JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047 


Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2013 in de Eerdse Krant hebben gestaan.


EERDSE KRANT - 3 januari 2013


Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2013?


Morgenavond wordt in De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekend gemaakt tijdens de prinsenzitting van CV De Oivers. Dat betekent ook dat aan de regeerperiode van Prins Robbert d’n Urste, de eerste twitterende Prins, een einde is gekomen. Tijd om met een biertje (en een cola) een blik terug te werpen.


We zitten op het podium van De Brink, dé plek waar bijna een jaar geleden Robbert werd onthuld als de nieuwe Heerser van Eerde. Robbert, jij bent voor dit traditionele interview de laatste Prins op dit ‘oude’ podium, weet je dat? “Ja, de volgende zit, als alles meezit, over een jaar op het nieuwe een stukje verderop.”


Terug naar ‘het begin’, in oktober. “Daags voor mijn verjaardag belde ene Jansen op. Huh, hebben wij iets besproken bij Jansen en Jansen dachten wij nog, want ons Renske pakte de telefoon op en die ‘meneer Jansen’ moest Wendy hebben. Die meneer Jansen bleek Mark van de Meerakker te zijn en het hart van Wendy begon meteen sneller te kloppen, want wij wisten dat in oktober meestal de periode is dat de nieuwe prins en adjudant wordt gevraagd. We hebben er even over nagedacht en we zeiden ja. Mooi ook dat Marijn en Rian ons wilden bijstaan als adjudant en hofdame.” 


Hoe ging de onthulling? Robbert: “Tot die onthulling was ik totaal niet zenuwachtig. Wendy had er ietsjes meer last van, ze is zelfs een paar kilo afgevallen door de spanning, maar dit mag geloof ik niet in de krant, hahaha. Maar die avond kreeg ikzelf ook de bibbers. Je staat dan in de doos te wachten, je hoort de muziek en de geroezemoes in de zaal, dat is spannend. Dan komt de knal en is het meteen half drie ’s nachts als je thuiskomt! Het gaat dan allemaal zo snel, voordat je in de zaal bent duurt al driekwartier, ze komen je halfweg de loop naar beneden al tegemoet. Die onthulling is zo iets unieks.


“Ik weet het nog als de dag van vandaag”, geeft Robbert aan, “het is een óngelofelijke ervaring als in ons geval de doos opengaat en de oerknal komt. Je kunt het niet beschrijven. Je moet het, om het te kunnen voelen, zelf mee hebben gemaakt denk ik. Je zit met z’n vieren, met m’n Prinses Wendy, Adjudant Marijn en Hofdame Rian, al drie maanden met het grootste geheim van d’Eerd, zo noem ik het, en dan in één keer: foep! Een geweldige ontlading."


De Prins kan even achteroverleunen. Wilfred Genee zou zeggen: ‘hou het vast’, want ondertussen zorgt de ‘ober’ ervoor dat het koffiekopje wordt vervangen door een glas met gerstenat.

 

Robbert gaat verder met zijn verhaal. “Ik had bijvoorbeeld ook nooit geen horloge aan als prins. Bewust ja. Ik had de tijd niet nodig, ik hoorde wel wanneer we naar huis gingen. Ik hoefde mij nergens niet druk over te maken, alles werd geregeld. Prachtig toch! Het is ongelofelijk wat iedereen allemaal deed voor ons. Bij de receptie bijvoorbeeld, hoeveel mensen iets gedaan hebben die dag. De familie maakt muziek en hebben hele verhalen, de hofkapel komt het podium op getoeterd en je ziet dan dat je kinderen ertussen lopen. Dat ze daar aan denken?”


Dan iets anders: je mag Robbert gerust een moderne Prins noemen, want hij heeft een heus twitteraccount, te weten: @PrinsRobbert1. “Haha, ja, maar om heerlijk te zijn, het is meer om te controleren wat de kinderen zoal doen op twitter, want ik heb zelf niet veel getwitterd.” Maar hij belooft in zijn ‘laatste week’ nog iets van zich te laten horen: “Ik moet nog wat bedenken, maar dat komt goed.”


Een minder moment in Robbert zijn regeerperiode is dat de Bijzondere Raadsvergadering niet doorging door het schietincident in Zijtaart. “Ik voelde die zondagavond al dat die vergadering ‘s maandags niet door zou gaan, dit was te heftig. Jammer natuurlijk, ik keek er naar uit.”


Robbert na het laatste rondje: “Je bent het visitekaartje van Eerde, op alle activiteiten, altijd. Er zijn een aantal protocollen en die mag je naar mijn mening ook niet laten verslonzen, dat maakt het prins zijn zo speciaal. Bijvoorbeeld op de maandagavond in ’t Hooghuys. Het was loeiheet, volle bak, maar ik hield mijn steek op en cape aan. Ik vind dat het niet gepast is om alleen in je blouse rond te lopen. Ik heb het op mijn eigen manier gedaan en dat vind ik ook de kracht van de carnavalsvereniging hier in d’Eerd. Wij kregen dat ook meteen van Mark van de Meerakker en Hilde van Gompel te horen toen we ja zeiden, dat iedere prins het op zijn eigen manier kan doen, of wat ze samen willen. Ik kijk met veel plezier terug op een jaar Prins van Oiversland.“


Dan is het tijd om vooruit te kijken, naar die spannende dag van morgen. De Eerdse Krant schrijft zoals ieder jaar een prijsvraag uit: weet jij wie de nieuwe Prins van Oiversland wordt? Die vraag is natuurlijk ook aan Prins Robbert d’n Urste gesteld. Hij noemt Theo van Heeswijk. “Ik denk dat de nieuwe Prins uit die hoek komt”, licht hij zijn antwoord toe.


Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten als de bliksem, voor morgenavond (vrijdag) 20:11 uur, binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. De minimumleeftijd is 16 jaar. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een hele meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. Volgende week wordt in de Eerdse Krant de (mogelijke) winna(a)r(es) bekend gemaakt.




EERDSE KRANT - 31 januari 2013


De regerend wereldkampioen wint ongeslagen The Masters


Meesters in Stratego


Zaterdag kruisten acht wereldkampioenen in Stratego met elkaar de degens in het prestigieuze The Masters. De regerend wereldkampioen trok aan het langste eind.


Zaterdagmorgen 09:00 uur. Een voor een arriveren de spelers bij de speellocatie, de bistro van camping Het Goeie Leven. De een woont op een steenworp afstand, de ander moet uit Midden-Duitsland komen en weer een ander is de dag ervoor al uit het noorden van Engeland vertrokken om deel te nemen aan een uniek Stratego-toernooi. Want nog nooit eerder werd er in de ruim 20-jarige geschiedenis van Stratego als een wedstrijdsport een toernooi gespeeld in deze samenstelling.


De spelers treffen een prachtige ambiance aan. De bistro is omgetoverd tot een ware Stratego-arena. Het zal de spelers dan ook aan niets ontbreken deze dag. Prima speeltafels, lekker zittende stoelen, voldoende licht, een hapje en een drankje bij de hand en een organisatieteam die alles in goede banen leidt. Ze kunnen zich volledig concentreren op zeven loeizware partijen Stratego, want dat staat al bij voorbaat vast. Heb je in de normale toernooien meestal in het begin een aantal ‘opwarmertjes’ als tegenstander of ergens tussendoor, vandaag is het gelijk vol aan de bak.


Als rond de klok van 10:00 uur iedereen er klaar voor is, kan de strijd beginnen. Maar niet voordat de spelers zijn voorgesteld. Onder de klanken van een lekker stukje muziek (toepasselijk: ‘We are the champions’) en draaiende lichtlampen roept mastercaller ‘koning-keizer-adjudant’ Eric van Houtum (in stijl gekleed: zwart pak met een zwart strikje) op zijn kenmerkende en ongeëvenaarde manier de spelers een voor een onder luid applaus de arena binnen. De spelers, maar ook de aanwezige toeschouwers, zijn getuige van een mooi stukje entertainment.


Nadat iedereen ‘bekomen’ is van de opening wordt het wat stiller in de bistro. De spelers nemen plaats achter het bord en even later hoor je uit die hoek alleen nog het tikken van de tijdsklokken.


Op de tafelkaartjes zie je wie tegen wie speelt, en zo zien we in ronde 1 de eerste wereldkampioen ooit, die van 1997, Peter van Bodegom uit Nederland, aan het werk tegen de laatste wereldkampioen, de Nederlander Pim Niemeijer. Het zou vader tegen zoon kunnen zijn: Peter is 55, Pim is 21. Zoon wint!


In de loop van de dag wordt het drukker en drukker in de bistro, de spelers doen hun ding en gaan onverstoord door. Maar je ziet aan de koppies dat het zwaar is. Na elke partij even vlug herstellen en dan weer gaan. Het is inmiddels al donker buiten, maar de laatste van in totaal 28 partijen die er gespeeld zijn die dag brengt ook de beslissing wie het toernooi wint. Vincent de Boer uit Nederland, drievoudig-wereldkampioen, redt het niet tegen Pim Niemeijer en daardoor is de benjamin van het deelnemersveld en de nummer 1 op de Stratego-ranking iedereen te slim af en wint verdient en ongeslagen de trofee.


Er spelen zes Nederlanders mee, want Nederland is de bakermat van het strategisch bordspel, maar ook een speler uit Duitsland en Engeland zijn van de partij. De Duits wereldkampioen van 2009, Steffen Annies, is die morgen al vroeg vanuit Duitsland ‘an getrieben’. Hij begint niet best, laat zijn Duitse gedrevenheid ook horen en zien, maar herstelt zich knap en wordt toch nog vierde. Hij heeft zelfs op het eind nog puf over om een potje tegen jeugdige toeschouwers te spelen. Een ware kampioen!


Richard Ratcliffe heeft een ‘bad day’. De Engelsman, de nummer 2 op de ranking en vooraf toch een van de favorieten voor toernooiwinst, gaat met vier verliespartijen en ‘slechts’ een vijfde plaats weer terug naar Sheffield.


Op plaats zes, zeven en acht eindigen, toeval of niet, de oudste spelers van het gezelschap. De nestor Peter van Bodegom begon ook zwak, maar herstelde zich prima en wordt keurig zesde. Uw redacteur is ook van de partij en speelt een vlak toernooi. Viermaal gelijk en drie verliespartijen, waarvan eentje ongelukkig. Winst zat er net niet in, dus ‘onopvallend’ op de zevende plaats geëindigd.


Hekkensluiter is recordkampioen Erik van de Berg uit Delft. De viervoudig-wereldkampioen begon met drie remises, maar toen was de brandstof kennelijk op en vindt hij zich op een positie in de eindstand terug op een plek wat hij nog nooit eerder heeft meegemaakt.


Naast Niemeijer en De Boer completeerde Luc Adriaansen uit Bladel, de andere Brabantse wereldkampioen, het podium. Hij speelt een prima toernooi en verliest slechts een partij.


Tijdens de sluitingsceremonie worden alle spelers in de bloemen gezet en zwaait de mastercaller, onder andere in zijn beste Duits en Engels, iedereen uit. De rookwolken van ‘het slagveld’ zijn dan al opgetrokken, even was Eerde het middelpunt van de wereld...




EERDSE KRANT - 21 februari 2013


Boek over vliegveld Schijndel/Eerde gepresenteerd


Theo Jansen presenteerde maandagmiddag in restaurant De Heerlijkheid in Schijndel zijn boek B.85 Schijndel. Het boek gaat over het vliegveld dat tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd aangelegd op de Vlagheide.


“Het vliegveld heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de bevrijding van Noord-Nederland”, zegt Theo Jansen (foto, 2e van rechts) in zijn openingswoord. Nadat parachutisten hier landen op 17 september 1944 en niet veel later verdreven waren was er door de geallieerden grote behoefte aan vliegvelden die zo dicht mogelijk bij de linies lagen. Na een verkenning in de omgeving van Den Bosch werd begin november besloten om een tijdelijke landingstrip op de Vlagheide neer te leggen. Hoewel het met de bodemgesteldheid van het terrein minder florissant was gesteld dan men van tevoren had ingeschat, begonnen 500 geallieerde militairen met het egaliseren en ophogen van het terrein. In drie weken tijd was het vliegveld, dat een afmeting had van 46 meter breed bij ruim 1500 meter lang, aangelegd.


Harrie van Berkel is een van de ‘bronnen’ die Theo Jansen heeft voorzien van informatie en aanwezig op de presentatie. “Ik las een aantal jaren geleden in het Schijndels Weekblad een oproep van Theo dat hij dit boek wilde gaan maken en of dat mensen zich wilde melden bij hem die hier meer over te vertellen hadden. Samen met onder andere Bert Steenbakkers, Jas van Heeswijk, Johan van den Tillaart, Piet Vissers, Harrie van Dijk, Frans van Berkel en Erin Janssen hebben we een aantal keer bij elkaar gezeten en herinneringen en verhalen uitgewisseld.”


Harrie kan zich de aanleg nog goed herinneren. “Ik was een jaar of tien jaar oud en we mochten niet gaan kijken van onze ouders. Ze vonden het veel te gevaarlijk natuurlijk, maar ik ben stiekem toch elke dag geweest.”


Eind december vertrokken en landden al de eerste vliegtuigen. In totaal zouden er tussen de 150 en 175 vliegtuigen hebben gestaan. Nog imposanter is het aantal personen dat het vliegveld draaiende hield. Anderhalf keer het aantal inwoners wat Eerde nu telt, zo’n tweeduizend personen, was dag en nacht in touw.


De eenheden van Schijndel hebben aan verschillende luchtoperaties meegedaan en hebben ondanks Duitse aanvallen op het vliegveld, er zijn minstens drie V1-raketten hier in de buurt gevallen, een belangrijke bijdrage geleverd in de strijd om Noord-Nederland.


Begin maart krijgt het Schijndelse squadron opdracht om naar Engeland te vliegen. Bij aankomst op een Engels vliegveld stond er een Dakota klaar om geëscorteerd te worden naar Brussel. Niet zomaar een escorte, maar een heel speciale, want niemand minder dan Koningin Wilhelmina verliet haar ballingsoord. De Luftwaffe was uitgeteld, de Koningin landde veilig in de Belgische hoofdstad Brussel.


Leo Hendrikx (foto, rechts) had de eer om het eerste exemplaar te ontvangen. Hij is de enige nog in Nederland levende vliegenier en toentertijd gelegerd in Schijndel. Daarna kregen ook de burgemeester van Schijndel Jetty Eugster en burgemeester Ina Adema van Veghel een exemplaar overhandigd. De presentatie mocht op een ruime belangstelling rekenen van de media. Zo maakte Omroep Brabant een item die later die dag te zien was in het nieuwsbulletin en was ene ‘Joost Zwagerman’ drukdoende met het maken van foto’s voor het plakboek van de familie Jansen.


Ook Harrie van Berkel kreeg een exemplaar en was benieuwd naar het eindresultaat. “Vanavond ga ik het zeker lezen, het zal geen dag onaangeroerd in de kast blijven liggen.”




 EERDSE KRANT - 7 maart 2013


Stichting d’Eerd Presenteert neemt organisatie op zich


Kermis in Eerde gewaarborgd


Even leek het of dat Eerde het dit jaar zonder kermis zou moeten doen, of met een sterk gedevalueerde uitgave. Stichting d’Eerd Presenteert heeft de handschoen opgepakt en neemt de organisatie op zich.


Nadat Stichting Oranje Comité Eerde in september vorig jaar besloot te stoppen met het organiseren van de jaarlijkse kermis en deze teruggaf aan de gemeente Veghel, was in eerste instantie het bedrijf Duursma Kermisorganisatie, dat in de gemeente Veghel meerdere kermissen exploiteert, de aangewezene om ook de kermis hier in Eerde voortaan te gaan exploiteren.


Hoewel het bedrijf tot 2015 de plicht heeft om hier in Eerde een kermis neer te zetten, dit is in een overeenkomst met de gemeente Veghel afgesproken, heeft het toch aangegeven hiervan af te willen zien. Er leek zich dus een situatie voor te doen dat Eerde zonder kermis zou komen te zitten, of een sterk gedevalueerde.


Reden voor stichting d’Eerd Presenteert, dat ook de jaarmarkt op kermiszondag organiseert, om met de gemeente en het bedrijf Duursma om de tafel te gaan zitten om te zien of er de mogelijkheid is om ook de kermis te gaan organiseren.


En die mogelijk was er, want dit jaar gaat stichting d’Eerd Presenteert de kermis organiseren, en wel in het laatste weekend van juli, van zaterdag 27 tot en met dinsdag 30 juli.


“We zijn ontzettend blij dat we de kermis voor Eerde hebben kunnen behouden”, laat stichting d’Eerd Presenteert desgevraagd weten. “We gaan in ieder geval voor dit jaar de organisatie op ons nemen. Na de kermis gaan we evalueren en zullen we bekijken hoe verder te gaan. We willen in eerste instantie op de oude voet verder. We hebben dan ook de garantie dat er attracties zullen komen. De opzet is wel om een prijsvriendelijke kermis neer te zetten, want we hebben de vrijheid om deze zelf in te vullen.”




EERDSE KRANT - 28 maart 2013


Nationale Boom’feest’dag


Bikkels! Dat zijn de kinderen van groep 7 en 8 van basisschool Petrus en Paulus. In vrieskou, snijdende wind én sneeuw plantte ze vorige week woensdag op de Doornhoek een honderdvijftigtal nieuwe boompjes.


Bart Ketelaars en Bas de Swart zitten een beetje ongeduldig te wachten in hun busje. De gemeentewerkers begeleiden deze ochtend de schoolkinderen om de boompjes te planten en hebben om het een beetje feestelijk te maken een paal met vlaggen in de grond gezet. Het is tenslotte Nationale Boomfeestdag!


 

Maar hun vraag is: komen ze of komen ze niet? In Zijtaart hebben ze het tenslotte al afgelast. Want het weer is nou niet het type dat je zou verwachten op de dag dat de lente begint. Het is koud, de wind komt uit het oosten, die voelt in deze tijd nooit warm aan en het sneeuwt onophoudelijk. Uw redacteur ziet en hoort de twijfeling bij de twee medewerkers van de gemeente, maar bluft dat ze eraan komen. In Zijtaart afgelast? Watjes!


 

Het thema van de Boomfeestdag dit jaar is: bomen maken gezond. Het is een initiatief van Staatbosbeheer. Bomen in steden en dorpen zorgen er voor dat burgers zich lichamelijk én geestelijk gezonder voelen, minder gestrest. Een groene, bomenrijke leefomgeving nodigt uit tot bewegen: wandelen, fietsen en spelen, aldus de beheerder van het bos in een vooraankondiging.


Volgens de planning (meneer Martijn) zouden ze rond de klok van half elf op de locatie zijn. Dit is op het einde van de Corridor, net voordat de weg doodloopt op de A50. Maar het duurt en duurt, tot er in de verte iets opdoemt. Het zijn de kinderen vergezeld met de meneer en juf en een paar ouders. Alleen die rit per fiets moet al enorm afzien zijn geweest. Bevroren komt het ‘peloton’ op de plaats van bestemming. Het lijkt wel op Milaan-San Remo van de vorige zondag, toen renners er ook zo uitzagen toen de koers werd geneutraliseerd en ingekort vanwege ‘Siberische’ omstandigheden.


Nadat iedereen is afgestapt kan men de schop pakken (die per ‘DHL’ zijn gebracht) en na een korte uitleg kan het aanplanten beginnen.


 

Op de achterbak van de gemeentewagen liggen 150 kleine eiken en elzenboompjes die de grond in moeten. In een rap tempo worden die allemaal vakkundig in de grond gezet. Een klein gaatje graven, boompje erin, het gat weer dicht gooien, een beetje aanstampen en hup, naar de volgende.


Ondertussen is wethouder Annemieke van de Ven ook gearriveerd. Zij reikt als alles klaar is een certificaat uit aan een kind, de rest krijgt dit als ze terug op school zijn. Verstandige beslissing. Snel daarna wordt weer koers richting school (lees: de warmte) gezet. De verkleumde kinderen zullen zich, evenals de gemeentemedewerkers (‘Die boompjes hadden wij anders vandaag écht niet geplant...’), deze boomplantdag nog lang herinneren. Nu maar hopen dat het allemaal niet voor niets was en dat de boompjes zullen aangroeien zodat het buitengebied van Eerde weer een stukje groener wordt.




EERDSE KRANT - 4 april 2013


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


De eerste gast op het bankje in 2013 is een trotse voorzitter: Tineke Gloudemans (67). Zij richtte samen met nog vijf andere precies vijftien jaar geleden het koor Cantado op. “In eerste instantie wilden we binnen de KVO Eerde een koor oprichten, maar dat kwam niet van de grond, er was te weinig belangstelling. Maar we waren met z’n zessen, en dat was eigenlijk al een mooi groepje.


Maar we hebben toen een schrijven rond gedaan in heel Eerde om te kijken of dat er nog meer belangstellenden waren. We wilden geen kerkkoor of ouderenkoor, maar een gezelligheidskoortje met een breed repertoire én we wilden a capella zingen, dus zonder muziek. We kregen daar veel reacties op en we zijn dan ook gestart met een twintigtal personen. Op dit moment zijn er nog steeds negen van de van het eerste uur lid”, vertelt Tineke met een grote glimlach. “We hebben nu dertig leden, negen mannen en eenentwintig vrouwen.”


Maar een koor zonder dirigent is geen koor? “We wilden per se iemand uit Eerde, en zo kwamen we bij Marco de Poorter uit. ‘Ik wil jullie wel vort helpen’, weet ik nog dat Marco zei toen we hem vroegen, en dat ‘vort helpen’ heeft hij maar liefst tien jaar gedaan! Marco wist veel van muziek en hij heeft er zelf ook veel van geleerd.” Marco paste ook perfect bij het motto dat het koor hanteert, want ze noemen zich namelijk een gezelligheidskoor.


Jeanneke van de Ven uit Vught heeft het stokje overgenomen van Marco. Het vinden van een dirigent is toch moeilijk hoor, we zijn tenslotte allemaal Eerdenaren. Iemand van ‘buiten’ heeft toch andere gewoontes. Hoewel het in het begin wennen was aan elkaar, elke dirigent heeft tenslotte zijn eigen stijl, was er de klik met Sjanneke en staat ze tot ieders tevredenheid nu alweer vijf jaar voor de groep.


Tijd voor nog een warm kopje koffie op deze ‘lentedag’ in april. Jan de (oosten)wind laat zich nog steeds goed voelen en alles wat niet vast zit gaat er vandoor. Tineke moet eventjes het bankje verlaten. Met permissie. Een weggewaaide plastic zak gaat er als een haas vandoor en laat zich niet zomaar vangen.


Het repertoire is zeer divers van het koor. Ze zingen in het Frans, Zuid-Afrikaans en in het Russisch. Russisch? “De muziekcommissie of iemand komt met een mooi lied, met allerhande hulpmiddelen komen we dan in dit geval aan de woorden en de uitspraak. Maar we hadden toen ook een lid die uit Rusland kwam. We dachten dat het nummer over een meisje zou gaan, maar zij wist te vertellen dat het over een boom gaat. Haha! Niemand van ons is de Russische taal machtig, maar zingen is makkelijker dan spreken, zij heeft daarbij geholpen.”


“Op vrijdag 10 mei vieren we het jubileum met de leden, maar hoe en wat is nog een verrassing. Maar zondag vindt het jubileumconcert plaats en is iedereen welkom om te komen kijken en luisteren om 14:30 uur in de Eerdse kerk. Het Parochieel Gemengd Koor en het Beek en Donks Gemengd Koor luisteren ons concert mee op”, nodigt Tineke uit. “Het is perfect weer nu, dit weer, dus iedereen kan mooi komen luisteren!”


Tineke tot slot: “De sfeer en de gedrevenheid is heel belangrijk binnen ons koor. We hebben al vele uitwisselingen gehad, we zijn al op vele plaatsen geweest en hebben zelf al de nodige concerten gegeven. We leren nog elke dag bij en ik hoop dat we hiermee nog lang kunnen doorgaan.”




EERDSE KRANT - 11 april 2013


Wit, geel of bruin?


Donderdagavond was de prijsuitreiking van de clubcompetitie bij tafelvoetbalvereniging De Driesprong. Wie op plaats twee of drie zou eindigen was nog spannend, de winnaar was, theoretisch gezien, al na de eerste speeldag bekend.


Wie zou tweede worden dus? Twee spelers stonden nagenoeg op gelijke hoogte voor de laatste speeldag. Maar met slechts een doelpunt verschil was het John Broks die het zilver pakte voor Marc Verkuijlen. De laatste kon helaas niet aanwezig zijn, hij stond ergens met zijn vrachtwagen aan een grens vast, zo werd verteld door zijn zus Cindy die de honneurs waar nam. In de wandelgangen was te horen dat dit hopelijk niet de grens tussen Noord- en Zuid-Korea zou zijn, want zijn er nog grenzen vandaag de dag die dicht zijn? Maar dit bleek bij navraag niet het geval.


Wie eerste was geworden en de wisselbeker een jaar lang op zijn nachtkastje mag neerzetten, stond eigenlijk al vanaf de eerste speelavond vast. Hij speelde daarbij ook nog eens de meeste wedstrijden van allemaal, namelijk 142. Dus Paul van de Meerakker is de terechte kampioen van het seizoen 2012/2013!

 


Na de prijsuitreiking was het de vraag met welke type bal er het volgend seizoen wordt gespeelt. Je hebt de traditionele witte bal, dat is een harde bal, en je hebt de zachte kurken bal, de zogenaamde bruine bal. Maar nu is er een nieuwe bal op de markt: de gele bal. Een bal die tussen de witte en bruine bal in zit qua hardheid. Na wat discussiëren werd besloten dat diegene die ingooit de keuze heeft tussen de witte en gele bal, dit nog steeds afgewisseld met een kurken bal.


En daarmee kwam weer een loodzwaar seizoen ten einde en kan de Eerdse tafelvoetbalspeler genieten van een welverdiende rustpauze. Even de teugels laten vieren dus, want elke week een paar partijen spelen gaat niet in de koude kleren zitten. Vooral mentaal is zo’n avond zwaar. Gelukkig mag men tussendoor een praatje maken met de concurrenten, want het hoeft niet muisstil te zijn in het café van De Driesprong en zorgt een koel drankje met een witte schuimkraag vaak dat de spelers geen dorst krijgen en beter met de spanning kunnen omgaan. De tank kan nu opgeladen worden door bijvoorbeeld een vakantie met zon, zee en strand. Even niet aan tafelvoetbal denken dus.


Rest nog de vraag aan Ruud van Gaalen van de tafelvoetbalclub wanneer het nieuwe seizoen weer van start gaat en iedereen weer op scherp moet staan? “Volgende week donderdag (vandaag, red.)...”




EERDSE KRANT - 18 april 2013


Actiedag kent primeur: levende strobaal


Hardlopen voor goed doel


De kinderen van basisschool Petrus en Paulus zetten vorige week woensdag hun beste beentje voor tijdens de jaarlijkse actiedag.

 


Er moesten rondjes rond school gelopen worden en met het lopen werd geld ingezameld voor een goed doel. Dit jaar was dat Stichting Thamsanqa. Een tante van juf Mariska is de grote motor achter deze stichting die, verspreid over het township Motherwell in Port Elisabeth in Zuid-Afrika, vier (wees)huisjes heeft staan en in elk huisje zorgen huismoeders voor zeven tot tien (wees)kinderen.


Om 17:00 uur klonk het startschot voor de eerste twee groepen, daarna groep drie en vier, vervolgens groep vijf en zes en groep zeven en acht sloten deze actiedag af.


Vooral de start van elke groep is spectaculair om te zien. Nadat ‘de lichten op groen zijn gesprongen’ stuiven ze net als in de Formule 1 met z’n allen op de eerste bocht af. Daar er van die gevaarlijk ‘curbstones in die eerste binnenbocht liggen, is het wel wenselijk om voorzorgsmaatregelen te nemen, dit om ongelukken te voorkomen.


Na waarschijnlijk lang en wijs beraad werd gekozen voor wat nog nooit is vertoond: een levende strobaal. Een prima oplossing! Meneer Raimond was de (on)gelukkige om deze klus te klaren. Gekleed in strobaal-bruin is hij de perfecte persoon om deze klus te klaren. Maar... wat zien we vlak na de start van groep zes en zeven? Meneer Raimond staat niet op zijn plek maar veilig tegen een hegje aan op een paar meter afstand toe te kijken (foto links)! Oeioei, de meneer voert zijn opdracht niet goed uit. Als dat maar niet bekend gaat worden... Gelukkig wordt het op dat moment niet opgemerkt door de speaker van dienst juf Mariska of iemand anders van het schoolteam en mag hij blijven.


Maar meneer Raimond krijgt nog een herkansing als een half uurtje later de ‘koningsklasse’ van start gaat: groep zeven en acht. De meneer wil zijn ‘fout’ van zo-even daarvoor natuurlijk goedmaken en staat 100% gemotiveerd op zijn post om zijn taak nu wel goed uit te voeren. Dit keer gaat het gelukkig wel goed, ondanks dat één slimmerik nog kans ziet om de gevaarlijke binnenbocht te pakken (foto onder). Na afloop de meneer nog naar een reactie gevraagd. “Leuke taak, maar de volgende keer loop ik liever mee!”


De organisatie van de Actiedag spreekt nog een dankwoord uit: ‘Afgelopen week hebben de kinderen van Basisschool Petrus en Paulus de longen uit hun lijf gelopen voor Stichting Thamsanqa. Het was een groots evenement en het was erg leuk dat zoveel inwoners van Eerde zijn komen kijken naar de lopers. De organisatie bedankt iedereen die heeft meegeholpen, en natuurlijk alle sponsoren: Slagerij van Kessel, Gebroeders v.d. Ven, Royal Canin, Brabant Water en natuurlijk alle mensen die de kinderen hebben gesponsord.


Momenteel halen de kinderen het geld op, waarna er een cheque aan Stichting Thamsanqa overhandigd kan worden door de leerlingen.’




EERDSE KRANT - 25 april 2013


Dorpswinkel kent droomstart


Sinds maandagmorgen heeft Eerde weer een dorpswinkel! In de Eerdse molen. De eerste reacties zijn zeer positief.


Ineke van de Ven (midden) en Anja van den Oetelaar (linksachter) worden beiden met hetzelfde gevoel die maandagochtend wakker. Want rond de klok van 10:00 uur die ochtend komen ze even tot rust en geven ze aan dat ze beide met een yes-gevoel zijn wakker geworden. Dat moet door pure adrenaline komen. “Ik ben al aan koffie toe”, zegt Anja met een diepe zucht tegen Ineke. De ‘spanning’ die de officieuze opening van de nieuwe Eerdse dorpswinkel teweegbrengt is van hun gezichten af te lezen.


Het is overigens nog niet de officiële opening, die vindt op donderdag 9 mei, op Hemelvaartsdag plaats, en tot die tijd is het draaien ze proef. Deze week met de vrijwilligers, vanaf volgende week ook met de cliënten. Want naast een dorpswinkel zal het ook een dagbesteding zijn voor mensen met een arbeidsbeperking.


En ze worden meteen ‘op de proef’ gesteld, want klokslag half tien (de openingstijd) loopt de eerste klant al de winkel binnen. Harrie van Dijk (rechts) heeft die eer. Met een tasje in de hand loopt hij langs de schappen. Deze zijn nog niet allemaal gevuld of nog niet het voldoende aantal, maar dat zal deze week allemaal goed komen.


Even later stapt Annie van Zutven de winkel onder de belt van de molen binnen en ze complimenteert Ineke met de aankleding. Verder hoopt ze dat de winkel blijvend is, steekt ze de initiatiefneemster nog een hart onder de riem. Martin Krol is ook positief over de winkel, zeker als hij kan kiezen tussen een gesneden en ongesneden ontbijtkoek. “Die voorgesneden peperkoeken hebben altijd van die dunne plakjes, ikzelf snij ze dikker, dat vind ik lekkerder”, zegt Martin met een lach. Eenmaal raden welke koek in het winkelmandje verdwijnt.


Het begin is dus veelbelovend. Vele mensen weten de weg al te vinden op deze eerste dag en komen langs om iets te kopen of een kijkje te nemen. De inrichting is zo goed als klaar, het is een prachtig geheel. Verder gaan de vrijwilligers deze week in de leer om met de kassa om te gaan, de producten te voorzien van prijsstickertjes en zo nog wat van die dingetjes meer die ze ongetwijfeld op hun pad tegen komen als kersverse ‘winkelbediendes’. 




EERDSE KRANT - 9 mei 2013


‘Organisatie klaar voor tweede editie Vlagheideloop’


Tweede Pinksterdag, maandag 20 mei, is de Vlagheide weer het decor voor de tweede editie van de Vlagheideloop. Na het grote succes van vorig jaar is Stan Gloudemans (foto), initiatiefnemer van de hardloopwedstrijd, nu weer druk met de organisatie.


Eerst nog even terugkomen op het vorig jaar. Stan: “In het kader van de open dag van de Vlagheide wilde ik ook iets organiseren. Ik vind dat leuk om iets op poten te zetten, en na wat nadenken kwam ik op het idee om een hardloopwedstrijd te gaan organiseren. Een aantal mensen benaderd, waaronder Ad van de Laar en Pieter Fassbender, want ik dacht: dat doen we even. Maar ik kreeg al vlug in de gaten dat er een veel bij komt kijken. We dachten dat we aan alles hadden gedacht, behalve aan heel veel deelnemers. Want na het sluiten van de voorinschrijving, er hadden zich zo’n honderd deelnemers ingeschreven, moesten we er rekening mee houden volgens ‘de kenners’ dat er op de dag zelf nog zo’n 10 tot 15% extra in zouden schrijven. Haha, dat bleek op het einde van de dag meer dan 100% te zijn, dus dan heb je een probleem: te weinig plek, te weinig rugnummers, te weinig vrijwilligers, kortom te weinig aan alles. We hebben daarvan geleerd en we hebben nu wel voldoende capaciteit om een groot aantal lopers te ontvangen.


Een sleutelbeenbreuk in 2008 is de oorzaak dat Stan het voetbal vaarwel zegde en is gaan hardlopen. Hij noemt zich een amateurloper. Maar wel een fanatieke en gedreven. “Mijn doel elk jaar is de marathon van Eindhoven, in oktober, daar train ik voor. Maar een wedstrijd als de Zevenheuvelenloop in Nijmegen die ik al tweemaal gelopen heb of een ‘ten mile’ vind ik ook leuk. Lopen vergt de nodige discipline, en voor startende lopers die zeggen dat ze niet kunnen lopen wil hij het volgende meegeven: “Zeg niet te vlug dat je het niet kunt, want na een aantal weken voel je al dat het beter gaat. Ik heb het zelf ondervonden: je gaat door regelmatig trainen vanzelf harder lopen. Als ik uit de winter kom weeg ik 85 kilo, in oktober is daar 5 kilo vanaf, dus het is ook goed voor de lijn.”


Ook zelf uitgevonden is zijn ademhaling tijdens het lopen. “Ik adem als mijn linkervoet voor staat in, en twee passen later ook weer met mijn linkervoet uit. Dat ritme bevalt me. Maar als iemand kiest voor rechts kan dat ook natuurlijk.”


Vorig jaar wilde hij eigenlijk zelf meelopen, maar weer een sleutelbeenbreuk (nu de andere) een maand van tevoren, gooide roet in het eten. “Ik fietste op een donderdagavond naar huis en kwam ten val op het kerkpad. Ik wist het gelijk: sleutelbeen gebroken. Die ervaring had ik inmiddels, dus ik kwam thuis en zei tegen ons mam en pap die al op bed lagen: Yo, sleutelbeen gebroken! Mijn zus Geertje gaf me het advies om niet mee te lopen, en dat was een goed advies, want ik was ’s avonds kats afgebroken.”


De pr-machine draait inmiddels op volle toeren, alles is zo goed als klaar voor de tweede editie. De lopers kunnen zich nog inschrijven tot vrijdag 17 mei op de dag zelf van 09:30 tot 10:30 uur of op www.vlagheideloop.nl.  “Jong en oud, iedereen kan zijn of haar favoriete afstand lopen. Op het moment hebben we al ruim vijftig inschrijvingen uit het hele land.


Wij zijn er klaar voor. We gaan er weer een leuk evenement met entertainment na afloop van maken. Iedereen is welkom om te komen kijken”, zegt Stan, staande in een nu nog lege finishstraat.




EERDSE KRANT - 30 mei 2013


Thriller op De Glorie


In de districtbeker voor jeugdteams kent voetbalclub WEC een succesvol jaar. Lukte het WEC B1 net niet om via strafschoppen de halve finale te bereiken, ‘grote broer’ WEC A1 lukte dat wel!


Vorige woensdag werd die belangrijke wedstrijd op sportpak De Glorie gespeeld, tegenstander was TSC’04 uit het Limburgse Tegelen. Zou voor de eerste keer in de clubgeschiedenis van de Wijbosch Eerde Combinatie een team de finale in de B-categorie bereiken?


Als het aan de tegenstander lag zeker niet, want die was vol vertrouwen en ietwat verlaat naar het Brabantse afgereisd in de veronderstelling dat deze wedstrijd een formaliteit zou zijn. Want hun trainer liet vooraf weten dat hij zijn spelersgroep moest waarschuwen voor onderschatting, dat het geen walk-over zou gaan worden. Maar ja, al het hele het seizoen ongeslagen in de competitie, dus wie doet je dan wat? WEC A1? Uitgesloten!


Die houding straalden ze ook uit. Terwijl de rood-witten geconcentreerd met hun warming-up bezig zijn, zo’n twintig minuten voor het begin, arriveren nog enkele spelers van TSC’04 op het sportpark. En kennelijk is een ding belangrijker dan het voetbal, want sommige duiken meteen de kantine in om iets te gaan eten. Na ongekleed te zijn komen ze een voor een het veld op. Hun warming-up stelt dan ook niet veel voor: een beetje op goal schieten en zo. Het oogt in ieder geval niet heel professioneel.


Tien minuten later dan gepland is de aftrap. Onder toeziend oog van vele toeschouwers is er vanaf de eerste minuut van alles te beleven op en langs het veld. Het is al vlug duidelijk dat er een aantal zeer technische voetballers bij de tegenstander rondlopen, maar WEC laat zien dat je met veel strijd en inzet heel ver kan komen. Zo ver zelfs dat ze al vroeg in de wedstrijd met 1-0 voorkomen!


Maar geen paniek te bespeuren op het veld of in de dug-out bij TSC’04. Alles gaat goed komen, zo stralen ze uit. En dat gaat ook gebeuren, want ze maken gelijk. Eventjes is WEC duidelijk de mindere, maar als dan plots de 2-1 en niet veel later zelfs de 3-1 zeer knap wordt binnengeschoten, hangt er een sensatie in de lucht. Maar nog geen twee minuten later scoort TSC de aansluitingstreffer en gaan ze met die stand de rust in.


Na rust loopt de spanning verder op en zien de toeschouwers een echt bekerduel, een zoals we die ook in Engeland vaak zien. Veel passie, gevecht om elke meter en bal, gele kaarten, heel veel gele kaarten, twee rode kaarten op het einde, overhitte spelers en toeschouwers, dit zijn de wedstrijden waarvoor je naar het stadion gaat. Het bekerduel is een thriller!


TSC maakt ergens in de tweede helft dan toch gelijk en de wedstrijd lijkt op strafschoppen uit te draaien. Maar twee minuten voor het einde wordt een speler van WEC ten val gebracht in het strafschopgebied. Onreglementair, beoordeeld de scheidsrechter. Een schwalbe, schreeuwt heel Limburg. Maar de bal gaat wel op de stip en wordt feilloos binnengetrapt: 4-3. WEC A1 op de drempel van de finale (foto: Hans van Heeswijk)! De blessuretijd lijkt vervolgens oneindig lang te duren. Een handsbal in het strafschopgebied van WEC wuift de leidsman terecht weg, de bal gaat naar de arm in plaats van andersom, dus nog meer commotie en ongeloof in het Tegelse kamp. Het zal toch niet dat we hier worden uitgeschakeld, zie je ze denken. Maar een compliment aan de eerdergenoemde trainer van TSC’04. Zijn look is er een met een hoog New Kids-gehalte, maar zijn professionele optreden en kalmte zorgt ervoor dat het niet escaleert.


Dan klinkt het laatste fluitsignaal en barst er een orkaan van geluid van vreugde uit dat zelfs tot in Eerde te horen moet zijn. WEC A1 zorgt voor een unicum. Voor de eerste keer staat een juniorenteam in de finale op de Dag der Kampioenen. Susteren is de plaats waar de finale aanstaande zondag om 15:00 uur gespeelt zal worden. Tegenstander is KVC Oranje A1 uit Kerkrade.




EERDSE KRANT - 30 mei 2013


WEC A1 wint districtsbeker


Ze hebben het geflikt, de spelers van WEC A1. In een niet hoogstaande, maar wel bloedstollend spannende finale werd KVC Oranje uit Kerkrade na strafschoppen verslagen en werd de districtsbeker gewonnen!


De finale vond plaats op de Dag der kampioenen in het Limburgse Susteren. Vele supporters waren meegereisd om het team aan te moedigen. Na negentig minuten voetbal stond nog altijd de beginstand op het scorebord. WEC had in de eerste helft de betere kansen, KVC Oranje was in de tweede helft een paar keer dicht bij een doelpunt.

 


Vlak voor het eindsignaal nog een opmerkelijk moment. Niét op het veld, maar langs de lijn! De coach van de Limburgers zien we zijn dug-out en het speelveld verlaten om even later opzichtig met twee flessen champagne terug te keren! Hij moet er toch vrij zeker van zijn dat zijn team de strafschoppenserie gaat winnen, zo lijkt het. Maar je hebt toch ‘maar’ 50% kans? ‘Ze gaan anders toch wel op’, geeft hij lachend en vol vertrouwen aan.


Strafschoppen moesten dus de beslissing brengen. De eerste acht (ieder vier strafschoppen) worden perfect binnengeschoten. De keepers hebben geen kans. Maar de laatste strafschop van KVC Oranje wordt langs geschoten en de laatste van WEC gaat... binnen: WEC wint! Een unicum in de geschiedenis van de voetbalvereniging, want voor de eerste keer wint een juniorenteam de districtsbeker.


Een rood-witte zee van vreugde is dan te zien aan de ene kant, bij KVC Oranje een stukje verderop bedroevende gezichten bij de supporters en huilende spelers die aangeslagen op de grond liggen. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar. En hoe was het met de coach van KVC Oranje na afloop? ‘Ze zitten allemaal kapot in het kleedlokaal, dit is heel zuur om zo te verliezen’, stamelt hij uit. Met geen woord rept hij of de champagneflessen open zijn gegaan.


Maar stond de zege van WEC al niet bij voorbaat vast en in de sterren geschreven? Want op de shirts van tegenstander KVC Oranje (daarop staat de sponsor John Nix Autorijschool) staat een wel heel opmerkelijke aanwijzing dat het team uit Kerkrade met lege handen weer huiswaarts zou keren...




EERDSE KRANT - 13 juni 2013


Doolhof in de vorm van een eend


Wat je op vakantie in Zuid-Engeland al niet tegen kunt komen aan goede ideeën. Dat overkwam Gerard en Ria Gloudemans vorig jaar.


Ze bezochten een zwanerie, een variant van een eendenkooi maar dan met zwanen, en zagen daar een labyrint in de vorm van een zwaan. Gerard bij het zien tegen Ria: ‘Dit gaan wij maken!’ Ze zochten nog naar een invulling op het perceel voor hun eendenkooi aan de Vlagheide, en bij toeval hadden ze die dus gevonden: een doolhof in de vorm van een eend!


Terug in Nederland dacht Gerard dat het uitwerken van het plan op papier een mooie klus was voor studenten, maar de leraar was zelf zo enthousiast, dat hij dit voor zijn rekening nam! Op schaal werd een eend nagetekend en kon het uitzetten beginnen. Een flink karwei. 400 paaltjes werden vervolgens in de grond gezet op een oppervlakte van 32 bij 60 meter. Daarna werden er geulen gegraven en kon het aanplanten van de wilgen beginnen. “Uit de wijde omgeving heb ik takken gehaald”, geeft Gerard aan, “en er kwamen zelfs mensen deze brengen als ze ergens hadden gesnoeid omdat ze wisten van het plan. Hartstikke leuk natuurlijk”. De dikke takken gingen diagonaal en verticaal zo’n 80 cm de grond in, dit om een stevige haag te creëren. Acht weken lang is hij elke dag in touw geweest om in totaal 600 (!) meter haag van wilgen te maken en in elkaar te vlechten.


Nu kun je er nog doorheen kijken, maar dat zal vlug verleden tijd zijn. “Het zal nu een kwestie van snoeien in plaats van groeien zijn”, zegt Gerard met een lach tijdens de rondleiding in het doolhof. Het doolhof heeft daarnaast ook een educatieve functie, want voor de kinderen zijn op verschillende plekken vragen over de eendenkooi te vinden die ze moeten beantwoorden.


Het doolhof wordt zaterdagmiddag officieel geopend. Tussen 16:00 en 17:00 uur kan iedereen het doolhof ook vanuit de lucht bekijken. Een hoogwerker zal belangstellenden (dit kost 1 euro) zo’n 40 meter de hoogte in brengen voor een uniek zicht op het doolhof en de omgeving.


Gelukkig heeft uw redacteur de uitweg van het prachtige doolhof weten te vinden, zodat de Eerdse Krant ook deze week weer in uw brievenbus ligt.




EERDSE KRANT - 5 september 2013


'Hé, je gaat toch niet slapen? Uuh, nee hoor!'


Niet meer weg te denken in de vakantieperiode: de kindervakantieweek. In Eerde KinderVakantieWerk (KVW) genaamd.


Voor de negende keer deden bijna alle schoolgaande kinderen van het basisonderwijs mee aan het spelletjesfestijn, van woensdag tot en met vrijdag in de laatste week van de schoolvakantie. Wat niet iedereen zal weten is dat niet alleen overdag de nodige activiteiten plaatsvinden, maar dat er op de donderdag ook een avondprogramma en een ‘nachtprogramma’ is. Vooral naar die laatste kijken de kinderen van de bovenbouw (vooral groep 8) naar uit.


Dit jaar, voor de zesde keer, mochten de kinderen weer samen slapen. Ditmaal in de ‘kleutervleugel’ van de basisschool daar gemeenschapshuis De Brink, normaliter de vaste slaaplocatie, verbouwd wordt.


Even na middernacht arriveren de kinderen bij het ‘hotel’. De luchtbedden, dekens en knuffels liggen al klaar, die zijn in de vooravond al gebracht. Groep 5 ligt in het achterste klaslokaal, groep 6 en 7 liggen in de gymzaal en groep 8 ligt in de gang, zeg maar tussen de twee andere groepen in. Een vijftal vrijwilligers moeten alles in het gareel houden en zorgen dat iedereen de volgende ochtend aan het ontbijt zit op het veldje achter de Busstraat. Drie van hen doen dit voor de eerste keer, Egbert de Bruin, Monic van Asseldonk en uw redacteur. Ze worden vergezeld door twee ervaren rotten, te weten Benno Gasseling en Leonie van Kessel, die ook aan hun zesde ‘nacht’ beginnen.


Nadat een grote boodschappentas met koffie, drinken, broodjes, een drietal blikken knakworst, snoep en nog meer snoep door de organisatie gebracht is, het hoofdkwartier (de ruimte waar anders alle kinderen binnenkomen als ze naar school gaan) is ingeruimd, de laatste kinderen op hun plek liggen, zijn de nachtwakers er klaar voor.


Maar van enige slaapactiviteit is weinig tot niets te merkbaar, want er is een groot kussengevecht aan de gang. Benno en Leonie zeggen dat dit elk jaar zo gaat, een soort traditie ook. Even laten uittieren is hun advies. Ze hebben gelijk, want anderhalf uur later lijkt het dat het rustiger aan het worden is. De klok die op het ‘hoofdkwartier’ hangt is nu ook weer hoorbaar. Tijd om een blikje knakworstjes open te maken en een magnetron te gaan zoeken.


Het ‘slaappatroon’ van de kinderen heeft veel weg van een bosbrand. Het vuur lijkt gedoofd, maar altijd smeult er ergens nog iets en plots staat alles weer in lichterlaaie. Maar rond de klok van halfvier is het rustig in ‘zaal 1’, het lokaal waar de leerlingen van groep 5 liggen, iedereen is dan toch in slaap gevallen. One down, two to go!


De wc’s hebben dan al overuren gemaakt, en dat zal zo de hele nacht duren. Ook komen verschillende kinderen om een paracetamol vragen, ze hebben last van hoofdpijn. Niet gek als je bedenkt dat ze toch met velen in een kleine ruimte verblijven en waar het een stuk warmer is dan de buitentemperatuur. Ondertussen gaat een tweede blikje knakworstjes open en in de magnetron. Het derde blikje zal dicht blijven.


Rond vijf uur slapen dan toch de meeste kinderen, maar de echte diehards zullen geen oog dichtdoen, ondanks een korte verbanning naar een andere ruimte of na op spreekuur te zijn geweest bij ‘dokter Benno’. Ze vertellen dan een verhaaltje om wat af te koelen en gaan dan weer terug naar een van de slaapzalen. Het helpt een beetje, maar eigenlijk ook weer niet. Het is continu een ‘gevecht’ tussen de leiding en de kinderen, een gevecht tussen de kat en de muis.


Leonie heeft een puzzelboekje meegenomen met sudoku’s. Maar het boekje, met een moeilijkheidsgraad van drie sterren, wordt niet vaak opengeslagen, want daar heeft ze geen tijd voor. Er gebeurt zoveel die nacht, het is onmogelijk dit allemaal te noteren. Maar een kleine bloemlezing dan toch om een beeld te schetsen. Een kind komt zeggen dat hij zijn lenzen uit gaat doen, ergens rond de klok van halfvier. ‘Hé, je gaat toch niet slapen?’, zegt Benno met een knipoog. Antwoord kind. ‘Uuh, nee hoor!’ Iets later klinkt er ineens gegil, de kinderen van groep 6 en 7 zien een ‘spook met een sigaret’ voor het raam staan. Weer iets later weer gegil van diezelfde groep. Er is een klimrek, spontaan, van de muur gevallen. Paniek in de zaal, lamp aan: iedereen is weer wakker. En dan slaapt opeens de voet van Leonie, maar gelukkig wordt die weer vlug wakker… Dan weer vliegen er kussens door de lucht, laserlampjes die uit moeten, de bedrijvigheid is enorm.


Rond de klok van halfzes verdrijft het zonlicht de nacht: de vogels fluiten, het wordt licht. Een uurtje later zitten, niet te bevatten na zo’n nacht, de complete groepen 6, 7 en 8 startklaar om te vertrekken (foto)! De kinderen van groep 5 zijn nog in dromenland, maar omdat het ontbijt pas om halfnegen geplant staat, moeten de kinderen nog ‘even’ wachten voor vertrek. Iets voor achten is het niet langer houdbaar. De kinderen hebben honger, zijn nog moe en hangen wat rond, wat Benno doet besluiten om ze alvast aan te laten lopen en ze via een omweg ietsjes eerder dan geplant naar het veldje te laten gaan.




EERDSE KRANT - 5 september 2013


Originaliteitsprijs


Sommige hebben er alleen een paar tuinstoeltjes staan, andere hebben een zeiltje boven hun hoofd (naar wat later bleek geen overbodige luxe te zijn) en de professionals zitten in zwaar gesponsorde boxen.


Zie hier, een blik op de pitstraat bij de eerste editie van de 6-uurs bromfietswedstrijd die op zondag 18 augustus plaatsvond. Dit was de laatste activiteit in een weekend vol met paardenkrachten, dat op vrijdag begon met het NK Truckpulling met tussendoor het feest van Eerdse vriendengroep de Knakko’s.


Een klein half uur voor de start is de opwinding zichtbaar bij alle teams. Terwijl de ene het parcours aan het verkennen is, ijsbeert de andere wat rond en staat wat zenuwachtig te doen. Soms moet er ook nog wat verstelt of gesleuteld worden, het is een komen en gaan. Tijdens die warming-up is het scherpe geluid dat de komende uren de overhand heeft goed te horen. Aan de professionele brommers zie je bijna niet dat het bromfietsen zijn, ze lijken verdacht veel op gewone crossmotoren. Alleen het geluid dat ze produceren verraadt hun ware identiteit.


Een team bestaat uit twee rijders die elkaar mogen aflossen wanneer ze willen tijdens de wedstrijd. In totaal rijden meer dan 30 teams mee en ze komen uit het hele land. Er wordt gestreden in drie verschillende klasse: de automaat-, de standaard- en de superklasse. Drie deelnemers hebben Oiversbloed. Een team is compleet d’Eerds, te weten Michael van Dam en Joey Oosterholt en Rick Ebbenn rijdt samen met Thieu Schevers uit Schijndel.


Een kwartier later moet iedereen van de baan en maakt iedereen zich gereed voor de start. Die is spectaculair om te zien. Het is een zogeheten Le Mansstart. Aan de ene kant van het lange rechte stuk staan rijders met hun bromfietsen, aan de andere kant staan de andere rijders. Na het startschot rennen die naar de overkant, springen op hun eigen bromfiets die wordt vastgehouden door de teamgenoot en is de wedstrijd begonnen.


Dan wordt meteen al duidelijk dat er flink wat verschil zit qua snelheid. De ‘profs’ gaan er als een speer vandoor en doen het zand opspatten in de bochten, bij de brommers in de automaatklasse ziet dat er allemaal wat rustiger uit. Echter één rijder valt onmiddellijk op als het over snelheid gaat. Na slechts twee ronden voor de koploper van de wedstrijd wordt deze al op een rondje gezet! Heel behoedzaam gaat de bestuurder rond. Maar er valt nog iets meer op.


Op de rug van haar trui staat de tekst ‘links inhalen’ geschreven (foto). Dat is kennelijk met voorbedachten rade gedaan, want als we even later kennismaken met het team blijkt het te bestaan uit twee jonge meiden die voor de eerste keer meedoen aan zo’n wedstrijd. Maar er komt nog een aap uit de mouw, want het team bestaat niet uit twee maar uit drie rijders. Mag dat? Het blijkt dat ze toestemming hebben gekregen van de organisatie, Big Power Events.


Naast Kim van de Laar en Lyn van Bergen doet ook de moeder van laatstgenoemde mee. Hanny is haar naam, ze is 47 jaar oud en is bloedfanatiek. Ze noemen haar een scheurneus en ze is nogal haastig aangelegd van nature. De perfecte sport voor haar dus, zou je zo zeggen. Ook zij draagt zo’n trui met die originele tekst en is helemaal klaar om even later de baan op te gaan.


Naast dat team hebben ze ook een mannenteam in de wedstrijd, want de vader en een broer (die de vriend is van Lyn) van Kim rijden ook samen mee. Dus twee families uit Zeeland en Volkel die besmet zijn met het brommerracevirus. Kims vader, Theo van de Laar, is ook de techneut van het damesteam met de toepasselijke naam… Links Inhalen. Een inkoppertje. Hij is zelfs in zijn vakantie nog helemaal naar de provincie Zeeland gereden voor een of ander onderdeel op te halen.


Om acht uur waren ze al op het fraai ingerichte terrein aanwezig, om er zeker van te zijn om naast elkaar zitten in de pitstraat. Twee partytenten hebben ze opgezet. Eentje is helemaal leeg. Daar staat alleen een kist met wat gereedschap en een paar reservewielen. De ander daarentegen staat bom-en-bomvol. Een complete set tuinmeubelen moet voor de rijders en aanhang voor een ‘huiskamergevoel’ zorgen. Ze hebben een eigen catering bij zich (‘kopje koffie journalist?’) en er is zelfs gedacht aan een bloemetje op tafel. Knus!


Als de race net onderweg is begint het behoorlijk te regen. Voor de meeste maakt dat niet veel, monteren regenbanden of zo, maar voor het damesteam lijkt het toch behoorlijk zwaar en gevaarlijk te zijn. Voorzichtig met twee voeten aan de grond worden de bochten genomen, terwijl de ‘concurrenten’ voorbij denderen.


 

Als de rijder wil wisselen geeft hij dat bij doorkomst in de pitstraat aan door zijn vinger op te steken. Dit is het teken dat hij of zij nog een ronde rijdt en dat er dan gewisseld moet worden. Bij de andere teams maakt de volgende rijder zich vlug-vlug klaar, want een rondje is zo afgelegd. Bij het damesteam gaat dat op het gemakje, de rondetijden zijn ietsje trager dan bij de rest. Je hoort dan ook in de pitbox geluiden als ‘welk shirt trek ik aan?’ en ‘ik trek denk ik andere laarzen aan nu het glad wordt’. Daar is meer tijd.


Na amper een uur racen slaat het noodlot toe bij de families. Eerst is er een lekke achterband te noteren bij het herenteam. Het wisselen gaat niet zo snel als in de Formule 1 het geval is, maar vader en zoon werken eendrachtig samen om dit euvel zo snel mogelijk te verhelpen. En nog geen twee minuten later zien we Hanny stilstaan op de baan. Paniek! Misschien is de benzine op, zegt de man van Hanny, Jan van Bergen, droogjes. Maar als Hanny en bromfiets in de pitstraat gearriveerd zijn blijkt ze toch behoorlijk pijn aan haar bovenbeen heeft en vertelt ze dat ze tegen een hek gebotst is. Ijs erop, wordt er geroepen. Heb ik bij, zegt de ‘cateringmedewerkster’. De cola moet dan maar zonder ijs worden geserveerd, zie je haar denken.


Tegelijkertijd ligt op een van de tuinstoelen een bord met daarop de tekst ‘Nog mar vijf uur’ geduldig te wachten om omhoog te worden gehouden, maar niemand die daar nu oog voor heeft. Het is spitsuur in de pits!


Ze scheuren de volgende vijf uren lekker en zonder al te veel kleerscheuren door en gaan uiteindelijk ook nog met een beker naar huis: ze krijgen de originaliteitsprijs. Dik verdient! Daarom ook een compliment aan de wedstrijdleiding.




EERDSE KRANT - 5 september 2013


Rookie wint EGZ-titel!


Op de voorvoorlaatste schooldag is het de traditie dat er een afscheidsavond plaatsvindt voor leerlingen van groep 8 met hun ouders. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt er (terecht) stilgestaan bij toch een bijzonder moment: de kinderen verlaten ‘de basis’ en gaan de wijde wereld in.


Naast het borrelen en het afscheid nemen is er nog een ‘kleine’ activiteit: een niets voorstellend spelletje voor de vaders en moeders, zomaar voor de gein. Tenminste, dat gevoel krijgen de ouders die voor de eerste maal op zo’n avond aanwezig zijn, onder hen deze keer ook uw redacteur. Maar niets is minder waar, zo zal later blijken. Onder de routiniers (lees: de vaders - vooral de vaders - en moeders die al vaker geweest zijn) is dit het hoogtepunt van de avond. Hier wordt al weken, nee, een jaar naar uitgekeken: het EGZ kampioenschap!


Meneer Martijn van groep 8 is de, inmiddels ervaren, scheidsrechter. Hij doet ook de loting en ziet toe dat alles volgens de regels verloopt. Als hij klaar is met de uitleg kan de eerste ronde beginnen. Maar wat houdt het EGZ-spel precies in? Je legt een knikker op een rail die de vorm heeft van een wokkel, en je moet al draaiende de knikker zo ver mogelijk over de rail laten ‘lopen’. Valt de knikker in het eerste vakje, dan levert dat 1 punt op. Rolt het helemaal door tot het einde, dan levert dat 9 punten op. Ieder krijgt drie pogingen, dus maximaal zijn er 27 punten te verdienen. Makkelijk spel, zo op het eerste gezicht. Maar dat valt vies tegen, het is moeilijker dan gedacht.


Eerlijk is eerlijk, uw redacteur krijgt in de eerste en tweede ronde geen echte topper als tegenstander. Met een puntenaantal van 12 en 13 worden Marian Fassbender en Leonie van Kessel uitgeschakeld en wordt een plaatsje in de halve finale bereikt. Vijf zijn dan nog over. Tim van de Pas moet het opnemen tegen Herbert de Wit. Theo van der Linden (die met slechts 5 (!) punten een ronde won) heeft een ‘vrijkaartje’ en is automatisch geplaatst voor de finale. Uw redacteur is gekoppeld aan Eric Krol. Nadat topfavoriet en de winnaar van vorig jaar, Dirk Ketelaars, al in de tweede ronde verrassend werd uitgeschakeld, was Eric de grote favoriet om dit spel te gaan winnen. Hij liet namelijk in de eerste ronde, zo uit de losse pols, al een score van 23 punten optekenen. Niemand deed beter. Alle ogen waren dus op ‘the great Eric’ gericht. En Eric had zich gespaard voor de tweede ronde. Zijn vrouw Elize nam even de honneurs waar, maar deed dat ook zeer goed.


Eric begon dus fit, uitgerust en bakken vol vertrouwen aan deze halvefinalepartij. Uw redacteur mocht beginnen en de eerste knikker rolt door, en door en door naar de... negen! Een opsteker, zeker als de tweede knikker ook weer in de ‘negen’ valt! Ongekend. Maar dan de derde knikker. De zenuwen laten zich ineens voelen. Echt waar. Even een stap terugdoen. 18 punten plus een paar schamele puntjes zal waarschijnlijk niet genoeg zijn tegen zo’n tegenstander, dus er zat veel spanning op die laatste knikker. Toeschouwers houden ook hun adem in. Je kan een speld horen vallen in het schoolgebouw, en dat komt niet vaak voor. Na een kus op de knikker, als een soort van geluksbrenger, besluit ook de laatste in het laatste vakje te vallen. Een maximale score van 27 punten! Wow. Applaus klinkt. Nog nooit vertoond in dit nog jonge en dynamische spel. Een prestatie die te vergelijken is met een one hundred and eighty in het darts, een 147 in het snooker of een hole-in-one bij het golf. Zeldzaam dus.


Dit moet een kleine ‘linkse’ zijn geweest voor Eric, want ‘de meester’ ging in zijn eerste beurt meteen knock-out. De eerste knikker kwam niet verder dan het vijfde bakje en dat betekende zijn uitschakeling.


De andere halvefinalepartij werd nipt gewonnen door Tim van Herbert, dus de drie finalisten waren bekend (foto). Eentje moest er beginnen, en dat was na loting uw redacteur. Meteen weer vol aan de bak, geen rustpauze of even bijkomen na die thriller van zo-even. De in de arm genomen nieuwe manager van uw redacteur maakte nog bezwaar, wilde het zelfs ook nog schriftelijk doen, maar dit werd meteen afgewezen door de scheids.


Maar achteraf maakte dat niet veel uit, want de drie knikkers ‘vlogen’ vervolgens weer alle drie in de negen! Wederom 27 punten! Nog zeldzamer. De moed zakte duidelijk in de schoenen bij Theo en Tim na deze score. Felicitaties werden al gegeven. Ze probeerden het nog wel, maar beiden waren na de eerste poging klaar. De EGZ kampioen 2013 was bekend.


De prijsuitreiking liet even op zich wachten, want er moest (letterlijk) nog een beker gemaakt worden. Het is een wisselbeker waar het volgende schooljaar iemand anders kans op maakt en natuurlijk op de eeuwige roem. Maar naast die beker was er nóg een prijs, namelijk dat de winnaar die avond zelf geen bier mocht gaan halen. Kwam dat even goed uit…




EERDSE KRANT - 12 september 2013


Waar komt omlegging van N279 te liggen?


De raadzaal puilde uit. Veel belangstelling uit de kerkdorpen Keldonk, Zijtaart en Eerde op deze eerste raadsvergadering na het zomerreces van de raad van de gemeente Veghel afgelopen donderdagavond. Voor agendapunt 8 zijn zij allen gekomen, behandeling van een aantal moties waaronder een tweetal van TEL over de provinciale weg N279.


Bij de opening bedankte burgemeester Ina Adema eerst dahliavereniging De Pompon uit Eerde voor de mooie aankleding. Op de tafels van de raadsleden staan, traditioneel bij de eerste raadsvergadering, fleurige dahliastukken te pronken.


 

Daarna wordt in een strak tempo de agenda afgewerkt. Aan de raadsleden is te zien dat die punten niet alle aandacht eisen. De een is druk in de weer met zijn iPad (opvallend: er wordt er slechts eentje gesignaleerd), de ander zit nog wat (papieren) stukken door te nemen en twee partijgenoten overleggen zelfs met de hand voor de mond! Zitten er liplezers onder het aanwezige journaille?


Om kwart over negen veert iedereen op, we zijn aanbeland bij agendapunt 8. TEL heeft twee moties ingediend over waar de N279 precies komt te liggen en de nut en noodzaak ervan. De N279 is onderdeel van de Noordoostcorridor tussen Den Bosch en Asten, en wordt opgewaardeerd in combinatie met de aanleg van een nieuwe oostwestverbinding waarmee de ‘ruit’ van verkeerswegen rond Eindhoven-Helmond wordt voltooid.


TEL wilde dat de raad meer zeggenschap zou krijgen in het standpunt wat wethouder Jan van Burgsteden zal inbrengen namens Veghel in de stuurgroep die vandaag (donderdag) een definitief besluit neemt over de te nemen voorkeursvariant dat naar gedeputeerde staten wordt gestuurd. Die beslissen dit jaar nog over het trace.


De wethouder heeft na vooroverleg met de betrokken dorpsraden van Keldonk, Zijtaart en Eerde en andere belanghebbende gekozen voor de zogeheten ‘dorpenvariant’, een doorsteek van de A50 ter hoogte van Lochtenburg naar de N279, tussen industrieterrein Doornhoek en Zijtaart in. Dat stuk weg is onderdeel van het overgebleven zoekgebied, omdat de tunnelvariant niet haalbaar is, aldus de wethouder. Deze variant slokt alleen al het hele budget op en is daardoor geen reële optie meer.


De raad kan in een later stadium altijd nog een zienswijze indienen en was tevreden hoe ze worden geïnformeerd door de wethouder, dus de motie kon op weinig steun rekenen.


Hoe het verkeer daar moet komen, van de aansluiting met de A50 (komende vanuit Den Bosch) tot de ‘dorpenvariantweg’, via de A50 zelf of een paralelweg voor de A50 of aan de binnenzijde, of een combinatie van beide, blijft vooralsnog onbeantwoord. Vanuit Eerds oogpunt gezien dus nog veel onduidelijkheden. Hoe ‘Eerde’ hierover denkt, was wel zichtbaar in het aanwezige publiek.


Wel weet de wethouder dat het een 80-kilometerweg wordt en geen 100-kilometerweg. Toch heerst er scepsis her en der, omdat mogelijk de opgewaardeerde weg het ideale alternatief gaat worden tussen Rotterdam en het Ruhrgebied en veel (vracht)verkeer dat nu nog over de A2 om Eindhoven rijdt aan zal trekken.


Daarmee meteen het tweede punt van TEL: de nut en noodzaak. Zij kwamen met cijfers dat het middelste gedeelte een kostenbaten-analyse (MKBA) heeft van maar 68%, terwijl die bij Eindhoven naar Helmond op 200% ligt. Vertaald wil dat zeggen dat tegenover de kosten, zo’n 350 miljoen euro, er baten van maar 12 miljoen euro tegenover staan, aldus TEL. Tot stemming kwam het niet binnen de raad, want TEL trok de motie in.




 

EERDSE KRANT - 19 september 2013


Winkel volgende week voortaan ook op de donderdag open


‘Eén pak suiker, een half uur buurten


Het gaat goed met dorpswinkel In de Molen. Zo goed zelfs dat de winkel vanaf volgende week voortaan ook op de donderdag van 09:30 tot 17:30 uur - en dus op alle werkdagen - open is.


Een super blije Ineke van de Ven treffen we aan in de winkel. “We zijn nu een kleine vier maanden verder en we hebben een vliegende start gemaakt. Vanaf de opening is de zon gaan schijnen. Het terras was vaak te klein en we hebben al vele vaste klanten.  Ook het bezorgen van de boodschappen bij de mensen thuis slaat aan. Pas was een stel hier en ze zeiden tegen een medewerker dat hij even moest wachten omdat anders onze medewerker eerder bij hun thuis was dan zijzelf. Leuk verhaal toch?”


Wie komen we tegen in de winkel?  Ineke: “Het zijn vooral mensen die 65 jaar of ouder zijn. Ze komen bijvoorbeeld een pak suiker halen en buurten een half uur! Ook hebben we al vele bezoekers van camping Het Goeie Leven hierbinnen gehad. Leuk is als kinderen zelfstandig iets komen kopen, iets wat we nu ook steeds vaker zien gebeuren bij dorpsgenoten. Kinderen worden op pad gestuurd door hun ouders voor een boodschap.”


Maar het zijn niet alleen Eerdenaren die in de winkel in de Eerdse molen komen, Ineke somt een rijtje op waar je duizelig van wordt: “We hebben mensen uit bijvoorbeeld China, India, Engeland, Israël, Polen, Denemarken, België en Canada al mogen begroeten.”


Waarom nu ook op donderdag open? “We hebben voldoende bezetting nu om ook op donderdag open te gaan. We zoeken nog wel een vrijwilliger voor de donderdagochtend, dus bij deze meteen een oproep.”


Wat wordt het meeste gekocht? “Zuivelproducten lopen heel goed. We kwamen in het begin vaak te kort, maar we hebben nu een beter zicht op wat we in moeten kopen”, besluit Ineke.


Positieve geluiden dus vanuit ‘de belt’ onder de molen.


Uw redacteur heeft de koptekst van dit artikel ook zelf ondervonden. Even binnenlopen (zonder schrijfgerei) en voor je het weet heb je een artikel voor in de krant. Dit werd mede mogelijk gemaakt door Wax Art Studio (‘pen-sponsor’) en Skanfonds (‘schrijfblok-sponsor’), daarvoor hartelijk dank! Alleen het ‘halfuur buurten’ klopte niet helemaal, dat werd ietsjes langer….




EERDSE KRANT - 10 oktober 2013


Wijkschouw in het buitengebied


Wijkbeheerder Henk de Laat van gemeente Veghel, een aantal leden van dorpsraad Eerde en andere belangstellenden trokken er zaterdagmorgen op uit om klachten en wenselijke verbeteringen te inventariseren die men tegenkwam tijdens de schouw in het buitengebied van Eerde.


Henk de Laat is naar eigen zeggen de schakel tussen het ambtelijke apparaat en de wijk- en dorpen. “Ik krijg de eerste klappen”, grapt hij bij aanvang op het Antoniusplein. “Ik probeer begrip te kweken, maar vijf jaar geleden was er geld zat, nu is er een kwaliteitsslag naar beneden. Dus is er iets, dan altijd melden aan de gemeente”, zegt hij. “Maar er staat voor elke melding een bepaalde tijd, de zogenaamde normtijd. En als je bedenkt dat we tienduizend meldingen per jaar krijgen, snap je dat niet alles meteen wordt opgelost of aangepakt.”


En met ‘alles’ bedoelt Henk de straten, het groen, de verkeersborden, de stoepen, de bermen, paaltjes, etc, etc. Er staat altijd wel eens iets scheef, te veel, te weinig, of is verzakt of in de weg of is kapot. Wat je ook kunt bedenken in en rondom een dorp en wat in het openbaar staat, er is altijd wel iets te verbeteren of over te melden.


Vorig jaar heeft er een wijkschouw plaatsgevonden voor de kern, daaruit zijn een aantal ‘rimpels’ weer gladgestreken of verbeterd. Nu is dus het buitengebied aan de beurt en de dorpsraad heeft een hele lijst aan punten opgeschreven die ze samen met de wijkbeheerder langsgaan. Zo zien we op Den Dubbelen dat er een flinke kuil in een weg zit en in een bocht met De Horstjens liggen een aantal varkensruggen die finaal kapot zijn gereden. Ook verhinderen takken van bomen dat lantaarnpalen niet optimaal hun taak kunnen verrichten waarvoor ze zijn neergezet.


Maar Henk de Laat benadrukt dat de mensen zelf de meldingen door moeten geven aan de gemeente. Dat kan via de website van de gemeente Veghel (www.veghel.nl, onder het kopje ‘digitale service’ en dan ‘melding en klachten’) of via het KlantContactCentrum via 14 0413.


“Vraag altijd wel om een terugkoppeling”, adviseert Henk, “dan weet je tenminste dat de melding is aangekomen. Het kan wel tot zes weken duren alvorens je een antwoord krijgt, dus je moet geduld hebben, er is een lange wachtlijst. Overigens, de echt urgente zaken worden meteen aangepakt, bijvoorbeeld een gat in de weg.”




EERDSE KRANT - 10 oktober 2013


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Een van de grootste verenigingen van Eerde, met 230 leden, bestaat volgende week 50 jaar! Een prima reden om voorzitster Gerry van Houtum (67) uit te nodigen om op het bankje te komen zitten.


KBO Eerde, oftewel de Katholieke Bond van Ouderen in Eerde, werd 50 jaar geleden opgericht door Hannes Krol. “In de ons omringende dorpen waren her en der al KBO’s, en ook hier in Eerde was er behoefte om voor de ouderen een vereniging op te richten”, weet Gerry.


Toen Gerry zitting nam in het bestuur van de KBO, dat was in 1997, was ze net gestopt als kringvoorzitster van het KVO. “Ik moest toen volgens de statuten stoppen, ik had het 12 jaar gedaan. Maar ik wilde eigenlijk op dat moment, na vele jaren verschillende bestuursfuncties te hebben bekleed, een tijdje niets doen. Arie van der Hofstad wist daarvan en vroeg me tussen neus en lippen door of dat ik toch een keer langs wilde komen bij een vergadering van de KBO. Ik wil wel lid worden zei ik zo, hoewel ik op dat moment nog maar 50 jaar oud was en je eigenlijk officieel geen lid kon worden, de leeftijdsgrens lag toen hoger. Maar verder niets, waren mijn gedachten. Maar Arie was op dat moment de voorzitter en hij wist natuurlijk, dat bleek tijdens de vergadering ook, dat het voltallige bestuur wilde stoppen. Mensen worden ouder en op een gegeven moment wil je stoppen. Dat is begrijpelijk. Er moest dus nieuw bloed komen en gelukkig gaven op die vergadering een aantal mensen aan om te willen helpen, waaronder dus ook ik.”


En? “Verder werd Martin Krol een soort van interim-voorzitter en wij hebben toen zoetjes aon samen een compleet nieuw bestuur gevonden. Ik wil niemand tekortdoen, maar vooral door toedoen van wijlen Harrie Hamers lukte dat. Er werd wat overlegd wie geschikt zou zijn of wie het eventueel wilde doen, en dan ging Harrie op pad. Als een pastoor naar je toekomt, dat maakt toch wel indruk op een mens, hè. ‘Het is dat Harrie me kwam vragen, anders had ik het nooit gedaan’, hoorde ik dan later.”


Dus het was kantje boord op dat moment? “Jazeker, misschien hadden we dan nu niet het 50-jarig bestaan kunnen vieren, al weet je nooit ofdat er toch een aantal mensen spontaan zouden hebben opgestaan om de kar te gaan trekken.”


Gelukkig maar! Nu we hier toch zitten schenken we de bekers nog een keer vol met koffie. De lucht boven ons trekt open en de zon laat ook merken dat hij er is. Ook een voorbijgangster wil wel koffie (met alleen melk), ze heeft tenslotte niet voor niets een afsluitbare plastic koffiebeker bij zich… 


Toch nog even terugkomen op het bestuur. “Maar net als toen is het ook nu moeilijk om mensen in het bestuur te krijgen. Zo zijn we al vanaf het begin van dit jaar op zoek naar een nieuwe secretaris. Dus bij de deze maar meteen een oproep”, lacht Gerry. “Vroeger was het makkelijker om nieuwe (bestuurs)leden te werven. We kregen dan van de gemeente Veghel netjes elk jaar een lijstje wie de ‘KBO-leeftijd’ bereikt had en waar we naar toe konden gaan. Nu krijgen we niets meer, dit in verband met de privacywet. Dat is een gemis.”


“KBO is puur Brabants”, vertelt Gerry verder. “Eerde valt onder het kluster Veghel, en deze valt weer onder de kring De Leijgraaf, die bestaat uit zo’n achttien klusters uit mijn hoofd. Naast de vele activiteiten die er georganiseerd worden is de KBO hartstikke belangrijk, er moet rekening worden gehouden met ons. Daarom hebben we ook twee keer per jaar overleg met de gemeente, naast de onderlinge vergaderingen. We willen ons laten horen.”


Gerry is ook de drijvende kracht achter het KBO Eerde-informatieblad Weetjes. “We merken dat dit maandelijkse schrijven belangrijk is voor de leden. Hoewel het soms wel eens moeilijk is om het te vullen, houden we onze leden op de hoogte met de komende activiteiten en bijeenkomsten die van belang zijn en met de nodige informatie voor.’


Over oud gesproken, bij zijn of haar negenstigste verjaardag krijgt een lid een bezoekje van het bestuur die komt feliciteren. Na die leeftijd doen we dat elk jaar, dus bij Drieka van Rijbroek zijn we al een paar keer langs geweest”, grapt Gerry. “Drieka is met haar 98 jaar de oudste inwoner van Eerde en ook met ruime voorsprong het langste lid van KBO-Eerde: al 35 jaar! Telkens als we weer bij haar weggaan zegt Drieka: ‘Tot volgend jaar!’. Dat zijn de leuke momenten.”     


Dan over naar het feestprogramma. Gerry: “We hebben het over twee dagen uitgesmeerd. Noodgedwongen, in verband met de verbouwing van gemeenschapshuis De Brink. Het volgend weekend, op de zondagmorgen 20 oktober, is er eerst een viering om 09:30 uur in onze kerk, hopelijk is een van de voorgangers op tijd terug van vakantie, waarna er aansluitend van 11:00 tot 13:00 uur een receptie is voor iedereen en genodigden in de foyer in De Brink. Het weer moet net zo goed zijn als nu hier op het bankje, want we verwachten veel mensen en de ruimte is helaas ietwat beperkt tijdens de verbouwing. Op dinsdag 1 april volgend jaar, dan is de nieuwe Brink klaar en is onze feestavond een van de eerste activiteiten, is er een groot ledenfeest met een diner en een muziekgroep. We hebben goed gespaard, 50 jaar is ook bijzonder, dus we gaan er een mooi en groot feest van maken.”


Maar voor Gerry betekent de aankomende feestelijkheden ook meteen haar laatste als voorzitter, ze geeft aan dat ze stopt na de ledenvergadering volgend jaar in mei. “Want zolang ik hier in Eerde woon, dat is inmiddels al 45 jaar, heb ik altijd wel ergens een bestuursfunctie bekleed. Nu is het echt tijd om te stoppen, het wat rustiger aan gaan te doen en plaats te maken voor iemand anders.”




EERDSE KRANT - 24 oktober 2013


Optreden wereldster bij Koffie & Theeschenkerij Vlagheide


Wie herinnert zich niet hét moment dat plaatsvond op 2 februari 2002. Bandoneonspeler Carel Kraayenhof speelt tijdens de kerkelijke inzegening van het huwelijk tussen Kroonprins Willem-Alexander met Máxima in de Nieuwe Kerk in Amsterdam zijn vertolking van Adiós Nonino, waarbij Máxima het niet droog kan houden.


Dat moment ontroerde heel Nederland. Nu nóg, als je de beelden terugkijkt! We horen op de achtergrond de prachtige bandoneonklanken en de camera zoomt in op Máxima die haar tranen de vrije loop laat. De NOS bracht de beelden live in de huiskamer en regisseur Rudolf Spoor heeft daarna vele complimenten in ontvangst mogen nemen voor de wijze waarop hij een ontroerde Máxima op magistrale wijze in beeld bracht. Dat moment wordt nu ‘de traan’ genoemd.


De man die daar voor verantwoordelijk was, is bandoneonspeler Carel Kraayenhof. Hij werd in een klap wereldberoemd, de beelden gingen onze hele aardbol over. Deze wereldster trad vorige week woensdag op bij Koffie & Theeschenkerij Vlagheide!


“Ik speel soms wel voor drieduizend mensen, in grote zalen over heel de wereld. Maar dit zo, optreden voor een klein publiek in een klein dorpje vind ik net zo leuk”, geeft hij na zijn optreden aan. Met een Spa Blauw in de hand geniet hij van de vele complimenten die hij na afloop krijgt. Een staande ovatie is hem even daarvoor dan ook ten deel gevallen als hij zijn bandoneon van zo’n achtentachtig jaar oud laat zwijgen. Het is voor het publiek genieten geblazen.


Samen met de Argentijnse pianist Juan Pablo Dobal (foto, rechts), ze treden zeer regelmatig met elkaar op, laten ze prachtige samenspel horen tussen een bandoneon en een piano. Is het niet vervelend, vragen we aan Dobal, dat hij met zo’n grote naam optreedt en dat hij een beetje in de schaduw staat. “Nee hoor”, laat de Argentijn weten die goed Nederlands spreekt. “Carl heeft mazzel met mij!”, zegt hij glimlachend.


Je krijgt nog meer respect voor Kraayenhof als hij zegt dat in Nederland slechts een vijftigtal mensen rondlopen die zo’n harmonica-achtig muziekinstrument kunnen bespelen. Het is van oorsprong een Duits instrument, maar nu vooral populair in Argentinië. Vandaar de logische keus van Maxima om Neerlands beste bandoneonspeler te vragen voor een optreden tijdens haar huwelijk.


De eigenaars Danny en Rianne van Geloven zijn zeer in hun sas dat ze een groot muzikant hebben binnengehaald. “Hij is de absolute Nederlandse virtuoos van de bandoneon”, zegt Danny trots na afloop. Hoelang van tevoren leg je een artiest van dit kaliber vast? Danny, aarzelend en waarschijnlijk nog onder de indruk: “Huh, dat weet ik niet precies meer.” Maar gelukkig is daar Patrick van Schijndel, hij weet het antwoord wel. “Dat is al zo’n half jaar gelden, in de lente. We zaten hier op het terras en ik kocht meteen een kaartje voor dit optreden, daar wilde ik per se bijzijn. Maar ik heb helaas maar de helft gezien, want ik was het bijna vergeten.” Hij komt in de pauze binnen: “Oktober is nog ver weg, dacht ik toen ik het kaartje kocht…” Gelukkig voor hem wordt Adiós Nonino als laatste nummer gespeeld, waarna nog een kleine toegift volgt.




EERDSE KRANT - 14 november 2013


Er wordt wat ‘afgeknort’ rondom buurtbiljart op Willibrordushoek


Het klopt! In Brabant brandt altijd nog licht


Het is al pikkedonker en de wind waait ‘zuurtjes’. Het is er dan ook stil op straat rond de klok van achten. Maar er luidt een bekend gezegde over de provincie waar we in wonen: Brabant, daar brandt altijd nog licht!


En laat dat nu op deze gure maandagavond ook het geval zijn bij de familie Van Erp op de Willibrordushoek. Daar branden twee lampen die boven een biljarttafel hangen, daar branden neonlampen die het woord Heineken op doen lichten en daar branden een tweetal buitenlantaarns die je normaliter tegenkomt aan de zijgevel van een café. En daar brandt zeer regelmatig het koelkastlampje, het ‘barlampje’. Welkom in de biljartarena van Mari en Diny, welkom in het knusse Vèrkeshok!


Geen journalist die zal vragen waarom juist voor deze opvallend opvallende naam gekozen is. We zitten in het buitengebied, omgeven door de roze diertjes, posters van krulstaarten hangen aan de muur, speelgoeddiertjes in de vorm van een varken lopen en hangen her en der in de rondte en als er aanleiding is op het groene laken, dan schalt er een knor-knorgeluid door de biljartzaal. Op deze eerste avond valt dat eigenlijk wel tegen, slechts ‘tweeëneenhalf’ keer is er aanleiding om het geluid te laten klinken. “Het beestje knort normaal behoorlijk veel”, zegt Mari, “we moeten er elk jaar nieuwe batterijen in doen”.


Vanaf deze week, tot dat de zomertijd weer in gaat, wordt er elke maandag gebiljart op de Willibrordushoek door de buurtvereniging De Wilbers. Vroeger bij Theo en Mien Vissers, maar sinds die in 2000 naar ‘het centrum’ vertrokken vindt de biljartavond bij Mari en Diny plaats.


Veertien spelers hebben zich voor dit seizoen aangemeld, verdeeld in twee groepen op basis van gemiddelden. In de A-groep zit de toppers, de B-groep is vooral een kweekvijver voor jonge talenten die zo snel mogelijk de sprong willen maken naar de top. Een van hen is Arie Vermeulen. 48 jaar lentes jong, vol zelfvertrouwen en na jaren trainen klaar voor het grotere werk. Hij speelt de laatste van de vijf partijen die er op een avond worden gespeeld tegen Cor Verberk, maar bij jonge spelers is grilligheid een veel voorkomend verschijnsel. Zie bijvoorbeeld PSV. Hij verliest dan ook, maar geeft na afloop aan dit niet heel vervelend te vinden. “Ik mag alle partijen verliezen, als ik maar win van Mario!” En daarmee slaat hij de spijker op zijn kop.


Want al vlug wordt duidelijk dat in de B-groep de wedstrijden tussen Arie en Mario Hollanders de absolute krakers zijn. Deze ontmoetingen kun je vergelijken met voetbalwedstrijden tussen Celtic en Glasgow Rangers (The Old Firm), de schaatsduels tussen Ard en Keessie, boksgevechten tussen Muhammad Ali en Joe Frazier, duels van dat kaliber zeg maar. Wanneer deze ontmoeting weer op het programma staat is niet bekend bij de redactie, maar deze krant zal alle middelen inzetten zijn om hiervan uitgebreid verslag te doen. Wordt vervolgt dus.


Mario (zijn slogan: ‘eerst indrinken, dan inspelen’) liet in zijn partij tegen Theo Habraken zien dat hij de zomer goed was doorgekomen. Er werd hier en daar al gesuggereerd dat hij ook zelf een biljart heeft aangeschaft, want als je zo los uit de pols series van acht caramboles kunt maken, doe je niet door alleen maar naar biljarten te kijken. Hij speelt superieur en de onvermijdelijke Wilfred Genee-vraag na afloop is dan ook: wat gaat er nu door je heen? “Bier!”, zegt Mario met een ‘flesje Swinkels’ in de hand.


Verder die avond de partij tussen Paul van de Berk en Theo Vissers en tussen Jan en Ad Vissers. Opmerking van broer Theo bij het begin van die laatste partij: ‘Er wint altijd een Vissers’.


De gastheer heeft een vrije avond, Diny, de enigste vrouw in de competitie, moet haar meerdere erkennen in Gerard Steenbakkers. Is het niet netjes om de gastvrouw te laten winnen? “Nee”, zegt iedereen meteen, “er worden hier geen cadeautjes gegeven.”


Maar het gaat op zo’n biljartavond niet alleen over biljarten, verre van dat zelfs. Als na de laatste partij de biljartlampen worden gedoofd, vliegen allerlei onderwerpen over de het groene laken. Voor de VerkeersInformatieDienst al jaren een raadsel waarom de filedruk van Eerde naar Boekel zo groot is, wordt nu (eindelijk) openbaar bekend. Een rooi wagentje, waarvan de motor eerst goed warm moet worden en die niet harder kan dan 100 km/u is zeer waarschijnlijk de oorzaak. Dus voor al diegene die op werkdagen rond de klok van 07:15 uur die kant op moeten, weten nu de reden.


Het sociale aspect wordt niet vergeten op zo’n avond. Onderwerpen als sloten maaien en het niet maaien van sloten, schaap Mieneke, het verharde van erven, schaap Mieneke, wat te doen bij wond aan een poot, schaap Mieneke, de N279, schaap Mieneke en last but not least: varkens. En daarmee is de cirkel weer rond. Op een net tijdstip gaan ook alle andere lampen uit en kan, om met de woorden van Jan Vissers te spreken, iedereen een week uitrusten voor de volgende buurtbiljartavond!





Naar boven






Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


16 juli 2020

Bernhoven - Bloedprikdienst

Den Binnenhof

08:15-08:45 uur

(uitgesteld tot nader order, vanwege het coronavirus. Den Binnenhof is

t/m 1 september gesloten)


18 juli 2020

Eucharistieviering

Eerdse kerk 

19:00 uur


20 juli 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


4 augustus 2020

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier


16 augustus

Mariaviering

Mariakapel

10:00 uur


21 augustus 2020

KinderVakantieWerk Eerde

Veldje Kerkhoefweg


19 september 2020

Autodocumentatiebeurs

De Brink Eerde

09:00-14:00 uur


26, 27 en 28 september 2020

Toneelvereniging Eerde -

Boer Dumpt Vrouw

De Brink Eerde


23, 24 en 25 oktober 2020

Theaterkoor Stem -

Vlucht naar de Vrijheid

De Brink Eerde

Aanvang 20:00 uur

(23 en 24 oktober)

Aanvang 16:00 uur (25 oktober))


Eerdse KRANT

De Stelling

Eerdse KRANT

Archief

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Accepteren