helm op, alsjeblieft. Welkom in een wereld die elk minuut van de dag onder hoogspanning leeft: trafostation Eerde!

 

Bij de redactie bestond een artikel maken over het trafostation al een hele poos op haar to-do-list. Maar je loopt niet eventjes vlug binnen om een afspraak te maken, want ‘je ziet of hoort er nooit niemand’. Bij ‘toeval’ lukte het toch. Bij het bezorgen van de Eerdse Krant in de Dalenstraat kwam er een auto van netbeheerder Enexis bij de poort aangereden. Daar stapte een medewerker uit en… een afspraak werd in een flits geregeld! De naaste buurman, die op dat moment zijn auto aan het wassen is, bevestigd dat ook de buren niet welkom zijn op het complex: ‘Ben er nog nooit op geweest’. Wel vraagt hij vriendelijk om, als dat lukt, stiekem een emmertje stroom mee te nemen…

 

Het gebiedje aan de noordkant van ons dorp is een soort enclave. Oppervlakte: ruim drie hectare. Het valt ook een-twee-drie niet echt op. Verscholen achter een drietal grote bomen, een berk en groot grasveld. Je rijdt een zijtakje van de Dalenstraat in tot je een grote poort tegenkomt. Na een druk op de bel, op een van twee grote pilasters die de poorten op hun plek houden, maakt Pieter van Doren het stalen hekwerk open. Het ‘heiligdom’ wordt voor het eerst betreden.

 

Het eerste wat je van hem krijgt te horen: “Mocht er iets gebeuren, dan is de verzamelplek hier bij de poort. Mocht er iets met mij gebeuren, bel dan 112. Welkom!”

 

“Vroeger was het écht een verboden gebied”, gaat Pieter verder. “De Provinciale Noord-Brabantse Elektriciteit Maatschappij (of kortweg PNEM, red.) heeft het hier neergezet in 1959 en buiten de medewerkers om kwam echt niemand op het terrein. Tegenwoordig is dat anders, wij hebben tenslotte ook niets te verbergen. Af en toe verzorgen wij rondleidingen voor bijvoorbeeld scholieren of studenten die specifiek deze richting op willen. Maar dit alles nog wel steeds onder strenge voorwaarden. Je loopt hier tenslotte niet door een broodjeswinkel.”

 

De ‘contouren’ van de eerste eigenaar zijn her en der nog wel zichtbaar. Rechtsboven op de voorgevel van het spuuglelijke hoofdgebouw, met zijn vele smalle raampjes aan de voorzijde, zijn de vormen van de vier hoofdletters nog waar te nemen. Op ijzeren deuren hangen nog wat bordjes met het logo. En het logo op een ingemetselde plaquette van steen op de rechterpilaster bij de hoofdingang. Op de linker staat trouwens het wapen van Sint-Oedenrode (een dichte burcht met twee hangtorens) afgebeeld. Ten tijde van de bouw stond het gebouw namelijk op het grondgebied van die gemeente.

 

Pieter van Doren is vanaf ‘99 werkzaam bij Enexis Netbeheer en haar voorgangers en hij doet onder andere het beheer, zijn werkgebied is Oost-Brabant en Noord-Limburg. Ook dus van ‘150kV Station Eerde’, zoals het station officieel heet. “Na fusies, overnames en splitsingen zijn nu twee bedrijven verantwoordelijk voor dit station. TenneT beheert het hoogspanningsnet en is verantwoordelijk voor kortweg gezegd het stroomtransport, zeg maar de hoogspanningsmasten die je ziet. Ik werk bij Enexis Netbeheer, het netwerkbedrijf van voorheen PNEM/Essent. Wij verdelen de stroom die als 150.000 Volt hier binnenkomt en doormiddel van vier transformatoren naar de drie 10 kV-verdeelstations verdergaat. Het 10 kV-net voedt dan weer de transformatorhuisjes, waar de spanning verder wordt getransformeerd naar laagspanning, zoals het lichtnet van 230 Volt of krachtstroom van 400 Volt. We verzorgen daarmee in een straal van zo’n vijftien kilometer rondom Eerde alle stroom. Dit station is een knooppuntje op de ‘stroomsnelweg’ van Brabant.”

 

Waarom precies voor deze locatie in Eerde is gekozen, kan Pieter niet een-twee-drie achterhalen. “Meest waarschijnlijk is de centrale plek tussen grote steden (Eindhoven, Helmond, Oss, Den Bosch en Tilburg) en de aanwezigheid van de hoogspanningslijn tussen Eindhoven en Den Bosch.”

 

Een rondleiding over het terrein is indrukwekkend. Het voelt wel een beetje alsof je in een verboden gebied rondloopt. Hekwerkje met prikkeldraad eromheen en zo. Er is een labyrint van kabels te zien die vanaf de hoogspanningsmasten afdalen. De vier grote transformatoren zijn nadrukkelijk aanwezig. Kosten zo’n een miljoen euro per stuk, wegen zo’n honderd ton. Voor driekwart staan ze omgeven door een hoge stenen muur. Eentje is uitgeschakeld, deze staat stand-by voor het geval een van de andere drie er mee stopt. En zo zit eigenlijk de hele structuur in elkaar. Er is altijd een back-up aanwezig mocht er iets mis gaan of buiten gebruik zijn door bijvoorbeeld onderhoud.

Ook bij de drie 10kV-verdeelstations staan ‘reserves klaar om in te vallen’, mocht er onverhoopt iets uitvallen. Je loopt daar letterlijk op een paar meter afstand van 10.000 Volt. Pieter hierover: “Ik voel die spanning niet, ben er denk ik ook wel aan gewend, maar sommigen voelen dat heel goed als ze in deze ruimte zijn.”

 

Wat komen we nog meer tegen. In een bijgebouw vinden we ook een kleine ruimte waar de straatverlichting wordt geregeld. “Het is een ontwerp uit de jaren 60, maar het werkt nog prima. Zes minuten voor zonsondergang en twaalf minuten voor zonsopgang gaan ze aan of uit. Wij bieden het aan, gemeentes hebben zelf de keuze om bijvoorbeeld om 23:00 uur lampen uit te doen. Tweemaal daags, om halftwaalf en halfdrie, is er een systeemtest ofdat alles nog goed werkt. Mocht er iets niet goed werken hebben we nog een paar uur de tijd om het te herstellen. Burgemeesters schieten meteen in de stress als de verlichting niet goed werkt. Dat heeft dan te maken met de veiligheid.”

 

Ook te vinden op het terrein zijn de hoge sprieten. Pieter: “Die zijn er voor om de bliksem af te leiden.” Mooi gesproken! “We ‘lokken’ die naar de pinnen, want je moet er niet aan denken als de bliksem inslaat op een kabel. Ook op de hoogspanningsmasten zitten bliksemafleiders, dat zijn de bovenste draden.”

 

Wat verder opvalt: in het hoofdgebouw waan je je terug in de zestigerjaren. De oubollige kleurstelling of lichtschakelaars die nu door kunnen gaan als collector items. Of het immense hoofdcontrolebord, dat hélemaal doet denken aan oude zwart-wit beelden van de Koude Oorlog en er elk moment iemand, die je niet kunt verstaan, paniekerig een bevel uitspreekt omdat er ergens een lampje is gaan branden. En wat te denken van een soort schoolbord met een bordje erboven wat je open en dicht kunt klappen en waarop met zwarte plakletters staat: schakelwachter aanwezig. “Stond het bordje omhoog dan wist iedereen in het gebouw dat hij aanwezig was. Zijn taak? Hij kreeg telefonisch vanuit Den Bosch opdracht om schakelhandelingen uit te voeren en had ook controlerende taken. En zorgen dat het station er netjes bij lag.” En ook hier was weer de controle goed te zien en een back-up voor het geval dat, want ze hadden niet één maar twee schakelwachters! Die woonden in de twee huizen die je voor het gebouw ziet staan. Speciaal voor hen gebouwd.

Met enige regelmaat is Pieter alleen aan het werk op het station. Laptop erbij, een kopje koffie bij de hand, wat controletaken uitoefenen. Vanuit headquarters van Enexis in Weert worden de primaire voorzieningen geregeld: “Eens in de twee maanden is er onderhoud en dan zijn we soms met z’n vijven, maar soms ook met twintig man aan het werk.”

 

Hoewel er steeds nieuwere en betere technieken zijn of worden ontwikkeld, lijkt soms hier de tijd stil te staan. “Maar wat goed werkt, dat werkt!”, zijn de wijze woorden van Pieter tot slot. Al bijna zestig jaar levert het station op een bijna geruisloze manier elke minuut van de dag ons stroom die we met z’n allen nodig hebben. Steeds meer en meer. Geen (stroom)nieuws is… goed nieuws!

 

 

Marieke Timmers was dertig weken zwanger en wilde samen met haar vriend Guus van der Velden nog eventjes met z’n tweeën op vakantie voordat hun kleine spruit zou worden geboren. Kroatië was de reisbestemming en halverwege mei van dit jaar ging het met eigen vervoer naar het Zuid-Europese land aan de Adriatische zee. Het werd een vakantie die ze nooit meer zullen vergeten.

 

“Eerst een paar dagen Istrië, dan zo naar beneden en als laatste wilden we nog de Plitvice meren gaan bezichtigen. Dat was zo’n beetje de planning”, geeft Guus aan. “Ik heb van tevoren wel informatie ingewonnen bij de verloskundige of dat het verstandig was om nog op vakantie te gaan. Ga samen nog lekker even weg als je jezelf goed voelt, neem voor de zekerheid een lijstje mee met informatie over bloedgroep, controles en dat soort dingen. Mócht er iets gebeuren dan heb je die altijd bij je was het advies van haar. Ikzelf heb de locaties van ziekenhuizen opgezocht in de buurt waar we zouden verblijven. Ook nog een extra verzekeringspas meegenomen en informatie ingewonnen over  dat de medische zorg in dat land op zich prima is. Of dat het een soort van voorgevoel was weet ik niet, ik ben eigenlijk niet zo bang aangelegd, maar het is wel heel gek dat we dit van te voren gedaan hebben, zegt Marieke.

 

De vakantie verloopt vervolgens prima. Marieke heeft nergens last van en doet het rustig aan. “Het was vrijdag vroeg in de ochtend, twee dagen voordat we weer naar huis zouden gaan. Het was rond de klok van zes uur. Ik was naar de wc geweest, ging weer terug in bed liggen en toen braken mijn vliezen! Acht weken te vroeg!!” Ze geeft aan dat ze rustig bleef, Guus daarentegen was compleet in paniek, zoals hij het zelf zegt. “Het zal wel weer verkeerd gaan dacht ik. Als we naar het ziekenhuis moeten dan gaat het bij ons altijd mis.”

 

Wat toen? “Ik zag dat het vruchtwater helder was. Een goed teken, dat wist ik. We hebben toen onze verloskundige in Nederland gebeld, die mochten we altijd bellen. Je zoekt toch bevestiging wat je dan moet doen. Daarna onze zorgverzekeraar gebeld of dat ze een privékliniek konden regelen. Maar dat lukte niet, we moesten een ambulance bellen. Wat is het adres, vroegen ze. We zaten in een huisje op een camping, daar was verder niemand te bekennen. Op een kaartje dat we uiteindelijk vonden stond het adres en zo goed en kwaad in het Engels uitgelegd waarom het nodig was.”

 

Na ongeveer een half uur kwam de ambulance. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis was veertig kilometer verderop, in Zadar. Een rit van zo’n drie kwartier.

]

Guus: “Ik dacht, dan mag ik ook meerijden, maar dat mocht niet. Ik kreeg het adres.” Marieke schakelde snel, want ze dacht dat ze wel langer zou moeten blijven. “Neem mijn lenzen, pyjama, ondergoed, verzekeringspasje, telefoon en portemonnee mee”, zei ze tegen Guus terwijl ze met niet meer dan ‘een paar handdoeken’ de ziekenwagen instapte. “Op een of andere manier gaat er dan een knop om en kun je heel praktisch denken.”

 

Communiceren was lastig, het ambulancepersoneel kende bijna geen Engels. Marieke probeerde haar situatie met ‘handen en voeten’ uit te leggen. “Ineens stopten we, ik dacht dat we er al waren. Maar nee, er was een wisseling van de wacht. Twee andere mensen kwamen op de ambulance, die namen het over! Heel apart natuurlijk. Ze stelde zich wel netjes voor en ik kon mijn verhaal weer opnieuw vertellen.”

 

Want de situatie was precair. “De kleine lag in een stuit en hoog, dus op een natuurlijke  weg bevallen kon niet. Gelukkig was er na aankomst in het ziekenhuis een gynaecoloog die wel het Engels machtig was. Maar ik kreeg meteen de volle laag; waarom ik het in mijn hoofd had gehaald om op vakantie te gaan terwijl ik zwanger was? In Kroatië vinden ze dat niet normaal. Op begrip hoefden we dus niet te rekenen. Ik dacht: help me maar! Het is gebeurd, we kunnen het nu niet meer terugdraaien. Ik heb Guus nog gebeld voordat ik naar de operatiekamer moest, maar ik kreeg geen verbinding. Dus heb ik naar ons thuis gebeld of dat zij aan Guus wilde doorgeven waar ik was. Zij wisten inmiddels wat er gaande was, want we hadden ze al ingelicht die ochtend. Aangekomen in de OK moest ik zelf vanaf de brancard naar de operatietafel lopen. Ik stapte er vanaf en voelde dat mijn voet wat bleef plakken aan de vloer. Oei, vies! Niet echt hygiënisch dus. Ik voelde me net een varken in een slachthuis. Kleine groene tegeltjes en zo, alles oogde echt heel oud. Ik besefte toen dat Guus er niet bij zou zijn, dus moest ik zelf maar zien te overleven. Er zijn in dit ziekenhuis al honderden kindjes geboren, het komt vast goed. Ik ging onder algehele narcose en kreeg een kapje op mijn mond en Het enige wat ik toen dacht was, laat me weg zijn dat ik het niet meemaak.”

 

Guus had ondertussen alle spulletjes bij elkaar geraapt op de camping en moest flink zoeken om überhaupt bij het ziekenhuis te geraken, dat midden in het centrum ligt. “En waar kan ik de auto kwijt? Dat was het volgende probleem. Voordat ik een plaatsje gevonden had duurde dan ook een hele poos.” Hij was niet bij de bevalling. “Ik was de bus aan het parkeren terwijl Marieke aan het bevallen was!”

 

Via een keizersnede wordt de kleine geboren. “Ik kwam op de uitslaapkamer, hoorde summier dat alles goed was.” Na een halfuurtje komt Guus binnen. Marieke nog half onder de narcose, blij: Oh, gelukkig, die heeft me gevonden! Maar verder wisten ze niets. Er kwam ook niemand iets vertellen. ‘Where is the baby’, vraagt Guus tenslotte zelf aan een verpleegster. Hij mag mee gaan kijken, komt bij de couveuse en hoort dan dat het een jongetje is. Noek is zijn naam. Een geluk is dat hij in het begin zelf kan ademen, want toen Guus hem zag lag hij al aan de beademing. Anders had hij direct na de geboorte naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Split gemoeten, honderdvijftig kilometer verderop.

 

Dat bleef de kersverse ouders gelukkig bespaard, maar ze kregen meteen te maken met een andere Kroatische gewoonte. “Als je bij ons in het ziekenhuis ligt hoef je niet zelf voor een pleister of paracetamol te zorgen. In Kroatië dus wel. Er lag een meisje bij me op de kamer die ons meteen vertelde dat we naar de winkel moesten gaan om verzorgingsspullen, zoals broekjes, maandverband, kraamverbanden, desinfecteermiddel, luiers en dergelijke te kopen.” Hè! Wat? “Ze hebben dat daar niet, je moet er zelf voor zorgen.  En dus ging Guus na een halfuurtje al weer op pad om dit te gaan halen. Hij nam foto’s van wat spulletjes die het meisje bij zich had, zodat hij kon laten zien wat hij nodig had. De apotheek was gelukkig tegenover het ziekenhuis, de winkel iets verderop. Wel hulp, geen middelen en geen geld. Zo moesten we bijvoorbeeld zelf de luiers bijvullen bij de couveuse en brachten ze zelfs geen glaasje water.”

 

“Ik wilde Noek natuurlijk graag zien, maar ik moest er zelf maar naar toe lopen. Je moet daar zo vlug als het kan zelf weer op de been zijn. Een rolstoel? Nog nooit van gehoord. Je hebt een keizersnede gehad, dat kan toch niet! De tweede dag heb ik me uit bed gehesen en zijn we er samen naar toe geschuifeld. We hebben er misschien wel een halfuur overgedaan om er te komen, maar ik heb hem gezien. Het leek wel een strafkamp. We wisten pas een week later hoe laat hij was geboren. We moesten er zelf om vragen. Ergens tussen half acht en half elf, dat wisten we, ja. De lengte en het gewicht hebben we ergens van een kaartje afgelezen.”

 

Tot rust komen was er niet bij. “Het was weekend, dus de muziek uit de stad kwam via de openstaande ramen naar binnen. Evenals de muggen die massaal door de horloze ramen binnenvlogen. Het eten smaakte ook niet. De eerste avond kreeg ik van die inktvisdingetjes. Maar ik at het op. Des te sneller ben ik aangesterkt, want ik wilde weg”, waren de argumenten van Marieke. Guus vult nog aan: “Toevallig hadden we de dag ervoor een visplaat besteld bij het eten en daar lagen ook van die inktvistentakels op. Marieke zei toen nog: ‘bah, die hoef ik niet’.”   

 

Diezelfde avond nog boekt een broer van Guus vanuit Nederland een appartement in Zadar, zodat de kersverse vader op loopafstand kan verblijven. Hij mocht namelijk niet in het ziekenhuis blijven. ’s Avonds heeft hij de andere spullen op de camping opgehaald en is in het appartement getrokken.

 

De volgende dag kwamen de vader en moeder van Marieke en een broer van Guus over vanuit Nederland. Aangekomen in Zadar wilde zij graag hun dochter of schoonzus zien, maar ook hier weer kregen ze te maken met Kroatische gewoontes. “Ze mochten Marieke zien, maar niet langer dan tien minuten. Én, niet in de kamer maar op de gang! Het ongeloof is bij Guus nog op het gezicht af te lezen. Een aantal dagen later zijn ook de twee zussen van Marieke gekomen, zij hebben veel geregeld achter de schermen zoals het contact met de Nederlandse Ambassade in Kroatië. 

 

Na het nodige aandringen mocht Marieke na vijf dagen het ziekenhuis verlaten en nam haar intrek bij Guus in het appartement. “Er waren die nacht heel veel kinderen geboren en ik denk dat ze mij vanwege plaatsgebrek hebben ontslagen. Maar wat was ik blij! Het eten zette ze bijvoorbeeld op een tafeltje dat een paar meter van m’n bed stond. ‘Eat’ werd er gezegd, en ik moest maar zien hoe ik er kwam. De schoonmaaksters haalden zelfs de lege flessen uit de prullenbak voor statiegeld. Guus mocht ook alleen tussen drie en vijf uur in de middag en ’s ochtends een tiental minuutjes bij me op bezoek komen. Verder niet! Op de couveuse-afdeling waar Noek lag was de verzorging gelukkig wel van een redelijk niveau, zo hebben we ervaren. Maar we hebben hem na een week pas aangeraakt.”

 

Simpele zaken als het aangeven bij het gemeentehuis bleek een hele toer te zijn. Guus: “Het was warm, dus ik had een korte broek aan. Maar ik mocht niet naar binnen vanwege die korte broek. Ik werd naar een winkeltje gestuurd om een soort werkoverall te kopen! Ik kwam dat winkeltje binnen en ze moesten al lachen. Ik zo’n ding gekocht voor een paar euro en toen mocht ik wel naar binnen.” Regeltjes. Ze werden er gek van. Een fotograaf is uiteindelijk naar het ziekenhuis gekomen om een foto te maken van de kleine Noek voor een tijdelijk paspoort. Marieke: “Ze vroegen eerst ofdat we naar Split wilden komen, terwijl Noek in een couveuse lag!? Een foto maken van een kindje dat in een couveuse ligt is erg lastig. Ze hebben van één zijde van zijn gezicht een foto genomen, gespiegeld en deze verder bewerkt. Het oog wat open was hebben ze bijvoorbeeld op het oog wat dicht zat ‘geplakt’.“

 

“We gingen drie keer op een dag naar het ziekenhuis. Voetje voor voetje schuifelde we er in het begin ernaartoe. Maar we zagen vooruitgang. En, we wilden naar huis. Daarvoor moest hij zelfstandig kunnen ademen en een bepaald gewicht hebben. Hij kreeg daar ook nog een bacterie, dus dat was even balen, maar uit-ein-de-lijk waren ook alle formaliteiten rond en kregen we groen licht om naar huis te gaan.” Vanuit Luxemburg werd een ambulancevlucht geregeld. Een kinderarts in Nederland en een arts in Luxemburg bepaalden dat het verantwoord was om Noek naar Nederland te vervoeren. Na bijna drie weken na de geboorte stond er een vliegtuig voor ze klaar die Eindhoven had als eindbestemming. Noek ging bij aankomst rechtstreeks door naar Bernhoven, daar heeft hij nog drie weken gelegen. Toen pas voelde ze voor het eerst echt hoe het is om een vader en moeder te zijn. “We hebben hem daar voor de eerste keer vastgehouden.”

 

“We hebben het echt ongelofelijk druk gehad met het regelen van allerlei zaken. Verrek, dachten we ineens: geboortekaartjes! Noek was anderhalve maand oud, toen zijn die verstuurd. Daarnaast hebben we al die tijd veel hulp gehad en het meeleven was enorm. Ontelbare app’jes binnengekregen. Het huis prachtig versierd toen we thuis kwamen en super veel kaarten gekregen. Toen Marieke uit het ziekenhuis in Zadar mocht, ben ik meteen naar de McDonalds gegaan, ze had zin in ‘Mac’. Voor mij was dat een frikandel speciaal toen we weer hier in Eerde waren. Die smaakte héérlijk. Gelukkig zijn er nog zekerheidjes in het leven”, lacht Guus.

 

Terugkijkend: “Alles moest moeilijk leek het wel, we zijn van de ene in de andere verbazing gevallen. Het cultuurverschil is enorm. Gelukkig heeft het meisje waar ik bij op de kamer kwam liggen, ons erg geholpen. Daar zijn we haar eeuwig dankbaar voor. Zijzelf heeft die dag een tweeling gekregen. Ze stond gepland voor de ochtend, maar haar operatie moest wachten omdat ik er met spoed tussenkwam. We houden nu via Facebook contact en we zijn van harte welkom in Kroatië. We gaan zeker ooit nog een keer terug. Maar bij een volgende zwangerschap gaan we niet verder weg dan Het Goeie Leven!”, grapt Marieke.

 

We zijn nu ruim een half jaar verder. Noek groeit als kool, lacht en huilt en is echt Hollandse Glorie, zoals Marieke hun zoon omschrijft. De rust keert langzaam terug bij het stel. Het werd voor hen een vakantie die ze nooit meer zullen vergeten. Het was letterlijk overleven. “Je ziet een kindje in de couveuse liggen, en dat is je zoon”, zegt Guus terwijl de tranen duidelijk zichtbaar in zijn ogen te zien zijn. “We waren er totaal niet op voorbereid, het is niet gegaan zoals het eigenlijk moet gaan. Maar het had ook anders kunnen aflopen.” Marieke, ook met tranen: “Je moet een knop omzetten. Je bent op dat moment afhankelijk. Je hebt geen keuze, je moet het accepteren. Ik had het idee dat we op een heel andere planeet hebben gezeten. Het verschil met hier is enorm. De eerste dag heb ik Noek niet gezien, een week lang heb ik hem niet aan mogen raken en na drie weken had ik hem pas in mijn armen. We zaten niet op een roze wolk. De dagen dat ik in het ziekenhuis lag zou ik het liefst willen wissen maar het heeft ons ook een mooi manneke gebracht. Het heeft ons nog sterker gemaakt.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 21 december 2017

 

Jubileum met een traan

 

25-jarig bestaan tafelvoetbalvereniging De Driesprong

 

Deze maand bestaat de tafelvoetbalvereniging De Driesprong vijfentwintig jaar! Deze bijzondere mijlpaal wordt gevierd met een toernooi op 27 december in hun thuishaven café De Driesprong, maar is meteen ook het afscheid van de speellocatie. Twee leden, Gerrie van Rijbroek (1) en Paul van de Meerakker; halen herinnering op.

 

Gerrie van Rijbroek is de Eerdse Mister Tafelvoetbal. Staat al ‘zijn hele leven lang’ achter de stangen. Heeft thuis vier tafelvoetbalspellen staan en ontelbare trofeeën. Is een topper en liefhebber: Paul van de Meerakker is, door na repetities van de toneelvereniging in het gemeenschapshuis nog even een afzakkertje bij de overbuurman te nemen, een jaar of zeven geleden ook besmet geraakt met het tafelvoetbalvirus. Heeft het spel op zolder staan en is ontzettend fanatiek.

 

‘’Er wordt hier in het café al veel langer dan vijfentwintig jaar getafelvoetbald’’, weet Gerrie zich te herinneren. ‘’In bijna elke kroeg was toen wel een tafel te vinden, en dan stond je bijna automatisch te spelen. Ook hier in d’Eerd was het altijd druk op de tafel, er werd veel gevoetbald. Er werd toen een clubje opgericht, maar ik weet niet precies meer wie deze heeft opgezet. Als clubnaam is toen gekozen voor De Kurkkleuvers. ‘’Volgens mij heeft Chantal van Kessel de naam bedacht’’. Paul vult aan: ‘’Later is die naam veranderd in tafelvoetbalvereniging De Driesprong, maar die oude naam gaan we weer gebruiken vanaf 1 januari.

 

Gerrie: ‘’In d’Eerd is altijd veel animo geweest om te voetballen. Lange tijd hebben we zelfs op twee kasten gevoetbald op donderdagavond. Het rookverbod heeft wel invloed gehad. Eerst zat er op elke hoek van het spel een asbak en vaak lagen er vier sigaretten te smeulen tijdens een partij. Dat ging allemaal in een moeite door. Nu moet je roken in het rokershok en dan duurt het soms even voor dat alle vier de spelers aan tafel staan.

 

Gerrie weet zich nog te herinneren dat ze niet alleen in Eerde voetbalde in de beginperiode. ‘’Er werd ook buitenshuis gevoetbald. Een vatje bier stond op het spel tijdens de ‘interlands’ tegen een tafelvoetbalvereniging uit Schijndel. Een keer per jaar kruisten we de degens. Dan wonnen wij, dan ging de winst weer naar Schijndel, we waren ongeveer even sterk. Op het vlak van bier drinken wonnen wij meestal…’’ Paul is nu al een jaar of vijf competitieleider. ‘’De club telt nu zo’n dertig leden. In competitieverband worden er zo’n vierhonderd potjes per jaar gespeeld op donderdagavond. We beginnen dan meestal rond de klok van tien uur. Na middernacht worden geen nieuwe partijen meer ingepland, puur omdat mensen zich anders meer gaan vasthouden aan de kast om dan voetbal te spelen. Daarna kom je in de uitdagersperiode. Wie dan nog wil spelen is vrij om dat te doen.’’

 

Naast de traditionele toernooien hebben ze ook andere activiteiten georganiseerd. Een feestavond wordt bijvoorbeeld herinnerd. Gerrie: ‘’We hadden geen geld, dus organiseerde we een dienstveiling. Een van onze leden stelde een auto beschikbaar. Ik had deze gekocht maar schonk hem meteen terug. Zo kregen we geld in de kas en hadden we een gezellige feestavond gehad.’’

 

‘’Een jaarvergadering kennen we eigenlijk niet’’, gaat Paul verder. ‘’Op de eerste donderdag van april is het einde van het seizoen en is er de prijsuitreiking. Dan is er ook altijd een rondvraag waar leden iets kunnen aankaarten of mede te hebben delen. Spelen we met een harde bal, of een zachte bal of een gele bal, dat was een paar jaar geleden even een discussie. Daaruit kwam naar voren dat we om en om spelen met een kurkenbal en dan een harde of gele bal.’’ Zijn er nog typische Eerdse tafelvoetbalgebruiken? Paul: ‘’Een Koentje doen, is een uitdrukking die vernoemd is naar wijlen Koen Ploegmakers, een lid die dit jaar is overleden. Het betekent als een van de spelers net voor aanvang van de partij nog even naar de wc moet, de drie anderen een klein beetje geïrriteerd achterlatend. Dan zeggen we: ‘Hij is een Koentje doen’.

 

Ze spelen op een Topper-voetbalspel. ‘’Maar die wordt helaas niet meer gemaakt. In ’t Hooghuys staat ook een Topper. Die ‘kast’ heeft altijd hier gestaan op het moment dat we een toernooi hadden. Hopelijk kunnen we het tafelvoetbalspel van hier meenemen naar ’t Hooghuys, maar dat is nog niet zeker. En als we er nog eentje meer nodig hebben, dan hoeven we maar aan te koppen bij mijn buurman hier, lacht Paul. Gerrie klopt hem lachend in: ‘’De ene spaart sigarenbandjes, de andere voetbalspellen.”

 

Over inkoppen gesproken. De droom van Paul is om ooit nog eens een kopgoal te scoren. ‘’Ik heb het nog nooit gezien.’’ Gerrie, die al veel langer meeloopt, ook niet. Wellicht op het toernooi van volgende week.

 

Een tafelvoetbalspel in de kroeg heeft veel te verduren. Zeker als types als Eric Gloudemans achter de stangen plaatsnemen. De twee krijgen een iets verhoogde bloeddruk. Gerrie: ’’Vooral de stand met de twee verdedigers is kwetsbaar. Gelukkig veert het staal wel mee, maar die kun je wel heel ver uittrekken en daardoor verbuigen. Paul heeft een filmpje gemaakt en daarop is goed te zien dat de stang die normaal horizontaal loopt wel tien centimeter door Eric wordt ‘opgetild’ als hij aan het spelen is. Verder moet-ie ‘strak op z’n lagers’ blijven ik heb zelf nog een berg nieuwe poppen en ook Geert (Sijbers, van ’t Hooghuys, red.) heeft nog voldoende reserve-onderdelen, dus we kunnen nog een tijdje vooruit.

 

Ze komen elkaar natuurlijk regelmatig tegen aan de tafel. Als een echte wedstrijdleider betaamt, haalt Paul de statistieken er even bij. Maar hij geeft al meteen aan dat Gerrie een soort Angstgegner is. Cijfers wijzen dat ook uit. ‘’Ik speel niet graag tegen hem. We hebben dit seizoen al achtmaal tegenover elkaar gestaan, Gerrie won er zeven. Vorig jaar was het vier om vier.’’ De oude meester doet het nog steeds prima, hoewel dit niet in de tussenstand van de competitie is terug te zien. Paul speelt de laatste jaren constanter, bij Gerrie gaat het wat op en af.

 

Beiden zijn technische spelers. Maar de speelstijlen onder de clubleden verschillen nogal. Gerrie: ‘’Bij sommigen moet die bal onzichtbaar zijn, dat is hun spel. Daardoor zijn ze niet te voorspellen. De tactiek is dan om nog rustiger te gaan spelen. Klemmen op de pop. Dan worden ze he-le-maal gek! Maar technisch spel is het mooiste om naar te kijken’’ Paul vult aan: ‘’Daarnaast heb je spelers die goed kunnen blokken of als jij met een van je verdedigers schiet ze meteen terugschieten. Bloedirritant natuurlijk en je wordt er onzeker van. Zo heeft iedereen wel een specialiteit.

 

En dan hebben we nog Guus ‘stuiterbal’ van der Velden en niet te vergeten Eric van Houtum. Die vieren soms een doelpunt alsof ze de Champions Leaque hebben gewonnen. Prachtig!’’

 

De naam ’t Hooghuys is gevallen in dit interview. Het café, een paar honderd meter verderop, wordt hun nieuwe speellocatie. Op 4 januari zal daar de eerste clubavond plaats vinden. Paul: ‘’Zonde dat we hier weg moeten natuurlijk. Fijn dat we door kunnen gaan in ’t Hooghuys. Het spel komt daar midden in het café te staan, dicht bij de bar. Dat was een wens van ons. Je komt niet alleen om te tafelvoetballen, maar ook om andere mensen te ontmoeten en te buurten.’’

 

Maar allereerst vindt op 27 december hun jubileumtoernooi plaats. De aanvang is 20:30 uur en toeschouwers zijn van harte welkom. Deelnemen kan ook nog altijd, via 06-13408841 of pmeerakker@outlook.com. Deelname kost 5 euro per koppel.

 

"Gezelligheid staat voorop. Dat is het belangrijkste", roepen de twee tot slot in koor staand aan het voetbalspel.

 

 

ARCHIEF

2007 - 2008 - 2009 - 2010 - 2011 - 2012 - 2013 - 2014 - 2015 - 2016 - 2017 - 2018

 

Eerdse KRANT

 

Overlijdensberichten

Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl

 

20 september 2018

KBO Eerde Kaartmiddag

Den Binnenhof

14:00 uur

 

23 september 2018

Verzamelbeurs

De Brink Eerde

09:00-12:00 uur

 

23 september 2018

Open Dag Vlagheide

Vlagheide

12:00-17:00 uur

 

26 september 2018

Het Leijhuis locatie Eerde

Den Binnenhof

09:30-12:00 uur

 

29 september 2018

ABBA Tribute

De Brink Eerde

20:00 uur

 

1 oktober 2018 - maart 2019

DKV Celeritas Kaartavonden

Kantine DKV Celeritas

19:30 uur

 

2 oktober 2018

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier

 

6 oktober 2018

Muziekvereniging EDB

- Inzameling Oud Papier

Parkeerplaats Den Dubbelen

10:00-12:00 uur

 

7 oktober 2018

Pannenkoekendag

Sint Antoniusmolen

12:00-15:00 uur

 

7 oktober 2018

Herfstwandeling

Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen

Berghut Natuurtuin

Start tussen 13:00-14:00 uur

 

8 oktober 2018

Dorpsraad Eerde - Openbaar Spreekuur

De Brink Eerde

20:00 uur

 

12 oktober 2018

Dorpsraad Eerde - Extra openbare vergadering over woningbouw

De Brink Eerde

20:00 uur

 

14 oktober 2018

Greenkids Activiteit

De Berghut

09:30-11:30 uur

 

14 oktober 2018

Meezingochtend

Den Binnenhof

10:30 uur

 

27 oktober 2018

Aan tafel met d'Eerd

 

3 november 2018

Imvincible the nr. 1

Michael Jackson Tribute Liveband

De Brink Eerde

20:00 uur

 

12-24 november 2018

34e Eerds Biljartkampioenschap Libre

De Brink Eerde

 

17 november 2018

Hanssi Kaiser’s schlagershow

De Brink Eerde

20:00 uur