2018

JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde



Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047

VOLG EERDSE KRANT

OP TWITTER

Eerdse KRANT

De Stelling

ARCHIEF

2007 - 2008 - 2009 - 2010 - 2011 - 2012 - 2013 - 2014 - 2015 - 2016 - 2017 - 2018 - 2019

Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2018 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 11 januari 2018


Eerdeburger: Ad Bekkers


Ad Bekkers werd tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van dorpsraad Eerde afgelopen zondag in gemeenschapshuis De Brink benoemd tot Eerdeburger! Voorzitter Frans Zegers spelde de zilveren Ooievaar bij decorandus op.


De voorzitter van de dorpsraad beschouwt de kersverse Eerdeburger Ad Bekkers vanwege zijn langjarige inzet voor de Eerdse gemeenschap als ‘een constante en consistente factor van betekenis op het gebied van vrijwilligerswerk in Eerde.


Hij somde vervolgens de grote verdiensten van Ad op. Vanaf 1989 penningmeester van TRIONA (TRimmen Is Ontspanning Na Arbeid), de Eerdse vereniging die 2017 zijn 45-jarig bestaan vierde en indertijd is opgericht om wekelijks een sportieve gelegenheid voor lichaamsbeweging te bieden. Daarbij gaan sportiviteit en gezelligheid boven het leveren van prestaties. De sportavonden - die doorgaans uit een warming-up, gymnastiekoefeningen en onderlinge volleybalwedstrijden bestaat - vinden elke donderdagavond van 21:15 tot 22:45 uur plaats in gemeenschapshuis De Brink.  Vooral het gymnastiekprogramma is afwisselend en wordt door veel leden als een waardevolle aanvulling op het dagelijkse leven beschouwd.


Indertijd gevraagd door de toenmalige voorzitter van de dorpsraad Bertus van Berkel besloot Ad vanaf 2004 lid te worden van de dorpsraad. Dat bleef hij tot 20 oktober 2009. Vanaf die datum tot 6 november 2015 was hij de voorzitter van de dorpsraad. In deze functie toonde hij zich een echte kartrekker. Tot zijn verdiensten mogen gerekend worden de initiatieven die hij nam op het gebied van duurzame natuurontwikkeling en het vastleggen van de rijke en boeiende historie van Eerde. Verder vond hij het van groot belang om de lokale bevolking zo optimaal mogelijk te informeren via de mogelijkheden die ICT biedt. Hij stond aan de wieg van de huidige website Eerde-Meierijstad.nl. Het zijn initiatieven waarop in Eerde nog steeds voort wordt geborduurd.


Vanaf 2009 tot op heden is hij voorzitter van de door hem geïnitieerde natuurwerkgroep De Eerdse Bergen en vanaf 2009 tot op heden is hij lid van de door hem geïnitieerde werkgroep Eerdelogie.


In zijn dankwoord bleef Ad bescheiden en benadrukte dat hij ‘bij alles wat hij doet in deze mooie wereld te allen tijde zichzelf wil blijven.’

Daarna klonk het Lang zal hij leven door het gemeenschapshuis en kregen Ad en zijn vrouw Fia de felicitaties van de aanwezigen.

EERDSE KRANT - 11 januari 2018


Gebruikersovereenkomst Pastorietuin


Met het zetten van een handtekening, door Frans Zegers namens de dorpsraad Eerde en de werkgroep Pastorietuin (voorheen werkgroep De Drie Ghemalen) en wethouder Jan Goijaarts van gemeente Meierijstad, onder een gebruikersovereenkomst kan de schop nu in de grond. Hét hart van Meierijstad krijgt ook een écht hart!


De plaats van handeling, het zetten van de handtekeningen, was perfect gekozen. Niet op kantoor bij de wethouder, maar aan een tafeltje recht onder het naambordje van De Pastorietuin, met het gebied als decor.


“Waar doe je het voor?” Zo begon voorzitter van de dorpsraad Frans Zegers met zijn inleiding nadat hij de wethouder, leden van de dorpsraad en werkgroep en andere belangstellenden welkom had geheten. Hij gaf zelf het antwoord: “Voor een prachtig groen hart, het behouden van een prominente plek in ons dorp. Het plan heeft drie functies; ontmoeten, spelen voor jong en oud en ontspannen.”


Er werd, nadat het gebouw De Drie Ghemalen in 2010 kwam leeg te staan en in 2015 werd gesloopt, een werkgroep opgericht om een goede invulling van de vrijgekomen ruimte te bedenken. Doel was om een breed draagvlak te creëren en financiële middelen te vergaren. Over het draagvlak was de voorzitter in zijn woordje lyrisch: “100% van Eerde staat achter het plan.”

 

Het plan werd voor de eerste keer gepresenteerd begin 2015 op een openbare dorpsraadbijeenkomst. Daarna ook aan leden van de Eerdse Ondernemersvereniging en in mei van 2016 aan de wethouders van de toenmalige gemeente Veghel. Op financieel vlak is er inmiddels ruim 50.000 euro door onder andere fondswerving binnen.


Wethouder Jan Goijaarts sprak voordat hij de documenten ging ondertekenen, over een prachtig voorbeeld van burgerparticipatie. “Er is een traject doorlopen dat niet zomaar 1-2-3 geregeld is.” Hij kan het weten, want hij is de enige wethouder in het huidige college die het hele proces heeft meegemaakt. “Doordat de gemeente als eerste heeft bijgedragen om dit plan financieel te ondersteunen, heeft het een versnelling teweeggebracht dat ook anderen middelen beschikbaar hebben gesteld.” Hij benadrukte dat er wel een groot beroep gedaan zal worden op ondernemers die een bijdrage kunnen leveren en op vrijwilligers door zelfwerkzaamheid. Vooral de jeugd wil hij aansporen om mee te helpen, “die zullen er het langst plezier van hebben”. Hij bedankte de werkgroep voor hun inzet en de vrijwilligers voor hun inzet die ze nog moeten leveren. Tot slot deelde de wethouder nog mede dat met deze gebruikersovereenkomst de gemeente niet formeel afstand doet van de grond, zij blijft de eigenaar en kan verkocht worden of beschikbaar blijven voor bebouwing.


Er kan nu begonnen worden aan Fase 2. Dat behelst de basisinrichting van het plan, het verplaatsen van de wensput en het aanleggen van de zogenaamde snelle verbinding, een fietspad tussen het kerkplein en de Bernard van Damsstraat.

EERDSE KRANT - 1 februari 2018


Tonpraotersweekend en autodocumentatiebeurs


Een tweetal evenementen streken afgelopen weekend voor de eerste keer neer in Eerde. Een documentatiebeurs en het Tonpraotersweekend Dunne Klets.


De Veghelse Tonpraoters Akkademie was 'het kanaal overgestoken' om in hét hart van Meierijstad hun Tonpraotersweekend Dunne Klets te laten plaatsvinden. Drie dagen, vrijdag- en zaterdagavond en zondagmiddag kon het publiek genieten van een zevental tonpraters. Een van hen was Erik van de Ven  die al jaren meedraait en een thuiswedstrijd speelde. En dat ging hem goed af. Hij zette het typetje Zietse Vliegen neer. Van beroep zzp’er in het vogelverschrikken. De ene na de andere vogelgrap kwam uit zijn ‘horizontale mouw’ en de zaal genoot enorm van zijn prachtige buut. Een staande ovatie was dan ook zijn deel.


Zaterdag vond voor de eerste keer een autodocumentatiebeurs in De Brink plaats. Verzamelaars uit Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en zelfs Denemarken konden hun hart ophalen als het gaat over (oude) documentaties van bijvoorbeeld klassieke auto's, automerken, vrachtwagens en motoren.   


De documentatiebeurs is toe aan haar vierenveertigste editie. Voorheen vond deze beurs plaats in Vught, nu voor de eerste keer in Eerde. Initiator is Fred Korthals. “Ik ben tevreden, we hebben zo’n zestig standhouders en zo’n tweehonderd bezoekers”, verteld hij terwijl de beurs op zijn eind loopt. Het is dan tegen de klok van twee uur. “Vijf uur eerder gingen de deuren open, maar ik heb om kwart over acht al bezoekers gezien.”


Ieder zijn hobby en plezier. De een voetbalt of spaart postzegels, de ander documentatie over bijvoorbeeld auto’s. Dat zien we ook bij Theo van Stokkum. De Veenendaler verzamelt naar eigen zeggen al vanaf eind jaren zestig en hij staat nu weer sinds een lange tijd op een beurs met een eigen standje. Thuis heeft hij nog veel meer, wat hij nu bij heeft is slechts het topje van de ijsberg. “Het is puur een hobby. Mijn broer spaarde al een aantal jaren eerder en ik ben ook met het virus besmet geraakt.” Hoe ging hij te werk om zo’n verzameling op te bouwen? “Je stuurde bijvoorbeeld een briefkaartje naar de DAF in Eindhoven met de vraag ofdat ze je een foldertje wilde toesturen over een nieuwe auto of truck. Die kreeg je dan netjes thuisgestuurd en dat nam je dan eerst mee naar school en liet je de klas zien wat je gekregen had. Sommige kinderen wisten niet waar Eindhoven lag en zo sneed het mes aan twee kanten, want de leraar had bij de les geschiedenis weer wat te vertellen. Zo heb ik ook post uit China gekregen. Op de envelop die vol zat met brochures stond alleen mijn naam, woonplaats en land. En het kwam aan! Haha. Veenendaal was toen nog niet zo groot en de postbodes wisten toen nog wie waar woonde. En zo heeft hij dozen vol met documentatie. Wel veel Italiaans. We zien op zijn tafel zelfs een, jawel, persmap van een Lancia Thema liggen! Die zijn zeer zeldzaam. Vraagprijs is dan ook vijfentwintig euro.


Bovenop het podium zien we een Belgische verzamelaar. Opvallend, ook hij is een liefhebber van het roemruchte merk Lancia en toont zelfgemaakte foto’s van de introductie van een nieuw model (de Kappa) in België. Trots vertelt hij over dat moment.


De buitenlandse kentekens op het pleintje voor De Brink verraden dat het een internationale aangelegenheid is wat op deze beurs afkomt. Eentje spant er de kroon. Het is Kurt Christensen uit Denemarken. Hij heeft de dag ervoor zevenhonderd en vijftig kilometer gereden. De volgende dag doet hij dat weer in omgekeerde richting om thuis te komen. Het is wel druk bij zijn standje. Zijn bakken worden fanatiek doorgespit door de liefhebber. Hij is ‘pas’ sinds 1992 aan het verzamelen geslagen, maar vindt veel plezier met deze hobby. “Het jagen is leuk”, geeft Korthals tot slot nog aan. “Het werkt verslavend om naar dat ene te zoeken wat je nog mist of wilt hebben.”


Editie vijfenveertig is ook al vastgelegd: op 26 mei, wederom in De Brink.

EERDSE KRANT - 8 februari 2018


Eerde, hét centrum van Meierijstad...?


Op 1 januari 2017 werd gemeente Meierijstad officieel. Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode werden samengevoegd tot een gemeente. Hét hart van die gemeente werd Eerde. Logisch! Maar wie nu ons dorp binnenkomt, al fietsend, wandelend of rijdend, ziet op een aantal komborden onder het woord Eerde nog steeds ‘gemeente Veghel’ staan. Uh!?


Komborden geven aan dat je in een dorp of stad bent. Voor 1966 viel Eerde en haar buitengebied onder bovengenoemde gemeentes, daarna kwam de kern en een groot deel van het buitengebied tot en met 2016 onder de gemeente Veghel te vallen. Die naam stond dan ook op alle komborden die ons dorp telt. Tot begin februari van het vorig jaar, toen waarnemend burgemeester Marcel Fränzel met het plaatsen van de eerste nieuwe sticker op een kombord het startsein gaf om alle bijna vierhonderd borden in heel Meierijstad te voorzien met de nieuwe gemeentenaam.

 

Halverwege maart werden ook alle borden in Eerde voorzien van nieuwe stickers. Alle borden? Nee, op een tweetal na! Als je via de Abenhoefweg of De Kuilen Eerde binnenkomt, staan daar nog steeds borden die aan beide zijden ‘wachten’ op een nieuwe sticker… Vergeten? Dat kan gebeuren.


Maar, amper een week nadat alle andere borden waren voorzien van zo’n nieuwe sticker, werden bij de hoofdingangen (aan het Zandvliet en bij de rotonde Eerdsebaan/Kapelstraat) er acht vernield, dan wel beschadigd. Schade zo’n 700 euro. Een aantal zijn provisorisch teruggeplakt. We zijn nu dus bijna een jaar verder en nog steeds is het ‘centrum van Meierijstad’, het centrum van… Veghel!


De borden kun je toch een soort van visitekaartje noemen. Het oogt niet alleen slordig, een eerste indruk krijg je maar één keer, daarnaast zien sommige er ook nog eens niet uit vanwege smoezelige stickers die er niet op thuishoren en sticker- of plakbandresten.


EERDSE KRANT - 8 februari 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht 


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt in een serie artikelen de in totaal acht (zijn er intussen negen geworden) beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben we ze ook sterren gegeven. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


De vierde klim in deze serie is de klim genaamd: ‘Vlagheide’. Vanaf de hoek De Kuilen/Vlagheide kun je de Vlagheideberg via twee paden beklimmen. De klim die rechtdoor gaat komt later nog aan bod, wij beschrijven de klim die parallel loopt aan de Vlagheide, voorheen Scheiweg genoemd. Na zo’n vijfentwintig meter slaat die rechtsaf en in die meters krijg je ook meteen de zwaarste stroken voor je kiezen. De eerste meters vanaf de hoek De Kuilen/Vlagheide zijn een stukje bergafwaarts, maar dan gaat het al rap naar waardes net boven de twintig procent! Dit houdt zo’n tien meter aan. Na zo’n veertig meter is het nog even zo’n 19%, maar het pad naar de top is dan nog meer dan tweehonderdmeter die niet meer dan een paar procentjes oploopt. Je ziet op dat moment die top al liggen, het gaat in een rechte streep naar een hoogte van zevenentwintig meter. Mede door die eerste steile meters komt het stijgingspercentage van de klim uit op 6,7%.


Het eerste gedeelte is het grind los, na de ‘bocht’ heb je meer gras onder de voeten dan een grindpad. Door de regenval in het afgelopen najaar is er zand over het pad heengespoeld, dat zorgt nu voor veel gras in het pad.

 

Hoewel alleen de eerste meters zwaar zijn, het daarna op volle speed doorlopen naar de top die nog ‘eindeloos’ ver is, is het toch een klim die volgens ons drie sterren verdient. De klim is wel by far de saaiste van alle klimmen, het is recht toe recht aan. Boven aangekomen krijg je dan wel weer een prachtig uitzicht. In de zomermaanden een reden om even ietsjes langer uit te rusten

EERDSE KRANT - 15 februari 2018


Carnaval in Oiversland


Dolle boel op meezingochtend

Wie denkt dat er zomaar wat gezongen wordt op de meezingochtenden heeft het mis. ‘De voorbereiding is belangrijk, we willen niet staan te stunten’, zeggen Tiny en Annie de Goeij, Gerard en Ria Gloudemans en Marinus van Aarle in koor.

Tiny en Annie de Goeij, Gerard en Ria Gloudemans en Marinus van Aarle zijn de drijvende krachten achter de meezingochtenden. Deze vinden een aantal keren per jaar plaats op de zondagochtend in Den Binnenhof en gaan nu het vierde seizoen in.

Dat ze op die ochtenden zo uit de losse pols wat liedjes met z’n allen zingen, komt bedrogen uit. Ze komen beslagen ten ijs. Een paar weken van tevoren komen de vijf bij elkaar om een programma voor die ochtend in elkaar te zetten - en als het moet, zoals laatst bij de kerstochtend, zelfs meerdere keren.

Zo ook deze keer, we schrijven 31 januari. Rond de klok van half acht is afgesproken, maar omdat Tiny op dat tijdstip ‘nog wat ligt te dutten’ verschijnt het echtpaar De Goeij driekwartier later. “We zijn mooi op tijd”, zegt Annie bij binnenkomst, niet in de gaten hebbend dat ze al eerder werden verwacht. “Oh, wij dachten dat het halfnegen zou zijn”, verontschuldigt ze zich voor de miscommunicatie.

Maar de andere drie hebben al een begin gemaakt, er wordt al volop gezocht naar geschikte nummers én de juiste toonhoogte. Marinus zorgt met de mondharmonica voor de muzikale begeleiding en dat is bepaald geen sinecure. Hij legt uit: ”Als de toonhoogte te hoog of te laag is, dan kun je het liedje niet goed zingen. Vandaar dat ik verschillende mondharmonica’s bij heb om dat hier nu uit te proberen.” Uit zijn binnenzak haalt hij vervolgens een stuk of zes van die blaasinstrumenten tevoorschijn.

 

Terwijl de anderen een koekje bij de koffie nemen, en ondertussen gezellig even wat bijkletsen, slaat Marinus de lekkernij af. “Doordat je blaast kunnen stukjes koek in het instrument komen en dat mag niet”, geeft hij als uitleg. Hij zal nog eventjes moeten wachten tot ze klaar zijn, hoewel de verleiding groot is. “Zetten ze die koekjes ook nog recht voor mijn neus”, zegt hij lachend.

Er staat een paard in de gang komt zonder problemen op de lijst te staan, Wa’n lekker ding bende gij daarentegen niet, die komt op de zogenaamde reservebank. Bij ons op de keukendeur gaat dan weer wel goed, de tekst van het liedje kent geen ‘obstakels’. En zo gaat het door tot ze de playlist klaar hebben. Ria fungeert op de voorbereidingsavond als een soort van secretaresse, ze kopieert de stukken zodat iedereen thuis nog wat kan oefenen.

Dit alles is de opmaat naar dé ochtend. Carnavalszondagochtend nog wel. De meezingers druppelen langzaam binnen, even voor de klok van tien uur. Iedereen is mooi uitgedost, dat geeft al een speciale sfeer in het steunpunt. Na voor iedereen, op ééntje na dan, een kopje koffie mét een koekje, kan er begonnen worden. Hoewel, twee voorzangers zitten al wel aan een koud pilsje, te weten Gerard en Tiny. Klank en drank is goed voor de stem”, aldus een tegeltjeswijsheid van Tiny.

Natuurlijk wordt er geopend met een carnavalsmedley. En dan! Het heeft er jaren over gegaan, maar eindelijk is het zover. Speciale aandacht wordt gevraagd voor een gastoptreden van René d’n Artiest. Liever te dik in de kist schalt door Den Binnenhof, iedereen geniet.

Er staat een paard in de gang, Het staat op de keukendeur geschreven, Brabantse nachten zijn lang, Mien waar is m’n feestneus, deze ochtend heeft een hoog carnavalsgehalte. Natuurlijk. Er wordt geklapt, gezwaaid en ingehaakt. Marinus zou ook een solo-optreden verzorgen, maar zijn stem laat te wensen over. Oorzaak: een feestje van een paar dagen daarvoor. In plaats daarvan vertelt hij een leuk verhaaltje waar hartelijk om gelachen wordt. Het solo-optreden van Gerard gaat wel door.

Met gitaar in de hand zingt en speelt hij het nummer Aggusus van Alexander Curly. Een niet-carnavalsnummer met wel een carnavalsverhaal, want Gerard speelde het op de allereerste Prinsenzitting hier in Eerde, in het jaar waarop Wim van de Ven Prins Carnaval was.

Tussendoor zijn er een aantal korte pauzes zodat de stem wat gesmeerd kan worden. Maar daarna gaat het weer vrolijk verder. En nou die handjes de lucht in, ’s Nachts na tweeën, natuurlijk Er staat een paard in de gang en Mijn naam is haas worden luid meegezongen. Als laatste nummer wordt Hoe skôn is ons durpke gezongen, om daarna in polonaise af te sluiten met wederom een medley van carnavalsnummers. Opvallend detail, om precies 12:00 uur: bij de jongeren gaan de lampen aan als het sluitingstijd is, bij de oudjes gaan ze uit…

De voorzangers kijken met een voldaan gevoel terug op een leuke en drukbezochte meezingochtend. René d’n Artiest (die alle liedjes zowat uit zijn hoofd meezingt) ook, hij wil volgend jaar weer een optreden verzorgen.


De Rooi Jàskes

Vorig jaar wist deze krant al te melden dat vriendengroep De Rooi Jàskes in het nieuw zou verschijnen tijdens de carnavalsdagen. Met spanning werd in de modewereld dan ook uitgekeken naar die nieuwe kledinglijn. Want De Rooi Jàskes staan bekend als trendsetters, al decennialang.

Als vaste mediapartner kreeg de Eerdse Krant de mogelijkheid om deze wereldprimeur op de maandagmiddag vast te leggen. Hoewel? Volgens hun ‘pr-mannetje’ moest de fotoshoot voor 17:45 uur hebben plaatsgevonden, anders ging de (gratis) kans voorbij! Ze krijgen sterallures. Deze mededeling kreeg de redactie een halfuurtje daarvoor pas te horen! Dus werd in allerijl nog een beschikbare fotograaf ingevlogen vanuit Eerde-Zuid om het kiekje te maken. Dat ging deze keer, vergeleken met andere jaren, vrij soepeltjes.

Maar op het moment dat de camera weer was ingepakt en onze fotograaf al met één been buitenstond, werd hij teruggeroepen. Want; niet iedereen van de vriendengroep stond op de foto!! Om geen spelbreker te zijn heeft de fotograaf de nog twee ontbrekenden op de foto gezet, maar dreigt er hier een intern conflictje? Was dit het laatste samenzijn van de groep en zien we vandaag of morgen op Markplaats een advertentie waarin te koop wordt aangeboden: ‘carnavalskleding, kleur rood, zo goed als nieuw’? De redactie houdt alle verdere ontwikkelingen nauwlettend in de gaten.


Twee ex-Raad van Elf-leden?

Nog meer kledingnieuws. Jos Zegers en Ronnie Guns namen afgelopen carnavalsjaar, na samen meer dan vijfendertig jaar, afscheid van de Raad van Elf. Al die tijd waren ze makkelijk herkenbaar aan hun Raadspak, maar in welke kledij zouden zij dit jaar carnaval vieren?

We zien dat Jos het ‘pakgevoel’ nog niet helemaal los heeft kunnen laten. Alleen het 'zwarte' is ingeruild voor een biljetmotiefje. Hij heeft duidelijk nog wat last van afkickverschijnselen… En bij Ronnie? De kleding die hij aanheeft op de maandag lijkt echt, écht ontzettend veel op zijn oude kloffie? Sterker, bij navraag is het ook een echt Raad van Elf-pak wat hij draagt!! “Er zijn een paar Raad van Elf-leden die vanmiddag niet erbij kunnen zijn. Moeten werken of zijn ziek. Mij is gevraagd ofdat ik in wilde vallen”, geeft hij met een stalen gezicht als reden aan. Maar het zou ook zomaar kunnen dat ook Ronnie nog last heeft van afkickverschijnselen en dat hij een verzoek heeft ingediend bij de Raad van Elf om (stiekem, want het ziet toch niemand!) nog een dagje het pak te mogen dragen? Dit zal zeker en vast de nodige vragen oproepen op de Klepperavond!


Traantjes

Er wordt naturlijk veel gelachen tijdens de carnavalsdagen, maar soms vloeit er ook weleens een traantje.

Zoals bij Levi Verkuijlen tijdens de kindermatinee. De driejarige peuter moest even flink huilen omdat haar vader Marc ‘publiekelijk’ bekendmaakte dat hij nooit Prins van Oiversland wil worden. Of, was het om een andere reden…


Uitreiking van de 'meter bier'

De meter bier inclusief een Raadlertje 0.0 kreeg Christel van Doorn, ook nog eens op haar verjaardag, uitgereikt tijdens carnaval.

Zij was de enige die in november de nieuwe Prins van Oiversland wist te raden in de Eerdse Krant-prijsvraag.


Optocht Oiversland

De optocht in Oiversland kende een noviteit.

In de route ter hoogte van het Antoniusplein was een soort van chicane aangelegd. Daar stonden ook de prinsenwagens van de Grote en Kleine Prins opgesteld zodat ze met een stralend zonnetje in de rug goed zicht hadden op de stoet die langstrok en de deelnemers alle tijd en ruimte bood om hun stukje te doen. Die stoet was kort, maar wél krachtig. Kwaliteit boven kwantiteit, is de weg die de Optochtcommissie van CV De Oivers een paar jaar geleden is ingeslagen.


Carnavalsviering

De vele aanwezigen tijdens de carnavalsviering op zaterdag in het kerkgebouw van ons dorp hebben zichtbaar genoten van diverse muzikale optredens.

Zo bracht hofkapel Dè’s Mooi er flink de sfeer in door voor aanvang van en tijdens deze viering diverse carnavalsmelodieën ten gehore te brengen. Een groot deel daarvan was voorzien van ‘Eerdse’ teksten door Hilde van Gompel. Verder zong prins en fervent Queen-fan Ruud met Jeugdprins Stef, Adjudant Yuri, Hofdame Anke en Femke Hagens het lied ‘Dit is de tijd uit ons leven’ op de melodie van These are the days of our lives van de genoemde Engelse popformatie. Femke Hagens verraste alle aanwezigen verder met het lied Oiversbloed, een door haar geschreven tekst op de legendarische melodie The Boxer  van het duo Simon and Garfunkel. Zij vertolkte dit lied samen met Hofdame Anke. Aan het einde van de viering zong Prins Ruud, samen met Prinses Tamara, Adjudant Johan, Hofdame Maaike, Vorst Bas, Hofdame Anke en Femke Hagens, zijn lijflied Carnaval verbroedert.


Onze dorpsgenoot Frans Zegers ging voor de elfde keer voor bij deze indrukwekkende en zeer gevarieerde viering ter gelegenheid van de opening van het carnavalsfeest. Daarin ontbrak ook dit keer zijn overweging niet.


Frans sprak aldus: ‘Beste aanwezigen, om met woorden van Hofdame Maaike te spreken: Supermooi, dat jullie met zovelen aanwezig zijn bij deze feestelijke viering bij gelegenheid van de opening van het carnavalsfeest 2018. Ik heb de afgelopen weken gemerkt, dat je op Hofdame Maaike kunt rekenen. Ook houdt ze van bloemen en... zet ze de bloemetjes graag buiten! Én ze kan zaken kernachtig en goed verwoorden. Je zou kunnen zeggen, dat zij - zowel bij de uitoefening van haar beroep als in haar vrije tijd - mooie praatjes kan verkopen. In dat opzicht lijkt ze wel een beetje op jou, Prins Ruud. Ook jij verkoopt graag mooie praatjes. Dat komt de komende dagen goed van pas.


Ik hoop immers oprecht, dat jij tijdens het carnavalsfeest, intens en met veel plezier, het mooie praatje ‘Carnaval verbroedert’ gaat verkopen. En ik voeg daaraan toe ervan uit te gaan, dat jij dat praatje ook daadwerkelijk waar gaat maken. Immers, zoals de Oostenrijkse kunstenaar en architect Friedensreich Hundertwasser het eens zo prachtig heeft gezegd: ‘Wanneer iemand alleen droomt, is het louter een droom. Wanneer velen samen dromen, is dat het begin van een nieuwe werkelijkheid.’ Ik spreek de hoop uit, dat jij met jouw gevolg de droom van een feest waar iedereen welkom is de komende dagen laat uitgroeien tot een droom van àlle Oivers en Oiverinnen. En dat jullie daarmee bereiken dat ons dorp een plaats is en blijft waar mensen voor elkaar klaarstaan bij lief en leed. Zorg dat jouw mooie praatje ‘Carnaval verbroedert’ ook razendsnel opgepikt kan worden in de omgeving van ons dorp. Gelukkig kun je daarbij rekenen op de talenten en de hulp inroepen van Jeugdprins Stef, Jeugdprinses Cassie, Adjudant Yuri, Hofdame Maud en de Jeugdraad van 13. Zij zijn erg handig in het gebruiken van moderne communicatiemiddelen. Met vlog en chat kunnen zij ervoor zorgen, dat het komende carnavalsfeest écht vet wordt en dat het goede nieuws uit Oiversland tot ver over onze dorpsgrens verspreid wordt. Al voeg ik daaraan wel de wens toe, dat zij de komende vier carnavalsdagen niet alleen met hun mobiele telefoons bezig zullen zijn, maar vooral met polonaises en gezellige praatjes vis-à-vis. Beste prins Ruud, het was al lange tijd een droom van jou om eens leiding te mogen geven aan het carnavalsfeest in Oiversland. Die droom is de afgelopen zes jaren - in de periode dat je lid was van de Raad van Elf - alleen maar sterker geworden. Die droom is dit jaar voor jou in vervulling gegaan. In een tijd waarin grote behoefte bestaat aan verbroedering ga ik er daarom van uit, dat je je de komende vier dagen van jouw verantwoordelijkheid zult kwijten. Dat moet voor jou geen onmogelijke opgave zijn gezien de tekst die ik, tijdens jullie receptie op zondag 14 januari jl. in gemeenschapshuis De Brink, waarnam op de T-shirts van jouw collega’s: ‘Weet hoe ’t werkt’. Timmer alle carnavalsdagen flink aan de weg; samen met jouw rechterhand Adjudant Johan. Hij mag de komende dagen waarmaken - wat over hem tijdens de reeds eerder genoemde receptie werd opgemerkt - ‘een intelligente en deskundige man uit Wijbosch’ te zijn. ‘Een man ook, die nooit naar huis gaat’ met andere woorden hij heeft de komende dagen tijd genoeg! Werk eendachtig samen aan een oiversnest, dat voorzien is van een ijzersterke constructie, omdat het samengesteld is van degelijke ‘bouwstenen’ als goedheid, vriendschap, moed, vertrouwen, inzet, respect en belangeloze liefde voor elkaar. Laat Prinses Tamara toezicht houden en de voortgang bewaken op al dat mooie en belangrijke werk. Zij zal, als generalist van professie, zeker van wanten weten op dat gebied. Vervaardig een oerdegelijk nest, dat staat als een huis, waarop àlle Oivers en Oiverinnen en carnavalsvrienden van dichtbij en verder weg, met ieder zijn of haar eigenheid, kunnen landen. Laat alle liefhebbers van het carnavalsfeest ervaren, dat zij van harte welkom zijn in Oiversland, in het hart van carnavalesk Meierijstad. Laat de komende dagen zien dat ‘Carnaval verbroedert’ niet beperkt blijft tot een mooi praatje, maar door jou en jouw hele gevolg waar wordt gemaakt. Zorg ervoor dat wij in Oiversland na afloop van het carnavalsfeest de prachtige woorden van jouw collega uit Papgat kunnen aanhalen: ‘Chapeau, chapeau, chapeau, niks dan lof!’ of om het op onze eigen wijze te zeggen: ‘Het is weer mooi geweest dit jaar. Wij zijn kei trots op jullie; wij zetten ons petje af voor jullie. Prins Ruud met zijn gevolg, daar konden wij op bouwen!'

EERDSE KRANT - 22 februari 2018


Bergingstruck nodig in Bergweg


Een vuilniswagen van SUEZ heeft donderdagmiddag zo’n drie uur vastgezeten in de berm van de Bergweg. Een grote bergingstruck moest eraan te pas komen om de ophaalwagen van gft-afval uit zijn benarde positie te bevrijden.


De vuilniswagen was klaar met de tweewekelijkse ophaalronde in Eerde. De Bergweg was de laatste straat en de bedoeling was om het gft-afval naar Helmond te brengen. Net na de splitsing met de Busstraat moest de vuilniswagen een stukje half over het zand rijden omdat er een aantal busjes op de weg geparkeerd stonden. Dat stukje bleek, waarschijnlijk door pas uitgevoerde werkzaamheden, behoorlijk los zand te zijn, want de achteras van de zware vuilniswagen zakte er in weg om vervolgens na wat heen en weer muurvast te komen te zitten.

Een medewerker van handhaving werd erbij gehaald omdat men het vermoeden had dat ook de riolering schade had opgelopen, maar medewerkers van de gemeente wisten te melden dat ze tijdens een controle met behulp van een cameraatje in het riool geen schade hebben geconstateerd. Ofdat er andere schade was, aan leidingen of kabels die in de grond liggen moet verder onderzoek nog uitwijzen.


De bergingstruck liet lang op zich wachten. De drie medewerkers van SUEZ genoten ondertussen van het gastvrije Eerde doordat Friettent Pieperz hen een kopje koffie aanbood!

 

De vuilniswagen bleek echt vast te zitten, het koste de nodige moeite om hem los te krijgen. Geheel zonder schade ging dat niet, want doordat de kabel aan de as moest worden vastgemaakt vanwege het ontbreken van een oog, zou die weleens kromgetrokken kunnen zijn, het rechtervoorwiel bleek namelijk niet helemaal recht te staan. Al met al was het inmiddels drie uur later voordat de vuilniswagen uiteindelijk zijn weg weer kon voortzetten.   

EERDSE KRANT - 1 maart 2018


Siberische gevoelstemperaturen hindert sporters niet

IJskoude buitenactiviteiten


Ondanks Siberische gevoelstemperaturen vonden afgelopen zondag toch twee sportactiviteiten in de open lucht plaats. ‘s Morgens stapten zo’n tweehonderdvijftig deelnemers op hun mountainbike om deel te nemen aan zestiende editie van De Eerdse Bergen ATB-tocht, georganiseerd door Supportersvereniging De Eerdse Renners, ’s middag stond op sportpark De Glorie de derby tussen WEC en VOW op het programma.


Natuurlijk, het deelnemersaantal ligt door het koude weer een stukje lager dan andere jaren, zo laat ook voorzitter Hans Verhagen weten bij de inschrijving van de veldtoertocht door de Eerdse en Vresselse bossen. Hoewel het in de bossen zelf aangenaam is, de paden zijn goed berijdbaar en het zonnetje schijnt fel door de bomen, is het op de paden en wegen zonder de beschutting van bomen een ander verhaal. De wind heeft dan vrij spel en die zorgt ervoor dat de gevoelstemperatuur Siberisch aanvoelt.

Bij de inschrijving echter proberen sommigen nog wel wat stoer te doen. Eric Gloudemans bijvoorbeeld. Lachend: ‘Gelukkig is het niet zo koud!’ Hij heeft volgens hemzelf de ideale voorbereiding voor dit weertype: laat naar bed en veel alcohol…

We zien ook Johan van den Tillaart zich inschrijven. Maar die laat iets heel anders horen, nadat hij de koude al heeft mogen ervaren van het korte stukje van thuis naar de nieuwe start- en finishlocatie De Brink: ‘Je moet gek zijn om hier mee te fietsen.’ En geef hem eens ongelijk. Voor hetzelfde geldt had zijn zondagmorgen er ook zo uit kunnen zien: lekker thuis bij de kachel, voetjes omhoog, een warme chocomel met slagroom bij de hand met op tv de spannende olympische finale in het damescurling!

Michel Gloudemans zien we ook inschrijven en hij had het besluit genomen om een thermojack die al drie jaar in de kast heeft gehangen, om die maar eens aan te doen. Dan moet het pas écht koud zijn!

Ad van de Laar was ook goed ingepakt, bijna onherkenbaar zelfs, maar daarentegen had hij andere prioriteiten dan de kou. Te weten: ofdat de fotograaf van deze krant vele mooie plaatjes wilde schieten, voor het jaaroverzicht voor de nieuwjaarsbijeenkomst van de dorpsraad…


Ofdat er ’s middags deelnemers van die veldtourtocht langs de lijn stonden bij de voetbalwedstrijd WEC tegen VOW valt te betwijfelen. Het affiche echter was wel een 'warme' aanleiding om te gaan kijken, want deze derby is altijd de moeite waard.

Maar het kan voorlopig wel eens de laatste keer zijn dat de twee buren elkaar treffen in competitieverband. WEC doet het uitstekend en is de trotste lijstaanvoerder in de Vierde Klasse H, promotie naar de derde klasse zit in het vat. Voor VOW dreigt daarentegen degradatie naar de vijfde klasse want ze hebben tot dusver slechts drie punten (drie gelijke spelen) weten te behalen. Dus voor de ‘oranje-witte’ uit Zijtaart is winst noodzakelijk.

De wedstrijd begint drie kwartier later dan gepland. De leidsman die eigenlijk de wedstrijd moet leiden weet van niets na telefonisch contact, zodat er een nieuwe scheidsrechter (vanuit Tilburg) moet worden ingevlogen. Hierdoor vindt de derde helft al een klein beetje vóór de wedstrijd plaats. Om kwart over drie blaast scheidsrechter Konings voor de eerste keer op zijn fluitje en zien we de eerste helft niet de bovenste tegen de onderste spelen. Want VOW doet niet onder van WEC en heeft zelfs de betere mogelijkheden om de score te openen.

Na de thee hetzelfde spelbeeld. Twee gelijkwaardige teams en een kwartiertje in die tweede helft komt VOW, niet onverdiend, op voorsprong! Hangt er een verrassing in de lucht en gaat VOW voor de eerste keer dit seizoen winnen?

Maar hun vreugde is van korte duur, want via een van richting veranderd schot komt WEC tien minuten later met het nodige geluk op gelijke hoogte. VOW probeert nogmaals te scoren maar het is een speler van de Wijbosch Eerde Combinatie die tien minuten voor tijd uit een voorzet bij de tweede paal de 2-1 binnenkopt, daardoor de winst over de streep trekt en ‘de platte kar’ weer wat dichterbij ziet komen.


EERDSE KRANT - 22 maart 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal negen beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben ze ook sterren gekregen. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


Toen we deze serie startte, in september van het vorig jaar, waren er acht beklimmingen die we onder de loep zouden gaan nemen. Maar ondertussen is er ‘stiekem’ nóg eentje aangelegd en zijn het er negen! We geven hem de volgende  naam: ‘De Oude Bergweg’.

De klim start net als de derde klim die we besproken hebben op het einde van de Bergweg. Hij volgt helemaal op het einde grotendeels de route die er eerst lag toen je van deze zijde via een paadje de bult op kon gaan.

Met zijn driehonderd en zestig meter lengte is het de op één na langste klim! Je komt dan uit op zo’n negenentwintig meter hoogte. Gemiddeld kom je uit op 4,8% stijgingspercentage. Niet echt stijl dus. Vooral het middengedeelte is daar de oorzaak van.

Het begin is wel superstijl, je komt dan stroken tegen van 24%! Na zo’n veertig meter zwakt het af rond de 10% waarna je na zeventig meter rechtsaf slaat. Gelukkig! Wat je rechtdoor allemaal nog tegenkomt lees je later in deze rubriek, die klim komt nog aan bod.

Na de haakse bocht naar rechts loopt het nog een klein stukje heel licht bergop op voordat je naar beneden gaat. Als je er oog voor hebt en nog niet helemaal stuk zit na die eerste meters zie je schuin linksboven al de karakteristieke paal met de plaatsnaambordjes op de top staan. Daar moet je naar toe. Ergens rond de honderd meter is het zelfs nog even volkomen vlak, maar in de bocht naar links begint het weer te stijgen. De stijgingen daar schommelen tussen de drie en zes procent.

Mooi is dat je aan de linkerkant nog een aantal paaltjes ziet staan die behoorden bij de afrastering die langs de oude klim stond. Nostalgie! Dit stukje is ook het mooiste: het pad slingert wat naar boven en verderop zit een buizerd ongestoord op een ander paaltje op zoek naar zijn eten voor die dag.

Aan alles voel je dat de lente er nu tochjt echt aan gaat komen, de honderden geplante struiken op de hellingen staan te popelen om eindelijk te gaan groeien. Net voordat je rechtsaf af gaat richting de top, is er nog eventjes een pittig stukje van zo’n 9% stijging, maar het pad verder naar het hoogste punt van de klim gaat met twee vingers in de neus.

Bovenop dat geweldig prachtig uitzicht. Genieten dus. Bij helder weer is het provinciehuis in Den Bosch, veertien kilometer verderop, goed te zien. Hier sta je op het middelpunt van de nieuwe gemeente Meierijstad en deze (bonus) klim krijgt drie sterren.   

EERDSE KRANT - 22 maart 2018


Loslopende hond meest waarschijnlijke veroorzaker

Opgejaagde ree (drachtig van twee kalfjes) breekt nek


Zondagmorgen troffen wandelaars op de Bergweg een dode ree aan. De politie werd gebeld en die schakelde de Stichting Afhandeling & Monitoring Fauna-aanrijdingen (SAMF) in om het dode dier op te komen halen. De ree bleek na onderzoek drachtig te zijn van twee kalfjes.


Een ree-coördinator van SAMF wist bij navraag te melden dat bijna zeker het dier is komen te overlijden omdat het werd opgejaagd. Zeer waarschijnlijk door een hond. Het dier stak vanuit de bossen de Bergweg over en dacht door een heg nog weg te kunnen. Maar aan de binnenzijde van die heg staat ook een gaasafrastering waar de ree tegenaan is gebotst en haar nek brak.


‘De wandelaars hebben juist gehandeld door de politie te bellen’, aldus de ree-coördinator. ‘De politie schakelt vervolgens ons in om het dier te komen ophalen. Dus onder geen beding zelf het dier meenemen maar altijd de politie bellen. Wij nummeren en onderzoeken het dier om het vervolgens weer terug te leggen in de natuur. Helaas komen dit soort overlijdens regelmatig voor.’


Het zal niet de laatste keer zijn dat dieren worden opgejaagd door loslopende honden. In onze bossen hangen op een aantal plekken dan ook niet voor niets bordjes met informatie hierover. Deze zijn door Staatbosbeheer opgehangen om de mensen erop attent te maken. Daarop staat te lezen: ‘Prachtig maar weerloos, vanaf het vroege voorjaar tot in de zomer worden reekalfjes geboren, ook hier! In de Eerdse bossen! Ze zijn weerloos tegen loslopende honden. Er vallen (buiten uw zicht) meer slachtoffers dan u denkt. Houd uw honden dus aangelijnd! Vind u een reekalfje? De moeder is bijna altijd waakzaam in de buurt. Geniet van uw ontmoeting met een ree. Maar bescherm ze! En zorg er samen voor dat er niet nog meer onnodige slachtoffers volgen!’


Samen met Staatsbosbeheer heeft daarom de politie aangekondigd om extra te gaan controleren op loslopende honden in de Eerdse bossen en op de Vlagheideberg. Wijkagent van onder andere Eerde, Henk van der Bruggen licht toe: “Ik kom regelmatig in het gebied en zal er extra op gaan controleren. Er zal niet meer gewaarschuwd, maar direct verbaliseerd worden.”


De wijkagent somt ook nog een aantal punten op die in de Algemene Plaatselijke Verordening Gemeente Meierijstad staan. "Bij artikelen betreffende loslopende honden, staat onder andere onder Artikel 2:57, Loslopende honden punt 1 dat: Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te laten verblijven of te laten lopen: a. op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of speelweide, terrein voor de sportbeoefening of op een andere door het college aangewezen plaats; b. binnen de bebouwde kom op de weg, indien de hond niet is aangelijnd; c. buiten de bebouwde kom op de weg zonder dat die hond zich onder het directe toezicht van de eigenaar of houder bevind; d. buiten de bebouwde kom in bossen en overige natuurterreinen, de daarin gelegen wegen inbegrepen, of op een door het college aangewezen plaats, indien de hond niet is aangelijnd, of e. op de weg indien die hond niet is voorzien van een halsband of een ander identificatiemerk dat de eigenaar of houder duidelijk doet kennen."


EERDSE KRANT - 22 maart 2018


Evenementenbord overgedragen aan dorpsraad


In de gemeente Meierijstad staan verschillende soorten evenementenborden. Sinds afgelopen dinsdag wordt het evenementenbord nabij de rotonde aan de Kapelstraat beheerd door de dorpsraad. De gemeente heeft er niet langer directe bemoeienis mee.


Met het zetten van een handtekening door voorzitter Frans Zegers, in het bijzijn van buurtadviseur Lianda de Vos en de beheerders van het bord, Mari van Gaalen en Martien van Heeswijk, is het bord overgedragen aan dorpsraad Eerde.


Voor publicaties op dit bord kan vanaf nu contact opgenomen worden met Mari van Gaalen. Hij is telefonisch bereikbaar via 06-34100852 of het e-mailadres marivangaalen@gmail.com. Samen met Martien van Heeswijk plaatst hij de borden in het systeem. Borden die in het systeem worden geschoven of aankondigingen die ervoor worden geplaatst zonder expliciete toestemming van onze dorpsraad, worden verwijderd!


Ter verdere toelichting: In principe dient het bord voor evenementen en activiteiten van non-profitorganisaties die in Eerde plaatsvinden. In bijzondere gevallen, bijvoorbeeld een benefietconcert, kunnen ook activiteiten en evenementen van commerciële organisaties gepubliceerd worden.


Verder kunnen activiteiten en evenementen op de digitale borden van de gemeente Meierijstad gepubliceerd worden. Daarvoor kan een aanvraagformulier ingevuld worden dat te downloaden is. Ga naar www.meierijstad.nl en typ in de zoekbalk ‘evenementenbord’ in. Bij het zoekresultaat verschijnt een link Evenementenborden in Meierijstad waarop u zich kunt aanmelden. Op die pagina is ook verdere informatie te vinden.

EERDSE KRANT - 5 april 2018


Bericlub Steekje Los: hobby, gezelligheid en breien voor een goed doel


Met een gebreide trui aan toog uw redacteur dinsdagmiddag naar Den Binnenhof. De symbolische kerkklok geeft dan twee uur aan. Terwijl in ‘zaal 1’ de stoelen al keurig in een rondje staan, klaar voor de zitgym, is in ‘zaal 2’ al flinke bedrijvigheid waar te nemen. Een twaalftal vrouwen zijn net gearriveerd voor hun wekelijkse brei- en haakmiddag. 


Een aantal tafels zijn tegen elkaar geschoven en speciaal voor de foto wordt hun gebreide collectie eventjes ten toon gesteld. ‘Als we een aantal gebreide kledingstukken hebben dan brengen we die naar Annie van Asseldonk toe. Zij geeft ze dan weer af bij stichting Caritas Oost-Europa Schijndel die ze vervolgens naar Roemenië brengt. Eerst breiden we dekentjes voor het Rode Kruis, maar die hadden op een gegeven moment er genoeg en toen zijn we dit gaan doen om zodoende toch nuttig bezig te zijn.’ Dat zegt Constance Urselmann-Sars, sinds een paar jaar lid van de breiclub Steekje Los. De club heeft pas sinds begin dit jaar die toepasselijke naam. Dat zat zo. Constance vertelde op een feestje dat ze bij een breigroepje zit en een van haar zonen zei gekscherend dat er bij zijn moeder een steekje los zat. Constance vond dat wel een geschikte naam voor het breigroepje, kwam ermee aan en na ieders goedkeuren heeft de breigroep voortaan een heuse naam. Want er wordt al heel lang samen gebreid hier in Eerde. Zelfs zolang al dat er diep moet worden nagedacht wanneer nu het begin was dat een aantal vrouwen bij elkaar kwam om samen te breiden of te haken. Nadat steunpunt Den Binnenhof werd geopend, dat was in het jaar 2000, is in het jaar daarop, of uiterlijk in 2002 het breigroepje dat een aantal jaren daarvoor was begonnen bij Zus Gloudemans neergestreken in het steunpunt. Zo moet het ongeveer gegaan zijn, aldus een aantal vrouwen van het eerste uur. Breiden ze eerst op de dinsdagmorgen, later zijn ze naar de dinsdagmiddag verhuisd en toen werd het groepje ook weer groter.


Het breien en haken brengt ze samen, maar er is natuurlijk meer. De gezelligheid is er een van. Gewoon een praatje maken, want breien en buurten gaat prima samen. Er ‘vliegen’ dan ook allerlei onderwerpen over de tafel. En mochten ze over een onderwerp iets meer willen  weten, dan zijn er daar de… tablets. Want wie denkt dat zo’n breiclubje oubollig en ouderwets is, die heeft het mis. ‘We hebben de tablets bij zodat we op bijvoorbeeld Pinterest foto’s van nieuwe truitjes kunnen opzoeken. Dat werkt prima’, lacht Constance, terwijl op zo’n tablet ook oude zwart-wit foto’s rondgaan van een klas op de huishoudschool met daarop een aantal Eerdse.


De meesten hebben breien geleerd op  school. ‘Wij kregen zelfs in de tweede klas hier op de meisjesschool al breiles’, geeft Tiny Verhoeven aan. ‘We moesten van juffrouw Arts al meteen met vier naalden breien, dat was écht moeilijk.’ De moeilijksheidsgraad is nog op haar en andere gezichten af te lezen.


De groep is unaniem op de vraag wie de beste breister is in het gezelschap: dat was Regien Wolf, maar helaas kortgeleden overleed ze.  ‘Zij was wel met vier, vijf werkjes tegelijk bezig. Zij wist op alles een antwoord, we konden altijd bij haar terecht als we vragen hadden.’ Mien Verhoeven en Maria Vissers hebben die ‘titel’ nu overgenomen, op het gebied van haken is Ans Wouters dé expert.


En dan, we zijn dik een uur onderweg op deze breimiddag, gaat het voor het eerst over het andere geslacht: de mannen! Of eigenlijk, zijn er wel mannen die breien? Er komt een verhaal van heel vroeger op tafel dat mannen zaten te breien aan de rand van de wei. Ze moesten hun koeien die aan het grazen waren in de gaten houden en deden meteen 'iets nuttigs'. We zien de Theo van Heeswijken en Tim van der Passen van deze tijd dat een-twee-drie niet doen, want handwerken is toch meer een vrouwen-dingetje. Niet voor niets zijn uitzendingen van Studio Sport populaire brei- en haaktijden, zo geven enkele vrouwen aan.


‘Het is een leuke hobby. En als je met een groepje bent is het ook nog eens gezellig. Het is niet verplicht om elke week te komen; alles mag, niets moet.’ De breiclub doet nog wel een oproep: mocht iemand nog breiboeken hebben liggen, deze dan kunnen worden afgeven en ook breigaren is nog steeds van harte welkom.

EERDSE KRANT - 12 april 2018


Kennismaking burgemeester Kees van Rooij met Eerde


Burgemeester Kees van Rooij is bezig met een kennismakingstour door ‘zijn’ gemeente Meierijstad. Afgelopen maandag was ons dorp aan de beurt om de burgervader letterlijk en figuurlijk te laten proeven van ‘hét hart’.


Er werd een rondrit gemaakt per auto en een stukje gewandeld door het dorp en haar buitengebied. Ondertussen werd er bij Kookstudio Culinairro en Het Goeie Leven voor de inwendige mens gezorgd. Het nagerecht werd bij De Brink genuttigd waar ook werd afgesloten met een optreden van De Hemelse Zeven. Niet alleen burgemeester van Rooij kreeg een kijkje in de keuken van Eerde, hij werd vergezeld door contactwethouder Menno Roozendaal, buurtadviseur Lianda de Vos, communicatieadviseur Astrid Jacobs en wijkagent Henk van der Bruggen. Een aantal vertegenwoordigers van diverse Eerdse verenigingen (Eerdse Ondernemers Vereniging, Stichting Vrienden van de Eerdse kerk, natuurwerkgroep De Eerdse Bergen) vertelde tijdens het programma over hun inzet voor Eerde. Op zijn Facebookpagina  (www.facebook.com/BurgemeesterVanRooij/) heeft de burgemeester inmiddels een leuk filmpje gezet. Pleuni van der Pas van Pleuni van der Pas Photography (foto) legde de kennismaking op de gevoelige plaat vast.

EERDSE KRANT - 26 april 2018


Biljartbroers kruisen de degens op eerste toernooidag


Dinsdag zijn een zestigtal biljarters begonnen aan het driebandenkampioenschap van Eerde. Op de openingsdag stonden de twee organisatoren tegenover elkaar!


Het driebandenkampioenschap van Eerde is toe aan zijn tweeendertigste editie. Café-zaal ’t Hooghuys is de vertrouwde locatie waar op drie biljarts het toernooi de komende anderhalve week wordt afgewerkt.


 

Sinds jaar en dag zijn de broers Toon en Martin Verhagen de drijvende krachten achter het kampioenschap. Dinsdag werden de ‘samenwerkingsdegens’ even ingeruild om de ‘biljartdegens’ met elkaar te kunnen kruisen. Uiteraard wordt de partij op centercourt gespeeld en toparbiter Jan van Kessel is aangesteld om deze clash te arbitreren. Alle ingrediënten zijn dus aanwezig voor een topbiljartwedstrijd. En dat gaat het ook worden.


Martin wint de acquitstoot en in zijn eerste beurt noteert hij twee caramboles. Toon, de oudere van de twee, moet nog wat op gang komen maar na twee beurten staat de stand op 2-2. En zo gaat het de gehele partij. De twee geven elkaar geen duimbreedte toe. De ene na de andere mooie caramboles worden uit de hoge hoed getoverd. Na acht beurten staat het 8-8 en na twaalf beurten noteren we 11-11.


Zijn er dan geen verschillen tussen de twee biljartbroers? Jazeker wel. Martin is duidelijk de drukste van de twee. Zo zit hij wat te fluiten en rond te kijken op zijn stoel als hij niet aan de tafel staat, praat ook geregeld wat (vooral met de arbiter van dienst) en heeft een pilsje als wedstrijddrankje. Toon daarentegen hoor of zie je niet tijdens de partij. De rust zelve met een colaatje als wedstrijddrankje.


 

In de dertiende beurt knalt Martin er een serie van vijf uit en wordt de stand 16-12! Die voorsprong heeft hij ook nodig omdat hij drieëntwintig caramboles moet maken, zijn broer heeft er aan zes minder genoeg om de partij winnend af te sluiten. Toon lijkt eventjes van slag, maar maakt twee beurten later een serietje van drie en een beurt later nog één zodat we na zestien beurten alles weer in evenwicht is: 16-16. Martin weet er nog eentje te maken maar in de achttiende beurt maakt Toon zijn laatste en winnende carambole en is deze broedertwist beslecht. Toon krijgt de felici-taties van zijn broer, die meteen de ontstane situatie inschat door te zeggen dat zijn broer nu van hem heeft gewonnen, maar in de 􀀁inale het andersom zal zijn. Voorafgaand aan deze partij liet Martin ook al optekenen dat de andere drie spelers (Jacques Ernens, Jan van Geffen en Rob Verbruggen) uit poule 2 in de A-klasse, de zogenaamde poule des doods, voor de derde plaats spelen…!


Tot en met woensdag staan de poulewedstrijd op het programma, de knock-outfase is volgende week donderdag, vrijdag en de 􀀁inales op zaterdag. Toeschouwers zijn van harte welkom en de partijen vangen elke dag om 19:30 uur aan. De uitslagen zijn terug te vinden op www.eerdsekrant.nl.

EERDSE KRANT - 26 april 2018


Gebied Vlagheide zucht onder illegale praktijken


Het contrast kon bijna niet groter. ’s Ochtends bracht onze burgemeester Kees van Rooij nog een bezoek aan het gebied dat als een toeristische trekpleister staat aangeduid voor de gemeente Meierijstad, een halve etmaal later gaan alle alarmbellen af omdat er een grote drugsafvaldumping heeft plaatsgevonden. De Vlagheide zucht onder illegale praktijken. 


De dag begon zo mooi. Burgemeester Kees van Rooij en wethouder Coby van der Pas kregen vorige week woensdag een rondleiding langs toeristische trekpleisters in de gemeente Meierijstad. Jelt van Veenendaal, voorzitter van Vereniging Vlagheide en Recreatief Collectief Veghel, leidde het tweetal rond. Ook het gebied Vlagheide werd aangedaan en natuurlijk werd ook de Vlagheideberg beklommen en kon er genoten worden van het prachtig uitzicht. ‘Na het Spitfire-monument hebben we vanaf de Bergweg de berg beklommen. De steilste kant dus. Maar de burgemeester liep fier omhoog, dus hij heeft conditie genoeg om Meierijstad de komende jaren te besturen’, grapt Jelt.


Maar rond de klok van negen uur in de avond verging het lachen. Er had een grootschalige dumping plaatsgevonden, wat later drugsafval bleek te zijn, bij het voormalige MOB-complex Oost. Ooggetuigen zagen een witte bestelbus wegrijden die waarschijnlijk daarmee te maken heeft gehad. Op de foto’s die toen gemaakt zijn zie je de dampen die ervan af komen goed zichtbaar. De politie wordt gewaarschuwd en wijkagent Henk van der Bruggen is als eerste ter plaatse en ook hij constateert meteen dat het om een illegale dumping gaat en gaat snel op een veilige afstand staan omdat het inademen van die vrijgekomen dampen niet goed is voor je gezondheid. Niet veel later krioelt het van de politie op de plaats delict en de brandweer wordt ingeschakeld om de dampen te bestrijden. Het gebied wordt afgezet en tot in de late uurtjes is door gespecialiseerde bedrijven bezig geweest met het opruimen, ook nog de volgende ochtend. Er waren ook vaten die lekte, dus is de grond van het zandweggetje schoongemaakt. Het blijkt uiteindelijk te gaan om tientallen jerrycans en twee grote vaten van 1000 liter. Zeer waarschijnlijk zijn die zo uit de witte bus gegooid.


Het is zéker niet de eerste keer dat er een illegale dumping heeft plaatsgevonden in het gebied. De ene keer is het asbest, dan gaat het om klein of groot afval van puin of verbouwingen (soms een hele container vol) en dan is het weer drugsafval.

EERDSE KRANT - 3 mei 2018


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft op de dag voor Koningsdag 2018 in Theater De Blauwe Kei Wim Steenbakkers (63) Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!

 

Samen met nog zeventien inwoners van gemeente Meierijstad kreeg hij de versierselen opgespeld vanwege zijn jarenlange inzet als vrijwilliger bij EHBO Vereniging Eerde. Wim is al tweeënveertig jaar lid van de EHBO Vereniging Eerde en vijfendertig jaar voorzitter geweest van deze vereniging. Verder actief als EHBO’er tijdens evenementen en verzorger van EHBO-lessen voor jong en oud.


Van 1990 tot heden is hij ook vrijwilliger bij CV De Oivers, zoals als ‘gewone’ vrijwilliger als bekleder van officiële functies (zeven jaar bestuurslid). Van 2002 tot heden is Wim vrijwilliger bij Stichting Eerdse Molen. Betrokken bij jaarlijkse braderie en actief als gastheer op zondagochtend of -middag. Tijdens de restauratie van de molen heeft hij vele hand- en spandiensten verricht. Van 2009 tot heden is hij actief binnen Team Meierijstad, onder andere commissielid.


In de foyer verteld Wim zeer vereerd te zijn met de onderscheiding. “Vorige week hadden wij de seizoenafsluiting bij EHBO Eerde, daar nam ik afscheid als voorzitter. Na afloop van die avond zei ik tegen mijn vrouw Joke dat ik een beetje opgelucht was dat ik geen lintje had gekregen, ik zit daar niet op te wachten omdat ik vind dat nog vele anderen het meer verdienen. Ik werd naar deze ochtend toe gelokt, onder het mom dat onze aanwezigheid op prijs zou worden gesteld. Maar toen ik een aantal bekenden zag begon er iets te dagen dat ik wel eens op dat grote podium naar voren zou worden geroepen. Leuk! Ik wil ook mijn vrouw bedanken, zij was mijn steun en toeverlaat, zonder haar had ik het niet volgehouden.”

EERDSE KRANT - 3 mei 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal negen beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben ze ook sterren gekregen. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


Vijf klimmen gehad in de serie, we zijn aanbeland bij de vier zwaarste beklimmingen. Klim zes is: ‘Lange Koeveringsedijk’. De naam verraadt het een en ander. We hebben zijn kleine broertje, de Korte Koeveringsedijk, al eerder behandeld. Die kreeg twee sterren, grote broer krijgt er drie. Qua steilte valt het allemaal reuze mee. Slechts een paar meter ligt het stijgingspercentage boven de 10%, deze kom je tegen net voor de helft, na ruim tweehonderdmeter. Nee, het is vooral de lengte van deze klim die de drie sterren verdiend. Want waar in de omgeving heb je de mogelijkheid om méér dan een halve kilometer bergopwaarts te lopen? De klim is om precies te zijn vijfhonderdtien meter lang! Da’s toch een end hoor. Loop hem maar eens tien keer op…

We beginnen bij het begin: vanaf de Koeveringsedijk moet je eerst over een soort houten slagboompje heenstappen om al die meters te lopen. Dat slagboompje moet de motorcrossers, quads en auto’s tegenhouden. Bij deze ingang gaat dat lukken, maar er zijn meerdere ingangen…

Voor je uit ligt een kaarsrechte grindpad. De eerste meters gaan geleidelijk, maar dan kom je een eerste hobbel tegen die steiler voelt als het in het echt is. Na die 10% gaat het vervolgens over maar liefst honderdzeventigmeter maar een paar procenten omhoog. Daar lig je niet wakker van, maar je voelt het wel. En dan opeens, als je lekker in het ritme zit van dat vals plat, doemt daar ineens weer zo’n vervelende knik op. De stijging schiet dan omhoog naar 16% en een paar meter verder nog zo’n 10%. Dit korte stukje doet pijn.

 

Daarna loopt het nog een kleine vijftig meter miezerig omhoog. Op dit stukje doemt over de rug van de berg de torenspits van de Antoiniuskerk beetje bij beetje op. Alsof je er zo naar toe kunt!

 

Maar dan, opletten! Een haakse bocht naar rechts. Snij deze bocht goed aan, anders vlieg je eruit als je te veel vaart hebt… Je hebt dan iets meer dan driehonderdmeter gelopen op deze klim, de top is dan nog tweehonderdmeter verder. Ook dan zijn de percentages niet hoog, maar door de lengte van de klim voelt het zwaarder. En dan is daar eindelijk de top!

En de beloning van het harde labeur: het uitzicht is adembenemend. Op een tweetal bankjes kan er comfortabel genoten worden van het panorama. We zitten op een hoogste punt van de Vlagheideberg, zo’n drieëndertigmeter. Het gemiddeld stijgingspercentage van de klim is 4,5%, het op een na laagste van alle klimmen.

EERDSE KRANT - 10 mei 2018


Passage Freedom Ride door Eerde


Het was nog net geen doorkomst van een touretappe, maar het had wel dezelfde impact. Op Bevrijdingsdag kwam ’s ochtends de wielertocht Freedom Ride door Eerde, dit vanwege de Antoniusmolen. De Eerdse molen is een van de plekken die belangrijk zijn voor het besef van vrede en vrijheid, dat is de precies de insteek van deze bijzondere tocht voor wielrenners of -toeristen.


Freedom Ride is drie jaar geleden opgezet door wielerploeg Team LottoNL-Jumbo en de Stichting Waardering Erkenning Politie.Samen met inmiddels tal van andere partners zoals het vfonds, het Nationaal Fonds voor Vrede, Vrijheid en Veteranenzorg, de Stichting Liberation Route Europe, het nationaal comité 4 en 5 mei, wordt beoogd de waarden van vrijheid en democratie op een andere, sportieve manier te gedenken.


Tijdens de Freedom Ride ontmoeten topsporters, militairen, veteranen en politiemensen, maar zeer zeker ook toerfietsers elkaar op de fiets en rijden letterlijk zij aan zij langs historische plekken die belangrijk zijn voor het historisch besef van vrede en vrijheid. Dát maakt deze tocht zo uniek en vormt de Freedom Ride een zeer bijzondere uitbreiding van het gedachtegoed, in dit geval om in vrijheid te kunnen fietsen.


Dit jaar werd gestart in Den Bosch en was er een vrije toertocht van 85 kilometer en een tocht van 120 kilometer die in pelotonsverband werd afgelegd. Bij beiden was Eerde een van de doorkomstplaatsen. Vooral de pelotonstocht was spectaculair om te zien. Al een half uur voor de daadwerkelijke doorkomst rijdt er een politiemotor door Eerde om het parcours nogmaals te controleren. Iets na halfelf wordt het drukker en drukker Er hangt nog net geen helikopter in de lucht, of meerdere zoals we dat nu kennen bij wielerkoersen, maar de politiemotoren maken wel indruk. Vele zijn dan ook nodig om het peloton veilig door het Brabants landschap te kunnen loodsen op deze zaterdagochtend. Nog wat auto’s en motoren komen aangereden, dan draait de witte auto van de ‘koersdirecteur’ het Zandvliet op om een paar tellen later de molen met draaiende wieken te passeren. In zijn kielzog het peloton.


Wat een aparte beleving om honderden wielrenners met een vaartje van een kleine dertig kilometer per uur langs ‘het besef’ te zien zoeven. Het precieze aantal is niet bekend bij de redactie, maar dat het er rond de duizend zullen zijn is aannemelijk. Onder hen een aantal oud-renners en huidige beroepsrenners van de WordTour-wielerploeg, maar die zijn in zo’n grote groep heel moeilijk te traceren.


De stroom renners blijft komen en komen, er komt maar geen einde aan. Erwin Janssen staat boven op ‘zijn’ molen de doorkomst te filmen, en bij het terugkijken ervan wordt duidelijk dat er twee minuten tijdsverschil zit tussen de eerste en laatste renner van de groep. De laatste renner moet zo’n beetje Eerde zijn binnengereden terwijl de eersten na de Kapelstraat ons dorp via De Kuilen alweer verlaten. Een ‘gele slang’ van zo’n achthonderdmeter slingerde door ons dorp. En historisch moment!

EERDSE KRANT - 24 mei 2018


Echtpaar Huib en Antoinette van Osch nemen deel aan Alpe d’HuZes


Ze zijn niet de eerste Eerdenaren die meedoen en zullen zeker ook niet de laatste zijn. Op donderdag 7 juni zal Team Van Osch, bestaande uit Huib en Antoinette van Osch, deelnemen aan de dertiende editie van Alpe d’HuZes.


Bijzonder, als een echtpaar samen deelneemt aan Alpe d’HuZes. Dat is het eerste wat opvalt. Huib en Antoinette van Osch gaan samen de Alpe d’Huez  bedwingen om zodoende geld op te halen voor de strijd tegen die verschrikkelijke ziekte kanker.


Huib vertelt hoe hun deelname tot stand is gekomen. “Vorig jaar, 1 juni. Ik hoorde de hele dag op de radio over Alpe d’HuZes. Ik kwam thuis en zei tegen ons Lies (zo noemt Huib zijn vrouw, red.): ‘ik ga volgend jaar meedoen en wil de berg op gaan fietsen’. Ik heb vroeger heel veel gefietst, de toertocht Luik-Bastenaken-Luik gereden bijvoorbeeld. Ik wilde een paar jaar geleden dat weer gaan oppakken maar ik kon maar niet op gang komen. Je wordt wat ouder, de kilootjes komen vanzelf. Door mee te gaan doen aan Alpe d’HuZes heb je een meteen ook een mooi doel om toch weer te beginnen. Waarop Antoinette reageerde met: ‘Dan ga ik lopen!’. Maar de een fietsen en de ander lopen is niet een ideale combinatie, bijvoorbeeld samen trainen gaat lastig, waarop ik besloot om ook te gaan lopen.”


Antoinette vult aan: “Haha, verschillende mensen vielen van hun stoel toen wij dat bekendmaakten. Vooral: ‘Huib én lopen?’. ‘Dat kan toch niet!’. ‘Het is een grapje zeker!’. Zomaar wat reacties. Maar we gaan het samen doen, we geven nooit op! Wij wat opgezocht op hun website over hoe het een en ander aan te pakken en toen zijn we in oktober begonnen met trainen.” 


Ze pakten het meteen professioneel aan. “Elke dinsdag en donderdag lopen we vanaf die tijd een rondje van zo’n dertien kilometer. Weer of geen weer. Als het dan staat te gieten of er waait een koude oostenwind, dan is de zin soms weleens minder. Maar dan was daar altijd nog onze zoon Donny. Die zei dan, op een dringende toon: ‘Gewoon gaan pap en mam! Dat zeiden jullie vroeger ook altijd tegen mij als ik geen zin had om te gaan trainen. Dus nu doe ik dat ook!’. Na een tijdje zijn we ook in de weekenden mee gaan doen met wandeltochten van zo’n vijfendertig tot veertig kilometer. Dan ben je de hele dag aan het wandelen, als je gemiddeld zo’n vijf, zes kilometer per uur wandelt. We hebben verschillende keren gelopen in Limburg, en bij Pinksteren zijn we bijvoorbeeld in de Ardennen gaan lopen. Dus we hebben bewust bergachtige gebieden opgezocht. Over twee weken loop je tenslotte per keer veertien kilometer omhoog.” En zit onze eigen Alp, de Vlagheideberg, ook in jullie trainingen? “Tuurlijk, die zit elke training erbij! Na het avondeten staat-ie meestal meteen op het menu. Maar als je dan wat teveel op hebt, voel je dat wel als je een van de steilere kanten oploopt.”


De twee hebben een duidelijk doel? “Ja. We gaan voor twee beklimmingen, dus in totaal achtentwintig kilometer bergop. Zit er nog meer in het vat, een derde keer de legendarische berg op, dan willen we dat eventueel wel doen, maar dat is afhankelijk hoe het gaat die dag. Hopelijk hebben we allebei een goede dag, maar het is net als bij het fietsen; je hebt goede maar ook slechte dagen”, geeft de man met ervaring aan. Even snel rekenend: elke week tussen de vijfenvijftig en zestig kilometer getraind, en dat vanaf oktober? Antoinette: “We zitten zeker over de 2000 kilometer samen. En dat zonder een blaar of blessures! We hebben wel ieder een paar schoenen versleten, vooral in het begin door enkele ‘muren’ moeten lopen, maar over de voorbereiding mogen we niet klagen. Een traininkje op de dinsdag of donderdag van zo’n twee en een halfuur stelt nu niets meer voor.”


Al die uren wandelend samen doorbrengen, ging dat goed? “Jazeker. Je bent natuurlijk niet de hele tijd aan het buurten. Zo wandel je bijvoorbeeld wel eens een uurtje zonder iets tegen elkaar gezegd te hebben. Dat kan.” Ze schieten dan beiden in de lach als Antoinette vertelt over die ene keer op Zijtaart. “We kwamen vanuit de nieuwe wijk bij de hoek waar je Zijtaart in kunt. ‘Lopen we via Van der Heijden’, zei ik. Huib vond dat goed. We waren gezellig wat aan het kletsen en ik loop rechtdoor, richting Broks Bloemen zeg maar. Ik buurte wat door en na ik denk wel zeker een paar honderdmeter keek ik eens achterom omdat ik geen reactie van Huib meer kreeg. Wat denk je? Geen Huib te zien! En Huib kwam met hetzelfde verhaal. Hij was namelijk bij dat kruispunt links afgeslagen, richting Mariahout zeg maar en die had ook pas na enkele honderden meters in de gaten dat hij alleen was.” Ze liggen dubbel van het lachen. “Het ging mis omdat vanaf die kruising er zowel een ‘Van der Heijden’ als je linksaf gaat of rechtdoor gaat, woont.” Ze liepen allebei terug, troffen elkaar lachend weer bij de kruising en zijn via de ‘Van der Heijden van Antoinette’ verder gelopen. “Kon ik weer teruglopen…” 


Ze streven ernaar om samen 5000 euro op te halen. “Dat gaat lukken. Velen doen schenkingen, van groot naar klein. We zijn blij met elk bedrag.” Dat kan op de website, te weten www.deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/vanosch, maar Antoinette komt met een collectebus aangezet. “Deze staat al vanaf januari bij ons op de keukentafel en mensen die bij ons op bezoek komen doen spontaan wat geld in de bus. Onze zoon heeft die collectebus ooit gewonnen als prijs. Een herkenbaar etiket eromheen gedaan en dat gaat goed. Mensen vinden het grappig.” 


En jullie sociaal leventje? Antoinette: “Pas kwam mijn broer langs, om te kijken ofdat we nog leefden. Haha. Nee, dat is nu eventjes wat minder. Je kunt niet om twee uur ’s nachts met de nodige alcohol je bed inkruipen om de volgende dag fris en monter zeven uur te gaan wandelen!” Ongemakkelijke vraag: ennuh, jullie eigen leventje? “We herstellen héél snel, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken”, grapt Huib, met een jaknikkende en lachende Antoinette.


Alpe d’HuZes is ondertussen een bekend fenomeen waarbij deelnemers hardlopend, wandelend of fietsend onder het motto ’opgeven is geen optie’ op een dag tot maximaal zes keer de legendarische Alpe d’Huez in de Franse Alpen beklimmen om zo veel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Met de opbrengsten wordt wetenschappelijk onderzoek naar kanker ondersteund, met als doel de ziekte onder controle te krijgen, zodat er in de toekomst niemand meer doodgaat aan kanker. “Net als bij carnaval hier, geeft de burgemeester de sleutel van de berg aan de organisatie en is de berg een week lang een stukje Nederlands grondgebied”, weet Huib te melden.

Een paar dagen voor de grote krachtproef zijn ze al in Frankrijk. “We gaan met de camper en zitten op een camping onder aan de voet van de berg. Daar zit ook de EHBO-post, dus mochten we niet meer kunnen dan hoeven we niet ver te kruipen”, grappen ze tot slot. Ze zien er afgetraind uit, dus die post zal hoogstwaarschijnlijk geen bezoek krijgen van het Eerdse stel. Ze gaan ervoor: opgeven is geen optie!

EERDSE KRANT - 24 mei 2018


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Dit én volgend weekend viert Toneelvereniging Eerde haar vijftigjarig bestaan met een viertal opvoeringen. Gerard Gloudemans (69), lid van het eerste uur, neemt daarom plaats op het bankje.


“Vijftig jaar geleden is de toneelvereniging opgericht. Thea Fiers en Gerard van der Linden klopten bij de Eerdse Wekelijkse Ontspannings Club (EWOC) aan met de vraag wie er graag toneel wilde spelen. Er waren daarvoor al wel wat groepjes die iets deden, maar niet in verenigingsverband. Daaruit kwam, aangevuld met nog anderen, een nieuw groepje enthousiastelingen tot stand die - wat later bleek - de eerste opvoering ten tonele bracht van toneelvereniging Eerde.”


Hoe ben jij bij het toneel verzeild geraakt? Gerard: “Mijn zus die ook bij het groepje zat kwam thuis met de mededeling dat ze iemand tekortkwamen. Het eerste stuk van de toneelvereniging was een heel zwaar stuk en ze zochten nog iemand voor een rol die niemand wilde spelen. ‘Wil jij dat niet doen’, kreeg ik de vraag. Mijn hart lag toen eigenlijk al bij het toneel, want ik ging jaren daarvoor ook altijd kijken naar onze ‘oudste mèskes’ die ook weleens toneel hadden gespeeld. Ik kom in elk geval een keer langs, zei ik. Het stuk heette Zwijgen uit angst, heel zwaar drama. De rol die ik dan zou moeten gaan spelen was van een iemand die achter in de zeventig was. Ik was toen zeventien. ‘Dan moet er wel wat gesleuteld worden’, zei ik nog. Ik zei ja, en ofdat ik het goed had gedaan weet ik niet, maar ik vond het wel heel leuk.”


De toneelclub was geboren. De FNV, in de persoon van bondsman Jan van Asseldonk, stond garant voor de financiën. Jan Swanenberg was de eerste regisseur. Locatie van het eerste uur was het oude bondsgebouw, dat stond op de locatie naast waar nu De Brink staat. “Het was eigenlijk een hok. Het was er ’s winters altijd ijskoud. We moesten in het zaaltje soms fietsen om warm te blijven. Maar het straalde heel veel sfeer uit. De eerste drie toneelstukken hebben we gespeeld in dat oude gebouw, daarna zijn we naar het toen nieuwgebouwde gemeenschapshuis gegaan.”


Een aangeboren toneelspeler? “Je hebt natuurtalenten en je hebt er die het moeten leren, In de laatste categorie val ik. Hoewel, toen ik jong was, was het leren van de teksten een eitje. De eerste tien stukken hoefde ik eigenlijk niets te leren, ik lette tijdens de repetities goed op en het ging allemaal vanzelf. Maar ik voel nu zelf dat naarmate je ouder wordt, het lastiger wordt om de teksten te onthouden. Dat zag ik vroeger ook al bij anderen die flink wat ouder waren dan ik, dat ze daarmee moeite hadden. Ik wist toen al: als ik vijfenvijftig, zestig ben, dan stop ik. Ik wil niet dat ‘ze’ last gaan krijgen van mij omdat ik de rol niet goed geleerd krijg. Daarom ben ik, nu zo’n tien jaar geleden, ook gestopt.”


Omdat de vereniging nu haar vijftigste verjaardag viert heeft het bestuur leden van het eerste uur benaderd om eenmalig weer op het podium te klimmen. “Toen Paul van de Meerakker mij daarvoor kwam vragen en hij vertelde dat ze het stuk Peer Gynt gaan spelen, zei ik direct ja. Laat het toeval zijn, maar ik heb aan dat stuk nog herinneringen. Dat zit zo: zo’n twintig jaar geleden waren we in Noorwegen op vakantie. We maakten daar een rondreis en ‘s morgen stapten we weer in de bus. Onze reisleider zei dat de muziek die toen op stond, speciaal was geschreven voor Peer Gynt. Hij vertelde zijn boeiende levensverhaal, waarin werkelijkheid en fantasie door elkaar heen lopen en dat ze een muziekstuk over hem geschreven hebben. Dat is me altijd bijgebleven. Ik heb daarna weleens gedacht; dat zou ik graag nog eens willen spelen. Haha, dat gaat nu gebeuren dus.”


Tijd voor nog een kopje koffie. Een PostNL-autootje komt stapvoets voorbijgereden. De chauffeur krijgt een duimpje van de bankzitters, anders was het koffie met… een wolkje stof!


De naam Piet Fiers mag niet onvermeld blijven. “Piet was de grote motor van toneelvereniging Eerde, hij heeft het ook heel vaak bij elkaar gehouden. Hij was oprichter van het jeugdtoneel, dat heeft tientallen jaren gebloeid.” Gerard is niet alleen toneelspeler, hij heeft ook dertien jaar de jeugd geregisseerd én hij heeft een aantal jeugdstukken zelf geschreven! Vertel? “Ik heb drie stukken voor de jeugd geschreven, waarvan er twee landelijk uitgegeven zijn. Ik ben weleens gaan kijken naar mijn eigen stuk. En dan kun je goed zien dat een regisseur veel invloed heeft. Hij kan het sturen. Zo zijn we een keer naar Friesland gereden om naar zo’n zelfgeschreven stuk, genaamd In krijt verzonken, te gaan kijken. Op een andere naam kaartjes besteld, want anders zou de link naar de schrijver wel heel snel gemaakt kunnen worden. Ik had me wel voorgenomen, als het dan mooi was geweest, om na afloop bekend te maken dat de schrijver in de zaal heeft gezeten. Leuk toch? Maar weet je wat? Ik heb nog nooit, nog nóóit zo’n slecht toneelstuk gezien. Het was ver-schrik-ke-lijk! Eén voorbeeld: er moest iemand vanuit ‘de kelder’ met een schaal broodjes opkomen. Hadden ze niets in hun handen, en dan nog zeggen ‘dit zijn de laatste broodjes!’” Zijn woede komt nu nog bovendrijven. Nog een puntje dan: “De regisseur liep ook gewoon over het toneel, hij had niets te doen schijnbaar. We zijn bijna door de achterdeur naar buiten gevlucht. Het was een thriller, maar meneer de regisseur had er niets van gemaakt. Ik heb na afloop maar niet gezegd dat ik de schrijver ben…” 


Van alle markten thuis; Gerard heeft ook een revue geschreven. “De Boerenbond bestond honderdjaar en samen met Patrick Ketelaars, Theo Vissers en Arie van den Oever zijn we toen gevraagd om een programma samen te stellen. Ik kreeg daardoor dé kans om een revue met onder andere eigen muziek te schrijven. Het mooie was dat ik heel mijn jeugd erin kwijt kon en vele Eerdenaren mee kon laten spelen.”


Er wordt veel gelachen tijdens de repetities of opvoeringen. “Toneelspelen is niet alleen maar de voorstelling. Het is niet alleen het publiek vermaken, je moet als toneelvereniging ook samen plezier hebben. Repetities moeten ook boeien. Toneel was voor mij dan ook een stukje sociaal gebeuren. Na afloop wat aan de bar en zo. Maar soms wordt er ook gehuild. Bij het allereerste stuk in het oude bondsgebouw was Theo Vissers de souffleur. Hij zat midden voor het toneel in de souffleurbak. Ik zag op een gegeven moment tranen over zijn wangen lopen. Het was dan ook een zwaar en zielig verhaal.”


Anekdotes genoeg: “We gingen ook buitendorps gespeeld; Hilvarenbeek, Breda. Ik herinner me nog een eenaktertje op een klein festival. Daarin speelden we zaadcellen die probeerden om bij het ene eicel te komen. De ene botste tegen een spiraaltje op en zo en uiteindelijk had er eentje gewonnen. Maar de vraag vooraf was hoe je een zaadcel aankleedt. Gelukkig hadden ze op de Abenhoef nog komkommerpakken liggen, die ze gebruikt hadden bij de optocht. Het was een rechte koker van groene stof waar je armen en benen uitstaken. Het was midden in de winter, iedereen witte armen en benen, het zag er niet uit. De uitspraak van Martien van de Ven, toen die zichzelf in de spiegel aan het bekijken was, vergeet ik dan ook nooit meer. ‘Ze kunne van wèt komme, maar dit hebbe ze nog nooit gezien’, sprak hij op zijn Liempds. We lagen dubbel van het lachen. Of iemand die op moest maar op de wc zat voor een grote boodschap. Een ander heeft zijn tekst maar gesproken. Of Mart van den Boogaard die hard het toneel op moest komen lopen, maar opeens begint te schuiven door zijn gladde klompen. Hij valt voorover en achterover zo in mijn armen. Wij broken van het lachen terwijl het op dat moment heel serieus moest gaan. Gelukkig het publiek ook! Of Piet Fiers die als voorzitter een gordijntje boven een bedstede heeft vast staan te houden. In die bedstede zat zogenaamd een stokerij, maar dat zag niemand omdat er een gordijntje voorhing. Maar die schoot op onverklaarbare wijze los en toen heeft Piet dat gordijntje een heel bedrijf vast staan te houden. Met open benen, want wij moesten er telkens uit- en weer inkruipen. En zo had ik een keer een klein rolletje met maar één zin tekst. Maar medespeler Robbert Ploegmakers was echter zijn tekst kwijt, waardoor ik niet mijn zin kon zeggen. Hij maakte eerst wat gebaren, tot ik in de gaten kreeg dat ie vast zat. Maar het leek voor het publiek net alsof ík niet wist wat ik moest zeggen. Toen heb ik ietwat verdraait zijn zin gezegd waardoor ik de mijne kon zeggen. ‘Heeft-ie maar één zinnetje, weet hij het nóg niet’, kreeg ik na afloop te horen. We hebben er hartelijk om moeten lachen.”


Terug naar het heden. “We hebben zo’n drie maanden intensief gerepeteerd. Het stuk is best fantasierijk. Een tip voor het publiek: het is denk ik belangrijk om ook hun eigen fantasie op hol te laten slaan. Voor ons als spelers is het soms ook best lastig om alles te begrijpen. Wat is fantasie en wat is werkelijkheid. Maar het is een prachtig stuk. We spelen samen met de jeugdleden, die zeer enthousiast en gemotiveerd zijn. In totaal dus zo’n dertig spelers. De meesten hebben een dubbelrol. Ook ik heb twee kleine rolletjes en daar ben ik heel blij mee. Toneel is een teamsport. ”


Komend en volgend weekend dus de opvoeringen. Zaterdag 2 en zondag 3 juni en zaterdag 9 en zondag 10 juni. De voorstellingen beginnen om 20:00 uur. Meer informatie en kaarten zijn te bestellen via de website: www.toneelverenigingeerde.nl.

EERDSE KRANT - 7 juni 2018


Jubileumvoorstelling Toneelvereniging Eerde een pareltje!


De jubileumvoorstelling van Toneelvereniging Eerde, die dit jaar vijftig jaar bestaat, kan met recht een pareltje worden genoemd. Zaterdag en zondag waren de eerste twee opvoeringen van het stuk Peer Gynt, aanstaande zondag en maandag zijn voorstelling drie en vier.


Tweemaal een uitverkochte voorstelling afgelopen weekend. Het publiek kreeg een toneelstuk van een buitengewoon hoog niveau te zien. Met name Erik van de Ven, die de rol van Peer Gynt met verve vertolkt en bijna continue op het podium staat, is ‘de aanvoerder’ die het hele team van ruim twintig spelers naar grote hoogte brengt. Na afloop kregen ze dan ook een welverdiend en groot applaus.

Op zondagavond werden twee Ad Ketelaars en Gerard Gloudemans  nog eens extra in het zonnetje gezet, want ze zijn net zo lang lid als de club bestaat, vijftig jaar dus!

Aanstaande zondag 10 juni en maandag 11 juni zijn nog twee voorstellingen in De Brink. Kaarten zijn aan de kassa verkrijgbaar, maar het bestuur van de toneelvereniging adviseert om vooraf te reserveren. Dit kan op de website: www.toneelverenigingeerde.nl.

EERDSE KRANT - 7 juni 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal negen beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben ze ook sterren gekregen. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


Klim zeven in deze serie, genaamd ‘De Slingerberg’. Deze klim krijgt vier sterren, de op een na hoogste beoordeling. De naam verraadt al hoe het traject van deze beklimming loopt. Juist: slingerend. De klim kent zeg maar twee haarspeldbochten (zie ook plattegrond). Niet echte zoals we bij beklimmingen in bijvoorbeeld de Alpen zien, maar aangezien dit de enige klim is met een slingerend pad, noemen we ze haarspeldbochten.

We beginnen bij het begin en na een klein afdalinkje gaat het meteen ontzettend stijl omhoog. 21% tikt de stijgingsgraadmeter aan! Dat slaat meteen op de spieren. Gelukkig is het pad intussen behoorlijk hard zodat je redelijk wat grip hebt. Dit houdt zo’n twintig meter aan. Dan heb je de ergste stijgingen gehad van deze klim, die in totaal 357 meter lang is. Maar dat denk je, want met de eerste ‘haarspeldbocht’ in zicht voel je je benen ‘vol’ lopen. Het lijkt wel ofdat met terugwerkende kracht die steile eerste meters nu pas zijn uitwerking krijgt. Het blijft ook nog steeds zo’n acht à negen procent stijgen. Geen verkeersdrempeltje dus. En als je dan bij die eerste bocht aankomt (na honderdertigmeter) stijgt het heel even weer 13%. Na die bocht nog een twintigtalmeters net onder de 10%, en dan vlakt het af.

Dan kom je bij de tweede bocht aan, na tweehonderveertigmeter. En ook hier weer het advies net als wielrenners doen, om de buitenkant van de bocht te nemen want die is het minst steilst. Daarna weer een stuk minder steil, maar die laatste honderdmeter doen nog behoorlijk pijn, het is vechten tegen de verzuring. Gelukkig hebben de schapen meer oog voor het gras en zien ze niet hoe een hardloper, bezweet en grimassend, zijn weg naar boven baant.

Op dat moment zie je ook rechtsboven de twee bankjes staan en dan weet je dat de top nabij is. Als je boven bent, dan zit je op zo’n drieëndertigmeter hoogte, het hoogste punt van de bult.

Als je nog even moet uithijgen, dan is dat geen straf. Ga zitten op een van de bankjes en geniet van het prachtig uitzicht. Doordat bijna een derde van de klim maar heel lichtjes oploopt, komt het gemiddelde van deze klim uit op 6,4%.


EERDSE KRANT - 14 juni 2018


Spotlight: 75-jarig bestaan ED


Zaterdag was het zover. Vanwege het 75-jarig bestaan presenteerde, na een jaar voorbereiding en veel oefenen, Muziekvereniging EDB de muzikale avond SpotLight.


Een avond vol met Eerdse muzikanten. 'Dat we talent in Eerde hebben is deze avond wel duidelijk geworden. Het was een zeer geslaagde avond waar het publiek heeft kunnen genieten van solisten, zang, heerlijk meedeinen, meezingen en spectaculaire optredens waar je kippenvel van kreeg', kijkt de muziekvereniging met trots terug op hun jubileumavond. Samen met koor Cantado, blaaskapel De Bergtoeters, Anke van der Linden en Femke Hagens, band The Sixt Sense, hofkapel Dè’s Mooi en DJ Frans werd de avond gevuld.

Muziekvereniging EDB had hun toppers met solisten, Renske van der Looij en Meike Verhagen. Slagwerkgroep EDB had als toppers de Ladder act en Call me a train van The Blue Man Group.


Muziekvereniging EDB: ‘Een geslaagde avond waar met veel plezier op terug gekeken wordt. Bedankt iedereen die heeft bijgedragen om deze avond tot een succes te maken!’

EERDSE KRANT - 14 juni 2018


Snelheidsmeter beloont goed gedrag!


In de Kapelstraat, ter hoogte met de Valkenbergstraat, is dinsdagmiddag door wethouder Harry van Rooijen een snelheidsmeter in werking gesteld die positief gedrag beloont. Wie zich aan de snelheid houdt zorgt voor geld in de spaarpot waarvan de opbrengst ten goede komt aan evenement Monumentaal Eerde. Deze actie snelheidsmeterspaarpot is een initiatief van Provincie Noord-Brabant om te gaan voor nul verkeersdoden in Brabant en zal drie weken duren.


Een snelheidsmeter die goed weggedrag beloont! Deze bijzondere meter doet een tour door Brabant. Na Helmond is het nu de beurt aan ons dorp. Iedereen die zich in de Kapelstraat aan de snelheid houdt, brengt geld in de spaarpot. Het totaalbedrag komt ten goede aan het evenement Monumentaal Eerde dat in september plaatsvindt.


Wethouder Harry van Rooijen: “Aanleiding zijn de bevindingen uit een wijkschouw. Bewoners gaven daarbij aan dat er te hard gereden wordt in de Kapelstraat. Gemeente en de dorpsraad Eerde hebben besloten om het eens anders aan te pakken en deze snelheidsmeterspaarpot van NULverkeersdoden Brabant in te zetten op deze plek in de Kapelstraat, zeg maar de slagader van Eerde.”


Hoe werkt de spaarpot? “Iedere bestuurder van een motorvoertuig, die zich aan de snelheidslimiet houdt en de snelheidsmeter passeert, zorgt ervoor dat er geld in de spaarpot komt. Dit is direct zichtbaar op het bord. De actie met de snelheidsmeterspaarpot in Eerde duurt drie weken. De provincie Noord-Brabant is eigenaar van de snelheidsmeter. Gemeenten kunnen de meter (waarvan er op het moment één van is) inzetten op een locatie naar keuze. De bijzondere spaarpot is een pilot en in 2018 en 2019 door heel Brabant te zien. We willen hiermee positief gedrag belonen en de snelheid naar beneden krijgen, want we kunnen niet achter elke boom een dorpswachter zetten. De gemeente draagt op voor de kosten. We hebben nog niet het plan om er zelf eentje aan te schaffen, eerst eens kijken hoe het loopt”, geeft de wethouder aan nadat hij samen met dorpsraadvoorzitter Frans Zegers de openingshandeling verrichtte en de eerste euro’s op het bord zag verschijnen.


Brabant gaat voor NUL verkeersdoden! In de provincie Noord-Brabant werken gemeenten, provincie, politie, Rijkswaterstaat, en ook scholen samen aan de verkeersveiligheid. Het motto is: Brabant gaat voor NUL verkeersdoden. Ze willen bereiken dat álle Brabanders goed opletten in het verkeer én zich houden aan de snelheid. Dat is hard nodig, want in 90% van alle ongelukken komt door menselijk gedrag; niet opletten, of te hard rijden. Daar kun je dus zelf wat aan doen!

EERDSE KRANT - 14 juni 2018


Voetbalbroers Verbakel; wie is de beste?


De een voetbalt bij WEC, de ander bij het begin van dit seizoen bij Schijndel/DE WIT maar is inmiddels weer terug bij de Wijbosch Eerde Combinatie, eentje bij Mariahout en de vierde bij Blauw-Geel’38/JUMBO. Vier broers actief bij drie verschillende verenigingen op verschillende niveaus. Maar wil dat zeggen dat diegene die op het hoogste niveau voetbalt (Danny Verbakel, Derde Divisie) ook de beste is? Daar denken Yoeri (3e Klasse), Roy (4e Klasse) en Kevin (6e Klasse in de B-categorie) vast anders over. De Eerdse Krant nodigde ze uit op het sportpark van de plaatselijk FC om doormiddel van een aantal voetbalopdrachten uit te maken wie de beste voetballer van de vier is? Let the battle begin!


Het is een zaterdagochtend. Een voor een komen ze binnengedruppeld bij WEC. Alle vier hebben ze hier ook hun eerste stapjes in het voetbal gezet. Danny is er als eerste. Even later zien we Yoeri en weer wat later ook Kevin. Het kwartet is bijna compleet, maar waar blijft Roy? Yoeri, op zijn horloge kijkend: “Hij heeft gisteren nog in de app gezet dat we er om kwart voor tien moéten zijn, is ie er zelf nog niet!?” Ietsjes later dan de ‘afgesproken tijd’ komt ook Roy aan. “Goedemorgen, eerst effe een bakkie doen”, laat hij de andere drie weten, die waarschijnlijk met een iets verhoogde bloeddruk staan te trappelen van ongeduld.


Over de app zijn dus al wat beschietingen geweest. Zo vertelt Roy dat ‘Danny gisteren ons heeft laten weten dat we tijdens de nacht waarschijnlijk slecht zullen slapen en nachtmerries hebben over deze dag. Waarop onze Yoeri laat weten dat hij de beste zal zijn. Danny reageerde daarop weer met de vraag ofdat zijn jongste broer al slaapt, dit omdat hij aan het dromen is’.


Nadat ook Roy zijn ‘bakkie’ op heeft, de sigaretjes (tegen de stress?) in de asbak liggen, begeven de broers zich naar het kunstgrasveld. Daar vindt de battle plaats. Eerst schiet de fotograaf nog een groepsfoto. Hij heeft bedacht om dit vooraf te doen, na afloop is het maar de vraag ofdat iedereen er nog toonbaar op zal staan. Om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen is topscheider Ad Spierings (gestoken in de hagelnieuwe KNVB-scheidsrechterskledinglijn voor seizoen 2018/’19!) bereid gevonden om deze broederstrijd in goede banen te leiden. En bij de opdrachten waarbij een doelman nodig is, is keeperstalentje Mees Habraken gecontracteerd.


De vier krijgen zes opdrachten voorgeschoteld. Elke opdracht levert voor de winnaar vier punten op, aflopend naar een punt. Bij gelijke stand worden de punten gedeeld. Na die zes spellen wordt de eindbalans opgemaakt en krijgen we antwoord op die ene prangende vraag: wie is beste voetballer van de vier Verbakels?


De eerste opdracht is een opwarmertje. Vanaf de middenstip moet de hoekvlag worden geraakt. Simpel. Iedereen krijgt drie pogingen. Bij de eerste poging raakt niemand de hoekvlag, maar bij de tweede poging lukt het Roy wel! Meteen druk op de ketel bij de andere drie. Maar niemand lukt het echter om die hoekvlag te raken en gaat Roy na de eerste opdracht soeverein aan de leiding met 4 punten. Kevin, Yoeri en Danny worden ex-aequo tweede en krijgen allen 2 punten.


Opdracht twee is een vrije trap van zo’n twintig meter met een muurtje. Danny komt op stoom en poeft ze alle drie feilloos binnen, keeper Mees geen kans latend. Ondanks dat Mees tien euro van Yoeri krijgt aangeboden om zijn vrije trappen niet tegen te houden, stopt hij er toch eentje! Heeft iemand meer geboden? Kevin knalt er twee snoeihard binnen en Roy en Yoeri ieder eentje. Danny scoort bij de opdracht de volle vier punten en komt nu op 6 punten. Roy zakt naar de tweede plek met 5,5 punten, Kevin heeft er 5 en Yoeri sluit de rij met 3,5 punten.


De derde opdracht: latje trappen. Een makkelijke opdracht, zo klinkt het bij de Verbakels. En: “Roy zal hem wel weer net schampen”, geeft een van de broers aan, met in zijn achterhoofd dat Roy deze wel zal gaan winnen met het nodige geluk. En warempel, zo gebeurd het ook! Roy is de enige van in totaal twaalf pogingen (ieder krijgt drie pogingen) die de lat weet te raken en, belangrijker voor hem, hij kan 4 puntjes bijschrijven. De andere drie krijgen ieder weer 2 punten zodat de tussenstand halverwege is dat Roy fier aan de leiding gaat met 9,5 punten. Danny volgt op gepaste afstand met 8 punten. Kevin heeft er 7 en benjamin Yoeri staat al op een bijna onoverbrugbare achterstand met 5,5 punten. De champagne wordt al voorzichtig uit de koeler gehaald door centrale verdediger van WEC 1.

 

Opdracht vier: een soort van jeu de boules maar dan met voetballen. Ieder krijgt drie ballen om die zo kort mogelijk vanaf de penaltystip bij de middenstip te leggen. Diegene die zijn bal het dichtst bij de aftrapstip legt, krijgt twaalf punten, de op een na dichtste elf punten en zo aflopend. Het totaal aan punten is dan weer bepalend voor de opdrachtpunten. Roy kan de fles weer terug in de koeling leggen, want zijn ballen liggen het verst, het op één na verst en het op twee na verst van de middenstip. Hij scoort daarmee maar één puntje, dit tot grote vreugde van zijn broers. Geen beter vermaak dan leedvermaak!? Maar wie gaat deze opdracht winnen? De scheidsrechter is ditmaal niet bewapend met een fluitje, maar met een meetlint. De verschillen zijn minimaal. Yoeri ligt met zijn bal het dichtstbij; op één meter en vijftien centimeter. Danny vijf centimeter verder met zijn beste bal en Kevin met zijn beste bal daar weer tien centimeter bij opgeteld. Uiteindelijk is het ook Yoeri die de beste totaalscore laat noteren (1e, 4e en 9e) wat hem 4 punten oplevert. Kevin (3e, 5e en 7e) wordt tweede en Danny (2e, 6e en 8e) derde. Dat maakt dat het weer spannend is geworden. Roy heeft nu 10,5 punten. Danny en Kevin volgen met 10 punten en Yoeri heeft de koploper ook weer in het zicht met 9,5 punten. De verschillen zijn minimaal.


We zijn bij de voorlaatste opdracht aanbeland. Een shoot-out. Een speler dribbelt vanaf de middencirkel richting doel en probeert te scoren. De overige drie en natuurlijk keeper Mees proberen dat te beletten. Ieder krijgt twee pogingen. De vraag vooraf was ofdat het iemand überhaupt zou lukken om tegen zo’n overmacht aan verdedigers te scoren? Deze vraag kan positief worden beantwoord, want verrassenderwijs lukt het Roy én Danny om de bal in het net te krijgen. Heel knap! Echter, bij ‘de verdedigers’ horen we verwijten over en weer en hoe dat het kan dat er iemand kan scoren. ‘Dat was jouw kant’, of ‘hoe kan hij erlangs?’ en ‘je mag hem niet laten schieten’. Leuk om te zien en te horen. Dit is het echte voetbal, hier zien we de broederstrijd en het fanatisme goed tot uiting komen. Door hun treffer zijn Roy en Danny wel weggelopen bij hun twee andere broers. Roy blijft koploper bij het ingaan van de laatste opdracht, nu met 14 punten, Danny heeft er 13,5 en Yoeri en Kevin hebben nu 11 punten.


De allesbeslissende laatste opdracht: 1-tegen-1 op een miniveldje. De warmte begint ondertussen ook een rol te spelen. Drinkpauzes ook hier. De vier spelen elk drie partijtjes en dat hakt erin. Het is duidelijk, het zal een tweestrijd worden om die hoogste eer tussen Roy en Danny. En toeval of niet, het laatste partijtje is ook tussen die twee. Wie wint eindigt boven de ander.


Kevin heeft al zijn partijen verloren, zij het telkens met nipt verschil en krijgt 1 punt. Yoeri is ondanks dat hij geen AVW (voor de niet-kenner: een Alcohol Vrij Weekend) heeft, nog heel goed op dreef. Hij wint van Roy en Kevin en speelt gelijk tegen Danny wat hem de beste van deze opdracht maakt en 4 punten oplevert.


Maar dan de grande finale. Roy tegen Danny, oftewel een verdediger met aanvallende kwaliteiten tegen een aanvaller pur sang. Het is Roy die het koelste blijkt te zijn in de oplopende hitte - door wel een AVW te hebben ingepland en de dag ervoor al vóór het achtuurjournaal op de bank te liggen - de winnende 2-1 scoort en zich de best voetballende van de broers Verbakel mag noemen! Die eer komt hem toe.


In zijn speech bedankt hij naast de scheidrechter ook nog de keeper, die als hij achttien wordt een pilsje tegemoet kan zien van de huidige aanvoerder van het vaandelteam van WEC. Dit staat genoteerd!


Ook moeder is aandachtig toeschouwer en na voor de vier een welverdiend verkoelend drankje na afloop biedt ze haar zonen aan om thuis te komen lunchen. Het zal zeer waarschijnlijk een ‘herstellunch’ worden, want de aanloop ernaartoe, de pittige opdrachten, de hitte en de uiteindelijke eindscore zal bij alle vier toch een behoorlijke impact achterlaten waarvan ze even nodig hebben om hiervan te herstellen. Oeps, een kleine correctie op de voorgaande zin: “Drie hebben een herstellunch nodig”, aldus de winnaar van het zilver…

EERDSE KRANT - 28 juni 2018


Vijftien teams vierentwintig uur lang in de weer

Ook 2e editie Eerdse Midzomernacht Quiz groots!


Team Haakakker is de grote winnaar geworden van de tweede editie van de Eerdse Midzomernacht Quiz. Vierentwintig uur lang kregen de ruim driehonderd deelnemers, verdeeld over vijftien teams, allerlei verschillende opdrachten voorgeschoteld, van bomen zoeken of een puzzel van 1000 stukjes maken tot een zeepkistenrace.     


Maar voordat het de winnaars de trofee en de eer in ontvangst namen, is er heel wat aan voorafgegaan. Op zaterdag stonden vijftien teams in de startblokken om de titel over te nemen van team Harde Zeikers (team HZ), de winnaars van de eerste editie. Ook nu weer heeft de organisatie, bestaande uit Alfred van Gompel, Lindie van Kronenburg, Mark van de Meerakker en Hilde van Gompel, vele leuke opdrachten uit de hoge hoed getoverd.


Een kleine opsomming: in een prachtig verlichte kerk moesten de teams liedjes raden, men moest gezichten herkennen waarvan slechts een klein gedeelte zichtbaar was, ofdat de teams in de nachtelijke uren eventjes een puzzel van duizend stukjes wilde maken - zeven (!) teams lukte dat. Schoorstenen moesten worden gezocht, een trouwfoto moest gemaakt worden, uiteraard vragen over Eerde, een persoon per team mocht een theorie-examen afleggen bij Jos van der Doelen (slechts eentje slaagde!) en aan de hand van een gesproken zin moest men personen herkennen.


Als slotakkoord was er dan nog de opdracht in De Brink voor alle teams om een stukje in elkaar te knutselen dat met het thema van deze quiz te maken had, het getal 24, en dan met name hoe Eerde er over vierentwintig jaar uit zal zien. Het team Van Café tot Café mocht als eerste en zij hadden een stukje op rijm. Deze zin zorgde voor veel hilariteit: ‘Over vierentwintig jaar, is die kutpuzzel nog niet klaar!’


Ook team Goed Zat had iets leuks bedacht. Aan de linkerzijde van het podium stond het getal 2018, aan de rechterzijde het getal 1942. Op het liedje Links Rechts van Snollebollekes schoof de hele groep telkens van heden naar toekomst. Zo werd gezegd dat voetbalvereniging WEC net geen kampioen is geworden in 2018, een paar tellen later en aangekomen in ‘2042’ werd gemeld dat ze kampioen zijn geworden in de Jupiler League!


Bij team Pies of Keek zijn ze in 2042 allemaal de zeventig gepasseerd. Ze kwamen op met toepasselijk intromuziek van Alphaville met Forever Young, daarna ‘ontploften’ ze met een keiharde muziek en werd er gesprongen met 180 km/u om de spieren soepeltjes te houden.

Team Hemelse Zeven gingen niet vierentwintig jaar vooruit, maar terug uit. Termen als KPJ, EWOC, pinautomaat en dat je bij Toon van den Tillaart hier op de Rabobank allerlei zaken kon regelen kwamen voorbij. Leuk bedacht!

 

Team Goeie Raad had het over Eerde aan Zee. ‘Zijtaart is leuk, Boerdonk is fijn, maar hier aan de kust in Eerde moet je zijn’, zongen ze.

Voor team Bobus was het duidelijk dat het gemeentehuis van Meierijstad op de Vlagheide staat en team HZ ging met een prachtige aftelrijm van vierentwintig Eerdse Menschen terug naar eentje (een HZ’er).


Team GROEF (wat staat voor Grijs, Rood, Oud en Fit) zag vanuit de hemel tussen de wolken door dat Eerde geen kerk meer heeft maar een wolkenkrabber. Ook zagen ze een ‘vlijmscherp wit buske’ rondrijden, maar de bestuurder was niet dezelfde als nu, hij had een andere huidskleur. Verder: het Hooghuys was een stadshuis geworden.


Keus Zat en Co zag aan de hand van koffiedrab dat er in 2042 olympische spelen in Eerde plaatsvinden en dat Mark van de Meerakker een bietje grijzer was geworden. De Brassers zongen (op de wijs van Marco Borsato’s Dromen zijn bedrog) ‘De meeste dromen zijn bedrog, maar over vierentwintig jaar is Eerde er nog'.


Er kwamen ook stukjes voorbij met een glazen bol. Team KD bijvoorbeeld had het over dat Eerde in 2042 een wereldstad is en er 12.000 deelnemers meedoen aan de Eerdse Midzomernacht Quiz, er geen kermis meer is maar zeven dagen een pretpark en ‘ons dorp’ the place to be is.


Nadat alle teams hun stukjes hadden voorgedragen was het afwachten op de uitslag. Als laatste eindigde team GROEF. Veertiende plaats en voorlaatste net als in de eerste editie; team De Brassers. Dertiende plaats was voor Team Keus Zat en Co, twaalfde werd team Eerste de Beste, elfde plaats: team Van Café tot Café. Op de tiende plaats eindige team Grizzly Bears, plek negen was voor team Bobus. Team Ons Jong werd achtste, team Goeie Raad op zeven. Team KD werd zesde en team Goed Zat op plek vijf. Met 150 punten eindigde op plaats vier, de titelverdediger team HZ. 162 punten voor team Pies of Keek op plek drie, de tweede plaats was voor team Hemelse zeven met 174,5 punten. Dan tromgeroffel, de winnaars van de tweede editie werd team Haakakker met 181 punten. Uitzinnig van vreugde nam het team onder luid applaus de trofee en de eer in ontvangst.


De organisatie sprak in het slotwoord van een fenomenale inzet van alle teams en bedankte ze voor hun deelname. Andersom kreeg de organisatie ook vele complimenten terug van de deelnemers en een staande ovatie. En terecht, want al is het pas de tweede editie, de quiz heeft ondertussen zijn waarde in het Eerdse al meer dan bewezen!


Na afloop werd de fotograaf van deze krant door Team GROEF aangesproken, ze wilden graag met een foto in de Eerdse Krant komen! Waarom was de logische vraag, ze zijn als laatste geëindigd! Laat dat nu net de redenen zijn: ‘Wij zijn eerste van de onderkant’. Een lichte twijfeling, maar vooruit dan maar, de redactie beslist uiteindelijk toch, zo waren de gedachten van de kiekjesman. Op de redactie ging bij het ontleden van de naam GROEF wel een lichtje branden, want de ‘r’ staat voor ‘rood’ en die kleur komt ergens toch wel bekend voor. Maar ze kon bij het ter perse gaan van deze krant de link nog niet leggen. Om geen ruzie te creëren met dat ‘fitte’ groepje, is besloten om toch een groepsfoto te plaatsen. Je weet tenslotte maar nooit, de fotograaf zou ze zomaar nog ergens anders tegen kunnen komen…


EERDSE KRANT - 28  juni 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal negen beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben ze ook sterren gekregen. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


Het einde van deze rubriek komt in zicht. We zijn aanbeland bij de voorlaatste beklimming, genaamd ‘De Oude Muur’. Alleen al als eerbetoon krijgt deze klim vier sterren. Vanaf het moment dat de oude stort een pad kreeg en je via twee kanten eroverheen kond lopen, was deze zijde het zwaarst en het populairst. Bij menig ATB-tochten van De Eerdse Renners zat de ‘Alpe d’Huez’ van Eerde in het parcours opgenomen. Er hebben in de loop van de jaren verschillende poortjes bij het begin gehangen om motorcrossers tegen te houden, tegenwoordig ga je door een sluisje met poort om de klim aan te vangen. De spieren kunnen gerust goed warm zijn, want het gaat meteen stijl omhoog. Patsboem, je begint met net geen 10% stijging de eerste meters, maar dan komt de hellingmeter niet meer onder dat getal de eerste honderd meter! Gelukkig zijn die eerste meters nu ‘geasfalteerd’, eerst leek het wel ofdat je op het parcours van Parijs-Roubaix bezig was. Allerlei stenen staken boven het zand uit, dat ook half was weggespoeld. Het was toen zoeken naar een stabiele ondergrond. Nu hoeft dat niet meer, het is meteen vol gas naar boven, je hebt grip genoeg. Zoals aangegeven, de eerste honderdmeter zijn superzwaar, daarna kom je in een soort van tussenstuk dat maar een paar procentjes oploopt en soms ook even daalt. Maar na tweehonderdtienmeter begin je aan het volgende steile gedeelte. De klim is een soort van tweetrapsraket. Heel even in dat stukje is de stijging zo’n 13%, en in combinatie met wat je al gehad hebt, slaat de verzuring flink toe en ben je heel blij als je boven bent. De totale klim is 260 meter lang, de top ligt op negenentwintigmeter hoogte. Het gemiddelde stijgingspercentage is de op een na hoogste, 8,5%. Deze klim was lange tijd de Koning van De Bult, maar er is een keizer opgestaan. Hierover meer in het volgende artikel van deze serie.


EERDSE KRANT - 5 juli 2018


KBO Eerde spelletjesmiddag


KBO Eerde organiseerde afgelopen donderdag een spelletjesmiddag in Den Binnenhof. De ingrediënten; tien spellen, vijf groepen met fanatieke deelnemers, een opperscheids en vijf hulpscheidsrechters.


Te lezen in het KBO Eerde verenigingsblad Weetjes van begin juni; de vooraankondiging van de middag. ‘Twee bestuursleden en vrijwilligster Annie de Goeij zijn al enkele weken bezig om er een leuke middag van te maken. Er zijn maar twee mogelijkheden dat het een fiasco wordt, en dat is: 1. Als er maar een paar leden zijn die meedoen, en 2. Als er meer mee doen dan 120 personen, want in dat geval hebben ze te weinig broodjes en beleg ingekocht, en te weinig prijzen. Ze rekenen op zo’n 40/50 deelnemers!’ Beiden werd niet gehaald, maar wel een mooi aantal om na een Brabants kwartiertje de vijf groepen willekeurig in te delen. Het was nog even wachten op Annie Smits, zij dacht dat het in De Brink te doen was, maar toen ook zij haar groepje wist, kon er gestart worden.


De groepen werkten in totaal tien spellen af, waaronder het spel gatenkaas. Een balletje liggend op een banaanvormig houten plankje, sturend met je handen via twee touwtjes, op een rechtopstaand bord vol met kleine en grote gaten al manoeuvrerend proberen naar het gat met de meeste punten (250) is te loodsen.


Annie Oosterbaan was op weg naar dat gat met de hoogste puntenaantal, toen plots een vlieg op haar bovenrug landde en probeerde haar af te leiden. Het kriebelde en kriebelde, maar Annie had geen handen meer over om de vlieg weg te jagen en onder het motto ‘alles voor de punten’ werd de missie toch volbracht. Eenmaal raden wat ze als eerste daarna deed…


En bij het spel hengelen, waarbij bierdopjes uit een glazen fles moesten worden gehengeld middels een hengel met een touwtje met een magneetje, lukte het Frans van de Ven om de fles om te laten vallen! Heel knap. Er vielen verschillende bierdopjes uit de fles en het groepje dacht heel even dat als niemand het gezien zou hebben het extra punten zou opleveren, maar een oplettende hulpscheidsrechter greep met een grote glimlach meteen in.


Bij het spel woordzoeker kreeg ieder team veertien woorden die in het dialect waren geschreven en waarbij je het Nederlands woord moest zoeken. Heul lastig, want wat is ‘unne toop’ of een reèijenáásel? Kat en muisspel, darten, blikgooien (daar viel een nieuw wereldrecord te noteren; elf blikken werden omgegooid) boerengolf of de spiraal, allemaal leuke spelletjes. Na de uitslag werd de eerste prijs verdeeld onder alle deelnemers, werd aan de inwendige mens gedacht en keerde iedereen weer met een tevreden gevoel huiswaarts.   

EERDSE KRANT - 5 juli 2018


Bijzondere Japanse cabrio


Een interview neem je af op een locatie. Echter ditmaal is het niet ‘op’ maar ‘in’ een locatie, want het onderwerp is een cabriolet. En dan is het niet meer dan logisch dat je al rijdend in de cabrio het interview afneemt met zijn eigenaar, en als pauzemomentje ergens een terrasje neemt. Aad Lelieveld is de naam en hij rijdt al heel zijn hele leven auto’s van het merk Toyota. Zijn vijfentwingste (!) auto van het Japanse merk is wel een hele bijzondere: de Toyota Paseo 1.5 Cabriolet. 最初の新聞は調査するつもりです!, oftewel, vertaald in het Nederlands: de Eerdse Krant gaat op onderzoek uit!


Het zonnetje schijnt. De lucht is strakblauw. Temperatuur 30 graden. Het dak is open, starten en rijden maar. Aad Lelieveld helpt na een aantal meters in de Toyota Paseo 1.5 Cabriolet meteen een vooroordeel uit de wereld: “Iedereen denkt dat het nu prima cabrioweer is, maar dat is eigenlijk niet helemaal waar. Als je kunt blijven rijden gaat het prima, maar o wee als je stil staat.” Even later staan we daadwerkelijk even stil en dan ervaar je het in de praktijk. De temperatuur stijgt meteen enorm en je voelt de zonkracht op je huid. “Nu weet ik ook waarom veel mannen met een petje op in een cabrio zitten. Dat zijn waarschijnlijk kale mannen…”


We hebben mooi de tijd om al toerend te weten te komen hoe Aad aan deze Toyota-tic is gekomen. “Al dertig jaar ben ik een Toyota-freak. Na de eerste altijd blijven hangen aan het merk. Misschien niet de mooiste auto’s die er gemaakt worden, maar met denk ik een miljoen kilometers achter de kiezen heeft er nog nooit eentje stilgestaan. Hele betrouwbare auto’s dus.”


Hoe ben je aan je vijfentwintigste auto geraakt? “Deze Toyota Paseo 1.5 Cabriolet uit 1997 heb ik al vier jaar op internet zien staan. In het begin van dit jaar ben ik eens gaan informeren bij de garage in Volkel, schrok wel van de vraagprijs, er kon geen dubbeltje vanaf, maar ben uiteindelijk toch overstag gegaan en heb de auto gekocht. Ik vind deze uitvoering gewoon leuk. Er zijn er vroeger maar duizend van gemaakt. Het is de cabrioletversie van de Starlet. De auto’s werden naar Amerika verscheept en kwamen terug in het land van de rijzende zon als cabriolet vanwaar ze de afzetmarkt opgingen. Dit is op het moment de enige in Nederland. Er zijn er hier zeven verkocht, en de staat waarin ie verkeerd is uitmuntend. Ben ook al gevraagd om bij verschillende shows acte de préséance te geven.”


Aad heeft zijn vijfentwingste ‘verovering’ ook op social media bekendgemaakt, en dat deed Toyota Nederland besluiten om als dank voor het merkentrouw hem een soort van feestpakket aan te bieden. “Hartstikke leuk natuurlijk, zo’n gebaar! Er zat een horloge in en zo.” Bij het openen van de kofferbak zien we retro sporttasje met de naam Toyota erop. “Die zat ook in het pakket”, lacht Aad.


Als we zijn aangekomen bij het terras, zijn zeg maar natuurlijke habitat, kunnen we de auto even grondig bekijken en dan valt de opvallende ‘blauwe met paarsachtige gloed-kleur’ pas goed op. Deze is van verre te herkennen. Terwijl het genieten is van een koel witbier en een Kriek Framboos on the Rocks, zegt Aad dat volgers de kenners de auto nog aan het inrijden is. Een blik op de kilometerteller laat zien dat de 50.000 nog net niet is aangetikt. Diezelfde kenners hebben hem meegegeven dat sommige onderdelen, zoals de strips van de kap niet meer aan te komen zijn. Daarom het advies om de auto niet zomaar ergens neer te zetten ‘in het wild’, oogcontact is gewenst.


Na de drankjes zijn genuttigd, worden er nog wat kiekjes genomen om vervolgens weer de auto de sporen te geven. “De auto is redelijk aangekleed, maar de belangrijkste accessoire is de open kap. “Normaal rijd je in een auto van A naar B, maar nu heb je het soort van vakantiegevoel wat nadrukkelijk aanwezig is. Bestuurders achter je accepteren ook beter dat je wat zachter rijdt dan anders.”

Ook opvallend, je hoort alles wat er om je heen gebeurd. “Klopt, daar moet je in het begin echt aan wennen.” In de praktijk: op een gegeven moment rijdt er een vrachtwagen achter ons en bij het aanremmen voor een verkeersdrempel hoor je heel duidelijk het grommende geluid van de truck het interieur binnenstormen.


Aad was pas ook op de autodocumentatiebeurs in De Brink te vinden, op zoek naar? “Wel genoeg over het merk te vinden, maar niets over deze auto. Hoewel, een verzamelaar had thuis een folder over de cabrio. Origineel. Maar de vraagprijs was 50 euro, dat vond ik iets te veel.” Uw redacteur was ook op die beurs en was getuige van het volgende. Een tweetal bezoekers die naast Aad zitten aan de bar vragen of hij wat foto’s wil laten zien van zijn ‘in showroomstaat verkerende auto’. Aad scrolt iets te ver terug op zijn mobiel en de twee zien dan een foto van zijn vrouw Hella. ‘Oh, die is ook in showroomstaat’, grappen de bezoekers.


Ook hun ruwharige teckel Ollie vindt de cabrio te gek. “Die stond thuis te janken toen ik wegreed. Haha. Als we de auto starten dan wil hij mee. De achterbank is nogal krapjes voor twee passagiers, maar ideaal voor de hond. Soms als we stilstaan dan staat hij op zijn achterpootjes rechtop tegen de zitting aan om naar buiten te kunnen kijken. Automobilisten lachen daar vaak om.”


Nadat we veelal over binnenwegen zijn gereden, gaat het laatste stukje over de A50. “Op de snelweg krijg je pas het echte cabriogevoel”, geeft Aad aan. “Hoge snelheid in combinatie met de wind.” Ter hoogte van Lochtenburg zien we plots een grote vogel boven ons cirkelen. Uw redacteur bukt wat voorover (de macht der gewoonte) om door de vooruit te kijken wat voor een vogel het is. Aad blijft gewoon recht opzitten, kijkt wat nonchalant omhoog en ziet dat het om een ooievaar (!) gaat.


Nog vlug een inkoppertje voordat de cabrio weer in Oiversland arriveert: hoe vaak waxt Aad z’n auto? “Vanaf maart heb ik dat nu driemaal gedaan”, lacht hij om met een zwaaiend hand in de lucht afscheid te nemen van de medepassagier en verdwijnt de Paseo 1.5 Cabriolet om de hoek.

EERDSE KRANT - 12  juli 2018


Passie voor de dahliabloem


Het zijn drukke tijden op de dahliatuin van dahliavereniging De Pompon. De eerste dahlia’s van het seizoen laten zich zien. Over een paar weken is het weer een grote bloemenzee aan de Bernard van Damstraat.


We zien ‘mister dahlia’ Marinus van Aarle en zijn vrouw Dini druk in de weer met het aanbrengen van naambordjes op paaltjes. “Zo weten we welke dahliaplanten er staan. Eerst hebben we kaartjes in de grond gezet, maar nu de planten aan het groeien zijn zie je die straks niet meer, vandaar dat we ze op de paaltjes waaraan het gaas is bevestigd hangen”, verduidelijkt Marinus. “Je ziet dat de planten die als knol in april in de grond zijn geplant al flink groot zijn en al bloemen geven. De stekjes die zijn geplant hebben iets meer tijd nodig, maar over een aantal weken zullen die ook flink groot zijn gegroeid.” Hebben de bloemen geen last van de hitte? Marinus: “We beregenen elke avond.” Het droge weer heeft ook voordelen. “We hoeven niet zoveel te schoffelen, onkruid heeft geen kans met deze temperaturen.”

De dahliavereniging telt zo’n achtentwintig leden met bloemen op de tuin. Ze komen niet alleen uit ons dorp. In een van de rijen zien we een echtpaar druk aan het werk. Het zijn Arnold en Milly van Gessel. Ze klinken niet d’Eerds? Nee, we wonen in Keldonk. Maar Milly is een Ujense, ik ben in Rijswijk geboren. Mijn vader kwam uit Zaltbommel, mijn moeder uit Zwolle. Wat lekker is komt van ver, zei mijn vader altijd”, lacht Arnold. Milly vult aan: “Mijn vader was een Amsterdammer, mijn moeder een Bossche, ze hebben elkaar ontmoet in Nijmegen!” Na de familiestamboom doorgenomen te hebben, gaan ze weer vrolijk verder met hun werkzaamheden: luizen eraf halen. Milly: “We hebben voor het eerst luizen en ik heb de serie Luizenmoeder niet eens gezien!?”


Hoe zijn ze in Eerde bij de dahliavereniging geraakt? “We reden een keer over de weg hierlangs en zagen toen de dahliatuin. We zijn een kijkje komen nemen en zijn toen lid geworden, nu zo’n drie jaar geleden.” Ze vertellen verder dat ze voor hun buren regelmatig dahliastukken maken, dus wie een keer in hun dorp komt zal onmiddellijk herkennen waar ze ‘ongeveer’ wonen!


Niet alleen de passie voor de bloemen, ook de gezelligheid binnen de vereniging is van groot belang voor de leden. Het terras zit dan ook gezellig vol op de ‘clubavond’, de woensdagavond. Om alvast te noteren in uwer agenda. Op de derde zondag van september, dit jaar op 16 september, is er weer hun jaarlijkse open dag.

EERDSE KRANT - 19 juli 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. De diverse grindpaden die gedrapeerd over de berg zijn neergelegd nodigen uit om te wandelen of, voor de hardlopers onder ons is het een prachtig trainingsgebied om te rennen en waar je je conditie op peil kunt houden. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. De Eerdse Krant neemt de in totaal negen beklimmingen die de Vlagheideberg kent, grondig onder de loep. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben ze ook sterren gekregen. We zijn begonnen met de klim die één ster krijgt, om te eindigen met dé klim die vijf sterren verdient.


Acht beklimmingen onder de loep genomen, we zijn aanbeland bij de zwaarste van allemaal. Klim 9: ‘De Muur’. Vijf sterren betekent dat het de top of the bill is. Als je gaat eten in een vijfsterren-restaurant, dan krijg je het beste van het beste. Of je overnacht in een vijfsterrenhotel. Idem dito! Een film die vijf sterren krijgt door recensenten, die moet je gaan zien want veel beter kan het niet. Ook één klim van de Vlagheideberg krijgt dat predicaat toegewezen. Toen de paden eind 2016 in aanleg waren, was het al snel duidelijk: deze klim die vanuit de Bergweg begint en recht tegen de Vlagheideberg is neergelegd, zal zondermeer de zwaarste van allemaal worden. En zo geschiedde. De gegeven naam door de redactie doet hij alle recht aan. Als je vanuit Eerde de Bergweg opwandelt, kun je bij de kruising met Het Loo de klim al in de verte (door soms wat takken en groen) zien opdoemen. Hoe korter je bij ‘de plaats des onheils’ komt, hoe indrukwekkender ‘de muur’ wordt. Je ziet een grindpad in één streep recht omhoog lopen. Een eerste indruk kan zijn: oooh, is dat alles? Makkie! Maar als je op de top (en honderdveertig meter verder) bent aangekomen, dan klink je wel anders.

Het grind is, zeker in het begin van de klim, niet meer zo los als toen het pad werd aangelegd. Met alle opknapwerkzaamheden die hebben plaatsgevonden is het pad zeker in het begin een mengsel van grind en zand geworden. Een nogal bekend persoon in ons dorp wilde vorig jaar aan het begin van de zomer met het eerste ritje op zijn scootertje ‘eventjes’ omhoog rijden, maar kwam toen al binnen twee meter tot stilstand. Ofdat het losse grind of toch iets anders de oorzaak was, laten we hier in het midden...

Nu kun je niet meer omhoog rijden, want intussen is er een houten slagboom onder aan de klim geplaatst, dit om voertuigen (én scootertjes) te verhinderen om de berg op te komen. Een prima en nobele gedachte, alleen is aan beide zijden nog ruimte genoeg om dit nog steeds te doen/proberen…

Een uitgebreide warming-up is bittere noodzaak, want al meteen in de eerste meters gaat het supersteil omhoog. Als je onderaan de klim staat en je kijkt omhoog, dan is het wel even slikken en zeggen een paar hersencellen: ‘Niet doen, niet doen!’. We doen het tóch en meteen is het volle bak. Na een ‘aanloopje’ van 19% is het na tien meter patsboem 24%! Duizelingwekkend cijfer. Dit houdt zo’n veertig meter aan. De bovenbenen staan al meteen op ontploffen. Gelukkig, het vlakt na veertig meter wat af. Je komt dan op het middengedeelte van de klim. Over weer een veertigtal meters gaat het rond de 10% omhoog. Herstellen wat je herstellen kunt is hier het advies, want na zo’n tachtig meter gaat het weer flink steil worden. Je begint dan aan het tweede gedeelte, en ook hier weer schieten de percentages weer dik boven de 20%. En om het nog zwaarder te maken, het grind op dit gedeelte is veel losser. Het is zoeken naar grip. Dit gedeelte is het allerzwaarste: je hapt naar adem, de benen voelen aan als beton. Dit is echt overleven. ‘Hoe lang nog, hoe lang nog’, denk je - als dat nog mogelijk is - als je probeert te kijken naar waar de top ligt. Na honderd meter zie je de hellingsgraad minder worden, het zakt elke vijf meter langzaam terug van 19% naar 17%, naar 15%, naar 13%, naar 10%, de laatste meters nog een paar procent tot je op de top bent aangekomen.

De totale klim heeft een lengte van slechts honderd en veertig meter, de kortste van alle beklimmingen. Het gemiddelde stijgingspercentage is, dat zal niemand verbazen, het hoogste met 12,1%. De top ligt op een hoogte van drieëntwintig meter. Bij alle beklimmingen is boven na eventjes te hebben uitgeblazen genieten van het uitzicht, na deze klim gaat het herstel iets langer duren…

Met deze klim zijn we ook aangekomen bij het einde van deze rubriek. In de Eerdse Krant van volgende week een terugblik en laten twee Eerdse hardloopexperts ook hun licht schijnen op de beklimmingen van de Vlagheideberg!

EERDSE KRANT - 26 juli 2018


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


Het vierde voertuig in deze serie is de Volvo 142 van trotse eigenaar Frans van der Pol. “De auto ziet dit jaar Abraham, want hij is exact vijftig jaar oud. Mijn vader kocht de Zweed in 1972 bij de garage van Janus Fassbender, zeven jaar later nam ik hem over. En hij bevalt nog steeds goed, al is hij tweemaal flink onderhanden genomen. In ’85 is zeg maar aan de achterzijde wat getimmerd en gelast, in 2005 was de voorkant aan de beurt. Maar de kleur is de originele kleur zoals hij in 1968 uit de showroom kwam gereden”, vertelt Frans die er veel vanaf weet en zodoende het meestal wel zelf kan maken en reviseren. “Onderdelen aankomen bijvoorbeeld is geen probleem, en anders heb ik nog het een en ander.”


Hij geeft aan dat de auto in het hedendaagse verkeer nog makkelijk mee kan, ondanks zijn ‘KBO-lidmaatschapleeftijd’. Dat willen we met eigen ogen zien, dus op naar de Eerdse Top Gear-track op de Vlagheide. Kan de tweeliter, ruim elfhonderd kilo wegende Noord-Europeaan het trackrecord van de Mercedes 200 D van Thijn van der Heijden uit de geschiedenisboeken rijden? De baan ligt er droog bij, de wind staat in de rug, optimale omstandigheden voor een topprestatie. Er wordt afgeteld en bij ‘nul’ schiet de auto als een katapult weg. Het gaat snel, héél snel en na 250 meter staat er 15,34 seconden op de klok! Dat is niet een fractie sneller, maar een hele hap. Het oude record wordt met ruim drie en een halve seconden scherper gezet. Wow! We hebben dus weer een nieuwe bestuurder in de zogeheten hot seat.


Even is het uitblazen van deze krachtinspanning. En dat kan prima in zo’n Volvo-stoel, die opvalt door zijn verrassende kleurstelling: donkerrood. “Dit zijn de originele stoelen, die hebben veertig jaar op zolder gelegen. Eerst zaten er zwarte lederen stoelen in, maar ik heb samen met onze dochter deze eerst goed schoongemaakt en er weer terug ingezet. Ziet er mooi uit, toch?” Zeer zeker waar, in combinatie met de chique donkergrijze lakkleur. De Volvo heeft sowieso chique uitstraling, zo chique zelfs dat de auto werd uitverkozen om kersverse burgemeester Kees van Rooij te vervoeren tijdens zijn kennismaking met ons dorp. Frans: “De burgemeester genoot ervan om in een oude auto te worden rondgereden, meer zelfs dan dat het een nieuwe zou zijn geweest, zo vertelde hij me onderweg.”


Het dashboard en interieur is verder sober zwart. Wel apart is de rode balk die naar rechts opschuift en daarmee de snelheid aangeeft. Ook het stuur valt op, die is enorm groot en nogal dunnetjes. Ook nostalgisch, een radio met cassettespeler. Frans heeft spijt dat hij in het dashboard boven het vak waar de radio zit, nog een gat heeft gemaakt voor een kleine equalizer. De cassettebandjes zitten tussen de voorstoelen. Daar is plek genoeg, want de handrem zit aan de linkerkant van de bestuurderstoel, en dus niet in het midden. “Dit is ideaal voor jonge verliefde stelletjes”, grapt hij zonder er verder op in te gaan.


De auto is ruim. “We hadden lang geleden een sportdag van de KPJ in Zeeland. Doordat we eigenlijk te weinig auto’s hadden voor de terugweg, moest er gepropt worden. Resultaat: ik reed met tien medepassagiers naar Eerde. Twee zaten in de kofferbak! Haha.” Die is bij het openen van de achterklep inderdaad enorm: “Daar kan makkelijk een kleine kliko in”.


De auto heeft 245.00 kilometer op de teller staan, maar de laatste jaren rijdt Frans er gemiddeld tussen de tweehonderd en vijfhonderd kilometer per jaar mee. “Het is een hobbyauto.” Hoewel, het afgelopen najaar heeft hij er een tochtje van zo’n tweeduizendkilometer gemaakt. “Samen met dochter Nieltje hebben we een rondrit door zijn geboorteland gemaakt. Uiteraard hebben we ook Göteborg, de thuisbasis van Volvo, aangedaan. Ook leuk, de vele ‘duimpjes’ die we hebben gekregen van vrachtwagenchauffeurs als ze de auto zagen.”


Ook de Volvo krijgt van ons een ‘duimp-je’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog vele jaren mee! “Zolang ik hem zelf kan onderhouden, blijft-ie. Alhoewel, de derde generatie is al wat aan het hengelen”, lacht Frans.

EERDSE KRANT - 26 juli 2018


Daan van Rozendaal klaar voor Meierijstad Fight Cancer Night


Al maanden is Daan van Rozendaal (foto, rechts) in training voor dat ene gevecht. Veertien moedige ondernemers uit de gemeente Meierijstad gaan op zaterdag 18 augustus in Boerdonk het gevecht met elkaar aan om het streefbedrag, 25.000 euro, op te halen voor Fight cancer en KiKa!


Zaterdag 18 augustus, iets voor 21:15 uur op 't Weike in Boerdonk. Dan zal onder een lekker opkomstmuziekje klinken: ‘This is the time where all Kickboxing-fans have been waiting for! Three rounds between Daan ‘The Champ’ van Rozendaal versus René ‘Mr. Money Maker’ van den Akker!’ Zo ongeveer zal het gaan…


De partij van Daan is de derde van in totaal zeven partijen die op deze avond zullen plaatsvinden. Hij is vanaf begin april in training om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op het gevecht met René van den Akker, een ondernemer uit Keldonk.


“Halfweg november ging er een oproep uit naar alle ondernemersverenigingen in Meierijstad, die dit weer doorstuurden naar hun eigen leden, ofdat uit hun woonplaats iemand mee wil doen met Meierijstad Fight Cancer Night, een kickboksgala met als goed doel geld op te halen voor kanker. Ik was gelijk enthousiast en ben naar de informatiebijeenkomst gegaan in De Brink. Daar trof ik, naast de toen nog Eerdse ondernemersvereniging-voorzitter Bart van Erp, verder… niemand aan. Ik was de enigste! Dus meteen aangemeld, daar hoefde ik geen seconde over na te denken.”


De deelnamekosten zijn 1500 euro, waarvan 500 euro naar de twee goede doelen gaan. “Ik draag zelf 500 euro bij, de overige 1000 euro is bijeengebracht door sponsoring. Dat had ik binnen één dag binnen!”

 

Het begin ging stroef. “Ik heb de eerste zes weken van de trainingen gemist door een gebroken oogkas en omdat we op vakantie gingen. De basis heb ik wat gemist, maar die heb ik ondertussen wel ingehaald”, verteld Daan op weer een training bij Meliani Fight en Fitness in Veghel. “Ik train tweemaal in de week, dat is genoeg. Maar als je drie keer wilt kan dat ook. De trainers zijn prima, vijf hebben we er tot onze beschikking.”


Een kijkje bij zo’n training leert ons dat het er professioneel aan toe gaat. Alleen al de warming up van zo’n twintig minuten is heel intensief. Het is zweten geblazen voor ze. Vorige week was ook tegenstander René van den Akker (foto, links) weer aanwezig. “We hebben elkaar een paar weken niet gezien, vanwege vakanties en dergelijke, nu even kijken hoe hij ervoor staat”, laat een bezwete Daan weten. Dat hij het gevecht gaat winnen staat voor 85 kilogram schoon aan de haak wegende Eerdenaar vast, getuige zijn bijnaam ‘champ’. “Ik wilde in eerste instantie de bijnaam ‘Flying Dutchman’, maar die had al iemand. Ik kwam op die naam uit vanwege dat bij voetbal ik soms het een beetje onbesuisd te keer ga. Toen is het ‘Champ’ geworden, omdat ik 100% voor de winst ga”, zegt hij met veel zelfvertrouwen. De wedstrijd behelst drie rondes van een minuut. “Loeizwaar.”


Een grote supportersschare zal aanwezig zijn in Boerdonk. De ondernemersvereniging gaat met een volle bus koers zetten richting het zuidelijkst gelegen kerkdorp van Meierijstad. “Ze komen allemaal kijken om te zien hoeveel klappen ik krijg”, grapt Daan. De toeschouwers krijgen een professionele avond kickboksen voorgeschoteld. Een heuse kickbokspromotor zit in de organisatie, juryleden, leuke ringdames, een spreker, artsen zijn aanwezig voor het geval dat en na afloop volop entertainment. Niets is aan het toeval overgelaten. Daan tot slot: “De goede doelen sponsoren kan nog steeds. Ga naar de website www.fightcancernight.nl en onder mijn naam heb je de mogelijkheid om te doneren.

EERDSE KRANT - 26 juli 2018


Alle beklimmingen Vlagheideberg in kaart gebracht


Voorheen een vuilstort, nu een gebied voor ontspanning met een fantastisch panoramisch uitzicht: de Vlagheideberg. Een walhalla voor wandelaars maar zeker voor hardlopers en trimmers. De grindpaden die zijn aangebracht nodigen uit voor serieuze inspanningen. Korte steile klimmetjes, of lang en slopend, er is van alles voorhanden. Om de moeilijkheidsgraad aan te duiden hebben de beklimmingen sterren gekregen. In een serie artikelen nam de Eerdse Krant ze allemaal onder de loep. We blikken nog eenmaal terug.


In september begonnen we met de klim die één ster kreeg: ‘Oude hoofdingang’ (nummer 1 op plattegrond). Gemiddeld 4,5%, tweehonderd meter lang. Een opwarmertje. Nu maanden later wel een kluspunt geconstateerd voor de (toekomstig) eigenaar: aanleggen is een, onderhouden is twee. Op verschillende gedeeltes van het pad probeert het onkruid het pad in te nemen. Dat gaat ze lukken als er niet ingegrepen wordt. Dit geldt overigens niet alleen voor deze klim, ook op andere beklimmingen is dit te zien.


In oktober kwam de afdaling van de eerste klim aan bod: ‘Korte Koeveringsdijk’ (2). Wel een stuk langer, tweehonderdzeventigmeter, maar de gemiddelde stijgingsgraad is met 3,3% de laagste van alle negen beklimmingen. Er zit wel een kort steil stukje in het begin, daarna gaat het licht omhoog en kan er genoten worden van het golvend landschap aan de rechterzijde. Goed voor twee sterren.


In november was de klim ‘Bergweg’ (3) aan de beurt. Ook twee sterren. Deze klim, die in de oksel van de Vlagheideberg is aangebracht, gaat over het eerste stukje van de zwaarste klim, om vervolgens links af te slaan en naar een hoogte van zevenentwintigmeter te gaan. Best wel stijl, het gemiddelde ligt net iets boven de 8%. In het grindpad (dat ook vol zit met gebroken puin) zit door de overvloedige regenval wel hier en daar flinke gleuven waardoor je goed moet opletten waar je loopt. Ook hier is onderhoud nodig.


In een uitgave in februari stond de klim ‘Vlagheide’ (4). Deze klim krijgt drie sterren, vooral door de supersteile eerste meters van boven de 20%! Deze klim is by far de saaiste, slechts is flauw bochtje en verder recht toe recht aan. Het uitzicht als je op de top bent is dan wel weer fenomenaal.


In maart de beklimming die ‘stiekem’ werd aangelegd nadat deze rubriek al was gestart. Hij krijgt de naam ‘De Oude Bergweg’ (5) mee, én drie sterren. Met zijn driehonderd en zestig meter lengte is het de op één na langste klim! Je komt dan uit op zo’n negenentwintig meter hoogte. Gemiddelde stijging is slechts 4,8%, maar dit komt mede door een stukje afdaling. De klim gaat deels over de oude beklimming vanaf de Bergweg zoals we die tientallen jaren gekend hebben.


Op 3 mei werd de langste klim van de Vlagheide besproken. Waar in de buurt kun je meer dan een halve kilometer bergopwaarts lopen? In hét hart van de Meierijstad kan dat! Niet steil, wel de lengte maakt de ‘Lange Koeveringsedijk’ (6) toch behoorlijk pittig. Je komt uit op het hoogste punt van de berg, op drieëndertig meter hoogte. 


In juni kwam misschien wel de mooiste beklimming aan bod: ‘De Slingerberg’ (7). Al kronkelend met echte haarspeldbochten is deze beklimming meer dan de moeite waard. Steile passages in het begin om met nog een paar lastige gedeeltes boven te komen met bij helder weer dat prachtig uitzicht van tientallen kilometers ver.


Eind juni ook de achtste beklimming, “De Oude Muur’ (8). Voorheen de koning van de berg, nu is er een keizer opgestaan. De klim heeft de een na hoogste stijgingspercentage, 8,5% en is een soort van tweetrapsraket. Twee superzware stukken met tussenin een ‘herstelstuk’.


Zoals al aangegeven, er is een nieuwe keizer der beklimmingen. Vorige week stond die beklimming in deze krant. Zijn naam: ‘De Muur’ (9). Loeizwaar en zelfs voor getrainde lopers een hele kluif.


Alle beklimmingen in deze rubriek zijn afzonderlijk benoemd, maar de paden zijn zo aangelegd dat je ze in de vorm van een 'acht' kunt lopen. Een keer rechtsom beginnend bij de Bergweg, vervolgens nog een keer linksom en je hebt ze allemaal gehad. De lengte van een ‘acht’ is zo’n 2,7 kilometer. Het mooie is dat je nooit alleen wandelt of loopt. Het wemelt er namelijk van de dieren. Buizerds, reigers, konijnen, herten, ganzen, fazanten, schapen of koeien, er is altijd wel 'leven' wat je tegenkomt. Nu nog het Dossier Onderhoud meer prioriteit geven en dan kan dier én mens veel plezier beleven aan de Meierijse alp!


Tot slot nog een second opinion. Het laatste woord in deze rubriek is voor twee bekende Eerdse hardloopexperts. Ze zijn gevraagd om ook hun licht te laten schijnen op de Vlagheideberg.


Peter Mijsberg trapt af. ‘Beginnend bij de oude ingang, een mooie rustige klim die geleidelijk omhooggaat na een geleidelijk stijginkje een korte daling die lekker loopt. Dan een lange rechte klim die niet echt steil is maar net voordat het laatste stuk echt zwaar wordt buigt de weg af naar rechts waar er met een flauwe stijging wordt doorgegaan. Een mooie stijging waar je goed door kunt lopen naar het hoogste punt van de vlagheide. Hier mooi tussen de schapen jezelf naar beneden laten ‘vallen’ in een afdaling die steeds steiler wordt. Als je doorloopt naar de slagboom (bij splitsing Vlagheide/De Kuilen) moet je vol in de beugels om niet door te schieten op de weg. Nadat je weer omdraait krijg je een hele pittige begin Alpe d’Huez-klim die steeds minder steil wordt. Je komt weer in je tempo en voelt de verzuring weer zakken. Nog even en je kunt weer vol naar beneden. Dan draai je om en volgt de zwaarste beklimming, hier protesteren alsof je de Galibier beklimt. Gelukkig duurt het maar kort en kun je net voor het hoogste punt afslaan waar je herstelt naar beneden en weer flauw omhoog naar de oude top van de Vlagheide. Dan een rondje om de wegwijzer en naar beneden via de oude steile beklimming. Dat is lekker, wel op tijd afremmen anders knal je vol tegen het hek aan, alhoewel ik er wel eens overeen spring. Dan omdraaien en weer vol omhoog. Dit is stevig maar goed te doen en hoe hoger je komt hoe lichter hij wordt. Dan lekker uitbollen naar het MOB-terrein en je hebt een mooie heuveltraining gehad. De echte diehards doen deze training drie, vier keer. Wie gaat het snelste rondje neerzetten... Je mag je tijd bij de redactie van de Eerdse Krant melden.’


En vervolgens Marc van Gils: ‘Helaas nog onvoldoende blessurevrij om de Vlagheideberg lopend te verkennen. Wel even op de mountainbike. Wat me opvalt is dat de Vlagheide een erg mooi gebied is geworden en beduidend groter met de nieuwe paden. Op de fiets is het bij tijd en wijle ook flink aanzetten om hogerop te geraken. Gelukkig zijn er ook vlakkere stukken die goed te doen zijn. Als loper moet je al

echt wel gevorderd zijn om de berg conditioneel aan te kunnen. Voor geblesseerde lopers of lopers die blessuregevoelig zijn zou ik adviseren om eerst goed op het vlakke te trainen en daar een basis op te bouwen. De bossen rondom de Vlagheideberg zijn daarvoor een perfecte oefentuin. Vooralsnog beperk ik me daar ook nog even toe om later in het seizoen als kracht en snelheid nodig zijn de bergen daarvoor te gebruiken. Mijn belangrijkste aanbeveling; geniet van de berg maar doe het met mate.’

EERDSE KRANT  - 6 september 2018


Zijn roots liggen in Eerde

Bosschenaar Stijn Steenbakkers wethouder in Eindhoven


Het stadhuis van Eindhoven is zijn werkplek. Met uitzicht op het plein waar een plaatselijke voetbalclub elk jaar een klein kampioenschapsfeestje viert. Althans, dat hopen de fans met een rood-wit hart. In het statige pand resideert hij sinds 29 mei aan de ‘burgemeester & wethoudersgang’. Pal langs de kamer van burgemeester John Jorritsma. Stijn Steenbakkers in zijn naam. Sinds eind mei is het wethouder Stijn Steenbakkers. De Eerdse krant ging op de koffie!


Ruim op tijd aanwezig, maar het wachten aan een tafeltje in de gang voor dé deur lijkt oneindig te duren. Die gaat wel precies op het afgesproken tijdstip open, het is tien uur. De vorige afspraak neemt afscheid en ‘de volgende’ is aan de beurt. 


Het ontvangst is allervriendelijkst. Een grote glimlach komt je tegenmoet en een stevige handdruk volgt. De pas 31-jarige in Den Bosch geboren en daar nu ook wonend heeft zijn roots hier in Eerde liggen. Vandaar! 


Stijn is de zoon van Geert en Francine Steenbakkers. Zijn opa en oma (Martien en Riek Steenbakkers) hebben hier in d’Eerd gewoond, in de Bergweg. “Daarna hebben mijn ouders er ook nog een tijdje gewoond voordat ze naar Schijndel zijn verhuisd. Ik kon het heel goed vinden met mijn opa”, blikt hij eventjes terug in de tijd. “Dieren, vooral vogels, dat was onze gezamenlijke interesse. We gingen ook samen veel vissen. En laatst nog met oma gegeten, heerlijk!” 


In een niet al te grote werkkamer schuiven we aan de spreektafel. Naast de koffie wordt er ook een ‘plateautje water’ besteld. Een belletje met zijn mobieltje is voldoende. Tijd om zelf eventjes iets te gaan halen is er niet bij, op deze dag ‘regent’ het afspraken. “Soms wel vijfentwintig op een dag en dan is een glaasje water ook wel lekker naast al die koffie!” Maar het water blijft onaangeroerd want er is een halfuur ingepland voor het interview, dus geen tijd om te verspillen. 


Stijn is een van de zes wethouders in Eindhoven. In zijn portefeuille zit: economie, Brainport, arbeidsmarkt, onderwijs, innovatie en sport en deelnemingen. Heb je nog tijd over om te slapen? “Haha, jazeker. Hoewel, mijn werkweek bestaat gemiddeld uit tussen de tachtig en honderd uur. Maar ik vind het leuk en het gaat ook goed. Vind ik!”


Stijn had een prima baan bij de Rabobank, was daar relatiebeheerder en vloog de halve wereld rond. “Toen het CDA het verrassend goed deed bij de verkiezingen hier in Eindhoven, van vier naar zes zetels, mochten ze na de coalitieonderhandelingen ook een wethouder leveren. Ik werd toen gevraagd. En dan ga je daarover nadenken. Ik heb ja gezegd, ja tegen een wethouderschap in de vijfde grootste gemeente van Nederland. Ik kan zodoende ook iets terugdoen voor de samenleving was en is een van mijn redenen.”


En dat doet-ie nu! Nog maar een kleine vier maanden in functie, maar een gemiddelde werkweek somt Stijn zo op. “Op de maandagochtend veel overleg, ’s middags veelal op bedrijvenbezoek. Op de dinsdag vergaderen we met het college, van negen tot een uur of vier. Op woensdag ook overleg, op de donderdag zit ik vaak in Den Haag of Brussel, ben dan aan het lobbyen. De vrijdag is ingeruimd voor het onderwijs. In het weekend bijlezen van stukken en soms ook andere afspraken. Dat is het zo’n beetje. En nu is bijvoorbeeld de burgemeester op vakantie en neem ik waar, dus kan je midden in de nacht gebeld worden over, ik noem maar iets, een uitzetprocedure waar ze jouw toestemming voor nodig hebben. Maar ik kan het niet alleen, een team van drie personen ondersteunt me en zorgt ervoor dat alles soepeltjes verloopt.”


Stijn is geen onbekende in de politieke arena. Hij was statenlid bij het CDA en stond zelfs op de lijst bij de laatste landelijke verkiezingen, begin vorig jaar. “Ik had niet de illusie om in de Tweede Kamer te komen. Ik stond op plek 24 en wilde gewoon campagne voeren om kiezers te trekken. Heel eventjes stegen we in de peilingen naar vijfentwintig zetels en zou dat wel kunnen gebeuren, maar dat aantal hebben we uiteindelijk niet gehaald. Ik ben daarover niet teleurgesteld, want ik had vooraf niet het idee dat ik ook daadwerkelijk in die Tweede Kamer zou komen.” 


Zitten naast al het harde werken en de vele uren ook leuke kanten aan het wethouderschap? “Zeer zeker! Ook al ben ik geen voetballer, hockey is meer mijn sport, is het toch leuk als je bijvoorbeeld naar PSV mag gaan kijken! Dan ben ik fanatiek en wil ook dat ze winnen.” En wie weet, staat de wethouder van onder andere sport volgend jaar in mei wel mee op het bordes als…


Na nog een fotootje (‘Zit mijn haar goed? Ogenblikje.’) is het alweer handen schudden en afscheid nemen. Dé deur gaat precies om half elf open en ‘de volgende afspraak’ ziet ‘de vorige afspraak’ afscheid nemen en is dan aan de beurt…

EERDSE KRANT  - 6 september 2018


Werkgroep Eerdelogie pakt uit! 

Aanstaande zondag: Monumentaal Eerde


De Werkgroep Eerdelogie en een aantal vrijwilligers is nog druk bezig met de laatste loodjes om alles op tijd klaar te hebben voor Monumentaal Eerde. De Eerdse Krant sprak ook met een aantal familieleden.


Geruime tijd was de Werkgroep Eerdelogie bezig met de voorbereidingen van dit bijzondere evenement over pastoor Willenborg (foto links) en Bernard van Dam (foto rechts). Door de verschillende onderdelen krijgen bezoekers een mooi cultuurhistorisch programma voorgeschoteld.


Aanleiding is de 120e geboortedag van pastoor Joseph Willenborg (1898). De familie Willenborg kwam met het idee om een tentoonstelling te organiseren over de werken van ‘heeroom’. Dit resulteerde in een combinatie met de werken van Bernard van Dam. In november is het 60 jaar geleden dat Bernard van Dam overleed. De pastoor en Bernard hadden diverse raakvlakken. Ze deelden de liefde voor tekenen, schilderen en muziek. Bernard van Dam was ook organist en zij werkten samen aan ‘Aan Den Ooiver in Battle-dress’, een maandblad voor Eerdse militairen in Nederlands-Indië. Door deze raakvlakken zag de organisatie kans om meerdere elementen aan het programma toe te voegen zodat voor elk wat wils geboden wordt.


De organisatie ontvangt, naast beide families, een aantal bijzondere gasten. René van Leggelo, zoon van kunstenaar Dolf van Leggelo, komt voor het evenement speciaal uit Zuid-Frankrijk.  Dolf van Leggelo was een hele goede vriend van Bernard van Dam en correspondeerde regelmatig met hem.   


Bijzonder is ook dat er enkele personen aanwezig zijn die in het verleden met Bernard van Dam hebben samengewerkt en die zowel Bernard als pastoor Willenborg goed hebben gekend. Het is dan ook heel bijzonder dat de werken van pastoor Willenborg en Bernard van Dam voor deze éne keer zijn samengebracht! De organisatie nodigt iedereen van harte uit om een kijkje te komen nemen. 


De werkgroep geeft nog een toelichting op programma van zondag 9 september 2018: 'Onthulling attentietegels (11:00 uur): In samenwerking met de Heemkunde Kring Vehchele zijn in 2018 op 5 verschillende plaatsen in Eerde attentietegels gelegd. Eén van deze tegels ligt nabij het kerkplein en zal door wethouder Menno Roozendaal worden onthuld;

Feestelijke bijeenkomst (11:15 uur): In de Eerdse kerk vindt een feestelijke bijeenkomst plaats over het leven van Bernard van Dam en pastoor Willenborg. Hieraan wordt onder andere medewerking verleend door Eerdse verenigingen die een binding hadden met genoemde personen. Een bijzonder onderdeel van deze feestelijke bijeenkomst is een lezing van cultuurhistoricus Gerard Rooijakkers over Bernard van Dam. In nauwe samenwerking met de familie Van Dam is Gerard Rooijakkers bezig om de nalatenschap van Bernard van Dam digitaal te ontsluiten zodat dit beschikbaar komt voor een breder publiek en niet verloren gaat; Toelichting op de eerder onthulde attentietegels: Deze toelichting wordt tijdens de feestelijke bijeenkomst verzorgd door Rolf Vonk van Heemkunde Kring Vehchele. Hij is zeer nauw betrokken bij de realisering van de attentietegels;

Tentoonstelling (13:30-17:00 uur): Geruime tijd was de Werkgroep Eerdelogie bezig om de nalatenschap van pastoor Willenborg en Bernard van Dam in kaart te brengen. Een keuze maken uit de vele tekeningen, schilderijen, documenten, etc. was geen gemakkelijke opgave. De werkgroep is zeer tevreden over het resultaat en hoopt dat velen deze unieke kans aangrijpen om een bezoekje te brengen aan de tentoonstelling in de kerk;

Film pastoor Willenborg (13:30-17:00 uur): De familie Willenborg heeft een film gemaakt om het leven van hun ‘heeroom’ in beeld te brengen. In de film wordt ingegaan op zijn persoonlijke leven en zijn familie;

Wandelroute (13:30-17:00 uur): Deze wandelroute voert de bezoeker langs de attentietegels en locaties die een relatie hebben met Bernard van Dam en pastoor Willenborg. Deze wandelroute is te verkrijgen in de kerk en bij de Sint Antoniusmolen aan het Zandvliet;

Openstelling Sint Antoniusmolen (Monumentendag) (11:00-17:00 uur): De Sint Antoniusmolen was eens in het bezit van de familie Van Dam en is op deze dag open voor bezichtiging. Het Geronimomuseum is op deze dagen ook geopend. Op deze dag zullen vrijwilligers van de Eerdse molen op bepaalde tijdstippen vertellen over de geschiedenis van de molen;

Openstelling Eerdse kerk (Monumentendag) (13:30-17:00 uur): De stichting Vrienden van de Eerdse Kerk heeft als doelstelling: het behoud van de Eerdse Kerk en het bijbehorende patronaatsgebouw. De kerk is op deze dag ook open voor bezichtiging. Er vinden ook orgelconcertjes plaats.  De stichting wil op deze dag aandacht vragen voor het behoud van hèt beeldbepalende gebouw.'


Op zondag 9 september staat Eerde stil bij twee markante personen uit de Eerdse geschiedenis: pastoor Willenborg en Bernard van Dam. De werkgroep Eerdelogie van de dorpsraad organiseert die dag in samenwerking met andere verenigingen en instanties uit Eerde een evenement die de bezoekers meeneemt door het leven van deze twee mensen. De Eerdse Krant spreekt met beide families.

Joseph Willenborg

Hoewel ze nog maar een klein meisje was, pastoor Joseph Willenborg stierf in 1949 toen ze nog maar zes jaar oud was, spreekt nichtje Wil Willenborg vol lof over haar heeroom, zoals ze hem aanduidt.  


“Pastoor Willenborg komt uit een gezin van drie kinderen. Hij had nog een broer Piet, mijn vader en een zus Marie. Wij waren met z’n zessen thuis en hij was dol op ons. Vooral mijn drie oudste zussen kwamen regelmatig hiernaartoe, en dat schepte een band met het dorp. Wij woonden toen in Cuijk, boven de winkel van mijn vader. Mijn moeder werd heel ziek en om het gezin wat te ontlasten in de vakantie werden we ‘uitbesteed’. Laat ze maar hier komen, zei onze heeroom dan. Ik mocht af en toe naar Eerde, mijn drie oudste zussen zijn hier vaker geweest. Mijn vader had een auto met een open dak, konden we met z’n zessen in de achterbak. Of engelenbak, zoals we die toen noemde. We reden dan over Grave naar Eerde, een rit van zeker een uur, ook al was de afstand maar een kilometer of vijfendertig. Helaas mocht ik niet zo vaak mee, want ik werd bijna altijd misselijk tijdens die autorit. Toen hadden ze nog niet van die plastic zakjes, dus dat moest in een handdoek worden opgevouwen. Soms bij de kerst kwam heeroom ook naar ons. Hij had vele kwaliteiten, zo speelde hij ook goed orgel en schilderen was een grote hobby van hem. Daar kon hij zijn ei in kwijt. Ook zijn stress kon hij daarmee onderdrukken, vooral in de oorlogstijd.”

Naast een aantal familiefoto’s die aan pastor Willenborg herinneren zijn er nu ook nog de verhalen: “Wij weten die verhalen nog, maar het wordt dun”, zoals de vijfenzeventigjarige Wil het noemt. Ze haalt een aantal herinneringen op. “Tijdens de oorlog waren het hele zware jaren. Niet alleen voor de Eerdse bevolking, ook voor onze oom. Onze familie maakte zich zorgen om hem. Hij had ervoor gekozen om onderduikers in zijn kelder te nemen, zoveel als kon, en zich aan te sluiten bij de ondergrondse. Hij zette hiermee vaak zijn leven op het spel, maar hij heeft denk ik vele mensenlevens gered. Zo organiseerde hij bijvoorbeeld muzieklessen en richtte fanfare De Echo der Bergen op, tegenwoordig verdergaand onder de naam Muziekvereniging EDB. Samenscholing was toen verboden door de Duitsers, maar op die manier kon er toch informatie worden uitgewisseld. Fijne bijkomstigheid was dat de bezetter dol was op muziek en fanfares. Ze hebben hem vaak gezocht, maar de dappere Eerdse bevolking zorgde er telkens voor dat hij weg was of ondergedoken zat. Ook de zusters hielpen hem vaak, zij hebben ook veel ondergronds werk gedaan. In september ’44, in de nadagen van de oorlog hier in het zuiden, hebben ze de toren van de Eerdse kerk kapotgeschoten en dat vond hij heel erg. Het waren zware tijden voor hem, maar hij bleef bij ‘zijn kudde’. Daar had hij alles voor over. De Eerdenaren hebben dat altijd enorm gewaardeerd, die verhalen hoor ik nu nog.”


Hoe is de pastoor hier in Eerde terecht gekomen? Wil: “Met zijn elf jaar ging mijn oom naar het klein en daarna naar het groot seminarium en werd priester. Ook mijn vader bewandelde in eerste instantie die weg, maar hield het niet vol en koos uiteindelijk voor een andere richting. Toen heeroom afgestudeerd was is hij eerst kapelaan geweest in Mill. Daarna is hij heel lang kapelaan in de Sint-Catharinakerk geweest in Eindhoven. De familie weet nog dat hij daar gevraagd werd om pastoor te worden, maar dat deed hij niet omdat hij vond dat het te groot was. Hij wilde liever een kleine parochie. Toen kwam Eerde op zijn pad.”


“Pastoor Willenborg is vroeg gestorven, op 51-jarige leeftijd. Aan een hersenbloeding. Hij had al een aantal malen in het ziekenhuis gelegen, maar knapte telkens weer op. Zijn hart had veel geleden, de oorlog heeft veel impact op hem gehad denk ik. Je zag hem toen zichtbaar achteruitgaan. Hij is negen jaar pastoor van Eerde geweest en werd begraven op de begraafplaats van ‘zijn kerk’. Het was een hele drukke en bewogen begrafenis.'


“Een viertal jaren geleden is het idee ontstaan door de familie Willenborg om hier in Eerde zijn werk ten toon te stellen. Vooral de drie oudsten in ons gezin hebben dit initiatief genomen. Jaren daarvoor zijn we in contact gekomen met het Airborne Comité, dit ook in verband met de dodenherdenking en bevrijdingsviering hier in Eerde. Elk jaar leggen we namens de familie ook bloemen bij het monument. We blijven komen zolang we kunnen.”


“Bernard van Dam was een hele goede vriend van heeroom. Ze hadden een ding gemeen: de artistieke kant. Bernard in het tekenen, heeroom vooral in het schilderen. Soms moest huishoudster Sjaan de pastoor gaan zoeken op de hei, daar zat hij dan te schilderen. Boven in de pastorie had hij een van de slaapkamers ingericht als atelier. Er zijn een paar schilderijen en schetsen die over Eerde gaan, maar de meeste van zijn werken gaan over christelijke kunst, met Mariabeelden en bloemen.” 


Voor de eerste keer worden al zijn werken tentoongesteld. “Wij als familie zijn heel blij en dankbaar dat we deze gelegenheid hebben gekregen. Sommige schilderijen komen uit privécollecties, sommigen van ons of die op zolder of in de kleder hebben gestaan, wellicht hebben Eerdenaren nog werken in hun bezit. Hiermee houden we het verleden levend.”

Bernard van Dam

Regien van der Heijden-Dam was elf jaar oud, Ben van Dam (rechts) vijf jaar toen hun opa Bernard van Dam in 1958 kwam te overlijden. Ansel van Dam (links), de jongste van alle neven en nichten, moest toen nog geboren worden. Persoonlijke herinneringen boven halen is lastig, maar de drie kleinkinderen zijn samen met neef Nard Janssen het aanspreekpunt namens de familie Van Dam als het gaat over het tentoonstellen van de vele, vele werken die Bernard van Dam heeft achtergelaten.


Bernard is de zoon van bakker Bernardus Petrus van Dam en Antonia van Uden. Bernard trouwde met Regina van Hooff. Ze kregen vier kinderen: Ben, Hein, Josina en Tonny.

 

Regien van der Heijden-van Dam woont al bijna achtenveertig jaar in Schijndel, zij is de dochter van Ben en Marietje van Dam. “Wat me nog goed bijstaat van opa was dat hij altijd aan het tekenen was. We kregen een dubbeltje als we een tekening wegbrachten naar ik dacht Johan van Geffen voor het bisdomblad. Wij stonden in de rij. En bij Sinterklaas kregen we een gulden in een mandarijntje, dat was ook bijzonder. Dat is wat ik me van opa herinner. Maar als ik nu alle foto’s zie van andere familieleden, dan lijkt het wel ofdat ik in een andere wereld terecht kom. Ik heb het allemaal meegemaakt, maar als kind maak je het allemaal niet bewust mee hoe ze gekleed waren, wat ze deden. Hij was veel aan het tekenen, maar waar hij dat deed? We kwamen eigenlijk nooit verder dan de keuken, de kamer was heilig.”


Ben van Dam is de tweede zoon uit een gezin van zeven jongens van Hein en Rientje van Dam. Altijd in Den Dungen gewoond, inmiddels ook woonachtig in Schijndel vult aan. “Ze hadden een ‘goeie’ en een ‘gewone kamer’ en een grote woonkeuken achter. Opa had een bureau in de ‘gewone kamer’ staan, daar zal ie veel aangezeten hebben om te tekenen. Ook ik herinner me niet veel, wij woonden in Den Dungen en het contact was maar sporadisch, zoals bij iedereen in die tijd als je op afstand woonde.”


Ansel van Dam is het enigst kind van Tony en Stien van Dam, en de benjamin van de familie woont nog steeds in Eerde. “Ik heb opa niet meer meegemaakt, oma wel nog vier jaar. Gelukkig hebben we de vele verhalen en tekeningen zodat we toch veel weten. Onze vaders en moeders hebben veel bewaard. Hij schreef en tekende zo uit de losse pols. Als je ziet hoeveel hij heeft geschreven, dan kunnen we wel een jaar vooruit. Gedichten, versjes, stukjes voor een feestje. Hij schreef voor het bisdomblad, in Boer en Tuinder, voor de Indiëgangers. Hij was een veelzijdig man.”


Regien: “Oma was een dochter van Driekse de smid en had veel centjes. Daarom mocht Bernard eigenlijk niet met haar trouwen, hij was in de ogen van zijn schoonvader maar een flierefluiter. Daarom zijn ze naar Londen gegaan om daar ‘stiekem’ te trouwen. Dat was ongekend in die tijd. D’Eerd wist niet eens waar Londen lag!” “En Bernard was geen werker, hij had het seminarium in Oudenbosch gedaan. Drieske de smid zag zijn hele bezit al in rook op gaan en hij heeft daarom heel veel moeite gedaan om het huwelijk tegen te houden”, vult Ben aan.  “Zo kwamen we in het familiearchief een briefje tegen waarin stond van een huisarts dat de familie Van Dam geen erfelijke ziektes heeft. Driekse zal vast tegen zijn dochter hebben gezegd dat je niet met een Van dam moet trouwen omdat zijn zus bijvoorbeeld harstikke ziek is. Of een rekening van een notaris waarin hij heeft uitgezocht ofdat je onterft kunt worden als je tegen de zin in van ouders toch met hun kind trouwt. Dat zocht hij van tevoren uit.”  


Ben: “We hebben een impuls gekregen door de vraag van de dorpsraad en werkgroep Eerdelogie. Daarvoor zijn we ze hartelijk dankbaar. Al zijn werk is versnipperd. Het is destijds door vieren gegaan toen oma stierf, en bij ons bijvoorbeeld weer door zeven. Er komt nu heel veel boven, we zijn alles weer aan het bijeenbrengen. We staan versteld van de hoeveelheid. Dozen en dozen vol. We hebben daarom een stichting opgericht en samen met cultuurhistoricus Gerard Rooijakkers een plan gemaakt om het werk van opa uit te gaan geven en zo digitaal beschikbaar te stellen voor anderen vanwege zijn grote culturele betekenis. En er komt een moderne vorm van het boek Oud-Brabants Dorpsleven uit, met daarin aanvullingen over opa. Als we dat nu niet doen, dan komt het er nooit meer van.”


Ansel: “De samenwerking met pastoor Willenborg was perfect. Twee handen op een buik. Met zijn opvolger pastoor Schoenmakers daarentegen niet.” Ze refereren aan de brief die ook in het boek Diegenen uit de Eerde staat. “Daarin schreef hij aan zijn mede-koorleden dat hij het niet eens was met de werkomstandigheden en dat hij als organist een kleine loonsverhoging wilde. Hij wilde ze doormiddel van die brief op de hoogte stellen en dat het niet aan hem lag, maar aan de pastoor. Dat liep op, kwam zelfs voor bij het gerechtshof in Den Bosch, dit natuurlijk zeer tegen de zin in van pastoor Schoenmakers. Een hele eigenzinnige man was hij, heel onafhankelijk ook. Hij durfde dat te schrijven. Door dit evenement zien wij nu eigenlijk pas hoe bijzonder hij was.”


“We hebben die dag meteen maar een familiereünie georganiseerd”, geven de drie tot slot aan, “we gaan er iets bijzonders en unieks van maken.”

EERDSE KRANT - 6 september 2018


Hoe ziet de toekomst van het ‘gezicht van Eerde’ eruit?

Herbestemming kerk: twee plannen liggen op tafel!


De H. Antonius Abt kerk in Eerde. Maar voor hoe lang nog in de huidige status? De Franciscusparochie, het bisdom en de gemeente mogen zich gaan buigen over twee plannen.

 

Kerkgebouwen. Overal in den landen sluiten kerken omdat het voor het bisdom financieel niet meer verantwoord is om deze overeind te houden. De tijden van volle banken tijdens diensten liggen al een hele poos achter ons. Trouwvieringen, doopvieringen, communievieringen, vormselvieringen, dat aantal is elk jaar op maar een paar vingers te tellen in de meeste kerken. Ook eucharistievieringen lopen terug, naar nu nog een per week in ons dorp. De enige keren dat mensen nog naar de kerk gaan, zo lijkt het althans, is bij uitvaarten. Maar ook daar ligt er ‘concurrentie’ op de loer. Crematoria en locaties waar ’s avonds feestjes plaatsvinden pakken een steeds groter wordend aandeel hierin. 


Dan blijven er twee mogelijkheden over. Keuze 1: gebouw slopen. Ze staan bijna altijd op een aantrekkelijk locatie waar bijvoorbeeld nieuwbouw kan worden gepleegd. Of 2: het gebouw dat van het bisdom is in de verkoop doen en het een andere bestemming geven. Dit speelt ook in de oude gemeente Veghel. Daar zijn de negen parochies overgegaan naar een parochie (parochie H. Franciscus) met acht geloofsgemeenschappen. Ofdat de kerkgebouwen het allemaal gaan ‘overleven’ is nog maar zeer de vraag. Die vraag geldt zeker ook voor Eerde. Het gebouw heeft al een aantal opknapbeurten gehad (nieuwe glas in lood ramen, vochtbestrijding, nieuwe galmplanken, het opnieuw vergulden van de uurwerken om er een paar te noemen) maar er zijn nog vele zaken die nog moéten gebeuren, zoals het voegen van de torenspits. Dan heb je simpel gezegd één ding nodig: geld, veel geld!   


Twee stichtingen hebben zich ondertussen opgeworpen om de toekomst van het gebouw veilig te stellen. Dat zijn stichting Vrienden van de Eerdse Kerk en stichting SHAAK (Stichting Herbestemming Antonius Abt Kerk). De stichting Vrienden van de Eerdse Kerk is in 2015 hiervoor in het leven geroepen, stichting SHAAK dit jaar. Zij hebben nu ieder een plan neergelegd bij de parochie, bisdom en de gemeente. Die moeten zich dus nu gaan buigen over, en beslissen, wie het beste plan heeft? 


Aan beide stichtingen is gevraagd om hun plan toe te lichten. Stichting SHAAK heeft aangegeven dit niet te doen, ze delen wel mede dat ze ‘transparant zijn naar dorpsraad Eerde’. Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk wil wel hun plannen in deze krant toelichten. 


Het bestuur van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk: ‘De Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk is sinds haar oprichting bezig met het ontwikkelen van een toekomstvisie voor onze Eerdse kerk. Het kerkbezoek blijft dalen waardoor op termijn een sluiting van de kerk te verwachten is. Wij vinden dat de Eerdse kerk het trotse bezit moet blijven van de Eerdse dorpsgemeen-schap en niet in handen mag komen van derden. Ons belangrijkste doel is: behoud van de kerk voor de Eerdse dorpsgemeenschap. Daarbij zal de steun van veel Eerdenaren nodig zijn. We zijn erg blij met de ruim tachtig gezinnen die al Vriend van de Eerdse Kerk zijn, maar dat moeten er veel meer worden. Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk heeft daarom een eigen plan ontwikkeld voor onze kerk. (zie kader op pagina hiernaast). De komst van een nieuw schoolgebouw gaf de aanzet tot het uitwerken van een ruimere visie, waarbij nu ook de omgeving van het kerkgebouw is betrokken. Dit plan ligt nu bij het Parochiebestuur van de Franciscusparochie en bij de gemeente Meierijstad. We zijn in afwachting van hun reacties. Een delegatie van de dorpsraad heeft ons plan ingezien, en in de komende dorpsraadsvergadering zullen we het plan aan de voltallige dorpsraad presenteren. De beheerscommissie van onze kerk (voormalig kerkbestuur) is betrokken bij de planvorming, volledig op de hoogte van onze plannen, en steunt deze van harte. De kerk wordt, met groot respect voor het monumentale gebouw en haar geschiedenis, aangepast voor multifunctioneel gebruik. Daarnaast blijft een passend gedeelte van het gebouw als kerk in gebruik en bij druk bezochte kerkdiensten kan ook het multifunctionele deel bij de kerkruimte worden gebruikt.  Onlangs is er door een commerciële projectontwikkelaar het idee gelanceerd om de kerk te kopen om er vervolgens de school en woningen letterlijk tegenaan te bouwen. Voor Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk is dat onacceptabel: Hierdoor wordt het monumentale kerkgebouw ernstig aangetast en wordt een mooie en waardige herbestemming van de kerkruimte onmogelijk gemaakt. De bouw van de nieuwe basisschool tegen en deels in de kerk heeft noch voor de school, noch voor de toekomst van het kerkgebouw een toegevoegde waarde. Eerde krijgt zonder vertraging een nieuw schoolgebouw, hoe dan ook! Dat heeft de gemeente ons verzekerd. De bouw van de nieuwe school is zeker niet afhankelijk van dit particulier initiatief. Naar ons idee zou de pastorie herbouwd kunnen worden als hoofdgebouw en entree van de school. Daarachter de lokalen met een (kleine) aula. Voor de grotere bijeenkomsten zou de school gebruik kunnen maken van de multifunctionele ruimte in de kerk. Zo kan Eerde een eigentijdse school krijgen, midden in de groene ruimte van de Pastorietuin. Een school die duurzaam is en volledig voldoet aan de eisen van deze tijd.  Op de locatie van de huidige school kunnen dan nieuwe woningen worden gebouwd. Wij hebben in ons plan niet alleen naar de kerk gekeken, maar ook naar de omgeving. Met daarin de nieuwe basisschool, nieuwe woningen en vooral veel groen. Zo wordt een mooi dorpscentrum gecreëerd, waar het prettig is om te verblijven en te wonen en waarin onze mooie kerk een stralend middelpunt is met daarnaast de herbouwde pastorie. De kerk wordt opnieuw een stijlvolle ontmoetingsplek voor Eerdenaren en zeker ook voor anderen uit de regio. Eerde kan zo serieus 'hart van Meierijstad' zijn. Het is voor onze Stichting erg belangrijk dat we een breed draagvlak hebben binnen de Eerdse bevolking. We hebben niet alleen financiële steun nodig, maar de Eerdenaren moeten ook achter onze plannen staan. Zodra er meer duidelijkheid is omtrent onze plannen vanuit de Parochie en de Gemeente willen we informatieavonden organiseren, waarin we iedereen op de hoogte brengen. Daar krijgt iedereen de mogelijkheid om met ons mee te denken om samen tot het best mogelijke invulling te komen. We hebben zeker nu uw steun hard nodig! Wilt u ons plan ondersteunen? Wordt ook Vriend van de Eerdse kerk en geef u op. Bel 0413-352040 en we brengen u een aanmeldingsformulier. Of meldt u aan via onze website: www.vriendenvandeeerdsekerk.nl.'

EERDSE KRANT - 13 september 2018


Evenement Monumentaal Eerde drukbezocht

Twee markante Eerdenaren in de schijnwerpers


Twee markante Eerdenaren stonden zondag centraal tijdens Monumentaal Eerde. Werken van Bernard van Dam en pastoor Willenborg werden in de Eerdse kerk tentoongesteld. Daarnaast was er de onthulling van de vijf attentietegels die in ons dorp liggen.


Een paar weken geleden zijn ze al op vijf plekken neergelegd, zondag werden ze officieel onthuld: de attentietegels. Wethouder Menno Roozendaal verrichtte bij het kerkplein de openingshandeling door met een bezem het stuifduinenzand (afkomstig uit de Eerdse Bergen) van de tegel af te vegen. ‘Het is een waardering, herkenning en aandacht voor de historie van het dorp’, zo sprak hij de vele belangstellenden toe. De wethouder had ook een cheque ter waarde van 1800 euro bij zich. Dat geld is bijeen gespaard door de snelheidsmeter die een paar weken in de Kapelstraat heeft gehangen en geschonken door de gemeente aan Werkgroep Eerdelogie om dit evenement te kunnen organiseren. 


Na de onthulling verplaatste het programma zich naar de kerk. Daar werd door een aantal mensen het leven en werken van Bernard van Dam en pastoor Willenborg belicht. Zo gaf cultuurhistoricus Gerard Rooijackers een lezing, vanuit de preekstoel, over Bernard van Dam. Hij haalde ook het boek Oud-Brabants Dorpsleven aan, een boek waarin de Eerdenaar het Brabantse volksleven beschrijft. Voor Rooijackers is Bernard van Dam een held, en daarom is hij samen met de familie bezig om alle werken te digitaliseren zodat het niet verloren gaat. 


Johan Biemans uit Bergeijk mocht tijdens de oorlogsjaren ieder jaar in augustus bij zijn grootouders Jan Biemans en Adriana van den Oetelaar op vakantie hier in Eerde. Hij haalt een aantal herinneringen op over Bernard van Dam: ‘Van Dam zag door het raam van links een paard met boerenkar, een hoogkar aankomen. Voorop zat een boer met een tabakspijp in de hand en aan zijn mond. De bakker wees met zijn hand: “Ga ’s aan de kant staan jongen”, terwijl hij een potlood vanachter zijn oor pakte, een buil boven zijn hoofd van een touw trok, begon hij de voorbij hobbelende kar met paard en boer, mét pijp en al als een sneltekenaar op die buil te krabbelen. Hij liet me het resultaat zien, en werkelijk, je zou er die boer van gekend hebben. Zoiets vergeet je nooit, als je dat als kind meegemaakt hebt.’ 

Of wat hij in 1944 meemaakte: ‘Bergeijk en d’Eerd waren nog niet bevrijd, maar na D-Day waren de bevrijders wel in aantocht. ’s Zondags ging ik in d’Eerd naar de hoogmis, waar mijnheer Van Dam achter het orgel zat. Dat maakte op mij bijzondere indruk, want ondertussen was ik 11 jaar en had al bijna drie jaar orgelles. Na de mis bleef mijnheer Van Dam, toen de koorzangers al naar beneden kwamen, boven nog naspelen op het orgel. Zo nieuwsgierig en wellicht een beetje astrant ben ik de trap opgegaan en stond zomaar naast hem bij het orgel. Ik hoor hem nog zeggen: ‘Wa komde doen mànneke?’. Ik moet gezegd hebben dat hij zo mooi kon spelen, waarop hij opmerkte: ‘Vènde dà?’. Natuurlijk vond ik dat, waarop ik vroeg: mag ik het ook eens even proberen? Hij keek me verwondert aan en zei: Mar manneke, dà kunde gij toch nie?’. Waarop ik vroeg: mag ik het dan eens even proberen? Dat vond hij goed en wat speelde ik uit mijn hoofd - ik had geen partituur of niets bij me - ik speelde het Ave Verum van Mozart. Ge had erbij moeten zijn om zijn verbazing te zien. Ja, ik was nog maar een kind, zat in de zesde klas van de lagere school. Maar ik mocht toen al een jaar lang in Bergeijk in onze Sint Pieter elke zondagmiddag op een Vermeulenorgel het lof begeleiden. Mijn leraar had zijn best gedaan, dat ik dat van hem kon overnemen. En waarom? Dan kon hij zelf ’s zondags ’s middags naar het voetballen gaan kijken! Deze anekdote heeft weer nieuwe glans gekregen, nu ik me realiseer dat ik nu in juli 85 jaar geworden ben. Glans die nooit verbleekt omdat ik nu 74 jaar geleden van die vriendelijke Bernard van Dam even op zijn orgel mocht spelen. Op dat onvergetelijke orgel dat een goeie maand later, in september 1944, met de toren ten offer viel aan het verschrikkelijke oorlogsgeweld.’ 


Gelukkig is er een nieuw orgel gekomen en een paar tellen later zit Johan Biemans op ‘het koor’ achter het orgel en speelt hij… Ave Verum van Mozart! Een bijzonder moment. 


Daarna werd door het onthullen van zelfportretten van pastoor Willenborg en Bernard van Dam de tentoonstelling officieel geopend en konden de werken van de twee worden bezichtigd. Bijzonder bij een van de schilderijen van de pastoor is dat het doek is beschadigd door granaatscherven! De werkgroep geeft aan dat het de hele middag lekker druk is geweest, aan belangstelling geen gebrek dus. Ook de speciale wandelroute over de twee en de film over pastoor Willenborg werd positief ontvangen.  


EERDSE KRANT - 13 september 2018


WO2 educatiedag


Vierhonderd kinderen van basisscholen uit Meierijstad kregen vrijdag voorlichting tijdens de WO2 Educatiedag over wat er in september ’44 zich heeft afgespeeld in en rondom Eerde. In groepjes maakten de leerlingen uit groep 7 en 8 een wandeling door ons dorp waar op een aantal locaties situaties werd nagebootst.


Om halftwee afgelopen vrijdagmiddag verzamelt groep 7 en 8 van onze basisschool onder leiding van meester Sjors zich bij hun ‘startpunt’; in de bossen ter hoogte van kruising Bergweg en Het Loo. Marianne Siebers is de gids van deze groep en ze vertelt wat de opzet is van deze dag: het laten zien wat er in de oorlog gebeurde. De kinderen worden verzocht om een stukje het bos in te wandelen waar een verzetsstrijder zich schuilhoud. Het is Bertje van Roosmalen, hij vertoefd al zo’n drie dagen in het bos. Het schijnt dat de politie naar hem op zoek is. Het verzet wil een trein over het Duits lijntje laten ontsporen en Bertje verzoekt de leerlingen om daar tegen niemand iets over te zeggen, en zeker niet tegen de politie! En ofdat de kinderen als ze meneer pastoor tegenkomen tegen hem willen zeggen dat hij nog leeft en het goed maakt. 


Met die 'opdrachten' vervolgt de groep zijn weg, richting de Eerdse molen. Plots komen ze 'De Kin' tegen, een corrupte politieagent (foto). Voor de andere groepen is dit een verrassing, voor deze groep niet omdat ze gevolgd worden door Omroep Brabant die een item maakt over deze educatiedag. Ze zijn van tevoren ingelicht en voor de opnames moeten ze doen net alsof ze verrast zijn. 'Wij weten dus nog van niets', verduidelijkt Marianne nog eens extra tegen de leerlingen. Een leerling heeft het ‘draaiboek’ niet helemaal meegekregen en vraagt op een onwetende toon: 'Wat weten we niet?' De Kin komt op zijn fietsje aangereden en vraagt aan de leerlingen ofdat ze ‘zijn vriend' Bertje hebben gezien. Niemand geeft een kick en de politieagent die banden heeft met de Duitsers fiets met een strenge blik weer verder. 


Ook de groep vervolgt zijn tocht richting de molen, maar onderweg worden ze een stukje begeleidt door een paar Amerikaanse soldaten, die kijken ofdat de kust helemaal veilig is.  


Aangekomen bij de Antoniusmolen krijgen ze het verhaal over de in de molen doodgeschoten soldaat Wingerd te horen, die opdat moment vanuit de molen de stellingen van de Duitsers in de stuifduinen in de gaten hield. Daarna lopen ze naar de kerk waar de pastoor zijn verhaal vertelt over het verzet en de kapotgeschoten toren. De kinderen luisteren aandachtig. Daar worden ook Sophie Ploegmakers en Jisse van der Heijden geïnterviewd door de collega’s van de provinciale omroep. 'Ze hebben dapper voor ons gestreden zodat wij nu fijn kunnen leven', geven ze voor de camera aan. 


Dat is ook precies de doelstelling van de dag door de organisatie, het Airborne Comité Eerde, stichting Eerdse Molen en re-enactmentgroep Klondikes. Met zo’n dag willen ze de herinneringen levend houden. 



EERDSE KRANT - 4 oktober 2018


Een Ajax-terras! (op voorpagina)


Sommige dorpsgenoten proberen zo vaak mogelijk in de Eerdse krant te komen. Onbetwiste koploper is Henk Biemans. Althans, dat zeggen anderen. ‘Staat Henk alwéér in de krant?’ is een vaak gehoorde opmerking richting de redactie. 


Wij houden hier op de redactie niet de precieze aantal keren bij, maar toegeven, Henk Biemans komt met enige regelmaat voorbij. Wie er verder in de ‘top 10’ staan is niet bekend, maar een zekere Paul van de Meerakker zou erin kunnen staan en doet misschien wel een gooi naar die felbegeerde eerste plek. 


Want ook hij ‘verzint’ telkens weer iets om in hét nieuwsblad van Eerde te komen. ‘Ik ga een toneelstuk regisseren, dat is zeker een nieuwsartikel waard!’ Of deze: zorgen dat je de wedstrijdleider bent als jouw tafelvoetbalvereniging vijfentwintig jaar bestaat. Of een of ander logootje onthullen of voorzitter op het moment dat de toneelvereniging vijftig jaar bestaat, dan kom je natuurlijk in de krant. 

Maar wat hij nu bedacht heeft om wederom in deze krant te komen, slaat werkelijk alles. Een zelfgemaakt terras achter zijn huis aan het Geronimoplein met daarin verwerkt… het logo van Ajax! 


De redactie van deze krant, bestaande uit Brabanders mét (natuurlijk) een PSV-hart, was echter unaniem na haar wekelijkse overleg afgelopen maandag om er geen artikel over te maken en bovendien, geen enkele redacteur wilde het interview afnemen! Als een kleine ‘Ajax-pleister op de wonde’ heeft de redactie wel besloten om een foto van Paul met zijn terras te plaatsen (foto).  



Een Ajax-terras! (deel 2) (op pagina 7)

Vierentwintig uur later… de redactie van deze krant is op dinsdagochtend wederom bij elkaar gekomen. Met spoed! Er zijn een aantal argumenten aangedragen door redactieleden die, na een nachtje erover geslapen te hebben, het misschien niet verstandig vinden om een artikel met een hoog Ajax-gehalte te boycotten. 


‘Weet je hoeveel fans Ajax heeft in Eerde?’ Of: ‘die staan vrijdag allemaal hier op de stoep, en niet om een kopje thee te drinken!’ ‘Eentje is zelfs op kickboksles gegaan, die wil ik wel graag te vriend houden, hoor.’ 


Ziehier, zomaar wat losse opmerkingen tijdens het spoedoverleg, om aan te geven dat er nog eens goed moest worden nagedacht over het genomen besluit. Rond de klok van drie uur in de middag, na een lange, zware, intensieve en alle afwegingen te hebben meegenomen vergadering werd besloten om toch een redacteur naar het Geronimoplein te sturen om er een artikel over te maken. Als tegenprestatie mocht hij wel (stiekem) zijn PSV-onderbroek aandoen. Zijn verslag.  


Zijn hele vakantie heeft Paul van de Meerakker er vorig jaar voor opgeofferd. Om een terras te maken met daarin verwerkt… het Ajax-logo! “Ik had twee weken vakantie, en ik dacht: dat doe ik even. Ik had ergens op internet een plaatje gezien van een soortgelijk terras, vond dat leuk en wilde dat ook in mijn tuin.” 


Dus zo geschiedde. Paul ging aan de slag. Hij bracht het logo met daarin verwerkt de Griekse god Ajax terug tot simpele lijnen van zo’n drie en een halve centimeter breed en plotte de tekening op ware grootte uit. Vervolgens begon hij aan het leggen van de witte stenen (de achtergrond) in een ronde cirkel. Het terras heeft een diameter van zo’n drie en een halve meter. “Toen heb ik de tekening op ware grootte op het terras gelegd en heb met een slijptol zeg maar de lijnen in de stenen gegraveerd, om ze daarna te kunnen zagen op een zaagtafel met waterkoeling.” Monnikenwerk? “In het begin ging het nog niet zo soepel, maar naarmate de uren verstreken word je steeds handiger.” En uren heeft hij gemaakt. “In totaal honderdtwintig uur, verdeeld over twee weken. Ook op zondag doorgewerkt. De buren waren het op een gegeven moment wel wat beu, maar gelukkig gingen ze veel fietsen zodat ze niet de gehele dag in de herrie zaten.”


Na al dat noeste arbeid en twee versleten zaagbladen verder mag het resultaat er zeer zeker zijn. Het logo ziet er ‘strak’ uit. “Ik was wel blij toen het klaar was, ben dan ook trots op het resultaat. Onder ons gezegd, niet iedereen die hier komt en dit ziet is blij”, glimlacht hij. 


Maar wat als hij ooit een keer verhuist? Paul: “Meenemen is geen optie, het zijn zoveel stukjes steen, die krijg je nooit meer zo neergelegd. Ik had, maar dat is achteraf, er een plaat onder moeten leggen, dan had het zo opgetild kunnen worden mocht dat nodig zijn. 


Zijn meesterwerk bleef niet onopgemerkt in Ajax-kringen. Daan van Rozendaal heeft in het begin meegeholpen en heeft het eindresultaat op zijn Facebook-pagina gezet en al vrij vlug kreeg het bericht meer dan 40.000 views. “Ook van de makers van het terras, wat ik gezien had op internet, reageerde. Hun reactie: ‘het logo is erop geplakt, dat is niet echt!’. Hahaha! 


En zo stond ik een keer op de tribune in de Johan Cruijff Arena toen iemand langs mij die foto op Facebook liet zien. Hé, dacht ik, die ken ik! Leuk toch?” 


Alle Eerdse Ajax-fans zullen ondertussen het terras wel een keer met eigen ogen gezien hebben. Maar ben je bijvoorbeeld supporter van PSV, Feijenoord of VVV-Venlo, en wil je het kunstwerk ook een keer zien, of misschien wel ideeën opdoen om in de achtertuin een soortgelijk terras neer te leggen met het logo van jouw cluppie, Paul kan je vast en zeker met raad en daad bijstaan…  











Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


17 juni 2019

Dorpsraad Eerde - Openbaar Spreekuur

De Brink Eerde

20:00 uur


19 juni 2019

Het Leijhuis locatie Eerde

Den Binnenhof

09:30-12:00 uur


22 juni 2019

Eucharistieviering

Eerdse Kerk

19:00 uur


23 juni 2019

Verzamelbeurs

De Brink Eerde

09:00-12:00 uur


26 juni 2019

Het Leijhuis locatie Eerde

Den Binnenhof

09:30-12:00 uur


1 juli 2019

Dorpsraad Eerde - Openbaar Spreekuur

De Brink Eerde

20:00 uur


6 juli 2019

30+ Party

Café-zaal 't Hooghuys

21:00 uur


7 juli 2019

Pannenkoekendag

Eerdse Molen

12:00-15:00 uur


27-30 juli 2019

Kermis Eerde


28 juli 2019

Jaarmarkt Eerde

11:00-17:00 uur


8 september 2019

Greenkids Activiteit

De Berghut

09:30-11:30 uur


3 - 6 oktober 2019

Eerdse Ondernemers Vereniging -

Feestweekend 40-jarig bestaan


2 november 2019

Tribute to the Cats Band

De Brink Eerde

20:00 uur