Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047 


Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2012 in de Eerdse Krant hebben gestaan.


EERDSE KRANT - 5 januari 2012


Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2012?


Morgenavond wordt in De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekend gemaakt tijdens de prinsenzitting van CV De Oivers. Dat betekent ook dat aan de regeerperiode van Prins Eric d’n Urste, de eerste prins ook met een eigen krantje, een einde is gekomen. Tijd om ontspannen en met wat bier een blik terug te werpen.


We zitten op het podium van De Brink, dé plek waar, zeg een jaar geleden, Eric werd onthuld als de nieuwe Heerser van Eerde. “Een legendarische plek, een plaats die ik niet zal vergeten”, zegt Eric als hij is aangeschoven aan de ‘interviewtafel’.


“In oktober 2010 krijg ik een telefoontje van Mark van de Meerakker en Hilde van Gompel, met de vraag of ze op bezoek mochten komen. Oeioei dacht ik, dat is heel bijzonder en dan gaat er op zo’n moment veel door je heen. Ik dacht in eerste instantie dat ze me kwamen vragen als adjudant, dat dacht ik stellig. We spraken onderweg ergens af, en omdat ik een auto met geblindeerde achterramen heb, zijn Mark en Hilde achter in mijn auto gesprongen en zijn we zo naar ons huis gereden. Daar aangekomen: klik, de garagedeur open, het hele spul naar binnen, garagedeur dicht en klaar. Haha!


Toen het gesprek, mijn vrouw Margret erbij, en even later kwam dé vraag: ofdat wij Prins en Prinses van d’Eerd wilden worden. Margret zei direct ‘ja, dat doen wij’, waarop ik zei: ja, dat doen wij! Iedereen weet dat ik een carnavalsdier ben, ik ben nauw betrokken bij het carnavalsgebeuren en zit al zo’n tien jaar in het bestuur als penningmeester, dus op zo’n moment heb je twee keuzes: ja of... ja!”


De koffie is op, het is na drie uur ’s middags (Eric en Jan de Wilt hebben afgesproken om tijdens carnavalsactiviteiten nooit voor drie uur te drinken), dus tijd voor iets anders.


Eric vertelt ondertussen vrolijk verder: ”Toen zijn we na gaan denken over onze adjudant, maar eigenlijk was dat niet moeilijk, want ik had het al ooit eens met Jeroen van Gaalen over gehad: stel dat ze mij als Prins vragen, dan wil ik jou als adjudant. Gelukkig zei hij meteen ‘ja’, en toen is de trein gaan rollen.


Het voelde alsof ik in een compleet nieuw tijdperk terecht kwam. In de maanden november en december zit je als bestuur veel bij elkaar, maar ditmaal had ik in een soort van dubbelfunctie, omdat we ook met iets anders bezig waren. Zo gingen Margret en ik bijvoorbeeld naar een aantal recepties toe, maar dan kijk je er wel met heel andere ogen naar dan anders. Later zeiden enkele leden van de Raad van Elf dat het opviel dat wij ‘uit het niets’ naar die recepties gingen. Maar dat was achteraf, verder eigenlijk liep alles op rolletjes naar de grote onthulling toe. Niemand die ook maar een vermoeden had of iets tegen me zei, niets.”


“Rond Kerst en Oud en Nieuw hebben wij de gewoonte om te gaan skiën. We wilde die traditie niet stoppen, anders zou het misschien ook opvallen, dus zijn we gewoon gegaan. Ik moet wel zeggen dat ik met een bepaalde reserve geskied heb. De zwarte pistes bijvoorbeeld heb ik links laten liggen, maar verder zonder brokken die dagen doorgekomen.”


“Daarna gaat alles snel en voor je het weet is het vrijdagavond, de avond van de onthulling”, vervolgt Eric. “Ik heb, zogenaamd als bestuurslid van de carnavalsclub, Marloes van der Donk en Cindy Verkuijlen van de toneelvereniging gevraagd ofdat ze mee wilde spelen in het stukje van onze onthulling, zij moesten als kapsters krullen bij de vrouwen inzetten. Verder hebben we op de avond van de onthulling nog meer tipjes van de sluier opgelicht, zoals door bierviltjes op tafel neer te leggen met daarop een afbeelding van straatwerk en krullen. Iedereen zat te gissen naar een kapster of timmerman, maar niemand naar de krul van de staart van een varken. Mooi toch!”


Kort daarvoor is Eric de kelder ingedoken: het omkleden was zo gepiept. Adjudant Jeroen, die op krukken liep, liep ondertussen De Brink uit en zei dat ie naar huis ging maar meteen daarna ook via de zij-ingang de kelder in dook. Eric ging trouwens de kelder in met een bladje bier, dit onder het mom dat dit voor de nieuwe prins was. “Ik bestelde met een stalen gezicht het blad bier bij Angela, zei tegen haar: zet dit maar op de rekening van de carnavalsclub, en ben de kelder in gegaan en niet meer ‘teruggekomen’. Een gi-gan-tisch hoogtepunt is die vrijdagavond!”


We strekken de benen even en gooien de glazen nog een keer vol. Een paar pittige hapjes laten de smaakpupillen nog verder glunderen. Zenuwachtig is Eric totaal niet geweest. “Wie is er nu zenuwachtig voor een feest?” geeft hij aan. Wel heeft hij in de eerste uren, tijdens ‘het rondsjouwen in d’Eerd’, last van een te grote steek. Oorzaak? Zijn voorganger...


Eric stipt ook de receptie als hoogtepunt aan: “Dat is ongekend. Complimenten aan De Oivers hoe ze dit allemaal geregeld hebben, fantastisch goed! Je krijgt de raarste cadeaus. Ik denk dat we misschien wel 1000 paracetamol pillen heb gekregen. Heel apart. Ik ben ze nu nog aan het slikken die we op die receptie hebben gekregen. Volgens mij bederven ze niet, zeker als je ze op tijd inneemt... Waar ik me wel aan gestoord heb op die dag is dat sommige carnavalsclubs het over politiek schijnen te moeten hebben. Ze halen dingen uit de kast, die ook betrekking hebben op Eerde, waarvan ik denk: waarom? Dat vind ik jammer.”


“Wat me verder is bijgebleven zijn de reacties van de kinderen. Op de jeugdavond word je als een bepaald idool gezien, je ziet dat aan hun pretoogjes hoe ze naar je kijken. De meiden bijvoorbeeld keken ook heel erg tegen prinses Margret op. Prachtig, daar kan ik enorm van genieten.”


“Een moment wat ik ook nooit meer zal vergeten is het moment tijdens de opening van carnaval, in de carnavalsmis, toen de eerste trede van de preekstoel mijn schoen raakte. Het is eigenlijk ‘not done’ om je preek van daaruit te vertellen, maar ik heb een familietraditie in ere gehouden, want ook mijn oom Jan deed het zo. Het is zo mooi hoe de kerkgangers reageerden toen ik omhoog stiefelde: er klonk rumoer en iedereen gniffelde. Prachtig! Toen ik net was gevraagd was ik al van plan om dit te doen. Zie het als een ludieke muiterij. We hebben continu geprobeerd om het iets anders dan anders te doen.”


Twee ‘zwarte momenten’ heeft Eric ook meegemaakt in zijn regeerperiode. “De inbraak in ons huis op carnavalszaterdag was natuurlijk zwaar klote. We hebben die nacht nog puingeruimd, want het was een zooitje in huis, en zijn met tranen in de ogen naar bed gegaan. De volgende morgen hebben we een knop omgezet en zijn we, ondanks toch soms nog heftige momenten, carnaval gaan vieren. Die dit op zijn geweten hebben, hebben d’Eerd iets aangedaan”, zegt hij stellig."En dat we op de woensdag, de dag na carnaval, te horen kregen van Adjudant Jeroen en Hofdame Marsha dat hun ongeboren kindje was overleden. Dat was nóg heftiger.”


De glazen zijn leeg, Eric heeft nog twee mooie slotgedachtes in petto. “Als prins word je geleefd van ’s morgenvroeg tot ‘s nachts, maar het kost geen tijd maar het levert juist tijd op. Je bent met een hele hoop andere dingen bezig dan in je dagelijks werk of leven. Dat levert creatieve gedachten op die je weer kunt gebruiken op het werk of in je familie, dus dat is tijdwinst.” En twee: “Heel d‘Eerd moet zich geroepen voelen om carnaval te starten én te sluiten in de kerk. Dus d’Eerd: blijf carnaval vieren!”


Dan is het tijd om vooruit te blikken, naar die spannende dag van morgen. De Eerdse Krant schrijft wederom een prijsvraag uit: Weet jij wie de nieuwe Prins van Oiversland wordt? Die vraag is, weliswaar ver in de ‘blessuretijd’ van dit interview, natuurlijk ook aan Prins Eric d’n Urste gesteld. Hij tipt... uw redacteur! Waarom, is dan de vraag? “Omdat je het nu pas vraagt”, is zijn antwoord.


Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten als de wiedeweerga, voor morgen (vrijdag) 20.11 uur, binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. De minimumleeftijd is 16 jaar. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. Volgende week wordt in de Eerdse Krant de (mogelijke) winna(a)r(es) bekend gemaakt.




EERDSE KRANT - 12 januari 2012


Knoepert


De periode Kerst en Oud en Nieuw en carnaval gaan dit jaar naadloos in elkaar over. Dit was treffend te zien afgelopen zondagmorgen. Om precies elf minuten over elf waren twee heren in de Haakakker hun ‘buurtkerstboom’ aan het opruimen.


Eentje daarvan, ‘Rene Bekkers’, had de avond ervoor nog een spetterend optreden weggegeven in ‘TVOH’ tijdens de prinsenpresentatie in De Brink, deze morgen is hij samen met een andere Rene, Rene Peters (rechts), druk in touw om de ‘knoepert’ op te ruimen.


Kosten noch moeite waren ditmaal gespaard door die buurtschap. Deze kerstboom komt namelijk uit het Maaskantje. En wie Maaskantje zegt, denkt dezer dagen meteen aan de New Kids. Sterker: deze boom, zeggen de twee, heeft meegespeeld in hun nieuwste film New Kids Nitro! Wauw, vet, Cool!


Dat moet een paar eurootjes gekost hebben? Rene: “Het heeft 30% van ons wijkbudget gekost, maaaaar dan heb je ook wat!” De andere ‘Rene’ dacht dat ie nog in ‘The Voice’ zat en ging gewoon door met optreden. Eén fan (op de fiets!) kwam kijken. Of de boom ondertussen ook echt is opgeruimd is niet bekend bij de redactie.




EERDSE KRANT - 23 februari 2012


Eric van Houtum beleeft mooiste dag van zijn leven! 


Koning vur ’n dag


Wie wil dat nu niet, koning voor een dag zijn. Hoe je dat wordt én hoe dat voelt, daar weet Eric van Houtum intussen alles van. Vrijdagavond, rond de klok van elf over elf, werd op het Vudelfeest bekend dat hij, alias Erica T., de koning van Vudel van 2012 is geworden (foto).


Het ‘jongensboek’ begint op zaterdag 11 februari. Opeens krijgt Eric te horen dat hij bij de genomineerden zit die kans maakt om koning voor een dag te worden bij Vudel. Zijn vriend Jurre heeft hem, voor de gein, opgegeven om daar aan mee te doen. Meer dan 140 aanmeldingen komen binnen en tot Eric’s eigen verbazing zit hij bij de laatste elf (hoogstwaarschijnlijk een niet willekeurig genomen getal). Dat is op zich al een prestatie.


Mensen kunnen vanaf dan hun stemmen uitbrengen via sms. Op de website van Vudel is de tussenstand te volgen. Bij de eerste tussenstanden staat Eric een straatlengte achter op de nummer een, maar na een paar dagen begint de ‘inhaalrace’. Via media, onder andere deze krant, wordt er een ‘campagne’ gestart om Eric op de eerste plaats te krijgen. Alles en iedereen is ermee bezig. Op twitter is ook een heftige strijd gaande, ieder heeft zijn eigen favoriet en die moet gepromoot worden.


Na een paar dagen is het duidelijk: er blijven nog twee kanshebbers over. Ene Ashwin Posthumus uit Veghel en... onze eigen Eric! Dag na dag komt Eric dichterbij en op donderdagmiddag, een dag voor het Vudelfeest, is er ‘breaking news’ te melden. Eric gaat, om met een wielerterm te spreken, erop en erover! Hij staat op de eerste plaats! De spanning neemt dan voelbaar toe. Het zal toch niet waar zijn dat de eerste democratisch gekozen Koning van Vudel uit Oiversland gaat komen. Eric slaapt slecht die dagen, zegt ie, en hij krijgt tig telefoontjes en sms’jes per dag die maar over één ding gaan... Maar er is geen weg meer terug, want Eric geeft op een gegeven moment aan dat hij wil winnen, hij gaat er helemaal voor. Zelfs de dag voor het grote Vudelfeest is er nog een ‘campagnefeestje’ in De Driesprong, alles wordt uit de kast gehaald om maar stemmen te vergaren.


Dan is het vrijdag, dé dag. Op vrijdagmiddag is op de website niet meer zien hoeveel stemmen iemand heeft, vanaf dan wordt het bidden op een goed eindresultaat. Rond de klok van zes uur arriveert Eric bij het Vudelfeest. Hij wordt gebracht in een zwarte Suzuki Swift. Of het een voorteken was of niet, bij aankomst staat er ongewild een ‘d’Eerds ontvangstcomité’ op hem te wachten. Een gedeelte van de 55-plussers, zij zijn naar het middagprogramma in de tent van het Vudelfeest geweest (Eric heeft daar ook nog campagne gevoerd), staat nog op de bus te wachten die hen naar Eerde zal brengen. Maar die terugreis verloopt niet helemaal soepel. De ‘oudjes’ wensen Eric succes en hij loopt vervolgens met zijn entourage het feestgedruis in, niet wetende wat hem die avond nog te wachten staat.


Het Vudelfeest! Meer dan 7000 (!) carnavalsvierders zijn er die avond. Wat zo’n twaalf jaar geleden begon met een klein feestje en een prins, notabene in De Driesprong hier in Eerde, is uitgegroeid tot dé opening van carnaval. Je komt oren en ogen tekort, alles is mega mega! De sfeer is er enorm. Het gaat er ook gemoedelijk aan toe. De organisatie heeft alles tot in de puntjes geregeld. Op het grote podium, het podium waar later de nieuwe koning onthult zal gaan worden, vermaken de gebroeders Ko, One Two Trio en vele andere het ‘Vudelvolk’.


Vele jeugdige Eerdenaren zijn er ook weer bij, ook zij voelen allemaal de spanning wat er komen gaat. In de loop van de avond zie je dat in de grote zaal langzaam er een ‘enclave met Eerdenaren’ ontstaat. De hoofdmoot bestaat uit de vriendengroep van Eric, de Harde Zeikers. Massaal zijn ze aanwezig voor hun Eric. In hun carnavalskledij, oogverblindend feloranje, vallen ze extra op. Dan geeft de klok elf minuten na elf uur aan, de onthulling van de nieuwe Vudelkoning staat op het program. De muziek dooft voor even. Alle elf kanshebbers worden samen op het podium geroepen. Dan telt men af van tien tot één en worden de verlossende woorden gesproken: Koning vur ’n dag is geworden... Eric van Houtum!! De hel breekt los, muziek knalt loeihard uit de speakers, camera’s flitsen zich dol, een ware confettiregen daalt neer en in die ‘regenbui’ gaat Eric he-le-maal uit zijn dak van vreugde. Wat een ontlading, prachtig om te zien. Ook het ‘oranje-kamp’ ontploft van pure blijdschap. Iedereen is in extase. Nog vol van ongeloof en vol met adrenaline krijgt Eric dé kroon opgezet en komt hij in de geschiedenisboeken van het Vudelrijk te staan. De aanwezige media duikt boven op hem, eventjes is hij ‘wereldnieuws’.


Eric verlaat dan het podium, Frans Duijs zet het feest verder. Bij terugkomst in de zaal krijgt dé Koning vele felicitaties. Iedereen wil met hem op de foto, het is een gekkenhuis. Eric geniet met volle teugen van de aandacht, de spanning zie je als het ware van hem afglijden. Het zweet parelt op zijn gezicht. Je ziet dat die zweetdruppels ook dronken van vreugde zijn. Als klap op de vuurpijl sluit de topformatie Memphis Maniacs met een topoptreden het topfeest af.


Iets na enen is het gedaan en gaan de lampen aan. Terwijl iedereen aan het zoeken is naar zijn of haar fiets, of staat te wachten op een taxi, staat er voor Koning Eric gepast vervoer klaar: een witte limousine! De privéchauffeur, James is zijn naam, opent de achterportier, er worden vlug nog wat foto’s geschoten en Eric stapt met een tiental gelukkigen in om de terugweg in te zetten naar Oiversland. In de limo staat de champagne koud voor de koning en zijn gasten. Natuurlijk! What else? Die wordt snel soldaat gemaakt, ondertussen iedereen luid zingend ‘Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!’ Een passend einde van wat je kunt noemen één groot sprookje. De gebroeders Ko...uuuh...Grimm zouden dit niet hebben kunnen bedenken!




EERDSE KRANT - 8 maart 2012


Primeur: Klepperavond voor de jeugd


De laatste stuiptrekking van carnavalsminnend Eerde is steevast de Klepperavond. Een paar weken nadat de pruiken, de malle pakken, serpentines en confetti weer voor een klein jaar de kast in kunnen, geeft carnavalsvereniging De Oivers iedereen de gelegenheid om te ‘klepperen’ over het afgelopen carnavalsjaar. Afgelopen vrijdag, in café ’t Hooghuys, kreeg iedereen die kans.


Maar voor het eerst had de Klepperavond ook een ‘voorprogramma’: een klepperavond voor de jeugd! Slim bedacht. Kinderen en hun ouders waren welkom. Na afloop was de jeugdcommissie van CV De Oivers tevreden over het verloop en de opkomst. Zo’n twintig kinderen en een tiental ouders gaven gehoor aan de uitnodiging. Een hele mooie opkomst!


Het is klokslag zes uur, het tijdstip dat de Klepperavond moet beginnen. De jeugdcommissie zit er klaar voor, evenals de ‘grote’ voorzitter van De Oivers en de pers. Maar ook bij de jeugd zit het ‘Brabants kwartiertje’ al in het bloed, want het overgrote deel komt in dat ‘kwartiertje’ pas binnen. Er wordt dan al wel genoeg geklepperd, maar meer over andere zaken...


Als ook de jeugdheersers binnen zijn opent commissievoorzitter Richard Habraken de bijeenkomst. Stap voor stap doorloopt hij wat er het afgelopen carnavalsseizoen allemaal is gebeurd. Tussendoor krijgen de kleine Oiverkes de gelegenheid om vragen te stellen en of opmerkingen te plaatsen. Een microfoon heeft Richard niet nodig, maar soms overstijgt het geluid van rinkelende ijsblokjes, tikkende lepeltjes tegen kopjes of gegiechel de stem van de voorzitter. Of, zoals dat zo mooi heet, er valt elke minuut wel wat te beleven voor de neutrale toeschouwer.


Maar de jeugdcommissie, aanwezig waren naast Richard Leonie Brouwers en Sharon Jansen, houdt zich prima staande in het ‘kindergeweld’ en laat de bijeenkomst soepel verlopen. Af en toe een kort pauze doet wonderen, want de aandacht vasthouden is, begrijpelijkerwijs, soms een beetje moeilijk voor de kinderen.


Over van alles en nog wat wordt er geklepperd, van de jeugddisco tot de optocht. Telkens vliegen er al dan niet bruikbare opmerkingen richting de commissie. Na iets meer dan twee uur klepperen (incluis pauzes en het ‘kwartiertje’) sluit de commissievoorzitter af met ‘bedankt voor jullie aanwezigheid en alaaf!’ En de rust keerde weder...




EERDSE KRANT - 29 maart 2012


Eerste dikkebandenwedstrijd in Eerde


Spanning en plezier (met een traan)


Levi van der Heijden is er al weken mee bezig, zo vertelt haar vader vlak voor de start. Er is speciaal voor haar een crossfiets geprepareerd, ze draagt een superblitse roze helm, ze is er helemaal klaar voor.


Maar kort nadat het ‘startschot’ geklonken heeft, rollen de tranen over haar wangen. Achter op het parcours gaat het niet helemaal naar wens en huilend vervolgt ze haar weg. Maar ze zet door, ze zet haar fietsje niet aan de kant, ze geeft niet op. Dat is wat je noemt karakter tonen. Bij het passeren van de finish wordt ze telkens luid aangemoedigd door het talrijke publiek, zij kunnen dit waarderen. Na drie rondjes snikken komt Levi over de eindstreep. Ze zet haar fiets aan de kant en loopt vlug naar papa om lekker uit te huilen op zijn ‘troostende’ schouder (foto). Ook vader Arie heeft het zichtbaar een beetje moeilijk, maar met wat drinken en bemoedigende woorden drogen de tranen van Levi op. Als ze dan ook nog eens een tas vol hebbedingetjes en een ijscobon krijgt, klaart ze helemaal op.


Tegelijkertijd klaart ook het weer op tijdens deze eerste editie van de Eerdse dikkebandenrace. Het is nog mistig en koud tijdens de eerste wedstrijden, maar rond het middaguur is het goed toeven met een stralende lentezon op camping Het Goeie Leven, de locatie waar de wedstrijden plaatsvinden. Het parcours is snel, bochtig maar vooral overzichtelijk. Het schijnt getekend te zijn door ene ‘Adrianus van der Poel’ - een compliment aan zijn adres is dan ook op zijn plaats. Je kunt de rennertjes goed volgen tijdens hun race. De kleinsten hebben een iets korter parcours, ze gaan net voor de vijver linksaf, de groteren fietsen om de vijver heen.


Naast Levi rijden er nog meer Eerdse deelnemers mee, bijvoorbeeld de gebroeders Bart (4 jaar) en Wouter (6 jaar) de Bruin. Ze starten allebei ’s morgens, maar de oudste van de twee had liever ’s middags gestart omdat hij naar eigen zeggen dan fitter is. Maar ze hebben allebei veel plezier gehad en doen de volgende keer zeker weer mee.


Ton Fassbender, initiatiefnemer van deze eerste dikkebandenrace, is druk in de weer tijdens deze dag. Van hoofd permanence tot speaker, overal is hij te vinden, te horen en is hij hét aanspreekpunt. Hij legt uit wat een dikkebandenrace precies is. “Dikkebandenrace is de officiële benaming voor jeugdwedstrijden waar kinderen kunnen kennismaken met de wielersport. Doel hierbij is om meisjes en jongens warm te krijgen voor wielrennen, veldrijden of mountainbiken. Deelnemen kan alleen als kinderen geen wedstrijdlicentie hebben.


Tijdens de dikkebandenwedstrijden kunnen de renners zich in drie categorieën kwalificeren voor de landelijke finaledag die wordt gehouden op 22 september in Valkenburg tijdens het WK wielrennen. Kwalificeren kon dus ook in Eerde.”


Hoe is de dag verlopen? Ton: “Het waren erg leuke wedstrijden om te zien, er werd gestreden voor elke centimeter. Vooral de strijd in de laatste categorie was er een om van te smullen. Vier renners streden volop voor de ereplaatsen en na vijf ronden kwamen ze sprintend over de finish. 30 meter verder lagen ze alle vier languit in het gras bij te komen van hun knallende finale. Een erg mooi afsluiting van de diverse wedstrijden. Totaal hebben er 42 kinderen deelgenomen, dankzij tuinderij Van de Ven, Rabobank en Merida Bikes kregen allen een leuke attentie mee. Ook kregen ze na afloop een ijsje om nog even te genieten van ‘het goeie leven’.”


“Hopelijk kunnen we een volgende keer rekenen op wat meer deelnemers. Nu viel het samen met het voorjaarsoptreden van de fanfare met haar jeugdleden. Tim Coppelmans en Luuk van Berkel hebben het weten te combineren. De crossfiets bij De Brink geparkeerd en na hun optreden met volle vaart naar de camping, net op tijd om mee te doen. Wat denk je, beide scoren een beker in hun categorie, een vette pluim jongens”, aldus een tevreden organisator.




EERDSE KRANT - 12 april 2012


Pas op voor overstekende (baby) eekhoorns!


Lente! Dit betekent dat alle planten weer wakker worden, de bloemen uitschieten, de zon zich meer laat zien en we voorzichtig aan wat beter weer gaan denken. Alhoewel, de laatste weken lijkt het wel weer winter. Wind, kou en regen in plaats van zonneschijn.


Voorjaar betekent ook dat er weer vele jonge dieren worden geboren en dat je bijvoorbeeld weer lammetjes in de wei ziet. Een alledaags beeld zeg maar dat ieder jaar terugkomt. Maar afgelopen vrijdag rond het middaguur trokken twee andere jonge diertjes de aandacht, diertjes die je niet elke dag ziet en zeker niet in het centrum van Eerde. Het waren namelijk twee piepjonge eekhoorntjes!


Eekhoorns zijn normaliter zeer schuw, een keer met je ogen knipperen en ze ‘vliegen’ weg, maar moeder eekhoorn had kennelijk besloten om haar kroost de wijde wereld te laten ontdekken. Uw verslaggever is er toevallig ook en ziet en hoort wonderlijke verhalen van omstanders en maakt het schouwspel ook zelf van zeer dichtbij mee: baby eekhoorntjes op ontdekkingsreis. De ‘ooh’s en de aah’s zijn veelvuldig te horen van passanten. Het is prachtig om die kleintjes te zien. Ze zijn ook zo schattig, je zou er bijna eentje mee naar huis willen nemen.


Zo vertelt een meneer uit Veghel dat hij even daarvoor bij de pinautomaat van de Rabobank stond en zo’n kleintje spontaan tegen zijn broekspijp omhoog kroop. Wauw! Vertel dat verhaal maar eens op een feestje, iedereen zit je dan met grote ogen aan te kijken en vraagt zich af of je je wel helemaal lekker voelt.


 

Maar het verhaal is echt, want even later doet de kleine dappere eekhoorn dat ook bij uw redacteur. Die ene is voor werkelijk niemand bang, want zo loopt hij (of is het een zij?) vlak voor een gelukkig net op tijd tot stilstand komende auto de Kapelstraat over, met moeder eekhoorn in zijn (of haar?) kielzog. Oef, dat ging maar net goed. Je ziet de bestuurder in de auto met zijn neus tegen het raam aangedrukt de beestjes nakijken en ietwat verdwaasd en denkend ‘zag ik dat nou goed?’ weer aanrijden. Binnenkort heeft Eerde de wereldprimeur met borden die aangeven dat je moet oppassen voor overstekende eekhoorns! Het zou zomaar kunnen.

 


Dan vindt mama eekhoorn dat het tijd is voor een ‘middagdutje’ en verdwijnt van ‘het toneel’. Maar één baby eekhoorn speelt nog even door, maar mist dan zijn (of haar?) moeder en roept haar met een soort van alarmroep vanuit een voortuin. Even later steekt het diertje de weg weer over en weg is ie.

 


Gelukkig heeft de ‘meneer uit Veghel’ een fototoestel bij zich zodat alles op de gevoelige plaat wordt vastgelegd. Wat een geluk, want uw redacteur is ‘onbewapend’. Daarom is het moraal van dit verhaal dan ook: redacteurs, ga nooit van huis zonder een fototoestel, want voor je het weet hangt er een baby eekhoorn aan je broek...




EERDSE KRANT - 3 mei 2012


De grootste hut van Eerde! 


Wie het afgelopen jaar op de Bergweg liep en ter hoogte van het speelveldje (achter de Busstraat) zich telkenmale afvroeg waar toch die timmergeluiden vandaan kwamen, krijgt bij deze het (verlossende) antwoord: van de bouw van de grootste hut van Eerde!


Uw redacteur kreeg een uitnodiging van de bouwers om eens een kijkje te komen nemen bij hun hut. Zeker toen ze ook nog eens zeiden dat het bouwwerk de grootste van heel Eerde is, werden alle verdere afspraken even ‘in de wacht gezet’ om dit nieuws als eerste medium ter wereld naar buiten te kunnen brengen. Afgelopen vrijdagmorgen, om 10:00 uur, was de afspraak om langs te komen voor een interview en foto.


‘Je mag ook al 10 minuten eerder komen als je wilt, wij zijn er toch’ kreeg uw redacteur nog mee. En zo geschiede. 10 minuten eerder dan afgesproken arriveert uw redacteur bij de bouwlocatie: achterin de tuin, tegen het speelveld aan, bij de familie Gasseling.


De kinderen springen op, want voordat er nog maar een voetstap op het gras is gezet, wordt de komst al opgemerkt. Na een vriendelijk doch een beetje zenuwachtige begroeting met de bouwers beantwoordt ‘bouwopzichter’ Timith Gasseling een spervuur aan vragen. Zoals: wiens idee was het en wanneer zijn jullie begonnen? Timith: “Het was mijn idee en we zijn vorig jaar op mijn verjaardag, dat is 8 juli, begonnen. Hebben jullie een tekening van tevoren gemaakt hoe het een en ander er uit moest komen te zien? “Nee hoor, wij weten gewoon hoe je een hut moet bouwen”, zegt Timith met een grote zelfverzekerdheid. Wie heeft er allemaal meegebouwd? Timith somt ze allemaal op: “Dat zijn Nick, Laura, Eva, Dane, Bodil, Stef, Luuk, Xavi, Senn, Bowey, Hidde, Janice en ikzelf.” Welke materialen hebben jullie gebruikt? “We hebben onder andere de pallets van de KinderVakantieWerk die over waren van vorig jaar gebruikt. We wilden ook iets speciaals bouwen, dus hebben we een hut met twee verdiepingen gebouwd.” Zozo, maar waarom twee verdiepingen? “Omdat een hut met één verdieping kleiner is”, geeft Timith als logisch antwoord.


Nu zeggen jullie dat deze hut de grootste van heel Eerde is, maar hoe weten jullie dat? Timith geeft een helder antwoord: “Ik ben gaan kijken bij de kinderen van school die een hut hebben en die zijn allemaal kleiner dan de onze.” Is de hut van alle gemakken voorzien? “Er staat een kastje in, een stoel en een bank die je kunt gebruiken als tafeltje. Er moet nog een slot op, maar daar wordt nog aan gewerkt.”


Alle vragen worden meteen beantwoord, maar zoals het een goede journalist betaamt, bewaart hij de lastigste vragen voor het laatst. Wat te denken van deze: heeft de hut een naam? “Uuuh, nee, die heeft het niet”, wordt er aarzelend gereageerd, “we gaan even in overleg.” Drie tellen later hebben ze een naam voor de hut gevonden: Four Ever Hut. Een hele mooie naam voor een hut. Die staat genoteerd! Oeps, fout genoteerd meneer de redacteur, want het moet zo geschreven worden: 4EverHut! Dat is de moderne (jeugd)taal van tegenwoordig.


Dan de laatste vraag. Door wie en wanneer wordt de hut officieel geopend, want dat hoort toch bij de status van grote en speciale bouwprojecten? Ook hier in eerste instantie geen reactie van de kinderen. Maar het schijnt ondertussen geregeld te zijn. Een zeer speciaal iemand gaat de opening verrichten, althans dat heeft uw redacteur uit zeer betrouwbare bron vernomen. Wie het is moet nog geheim blijven, maar de grote opening is gepland op woensdagmiddag 23 mei a.s. rond de klok van 15:30 uur. Tot die tijd hebben de bouwers nog mooi de tijd om de laatste puntjes op de i te zetten, maar verdienen ze nu al een groot compliment voor hun inzet. Super gedaan!


Dan nog even een foto maken. Helaas zijn niet alle bouwers aanwezig om op de gevoelige plaat te worden vastgelegd. Bowey is er wel. De kleinste van het stel heeft speciaal voor de fotoshoot zijn zondagse jas aangedaan. Netjes opgevoed, die knul. Wie is Bowey? Hij ligt... languit op de grond!




EERDSE KRANT - 10 mei 2012


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp


Het zal het volgend seizoen even wennen zijn op sportpark De Glorie bij de Wijbosch Eerde Combinatie (WEC), want afgelopen zondag heeft Cor van der Burgt (64) een punt achter zijn voetbalcarrière gezet. Hij speelde die dag zijn laatste wedstrijd in competitieverband. Vijfenvijftig jaar lang heeft hij de kleuren van rood-wit met veel plezier verdedigd. Ongekend, tijd dus voor een interview op hét bankje met de voetbalicoon.


Helemaal ongeschonden is hij niet uit zijn laatste officiële wedstrijd gekomen, want zijn duim doet pijn, zegt hij bij het plaatsnemen. “Hij doet nu zeer ja, maar dit is gebeurd na de wedstrijd.” Uh, nà de wedstrijd? “Ja, vermoedelijk in de kantine. Hoe en waardoor weet ik echt niet”, zegt hij met een stalen gezicht.


Terug naar het begin. “Als negenjarig jongetje ben ik onder voetbal gegaan. Wijlen Brord Steenbakkers vroeg mij en andere kinderen hier in Eerde om bij WEC te komen voetballen. Ik weet nog dat er een hele hoop toen lid zijn geworden. Er zijn er nu niet zoveel meer over als ik zo rondkijk op het sportpark”, grapt Cor. “De eerste twee jaar speelden we een onderlinge competitie met Schijndel en Avanti, puur om kosten te besparen, want de club hoefde dan geen geld af te dragen aan de KNVB.”


Wat goed is komt snel, want op zijn zeventiende debuteerde Cor in WEC 1. Hij begint er als midvoor, een term uit de oude doos voor een positie in het elftal, maar alras staat hij in de achterste linie. “Ik was geen afmaker, had wel de snelheid maar het scoren was niet aan mij besteed. Dan zak je vanzelf naar achter”, geeft hij aan.


Zijn eerste (van twee) kampioenschappen als speler van WEC 1 kan hij zich nog helder voor de geest halen. Cor: “Dat was in het seizoen ‘71/’72. We hebben toen een week gefeest. In verschillende cafés kregen we een fustje bier en die moest natuurlijk worden leeggedronken. We hebben een week gepruufd.”


Veertien jaar heeft hij in het eerste elftal gespeeld, hij mocht niet langer. Waarom niet? “Toen ik begin dertig was kreeg ik per brief van het bestuur van WEC te horen dat ik bij de veteranen moest gaan voetballen. Ik was te oud!” Zijn gezichtsuitdrukking zegt genoeg. “Vandaag de dag niet meer voor te stellen natuurlijk, maar zo ging dat vruuger.”


Hij heeft nog een leuke anekdote als eerste elftalspeler. “We moesten tegen Berlicum spelen. Ergens tijdens de wedstrijd was mijn tegenstander me te vlug af, hij draaide weg. Om hem tegen te houden trok ik aan zijn broek, maar het volgende moment stond hij in zijn onderbroek want ik had zijn voetbalbroek in mijn hand. Hahaha, dat was een hilarisch moment! Een troost: het elastiekje van de broek zat nog om zijn middel!”


Tijd voor nog een bakje koffie. Het is perfect ‘slidingweer’. Het gras is vochtig van de druilregen, maar de takken en bladeren die boven ons hoofd hangen houden de meeste druppels tegen. De temperatuur is wel aangenaam.


Maar hoewel Cor dan een stapje lager gaat (lees: moet) voetballen, van het tweede elftal tot het ‘zevende’, overal viert hij wel een of meerdere kampioenschappen. Ook dit seizoen was het weer raak, bij WEC 7. “Afscheid nemen met een kampioenschap is altijd leuk natuurlijk. Het is tijd om stoppen. Nu vraagt iedereen wel aan me waarom ik stop en niet nog een paar jaar langer doorga met voetbal spelen. Maar hoe ouder hoe eigenwijzer, zeg ik dan. Want misschien hadden ze over een paar jaar wel gezegd waarom ik niet eerder was gestopt”, verklaart Cor zijn beslissing.


Dan de vraag over de tekst die achter op de rug van zijn kampioenschapshirtje staat. Daar staat te lezen: ’t beest uit d’Eerd. “Ja, dat is mijn bijnaam in dit elftal. Het zal wel komen omdat ik niet altijd het braafste jongetje op het veld ben geweest. Maar ik was nooit gemeen of zo, zie het eerder als fanatisme.”


Aanstaande woensdag krijgt Cor een afscheidswedstrijd aangeboden door WEC. De aanvang is om 19:00 uur. “Het zal een emotioneel moment worden. Ik zal het competitievoetbal, zeker in het begin, wel gaan missen. De training op de donderdagavond wil ik wel aanhouden, dit is goed voor de conditie.”


Maar Cor is binnen WEC zeker geen grijze muis te noemen en hij zal meer dan één keer per week zijn gezicht laten zien. Hij is zeker de laatste jaren, sinds hij met pensioen is gegaan, bijna elke dag wel te vinden op het sportpark in Wijbosch-Zuid. Zo zit hij al 21 jaar in het hoofdbestuur, maakt hij het clubblad mee, zit hij in de ‘werkploeg’ en traint hij de jeugd op de woensdagmiddag.


Cor tot slot: “Vroeger had ik altijd een tas met voetbalspelen in de auto staan. Ook al hoefde ik niet te voetballen, die tas had ik altijd bij me want mocht er ergens een mannetje nodig zijn, dan kon ik meespelen. Ik speelde soms wel twee wedstrijden op een dag. Ik heb altijd met veel plezier gevoetbald.”


Dat moét wel, anders houd niemand het vijfenvijftig jaar en ruim over de duizend gespeelde wedstrijden vol. 




EERDSE KRANT - 31 mei 2012


Niemand minder dan de burgemeester zelf knipt lintje door


Grootste hut van Eerde op originele wijze geopend!


Het was zowat het best bewaarde geheim op het ‘westelijk halfrond’ de laatste paar weken: wie zou dé hut gaan open? Vorige week woensdag was het zover.


De pers is massaal uitgerukt om over dit grote geheim zelf te kunnen berichten. Het, jawel, Brabants Dagblad is aanwezig, natuurlijk Stadskrant Veghel en uiteraard Skyline TV met een cameraploeg zijn present. SBS6? Nee die is er niet, ook de krant van wakker Nederland wordt niet gesignaleerd. Wel onze collega’s van de Eerdse Klanken en... vanzelfsprekend uw redacteur!


Voor de collega’s is het natuurlijk wel spannend wie de opening zal verrichten, maar voor uw redacteur geldt dat niet, want het was al bekend op de burelen van deze krant wie dat zou gaan doen. Sterker, wat als een niet echt reëel idee leek in eerste instantie, werd door een toevallige samenloop van omstandigheden wel realiseerbaar.


Daarom even terug in de tijd. Tijdens het interview met de kinderen over de grootste hut van Eerde, op de vrijdag voor Koninginnedag van dit jaar, stelde uw redacteur de vraag wie de hut zou gaan openen. Doordat niemand daaraan had gedacht stelde uw redacteur voor om de burgemeester van Veghel, Ina Adema, te vragen. Dat vonden ze een pracht plan.


Gezeten aan de keukentafel, onder het genot van een lekker bakje koffie bij de familie Gasseling, werd daarna in de ‘redactievergadering op locatie’ besloten om maar eens een te poging wagen...


Zo gezegd, zo gedaan dus. Een redacteur werd onmiddellijk op pad gestuurd. Die middag nog, slechts een paar uur (!) later, werd de burgemeester gevraagd, dit net nadat ze de versierselen had opgespeld in De Blauwe Kei aan de decorandi. Ze reageerde gelijk enthousiast, een datum in haar drukke agenda werd geprikt en zie, drie weken later opent ze de hut! Tjakka! Deze redacteur komt vast en zeker ook in aanmerking voor een speldje, die heeft puik werk afgeleverd...


Terug naar vorige week woensdag. Alles is leuk aangekleed en er is voor een hapje en een drankje gezorgd door de familie Gasseling. Er is een lint gespannen, de burgemeester krijgt een schaar op (zoals het hoort) een kussentje aangereikt en met één vlotte knipbeweging opent ze onder een regen van cameraflitsen officieel de hut!


De burgemeester liet in haar woordje vooraf weten dat ze nog niet echt bekend is met openingen, dit was pas haar vierde keer dat ze een lintje mocht doorknippen. Maar het ging haar goed af, ze mag zich al een routinier noemen.


De kinderen zijn hartstikke blij. Vol trots laten ze de burgemeester de hut zien en krijgt ze een rondleiding. De entourage waarin dit alles plaatsvond, onder andere het prachtige weer, was mooi te noemen. 4EverHut, zoals de hut officieel heet, is op een wel hele originele manier geopend en dat levert voor de kinderen (én ook voor de burgemeester zelf) leuke foto’s op voor in het plakboek.




EERDSE KRANT - 31 mei 2012


Omstandigheden zijn wel verre van ideaal voor de lopers bij eerste editie


Vlagheideloop kent groot deelnemersveld


De Vlagheideloop mag een groot succes worden genoemd. Een kleine 250 lopers deden mee aan deze eerste loop, die op tweede pinksterdag werd gehouden op de Vlagheide. De Vlagheideloop was onderdeel van de open dag van het recreatiegebied in wording. Vele Eerdenaren liepen mee.


Ondanks dat het weer eigenlijk te warm was om te lopen, schreven zich op de dag zelf nog vele deelnemers in. Voor de organisatie was het een beetje improviseren, zij hadden dit aantal ook niet verwacht, maar schijnbaar moeiteloos werd alles geklaard en kon er rond de klok van 10:00 uur het startschot worden gegeven voor de jeugdlopers. Gedeputeerde Van den Hout had de eer om met een vuurpijl de jeugd op gang te schieten. 


Laura Kok uit Helmond was veruit de snelste en liep de 2,5 kilometer in iets meer dan tien minuten. De elfjarige is dan ook lid van een atletiekclub en haar prijzenkast puilt, niet zo verwonderlijk, uit van de bekers. Op de tweede plaats eindigde Cas Lankhorst uit Warnsveld. Hij droeg het startnummer dertien en dat bracht toch een beetje ongeluk, want na afloop liep hij wat hinkelend rond. Wat is er gebeurd? Cas: “Ik heb een spiertje verrekt, het doet een beetje pijn nu. Maar gelukkig hebben we morgen (dinsdag, red.) geen school, we hebben studiedag, dus dat komt goed uit.” De vader van Cas loopt ook mee, hij doet ‘de vijf’. Als die de eindstreep passeert, is goed te zien hoe zwaar de omstandigheden zijn. Minutenlang hangt Ruben Lankhorst totaal uitgeput over een dranghek bij te komen. Cas wil de beker die hij gewonnen heeft aan zijn vader laten zien, maar die moet eerst bijkomen van de geleverde inspanningen (foto).


Maar hij is niet de enige. Na de finish zijn vele lopers aan het einde van zijn of haar Latijn. De toppers zijn na een minuutje of wat wel al weer redelijk aanspreekbaar, zij herstellen sneller.


Over de toppers gesproken. Je ziet hen al ruim van tevoren zich warmlopen en geconcentreerd toe leven naar de wedstrijd. Hoe anders gaat het met Anton van Hooft, een gelegenheidsloper zeg maar. Terwijl iedereen al helemaal klaar staat om te starten voor de vijf kilometer, komt Anton rustig aangewandeld, zijn startnummer is zelfs nog niet opgespeld. Zijn ‘begeleider’ (en broer) Aldwin verklaart. “Hij is ietwat laat ja, want hij moest zijn band van z’n fiets nog oppompen om naar hier te komen. Maar waarschijnlijk is hij ook gewoon te laat uit zijn bed gekomen. Ik heb het inschrijfgeld maar voldaan zojuist, daar had hij geen tijd meer voor.” Het ‘startschot’ klinkt en als een van de laatste begint ook Anton aan zijn vijf kilometer, mét het startnummer op het shirt...


Een aantal thuislopers doen wel mee voor de prijzen. In de tienkilometerloop is Peter Mijsberg ongenaakbaar. Van start tot finish loopt hij op kop en wint afgetekend. Ook Antoinette van de Laar levert een knappe prestatie, zij wint bij de vrouwen op de halve marathon. Marc van Gils haalt ook het podium, hij wordt derde op de vijf kilometer.




EERDSE KRANT - 7 juni 2012


De Verkuijlen-familiedag: altijd leuk én gezellig!?


De oplettende lezer heeft de ‘aftel-advertentie’ in de rubriek ‘Kleintjes’ in deze krant wel gezien. Al maanden is er afgeteld naar... Naar iets, maar wat? Deze week de bekendmaking van het grote ‘aftelgeheim’.


Speciaal voor Christ van Kronenburg hebben een aantal familieleden van de familie Verkuijlen net na de jaarwisseling besloten om Christ elke week op de hoogte te houden wanneer de familiedag weer plaats zou vinden, zodat hij zich daarop kon voorbereiden. Voorbereiden op wat? Op valsspelen, of, iets milder gezegd: de zaak zo proberen te manipuleren dat hij en zijn team wint bij het familiespel. De laatste twee edities zat hij telkenmale in het winnende team, maar de manier waarop dit gebeurde, roept grote vraagtekens op bij (sommige) familieleden.


De messen zijn dan ook geslepen als de loting van de teams begint. Christ heeft ook een paar handlangers in de familie die ook niet vies zijn om ‘de loop van de geschiedenis’ wat te beïnvloeden. Om bij elkaar in de groep te komen heeft Chris het volgende bedacht. Hij ziet de organisatie briefjes maken met daarop de nummers 1, 2 of 3 voor wie in welk team komt. Wat doet hij vervolgens, hij maakt ook drie briefjes met die nummers om zo bij zijn maten in het team te komen. Maar wat wil het lot, Christ heeft de nummers met een blauwe pen opgeschreven, die van de organisatie zijn met een rode pen geschreven! Een tegenvaller dus: plannetje mislukt. Maar... ditmaal zit hij wel in hetzelfde groepje als waar uw redacteur in zit. Die kan nu op zijn beurt alles eens mooi in de gaten houden wat hij zoal nog meer uitspookt. En, ook al is hij een ‘teamgenoot’, hij laat geen kans onbenut!


Christ laat iedereen voor aanvang fijntjes weten ‘dat drie jaar op rij winnen goed voor het zelfvertrouwen is’. Dat staat genoteerd. Hij heeft al met het thema ‘kracht’ en ‘geduld’ gewonnen, nu wil hij ook met het thema van dit jaar, ‘intelligentie’, winnen, zodat hij ‘op elk gebied’ de beste is.


Als iedereen dan uiteindelijk is ingedeeld, gaat het familiespel van start. De spelleidsters zijn Cindy Verkuijlen en Karin Steenbakkers. Zij hebben de zeer moeilijke taak om alles zo eerlijk mogelijk te laten lopen en zullen hun oren en ogen goed moeten gebruiken om dit ook werkelijk te laten gebeuren. In hun openingswoord wordt er dan ook gezegd dat niemand in discussie kan gaan over de uitslag. Zo, de toon is gezet, dat wordt weer een leuke dag samen met de familie... Na de eerste (van twee) ronde gaat team 3 aan kop met 31 punten, team 1 met onder andere Christ en uw redacteur zitten daar een puntje achter en team 2 volgt op drie punten. Wat zegt Christ bij het horen van de tussenstand: “Kunnen we dit even natellen?” Genoteerd.


Het spel bestaat ditmaal uit het beantwoorden van vragen, individueel en als team. Er komt van alles voorbij, van welke groep was Simon le Bon de zanger (makkelijke vraag), van wie de president is van een of ander land uit het Midden-Oosten (redelijk lastig vraag) tot wie de ‘roddeltantes’ zijn in de familie (moeilijke vraag). Na de tweede ronde dan de uitslag. Christ meldt nog wel vlug even dat hij trots is op zijn team. Genoteerd. Maar voelt hij nattigheid, dat zijn team (lees: hijzelf) het niet gaat redden?


Maar team 1 gaat het wel redden, met een behoorlijke voorsprong zelfs. Christ weer blij natuurlijk, je ziet hem ook opklaren. Hij heeft het toch weer geflikt, hij heeft ‘de triple’ binnen. En terecht, eerlijk is eerlijk, Christ heeft vele punten binnengehaald. In de naborrel wordt er nog lang en uitgebreid over van alles en nog wat geanalyseerd, tweemaal raden wie daarbij het hoogste woord heeft.


De organisatie van de familiedag van de familie Verkuijlen heeft weer puik werk afgeleverd, op enkele (kleine) incidentjes na is de dag goed verlopen. Over een klein halfjaar zal de discussie weer oplaaien, zijn de verwachtingen. Want het schijnt dat Christ een platte kar heeft geregeld voor een rondrit een dezer dagen door Eerde, maar niet al zijn teamgenoten zijn hiervan op de hoogte...




EERDSE KRANT - 6 september 2012


Een (sportieve) terugblik op de Eerdse zomer van 2012


We hebben een zomer vol met sportevenementen achter de rug. Wie olympisch goud won op de 100 meter, hoe ‘onze’ jongens het EK voetbal door de achterdeur verlieten of wie de twaalfde etappe won in de Tour de France weten we allemaal, maar wat gebeurde er in ons eigen dorpje Eerde. De Eerdse Krant kijkt terug op de Eerdse zomer van 2012.


Alle schoolkinderen kijken er al naar uit bij het begin van hun vakantie: de kindervakantieweek. Presentator van dienst tijdens de KVW was wederom Erik van de Ven. De talentvolle tonprater, toneelspeler én tafelvoetballer (‘mits ik unne goeie maat heb’) praatte drie dagen lang alles weer vakkundig aan elkaar. Op de foto is hij in actie tijdens de zeepkistenrace, de laatste activiteit van de kindervakantieweek. Voor Erik wegen de laatste loodjes niet het zwaarst: “Nee, die zijn juist het leukst!”


Het team van Berta 12, met Thijs de Wit, Luke van de Oever, Roanne Habraken, Joanita Ketelaars en Roselin Raaijmakers, stormt op de finish af - een parachute was nodig om ze tijdig af te remmen. Ze legden het parcours het snelste af en wonnen zodoende de zeepkistenrace. Bij de streep zien we een zeer fanatieke groepsleider. Frank van Helvoort (rechts op foto) schreeuwt zijn groepje naar de overwinning. Het team gaat dan ook uit zijn dak bij het horen dat ze de snelste tijd hebben neergezet.  “We gingen voor goud, dat was onze doelstelling”, zegt Frank glunderend na afloop. “Dit is mijn eerste keer als coach, dit is hartstikke leuk. Vanavond is er een receptie in ’t Hooghuys, daar zijn alle supporters welkom die ons een duwtje in de rug hebben gegeven.”


Wie niet sterk is moet slim zijn, zo moet men gedacht hebben bij het team van Berta 98. De meiden Taira Ketelaars, Jasmijn van de Velden, Merel Krol en Kris van de Pas verloren net na de start, op de rotonde van het parcours, hun opbouw. Kwam dat door een spontane windvlaag van links of hadden ze dit bewust zo gedaan. Presentator Erik van de Ven merkte direct na de finish al terecht op dat dit een slimme truc is zo om met mindere gewicht rond te rijden. Helaas mocht het niet baten voor ze, maar origineel is het wel.


Tijdens de zeepkistenrace liep een jonge dame rond met een bord waarop stond: vrouw zoekt boer. Het thema van de kindervakantieweek was dit jaar ‘de boerderij’. Dus, om met de woorden van Johan Cruijff te spreken, is het logischer om met zo’n bord op een ‘boerenactiviteit’ rond te gaan lopen dan in een kantoorpand in Amsterdam. De slagingskans moet theoretisch groter zijn...


Voor het derde jaar oprij is een troep ooievaars geland in Eerde. Op vrijdag 24 augustus streken een zestiental ooievaars neer achter in de wei bij familie Martien van de Ven aan de Abenhoefweg Voor even was Eerde weer Oiversland. Na een uurtje hielden de ooievaars het voor gezien en zetten ze koers richting het zuiden om te overwinteren.


KBO, Vivaan en bibliotheek Veghel organiseerden onder de naam Zomerse Ontmoetingen tal van activiteiten deze zomer. In de maanden juli en augustus werden er voor alle 55-plussers in de gemeente Veghel zowel creatieve als actieve activiteiten georganiseerd. Zo kon men bloemschikken, tekenen of beeldhouwen, of deelnemen aan zitdans, slow Zumba of aerobics voor senioren. Zo kon er ook deelgenomen worden aan een zestal wandelingen in de dorpen in de gemeente. Op donderdag 9 augustus was dat mogelijk hier in Eerde, het zogenaamde Ommetje Eerde. Onder leiding van Jan Gloudemans (foto, rechts) werd er vanuit Eerde naar ‘de berg’ gewandeld en weer terug. Met ‘de berg’ wordt natuurlijk de vuilstort bedoeld. Op zo’n 28 meter hoogte konden de deelnemers aan deze tocht genieten van het vergezicht - bij helder weer zijn 18 kerktorens te zien. Ondertussen vertelde Jan een verhaal over het gebied De Vlagheide.


Het weer. Tijdens de vakantieperiode waarschijnlijk het meest besproken. We hadden een paar weken geen goed weer, zoals de foto (gemaakt door Frans van Berkel) laat zien. Dan kwamen er grote wolken met regen boven ons dorpje drijven en als dan nog ergens de zon te zien is, krijg je een regenboog. Maar zo mooi als op deze dag ergens in juli te zien was, én vastgelegd, is toch wel zeldzaam.


Gelukkig waren er ook periodes met prachtig weer, het zogenaamde barbecue-weer. Ideaal weer dus voor een tuinfeestje, zoals bij de familie Van Gaalen in de Boomstraat. Even mee aangeschoven en het verhaal opgetekend van een aankomend talent.


Hij is nog maar net begonnen en de maand augustus zat al volgeboekt. De Tiësto’s van deze wereld krijgen een concurrent erbij want een veelbelovende dj is opgestaan. Mogen wij aan u voorstellen: DJ The Box (foto)! Hij komt uit Eerde en achter deze artiestennaam schuilt de 12-jarige Noah van Boxmeer. Uw redacteur was getuige van zijn tweede optreden, bij een tuinparty van een aantal Eerdse families. Het eerste wat opvalt is zijn draaitafel. Nam de diskjockey vroeger plaats achter een enorm drive-in installatie, een aantal roadies waren twee uur bezig om alles op te bouwen, de ‘draaitafel’ van DJ The Box is revolutionair te noemen. Alles (behalve de muziekboxen) zit in een kliko verwerkt! Huh, jawel, dezelfde die u en ik in de kleuren groen en donkergrijs hebben staan. Wauw, dat ziet er cool uit. De versterker zit ergens halverwege ingebouwd en steekt een stukje uit zijwand, de bak is aan de bovenkant dichtgemaakt waarop een toetsenbord staat en aan de binnenkant van de opengeklapte deksel is een computerscherm ingebouwd waarop alle informatie staat die de dj nodig heeft. Het tijdperk van de draaitafels is zo goed als voorbij als je dit zo ziet. Heb je dat zelf gemaakt, vragen we aan de ster in spe? “Nee, ik heb hulp gehad van mijn vader en ome Ruud had nog een oude pc die hij toch niet meer gebruikte.”


Een goede diskjockey voelt precies aan wat hij moet draaien, wat voor een publiek hij voor zich heeft. Noah heeft dat al goed in de vingers, want er zijn nummers te horen van Pink Floyd (speciaal voor de wat oudere, bijvoorbeeld voor een oud-Prins die vrolijk meedanst) tot het bekende deuntje van het Carnaval Festival uit de Efteling (speciaal voor de jeugdigen, bijvoorbeeld voor 2-jarige Mila die vrolijk meedanst). Uw redacteur is nogal een fan van de Britse popgroep Pet Shop Boys en vraagt aan Noah, uuuh correctie, en vraagt aan DJ The Box ofdat hij het nummer West End Girls wil draaien.


Dit is meteen ook een testje, eens kijken wat deze dj allemaal in zijn ‘koffer’ bij heeft. Maar met een druk op de knop, een tikkeltje naar beneden scrollen met de muis en hup, de eerste noten zijn al te horen. Knap dat je dit nummer ook hebt? “Ik heb ruim 56.000 nummers in mijn bestand zitten, dank je!”, antwoordt DJ The Box terug alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.


Dit gaat goed komen denkt uw redacteur. Hij stelt daarom aan Noah voor wanneer hij voor de eerste keer op partyeiland Ibiza mag optreden, daar treden alle grote diskjockeys van de wereld op, de Eerdse Krant er exclusief verslag van mag doen. “Deal”, zegt DJ The Box. ‘In the pocket’, denkt uw redacteur.


Dat Noah dit leuk vindt is niet zo verwonderlijk, want het blijkt dat ook zijn opa Mari ooit diskjockey is geweest. Het zit dus in zijn genen. Met alleen maar leuke en positieve reacties van de feestgangers over de dj verlaat uw redacteur de bruisende en snikhete party, met daarbij nog wel één aantekening. Een (terechte) opmerking door een feestganger gemaakt, die de vader en moeder van Noah goed in hun oren moeten knopen: op donderdag niet de verkeerde kliko aan de weg zetten...


Vakantie en werken rijmt samen niet, maar toch werd er her en der nog wat ‘gewerkt’, zoals op vrijdag 17 augustus. Het persbericht was kort en krachtig. Gemeenschapshuis De Brink bestaat dit jaar 40 jaar en dat zal op zaterdag 6 oktober groots gevierd worden met soos Paradise. Als een soort van kick-off werd op die vrijdag een aankondigingsbord geplaatst in het algemene publicatiebord van de gemeente Veghel, op de hoek Kapelstraat/Veerdonkstraat bij de ingang van Eerde. Een routineklus, zo was de indruk vooraf bij de redactie van deze krant. Een foto maken, een stukje tekst erbij en klaar is Kees. De praktijk bleek anders.


Onderweg naar ‘plaats delict’ zien we Antoinette van de Burgt, een van de bestuursleden van het stichtingsbestuur, met het bord onder de arm lopen. “Dit bord gebruikten we ook bij de boekenbeurs, dit komt nu mooi van pas”, zegt ze bij aankomst. “Het is wel wat beschadigd, omdat ik het andere keren in mij auto vervoerde. Dat kwam omdat het tegen het dashboard aan klemde, vandaar dat ik nu te voet ben. Er zal deze keer niets beschadigd worden...”


In het publicatiebord kunnen een viertal aankondigingsborden geplaatst worden, en omdat het bovenste al bezet is, kiest Antoinette dan de op een na bovenste uit, ‘dit valt het meeste op’. Maar in eerste instantie lijkt het bord niet te passen, maar via een slimmigheidje kan het bord wel worden geplaatst zonder iemand van de gemeente te laten komen. Maar dan blijkt het toch niet te gaan, want een tweetal tie-wraps voorkomen dat het bord in een soort van u-profiel gezet kan worden. Intussen zijn ook Ebert van Wanrooy en Susanne van Kronenburg, de twee bestuursleden die de officiële handeling gaan verrichten, gearriveerd. Niemand heeft iets scherps bij zich om die twee ‘spelbrekers’ door te snijden, tot Ebert in een flits Martien Toonen voorbij ziet rijden. Die heeft vast wel iets scherps bij, zegt Ebert en houdt hem staande. En jawel, een gordelsnijder kan ook gebruikt worden om tie-wraps door te snijden. De juiste man op de juiste plaats, zoals wel vaker...


Het was bijna wel een hele dure oplossing geworden, want bij het wegrijden (het keren op de Kapelstraat) kwam Martien bijna in botsing met een busje dat voorbijreed. Hij zag nog net op tijd over zijn schouder het busje aankomen en bezorgde het ABS-systeem van zijn auto wat werk, anders was het ‘boem’ geweest en kreeg Antoinette nog ongelijk ook.


Bord geplaatst, tijd voor de foto? Nee! Een aantal stukjes hout moest vervolgens het bord op zijn plaats houden omdat het ietsjes te smal was en een aantal houtjes dienden voor ondervulling zodat het bord wat hoger in de u-lijst komt te staan om zodoende de onderste regel tekst beter zichtbaar te maken. Nadat overbuurman Adriaan van Hooft heeft belooft dat hij ‘het gras zal maaien als het bord niet meer zichtbaar zal zijn’, kon dan toch eindelijk de foto worden gemaakt. Het gezegde ‘goed werk heeft tijd nodig’, was hier toch wel van toepassing.


Ook het straatbeeld in Eerde is een tikkeltje anders dan voor de vakantie, want ‘we’ zijn weer een paar paaltjes rijker. Vier stuks in totaal. Ze staan op het Sint-Antoniusplein. Ze dienen ervoor om een tweetal stroompunten (voor onder andere de kermisattracties) die in de grond zitten te beschermen.


Een medewerker van de gemeente Veghel vertelt bij het plaatsen van de paaltjes dat die deksels wel personenauto’s aan kunnen, maar als grote vrachtwagens eroverheen rijden gaan ze stuk. ‘De deksels zijn van hard kunststof en worden dan kapot gereden. Een deksel moet al vervangen worden, vandaar dat we voorzorgsmaatregelen nemen en deze paaltjes eromheen plaatsen. Deze kunnen wel tegen een stootje want ze zijn flexibel, zodat áls je er tegenaan rijdt je bumper niet meteen stuk.


In het donker zijn ze bovendien goed te zien want ze zijn reflecterend’, aldus de medewerker. De paaltjes op de foto zijn ondertussen vervangen door twee andere ‘soortgenoten’, de gemeentewerkers hadden namelijk de verkeerde paaltjes meegenomen. Toe aan vakantie?


Als laatste komen we weer terug op sport en maken we de cirkel rond in deze terugblik. Jan van Dijk speelde afgelopen zaterdag mee in de Veghelse Supercup. Een biljartwedstrijd waarin alle kampioenen van Veghel en haar kerkdorpen voor worden uitgenodigd. Ondanks dat vele supporters uit het Eerdse hem kwamen aanmoedigen, zowat de gehele biljartclub waar Jan biljart, Het Vrolijke Stootje, was aanwezig, lukte het niet om de halve finale te bereiken. ‘De Oiver’ was een maatje te klein voor ‘Reiger’ Ruud Cissen. “Ik had geen last van zenuwen”, zegt Jan na afloop, “maar wat bij mij niet goed ging, ging bij hem wel goed.”


En dan staat nog de uitslag wie de Europees kampioen voetbal goed voorspeld had. Weet u het nog, aan de vooravond van het EK mochten elf dames de finalisten en de kampioen voorspellen. Marloes van de Donk en Chantal van Kessel mogen zich echte voetbalkenners noemen, want zij voorspelden dat Spanje Europees kampioen zou worden. De tegenstander was niet Duitsland, zoals ze beide hadden voorspelt, maar Italië. Een felicitatie is op zijn plaats aan beide dames en als prijs krijgen ze een vrijkaart om over twee jaar weer mee te mogen doen aan het exclusieve damesvoetbaltotospel van de Eerdse Krant.




EERDSE KRANT - 13 september 2012


Huiskamergevoel tijdens spellenavond


Wereldkampioen blijf je voor eeuwig, lijkt het. Ook al is het inmiddels zo’n dertien jaar geleden, de term ‘wereldkampioen’ maakt iets los. Uw redacteur kreeg uit het Zijtaarse een niet alledaagse uitnodiging binnen: een Stratego-simultaan geven.


Een aantal mensen hebben de koppen bij elkaar gestoken en zijn een maandelijkse spellenavond gestart. Onder hen Martijn van de Wetering, hier in Eerde beter bekend als ‘meneer Martijn van groep 8’. Ze wilden op de eerste avond een ‘eyecatcher’ hebben en die wist Martijn, als een goed ingevoerde Reiger in Oiversland, wel eentje... De deal was zo gemaakt en afgelopen vrijdag ging uw redacteur, vergezeld met een doos vol met Stratego-spellen naar Zijtaart.


Het Dorpshuis in het klooster is een perfecte locatie voor dit gebeuren. Kosten nog moeite zijn gespaard door de organisatie, kennelijk is er nog wat over van het budget voor de ‘speciale gasten’, want ook de burgemeester van Veghel Ina Adema is aanwezig. Zij zal de openingszet, tevens de officiële opening van de spellenavonden, verrichten. Dat ze verstand heeft van lintjes opspelden of hutten openen, dat weten we, maar kent ze ook het spel Stratego? Ze vertelt dat het zeker dertig jaar geleden moet zijn dat ze het heeft gespeeld. “We kregen thuis geen spel, dus heb ik het ook niet vaak gespeeld”, geeft ze aan.


Voordat de burgemeester de openingszet verricht, doet Ton Rietbergen een woordje namens de organisatie. Geheel in stijl zegt hij het volgende: ‘Of ik het monopoly op praten heb, weet ik nog zo net niet - ik verdien er wel de kost mee, maar Stratego-technisch gezien is het Riskant om dat uit te buiten: als je wat weet te handelen als kolonist of teamgericht speelt als in de ban van de ring: want een bok schieten doe je eerder dan je in de gaten hebt! Mens erger je niet meteen en zit niet op je stokpaardje. Je kansen kunnen als dominostenen vallen en dan helpt er geen Trick-trac meer aan! Roll-it on of af, maar weeg je positie en al draaiend en schakend kun je je een Macchiavelli voelen om later tot de conclusie te komen dat je plotseling wel heel erg in de put zit. Geen nood! Je hebt goede kans op een hoge letterwaarde bij al je nadenken!’


Dan is het tijd om de stukken op te stellen waardoor de burgemeester haar openingszet kan uitvoeren (foto: Peter Vissers). Wat houdt simultaan spelen nu precies in? Simultaan spelen betekent dat je tegen meerdere spelers tegelijk speelt. In bijvoorbeeld het dammen of schaken is dit een inburgerde vorm, maar op Stratego-gebied niet. Omdat je de rang van de stukken van de tegenstanders niet ziet, is het zeer moeilijk om alles te onthouden als je tegen vier spelers tegelijk aan het spelen bent. Maar je bent een (oud-)wereldkampioen of niet, dus je wordt geacht dit allemaal te kunnen, zo is de algemene indruk bij de tegenspelers.


Ofdat het gelegen heeft aan die eerste zet is moeilijk te bewijzen, maar deze simultaanpartij gaat na een heftige strijd verdient naar de tegenstander. ‘Als we één vlag hier in Zijtaart kunnen houden, dan zijn we tevreden’, zegt hij nog vooraf. Uw redacteur weet wel beter, hij moet alle zeilen bijzetten om redelijk uit de strijd te komen: een paar partijen gaan verloren, een paar partijen worden gewonnen.


Maar wat centraal staat op deze avond, het eerste gedeelte van het woord ‘gezelschapsspellen’ zegt het al, maakt de uitslag van ondergeschikt belang. De organisatie heeft niet voor niets voor ogen om een huiskamergevoel te creëren en daar heeft deze eerste editie prima aan voldaan. Daarom zal de uitspraak van een meisje dat aandachtig over de schouder van een ander meisje meekijkt tijdens een partij, langer blijven hangen dan het resultaat. Ze zegt tegen haar moeder, die is binnengelopen om even te komen kijken, dat ze ‘tegen een beroemd iemand aan het spelen is’!


Op elke eerste vrijdag van de maand wordt er gespeelt in Zijtaart, de eerstvolgende keer is op 5 oktober. Iedereen, dus ook uit Eerde, is welkom vanaf 19:00 uur in het Dorpshuis in Zijtaart.




EERDSE KRANT - 27 september 2012 


De mysterieuze ‘moord’ in de Haakakker


Bewonersvereniging Haakakker organiseerde vrijdagavond een spannende activiteit. Er was een heuse moord gepleegd in de wijk en de verschillende rechercheteams moesten deze proberen op te lossen.


Om 19:00 uur werd er verzameld in De Brink en daar kregen alle teams een dossier met de nodige informatie. Want wat was er gebeurd? Erik van de Ven is die middag vermoord, en dat op zijn 35ste verjaardag nog wel! De teams moeten doormiddel van aanwijzingen van ooggetuigen, kaartjes die her en der zijn opgehangen en door ouderwets speurwerk achterhalen wie dit heeft gedaan, met welk moordwapen en op welke plek. Ieder team krijgt na deze korte inleiding en briefing tot 21:00 uur de tijd om de moord op te lossen.


Uw redacteur loopt mee met rechercheteam B, welke bestaat uit Hans en Lisa Habraken, Stefan en Imke Gordijn en Christ en Joey van Kronenburg. Het ‘moordgebied’ is globaal genomen de Kerkhoefweg, het oostelijke gedeelte van de Schoolhuisweg en de Haakakker. Na het dossier te hebben doorgespit gaat het team snel op pad, ook de factor tijd speelt mee in dit spel. Want bij gelijke stand is het team dat als eerste zijn lijstje heeft ingeleverd de winnaar. Voor de kinderen is het sowieso spannend, maar ook de papa’s in dit groepje doen fanatiek mee.


Omdat het al snel donker wordt, gaat het opsporen van foto’s waarop niet de dader staat en kaartjes met een aanwijzing moeilijk. Maar gelukkig heeft het team speurneus Lisa in haar gelederen, want als ze ergens een foto ziet hangen aan een lantaarnpaal of achter op een kastje, dan maakt ze daar een foto van met haar mobieltje en laat dat zien aan de commandant van het team. Op een paar plaatsen kan men ooggetuigen spreken, zoals bij een buurman van Erik, die net voor het tijdstip van de moord naar huis reed en bij het groot perkje nog een paar mensen bezig zag met schoffelen. Met deze informatie kan het rechercheteam B weer een mogelijke dader, locatie of moordwapen doorstrepen.


Het komt er kort gezegd op neer om zoveel mogelijke daders, moordwapens en moordplaatsen af te vinken tot je er van elk nog een over hebt. Het team weet echter alleen dat het moordwapen goed moet zijn, bij de moordplaats en dader moet een gok worden genomen.


Nadat alle teams terug zijn en Annie Verhoeven en Susanne van Kronenburg namens de bewonersvereniging de uitslag bekend maken, blijkt dat niemand alle drie de goede antwoorden heeft gevonden. Maar rechercheteam D, bestaande uit Marielle, Meike en Jorg Verhagen en Wendy en Niels van der Looij (foto) hebben er twee goed en hebben dat het snelste gedaan, dus zij mogen zich de beste speurneuzen van de Haakakker noemen. Voor de volledigheid: het moordwapen bleek een bloempot te zijn, in het speeltuintje bleek de moord te zijn gepleegd en de dader was John van Boxmeer.




EERDSE KRANT - 4 oktober 2012


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Deze keer een jubilaris op het bankje. Niet letterlijk maar figuurlijk, want gemeenschapshuis De Brink bestaat dit jaar 40 jaar en Antoinette van de Burgt (54) maakt al zo’n zeven jaar deel uit van het stichtingsbestuur.

 


“Ik zit sinds april 2005 in het bestuur en ik ben eigenlijk gewoon bestuurslid”, geeft ze aan. “Een van mijn eerste taken binnen het bestuur was dat ik genotuleerd heb voor de verschillende werkgroepen, waaronder die van de komende verbouwing. Toen even later de secretaris weg ging, heb ik die taak overgenomen, maar die is wat later weer overgenomen door Susanne van Kronenburg. Ik heb haar ondersteund en een beetje wegwijs gemaakt en ben ik me ondertussen ook weer op de verbouwing gaan richten. Maar als ze ergens iemand nodig hebben, dan spring ik ook bij. Een soort van duizendpoot dus? Een tikkeltje bescheiden: “Iedereen heeft zijn taken, we doen het met z’n allen samen.”


Hoe ben je in het bestuur gekomen? “Ik was voor in de tuin bezig en op dat moment kwam de vicevoorzitter Robbert van der Looij langs en vroeg of dat ik interesse had. Ik had me op dat moment ook net ergens anders bij aangemeld, dubde wat te doen, want als ik iets doe dan wil ik het ook goed doen, maar het leek me interessant en heb ja gezegd.”


De koffie wordt nog een keer ingeschonken, het zonnetje schijnt nog lekker wat op deze na zomerse dag in de Eerdse bossen. Het is genieten.


Dan naar de dag van overmorgen, naar zaterdag. Antoinette doet de pr voor deze avond, daarom zit ze ook op het bankje. “40 jaar gemeenschapshuis wilden we niet zomaar voorbij te laten gaan. We hebben vaak in vergaderingen met bewondering gesproken over de mensen van het eerste uur die in ’72 een gebouw hebben neergezet dat zeker 30 jaar heeft voldaan aan de eisen. Daarom vonden we dat er iets moest gebeuren. Eind vorig jaar hebben we besloten om te kiezen voor twee evenementen. We hebben in april een cabaretavond gehad en nu dus zaterdag het grote feest waar het dak eraf mag, want we gaan toch verbouwen”, grapt Antoinette.


“We hebben gekozen voor het thema van Soos Paradise, een begrip toen in die dagen, want het leuke is dat de zaal en toneel en zo nog precies hetzelfde als toen is. Na de verbouwing is dat weg, dus dat komt nu zo mooi uit.”


En de diskjockey? “Haha, ja die is ook dezelfde als toen, namelijk Frans Zegers. Er zijn zelfs platen uit Amerika overgekomen speciaal voor deze avond heb ik begrepen. Ze doen er alles voor! Iedereen is laaiend enthousiast om er een leuke avond van te maken. Daarnaast hebben we ook een tentoonstelling in de foyer over de soos, waar van alles uit de oude doos te zien zal zijn, van affiches tot toegangsbewijzen. Ik zal daar ook mee rond lopen, dat is eigenlijk wel mijn ding.”


Op het affiche van nu staat dat de consumptieprijs een euro bedraagt. Dat zijn nog eens prijzen in deze tijd, nietwaar? “Klopt, we hanteren ouderwetse prijzen.” En mag er dan ook gerookt worden? “Nee, we hanteren geen ouderwetse gebruiken.”

 

Even tussendoor, ben je zelf ook ooit naar die soos geweest, want je was toen 14 jaar oud, zeg maar de doelgroep? Eerst aarzelend: “Ik ben er wel eens ooit geweest ja, maar niet zo veel.” Dan lachend: “Dit was niet echt mijn ding, ik keek er ’s maandags niet naar uit bij wijze van spreken.”


Dan weer serieus: “We hebben verschillende mensen uitgenodigd, zoals oud-bestuursleden, oud-personeelsleden, gebruikers van De Brink. Het thema is soos Paradise, maar het is zeer zeker geen reünie van de soos. Iedereen is welkom, van jong tot oud, dus als je alleen naar de tentoonstelling wilt komen kijken en een bakje koffie wilt komen drinken, dan is dat ook mogelijk. De zaal is ingericht als feestgedeelte, in de foyer hebben we zitjes gecreëerd waar het wat rustiger is en blijft.


Als afsluiter de ‘beslissende’ vraag: gaat de deur op slot? Antoinette: “De deur blijft gewoon open, dus die gaat niet op slot net zoals vroeger het geval was. Vanaf 20:00 uur is iedereen welkom!”




EERDSE KRANT - 11 oktober 2012


Gemeenschapshuis De Brink viert 40-jarig jubileum


Het dak gaat er nèt niet af!


Het dak ging er niet van af, maar het scheelde niet veel. De jubileumavond van De Brink ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan mag gerust een succes worden genoemd: de dansvloer stond heel de avond vol.


Het jubileumfeest begon rustig, met een tentoonstelling in de foyer over het thema van deze avond: soos Paradise. Tientallen krantenknipsels, posters, oude foto’s en kaartjes en wat al niet meer lagen keurig verspreid in de ruimte en riep bij vele bezoekers mooie herinneringen op. Een groot gedeelte komt van Eimbert van den Oetelaar, een van de oprichters van de zo succesvolle soos in de jaren ’70.


Iets na negenen is het tijd om de avond officieel te openen. Antoon van den Tillaart, die zo’n dertig jaar bestuurslid van De Brink is geweest, kreeg die eer en kondigde de openingsplaat aan van Kool and the Gang met, heel toepasselijk, het nummer Celebration.


Frans van der Pol ‘mocht ook binnen’, hij had net als meer aanwezige bezoekers zijn entreepasje van 40 jaar geleden bij zich (foto links). “Ik heb een soort van rommeldoosje op mijn nachtkastje staan waarin ik alles bewaar, en daar zat dit pasje ook nog in”, zegt hij bij het laten zien van het ‘collector’s item’.


Net als 40 jaar geleden stond Frans Zegers heel de avond achter de knoppen. Onverstoord draait hij uren aan een stuk de plaatjes. Niet alleen van vinyl, zoals vroeger het geval was, maar nu ook van cd. Als wat later op de avond Peter Maffay met het nummer Du te horen is, weten de kenners van toen dat het ‘knuffelmoment’ is aangebroken en is het ouderwets schuifelen geblazen op de dansvloer.


Hij opende de avond met een woordje, Toine Priester, de voorzitter van het stichtingsbestuur van De Brink. Maar wacht eens even, is dit hem wel? Op het naamkaartje staat zijn naam, maar deze meneer lijkt wel verdacht veel op zijn... buurman!


Opmerkelijk was dat ook vele jeugdigen, die de soos enkel en alleen van verhalen kennen, op deze avond aanwezig waren. Maar het publiek bestond voor het overgrote deel toch uit de doelgroep die er toen wel bij waren, zoals dat zo mooi heet. En ze kwamen van heinde en verre. Zo staan een aantal dames uit Zijtaart gezellig wat te ‘buurten’ aan een bartafel. “Kijk”, zegt Bertus van Berkel een beetje stoer en wijzend naar hen, “die heb ik allemaal naar huis gebracht!” Marcia van den Tillaart en Ietje Rooijackers knikken bevestigend. “Als we dan bij de Rooiseweg kwamen, zagen we steeds bij ons thuis de lamp uitgaan. Ze konden ons zien aankomen door de lampen op onze fiets, want je kon bij wijze van spreken van hier af Zijtaart al zien liggen, vandaar.


Dan zien de dames toevalligerwijs Ties Hollanders voorbijkomen. Ties moet even stoppen. “Daar hebben we ook nog wel een leuk verhaal over”, melden ze. “Als we bij iemand thuis waren na afloop, dan riep Ties vaak ‘lamp uit, lamp uit’, ging hij op de grond liggen, hield een aansteker bij zijn k..t en zagen we een enorme steekvlam in het donker. Lachen!” We verlaten hun tafeltje, want wie weet met wat voor sterke verhalen ze nog meer mee komen aanzetten...


Ad van de Laar, nu wonend in Eerde maar toentertijd nog in Nijnsel, kwam ook in zijn jeugdjaren af en toe naar de soos. Maar hij kan zich nu niet meer herinneren dat hij lid was of zo’n pasje had. Hoe hij dan telkens is binnengekomen weet hij ook niet meer, maar dat zal altijd wel een raadsel blijven, ook na 40 jaar!


Maar er waren er ook een heleboel mensen die De Brink een warm hart toedragen en gewoon een gezellig avondje uit willen beleven, zoals Ad Bekkers, de voorzitter van de dorpsraad Eerde. Hij is naar eigen zeggen van de tweede helft van ’53, dus geen doelgroep toen, maar als we hem iets willen vragen over deze avond wordt hij ineens meegesleurd naar de dansvloer. De oorzaak: schuifelmuziek!


Ook Koning Eric van Houtum (‘nog een paar maandjes’) is present, hij vindt het top georganiseerd en hij bedankt verder iedereen.


Theo Vissers staat in de Foyer rustig wat te kletsen, met een pilsje in de hand. “Gisteravond stond ik op deze plek nog te biljarten tijdens de biljartavond van Ons Genoegen, maar ik ben vroeg naar huis gegaan. Morgen zijn ze veel goedkoper, zei ik bij het verlaten van De Brink. Haha. Ons vrouw zei al, want ben je vroeg thuis!”


Het dak ging er dan net niet af, iets anders ging wel ‘af’, namelijk het alarm. Nadat de lichten al waren aangegaan en iedereen aanstalten maakte, de een wat vlugger dan de ander, om naar huis te gaan ging ‘spontaan’ het alarm af. Dit duurde even voordat dit tot zwijgen werd gebracht, maar er was nog zo veel ‘herrie’ in De Brink te horen dat dit bijna het geluid van het alarm deed overstemmen.


Het laatste woord is aan de jarige job, aan het stichtingsbestuur van De Brink: ‘Het bestuur van gemeenschapshuis De Brink wil via deze weg iedereen bedanken die, op welke manier dan ook, meegewerkt heeft aan het slagen van de feestavond op 6 oktober jl. Ons 40-jarig jubileumfeest, met als thema ‘Soos Paradise’, was een geweldige avond met veel bezoekers en leuke positieve reacties. Een speciaal woord van dank aan de organisatoren van destijds, Frans Zegers en Eimbert van den Oetelaar. Ook deze keer hebben zij alles op alles gezet om van de avond een succes te maken. Namens het bestuur allemaal hartelijk bedankt!’




EERDSE KRANT - 25 oktober 2012


Eerdenaar Henk Wittenberg een van de makers


Uniek stripboek over Brabant


Als je aan een strip denkt denk je automatisch aan bijvoorbeeld Suske en Wiske, Kuifje of Astrix en Oblix, om maar wat te noemen. Maar Eerdenaar Henk Wittenberg en Danker Jan Oreel dachten hier anders over. Zij maakten een uniek stripboek over... de geschiedenis van Brabant!


Henk is in Oss geboren en al zo´n 13 jaar woonachtig in Eerde. Hij is illustrator en vormgever van beroep. Hij maakt onder andere platenboeken en geïllustreerde kaarten. Vorige week vrijdag heeft hij een boek, genaamd Brabant, daar brandt nog licht uitgebracht. Henk deed dit samen met zijn collega Danker Jan, die de tekeningen verzorgde. Henk kwam op het idee om een boek te maken over Brabant nadat hij dit ook samen met Danker Jan over de provincie Zeeland heeft gedaan.


250 mensen werd gevraagd om aandeelhouder te worden en 100 euro in te leggen zodat het boek gemaakt kon worden. Zij allen hebben nu dan ook de speciale uitgave, een collector’s item, ontvangen. Het boek Brabant, daar brandt nog licht is een stripboek, maar je kunt het eigenlijk niet helemaal als een stripboek zien. “Het is een boek waaruit je ook echt de geschiedenis van Brabant kunt leren op een leuke en spannende manier in de vorm van een strip”, aldus Henk.


Het boek gaat over een jongen en een meisje, genaamd Maarten en Eefje. Ze krijgen een reis door de tijd van de opa van Maarten. Via een applicatie op hun telefoons reizen de twee door de tijd en leren dus de geschiedenis van Brabant.


Het stripboek belicht in een notendop de geschiedenis van Brabant, het maken ervan kun je niet echt een ´notendop´ noemen. Vanaf begin april heeft Henk al zijn ander werk aan de kant gelegd en heeft hij 24/7, zoals hij dat noemt, aan het boek gewerkt. Henk daarover, lachend: “Mijn vrouw zag mij in het voorbijgaan wel eens hier thuis, ik heb me bij wijze van spreken ook nog een keer voorgesteld.”


Er is een heleboel speurwerk verricht om tot de juiste en correcte weergegeven plaatjes te komen. Henk legt bijvoorbeeld uit hoe de bovenste tekening op pagina 39 van het boek tot stand is gekomen. Het is een tekening waarbij te zien is de grensovergang bij Reusel tijdens de Eerste Wereldoorlog. Want: hoe zagen de grenswachters er toen uit? Hoe zagen de gebouwen eruit? En welke kleuren moesten er gebruikt worden? “Niet alles in het boek zal precies kloppen, bij deze tekening bijvoorbeeld heb ik de plaats van de grenspost naar eigen inzicht ingeschat”, zegt Henk hierover.


Henk woont in Eerde, dus: mooi dat Eerde en in het bijzonder de Eerdse molen er ook in voor komt. Maarten en Eefje zijn dan in Eerde tijdens de bevrijding en je ziet de geallieerde met parachutes uit de lucht komen vallen.


Hij is nu druk bezig om zijn boek te promoten. Op verschillende plaatsen in Brabant heeft Henk al het boek gepresenteerd. Op 2 november bijvoorbeeld, om 19:30 uur zal hij dat ook doen bij boekhandel Bek in Veghel, een presentatie en een signeersessie houden. Na een half jaar zal op het Hoeves bij Henk thuis het licht ’s nachts weer... uit zijn!




EERDSE KRANT - 1 november 2012


Wethouder wordt verrast door een ‘windvlaag’


Wandelroute officieel geopend


Vrijdagmiddag werd het Ommetje Eerde officieel geopend. Deze wandelroute is een initiatief van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen, in samenwerking met Coördinatiepunt Landschapsbeheer van Brabants Landschap en sponsoring van de Nationale Postcode Loterij.


Ad Bekkers, voorzitter van de natuurwerkgroep, sprak in zijn openingswoord dat Eerdenaar Bernard van Dam in een Brabantse krant in 1954 al een klemmend beroep deed om te behouden wat er toen nog was. “Met het ommetje wil de natuurwerkgroep eenheid in het gebied brengen, want de versnippering is een bedreiging voor de Eerdse Bergen. Het landschap en de natuur zijn de moeite waard”, zo gaf hij het belang aan.


Ook wethouder Annemieke van de Ven sprak de genodigden toe. Zij complimenteerde de natuurwerkgroep met deze mijlpaal. “Het proces ging niet zonder schuren en kraken, maar het gebied is iets bijzonders wat men moet koesteren”, aldus de wethouder.


Daarna was het tijd voor de officiële opening, bij de bosrand achter het ponyveldje. De wethouder schroefde het laatste oranje bordje, die de route aangeeft, op een houten paaltje. Deze werd vervolgens ‘ingezegend’ met zand, vuur, water en wind. Vooral de wind zorgde voor een leuke verrassing bij deze originele openingshandeling. Fia Fiers, die het woord deed namens de natuurwerkgroep, verzocht iedereen om hard te blazen om zo de ‘wind’ uit te beelden. Terwijl iedereen blaast opent ze plots de paraplu die ze bij zich heeft en waaruit ineens honderden blaadjes tevoorschijn komen. Ze verrast iedereen met deze handeling, maar nog het meest de wethouder die vlakbij staat. Die schrikt zich een hoedje, want de blaadjes waaien precies haar richting uit (foto). Wat een plaatselijke ‘windvlaag’ al dan niet kan veroorzaken...


De wandelroute start op het Antoniusplein en voert de wandelaar over kerkpaadjes, langs stuifduinen en akkers. Zondag was de opening voor het publiek en kon iedereen deze route lopen tijdens de herfstwandeling die georganiseerd werd door de natuurwerkgroep.




EERDSE KRANT - 8 november 2012


Eerdenaar in derby tussen Schijndel/Vitam Catering en Blauw Geel ’38/Jumbo


Een dagje Danny


De datum 4 november 2012 stond al bij het begin van dit voetbalseizoen onderstreept. Afgelopen zondag stond de derby Schijndel/Vitam Catering tegen Blauw Geel ‘38/Jumbo op het program in de landelijke hoofdklasse B. Voor de 23-jarige Danny Verbakel een bijzondere wedstrijd. Wonend en werkend in Eerde en Veghel, voetballend in Schijndel. De Eerdse Krant volgde de op het hoogste niveau voetballende Eerdenaar op de wedstrijddag.


11:30 uur Na een goede en koolhydratenrijke maaltijd meldt Danny zich op het sportpark Zuideinderpark in Schijndel.


12:15 uur Danny kijkt in de businessruimte naar de wedstrijd van het tweede elftal van Schijndel. Zijn teamgenoten en technische staf druppelen ook binnen.


12:40 uur Handtekening op de wedstrijdbal gezet. Verder heerst er een ontspannen sfeer bij de groep. Er is wel commotie over een goal van de tegenstander van Schijndel 2. Deze had volgens Jan en alleman de bal moeten afspelen op een meegelopen speler en niet voor eigen gewin moeten gaan. Danny gooit nog wat olie op het vuur en zou de bal gestift hebben. Hij krijgt dan ook de volle laag van zijn medespelers. Danny is duidelijk niet het stilste jongetje van de klas.


12:45 uur Het wordt stil in de businessruimte. De spelers schuiven aan een grote tafel en assistent-trainer Mario van Lith neemt het woord. Hij geeft een analyse van de tegenstander. Danny luistert aandachtig en is stiller dan zo-even daarvoor. Hij begint in de basis op de rechtsbuitenpositie. Trainer Mark Schenning neemt daarna het woord. Hij is glashelder, heeft niet veel woorden nodig. ‘Het lukt vandaag net niet bij hun, bij ons wel’ en ‘deze houden wij schoon’, wijzend op het eigen doel op de flipover.


13:05 uur De wedstrijdbespreking is klaar, Danny begeeft zich naar de kleedruimte en gaat zich omkleden. Tijd om barvrouw Nelly te vragen of dat het barpersoneel ook gespannen is voor deze derby. Nee, nul komma nu, zegt ze kort en krachtig met een grote glimlach.


13:30 uur Danny komt aan de bar een ‘AA-tje’ halen. “Doe ik altijd voor de thuiswedstrijd, een soort van bijgeloof”, geeft hij aan. Op badslippertjes en ingetapete enkels verdwijnt hij weer richting kleedkamers.


13:55 uur Danny begint aan de warming up. Het is ondertussen keihard gaan regen, maar Danny en de andere hebben daar geen aandacht voor, gedisciplineerd werken ze het programma af.


14:18 uur De warming up zit erop, iedereen gaat kletsnat naar binnen. De koppies staan gespannen. De Trainer over het weer: ‘Dit is een extra dimensie.’


14:30 uur De wedstrijd begint stipt op tijd. Danny speelt met rugnummer 22. Zolang hij bij deze club zit, en dat is al vijf jaar, speelt hij met dat nummer.


15:18 uur Rust. Danny zit in de kleedkamer voorovergebogen. De ontgoocheling druipt ervan af. Je kunt een speld horen vallen in kleedkamer 1. De blauw-gelen hebben nog geen enkele kans gehad maar de geel-blauwen staan wel met 0-2 achter. Na vier minuten gespeeld te hebben stond deze ruststand al op het bord door twee identieke goals. Een ‘geluk’ is dat een speler van Blauw Geel rood heeft gekregen, dus er is nog hoop op een goede afloop.


15:34 uur De tweede helft begint.


15:45 uur Vader Jan, een trouwe supporter, schreeuwt zijn zoon en Schijndel naar voren.


15:58 uur Het weer klaart op en na regen komt zonneschijn. Ook op het veld zijn er positieve ontwikkelingen voor Danny en zijn team, want een duidelijk sterker Schijndel komt langszij en scoort twee keer binnen twee minuten! Vooral bij de 2-2 is de ontlading enorm.


16:24 uur Einde wedstrijd. Het blijft 2-2. Danny geeft tegenstanders een hand, raapt de bidon aan de linkerzijlijn op, zijn vriendin Melanie die langs de kant staat krijgt een kus en moe maar ook zichtbaar niet tevreden zoekt hij de douches op.


16:45 uur Danny krijgt te horen dat hij Man of the match is als hij uit de kleedkamer komt. 10 minuten later geeft hij in de kantine aan de mascotte van de week Remco Eegerdingk (een kleinzoon van Henk van der Burgt) een pakketje voetbalspulletjes. Ook een woordje doen gaat hem goed af, want hij stelt de pupil ook een aantal vragen. Daarna is het even bijpraten met pa en supporters, dit onder het genot van een pilsje. Hijzelf is terugkijkend op de wedstrijd niet helemaal tevreden. “De eerste helft was redelijk, maar omdat er een spits bij kwam na rust werd het drukker voorin waarbij ik wat minder aan de bal kwam. Er had meer ingezeten voor ons, we hebben in de tweede helft nog verschillende aardige mogelijkheden gehad. Ik had vandaag graag willen scoren, zeker na de goede wedstrijd een week eerder.”


17:05 uur Danny wordt in de businessclub verwacht om een praatje met sponsors en genodigden te maken. Elke thuiswedstrijd worden een aantal spelers aangewezen om dit te doen. Danny beweegt zich gemakkelijk en soepel binnen de grootste voetbalvereniging van Schijndel. Anderen hebben dan ook een eenduidige mening over hem als persoon. Wasvrouw Marian noemt hem een sympathieke jongen, medespeler Mark Dobbelsteen omschrijft hem als een vriendelijke jongen en de voorzitter van RKSV Schijndel, Peter van Esch, noemt hem een echte clubman. Zelfs de trainer van tegenstander Blauw Geel, Francois Gesthuizen, is positief over Danny, hij noemt hem een vaardige speler.


17:40 uur Danny krijgt de prijs behorende bij Man of the Match uitgereikt. Daarna zijn alle ‘plichtplegingen’ voorbij en zit de voetbaldag voor hem erop.




EERDSE KRANT - 29 november 2012


Pratende Boom blikvanger op PeP-show


In de Efteling zullen ze er jaloers op zijn. Vrijdag, tijdens de Pep-show op de basisschool Petrus en Paulus, beleefde de Pratende Boom zijn wereldpremière. Met een paar tussenposes heeft de elfjarige Stijn van Berkel (foto) samen met zijn vader er een klein half jaar aan gewerkt. Het resultaat is in een woord schitterend te noemen!


Stijn is een echte kunstenaar en heel creatief, zeggen zijn vader en moeder over hem. Hij heeft ook al verschillende creaties meer gemaakt, maar deze slaat alles: een pratende boom! Stijn had een soortgelijke boom al eens in de Efteling gezien, op internet kwam hij een Italiaanse soortgenoot tegen en op een dag zei hij tegen vader: Die gaan wij ook maken! ‘Hoho’, zei zijn vader met fronsende wenkbrauwen, ‘dat gaan we niet doen’.


Maar Stijn bleef aanhouden en sloeg zelfs een ‘aanbieding’ van een iPad én een motor af! Dus zat er niets anders op voor zijn vader om mee te helpen met het bouwen van de boom.


Een dag na zijn optreden op school staat de boom weer rustig bij de familie Van Berkel in... de keuken. Hier staat ie al een tijdje, geven zijn vader en moeder aan. De boom staat hier mooi droog, buiten neerzetten zou nu zonde zijn.


Ze hebben foto’s gemaakt tijdens de bouw en deze in een flitsende presentatie in PowerPoint verwerkt. Stijn zei tegen meneer Martijn van groep 7/8 dat hij thuis ‘een boompje’ had gemaakt en of hij dit aan de klas mocht laten zien. Na wat aandringen vond de meneer dit goed. Halfweg moet de mond van de leraar en die van de leerlingen waarschijnlijk open zijn gevallen van verbazing, want ze waren meteen laaiend enthousiast. Meneer Martijn, na het zien van de presentatie, vol trots: ‘Die zit in míjn klas!’ En dus werd afgelopen vrijdagmorgen de boom op een klein aanhangertje gezet en van het Hoeves naar school gereden voor zijn eerste optreden. Dit moét een komisch gezicht opgeleverd hebben onderweg. Vertel dit maar eens bij het avondeten dat je die ochtend op de Eerdsebaan achter een pratende boom zat met je autootje...


De optredens van alle groepen waren die morgen op school van een hoog niveau, maar de Pratende Boom stal toch ook een klein beetje de show. Samen met twee presentatrices werd de PeP-show door het drietal mooi aan elkaar gepraat. De vele complimenten waren dan ook niet van de lucht. Voor de allerkleinsten die vooraan zaten moet het een hele beleving zijn geweest.


De volgende dag laat Stijn thuis zien hoe hij de verschillende delen van de ruim twee meter hoge boom kan laten bewegen. Hij kruipt hiervoor in de boom, die gemaakt is van aan elkaar gelaste olievaten en vervolgens met veel klop- en timmerwerk en vele bussen purschuim en blikken verf tot een levensecht geheel is gemaakt. Zelfs de jaarringen zijn zeer gedetailleerd aangebracht op de ‘neus’ en op stompen aan de bovenzijde.


Met zijn voet kan hij de ‘mond’ open en dicht doen en met zijn handen kan hij de ‘wenkbrauwen’ laten kantelen evenals de ‘oogleden’, ook los van elkaar, die open en dicht kunnen. Een prachtige constructie, hier is serieus over nagedacht.


Stijn vertelt vervolgens zo uit de losse pols nog een leuk verhaaltje en sluit af, net als op school, met een grote geeuw. De ogen gaan daarna langzaam dicht en op een slaperige toon zegt hij dat de boom nu gaat slapen. Sprookjesachtig mooi!





Naar boven






JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


21 september 2020

Verkoop Germamode/Buurtmiddag

Den Binnenhof

14:00 uur


24 september 2020

Dorpsraad Eerde -

Openbare vergadering 

De Brink Eerde

20:00 uur


26 september 2020

Eucharistieviering

Eerdse Kerk

19:00 uur


26, 27 en 28 september 2020

Toneelvereniging Eerde -

Boer Dumpt Vrouw

De Brink Eerde


28 september 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


6 oktober 2020

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier


12 oktober 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


23, 24 en 25 oktober 2020

Theaterkoor Stem -

Vlucht naar de Vrijheid

De Brink Eerde

Aanvang 20:00 uur

(23 en 24 oktober)

Aanvang 16:00 uur (25 oktober))


Eerdse KRANT

De Stelling

Eerdse KRANT

Archief

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Accepteren