JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

Oproep aan (oud-)Eerdenaren:

Heeft u een verhaal of gebeurtenis wat te maken heeft met de coronacrisis en u wilt dit delen?

Dat kan via mail (redactie@eerdsekrant.nl), via de app (06-52280047) of neem contact op met de redactie.

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047 


Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2015 in de Eerdse Krant hebben gestaan.


EERDSE KRANT - 8 januari 2015


Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2015?


Morgenavond wordt, voor de eerste keer op het nieuwe podium in gemeenschapshuis De Brink, de nieuwe Prins Carnaval bekend gemaakt tijdens de Prinsenzitting van CV De Oivers. Dat betekent ook dat aan de regeerperiode van Prins Theo d’n Twidde een einde is gekomen. Tijd om op dat immense podium een blik terug te werpen.


De Prins scoort al meteen punten bij binnenkomst. Tijdens ‘zijn’ carnaval had hij het al over dit interview en hij wist feilloos te vertellen dat hij de zevende Prins is die mag aanschuiven. “Dit is een traditie!”


We gaan terug in de tijd. “Op een donderdagmiddag, het was eind oktober, ging de telefoon. Onze Niels nam op maar wist gelukkig niet wie het was. Het was Mark van de Meerakker die wilde me spreken. ’s Avonds meteen afgesproken en daar vroeg hij me om Prins te worden. We hebben er even over nagedacht want er moest thuis nog wel het een en ander geregeld worden, een boerenbedrijf gaat immers altijd door. Maar we hebben ‘ja’ gezegd, je wordt maar een keer gevraagd. Als Adjudant kozen we voor Jelt van Veenendaal. Ik ben al niet zo’n prater, omdat ik in mijn vak ook niet zoveel hoeft te praten. Jelt kan een uur over een glas bier lullen, dus dat kwam goed uit”, lacht Theo.


Prins zijn is een droom die uitkomt? “Sinds Robbert van der Looij mij noemde als mogelijke Prins, twee jaar gelden, heeft het me wel aan het denken gezet. Ik had niet verwacht dat ik ooit Prins zou worden en ook niet dat ik het zou kunnen. Je wordt maar een keer gevraagd. Het leven is niet alleen maar geld en werken, het zijn de dingen die je mee maakt. We hebben het hele jaar mooie dingen meegemaakt. Veel mensen leren kennen en ons leren kennen. Ik ben Prins Carnaval geweest in het 44ste jaar, dat nemen ze me nooit meer af!”


Maar bij die ene steek bleef het niet in huize van Heeswijk? “Nee, want eind november werden we weer gebeld, ditmaal door de jeugdcommissie met de vraag of onze Jens Jeugdprins wilde worden? Wij verbaasd natuurlijk, maar we wilde onze Jens dit niet ontnemen, we hebben hem die kans gegeven. Heel apart! En dus kreeg je de rare situatie dat de ene groep nog niet weg was of de andere groep stond al voor de deur. Het was continu schakelen en opletten wat je zegt. Datums prikken was bijvoorbeeld een hels karwei. ‘Nee, dan kunnen we niet’ hebben we vaak moeten zeggen. Het ging wonderwel goed, maar een week van tevoren ging het toch ‘mis’. Ik moest een foto maken voor de media, dit was bij de Adjudant op de camping. Ik was mijn strikje vergeten, waarna iemand zei: ‘Geeft niet, Richard (Habraken, lid van de jeugdcommissie, red.) zit toch bij jullie?’ Oeps, toen wisten een aantal mensen iets meer…”


Dan de grote dag? “We hebben drie uur zitten wachten bij Jelt en Ellen thuis. Staand in hun tuin konden we mooi alles volgen. Mark kei zenuwachtig. Dus wat ze zeggen, klopt. Op weg met de fiets naar de tent komen we ook nog, heel toevallig, Prins Theo d’n Urste tegen. De onthulling zelf gaat heel snel. Je wordt overrompeld. Je zegt je woordje en je spreuk, je gaat naar ‘onderen’ en je moet dan zoveel handen geven dat je er bij wijze van spreken dol van wordt. Het feest kan dan beginnen.”


En de volgende morgen? “Terwijl iedereen waarschijnlijk zijn roes lag uit te slapen stond ik om halfzeven alweer met een overal aan. Op tijd wakker dus: de avond ervoor ietsjes vroeger gemolken, dan ’s morgens ook iets eerder.” Je hebt geen kantoorbaan van negen tot vijf, hoe was de ‘baan’ als Prins te combineren met je agrarisch bedrijf? “Het is automatisme, ‘s morgen ben ik er, altijd. Ik had ook goeie hulp tijdens de carnavalsdagen, want je moet niet hebben dat je op het podium staat en er is thuis iets aan de hand en er is niemand.”


Tijd voor een biertje en een fotomomentje, want een foto bij dit artikel met een Prins met een kopje koffie klopt niet helemaal. De Prins moet wel iets langer wachten dan zijn voorgangers, het podium ligt nu namelijk verder van de bar af. Over langer wachten gesproken, Theo verontschuldigt zich na de eerste slok dat hij niet op tijd was. “Tot aan dit gesprek ben ik altijd en overal op tijd geweest, en dat voor een Van Heeswijker…”


Niet een, maar twee steken heeft Theo meegenomen en staan met trots op de tafel en foto. Van hemzelf en die van zoon Jens. Een uniek plaatje! “Je had de ouders van Anouk, Sil en Inge (de Jeugdprinses, Adjudant en Hofdame) eens moeten kijken na mijn onthulling. Die stonden perplex, want die wisten wie de Jeugdprins zou worden. De onthulling van de jeugd was op zondagmiddag, en vooral voor José was het een emotioneel moment. Toen kwam alles los. Je hebt een brok in je keel, het was een ontlading. We hebben vele positieve reacties gehad, de jeugd heeft het super gedaan.”


Tijdens de tweede zittingsavond op de zaterdag, de zogenaamde Prinsenpresentatie, viel ineens de stroom uit. “Dat is eigenlijk standaard bij ons”, grapt Theo, “want bij ons trouwfeest viel na een uur of anderhalf ook de stroom uit.  Toen kon het opgelost worden door aluminiumfolie tussen de stoppen te plaatsen, die waren te licht. Knap dat ze het snel hebben kunnen oplossen. Het publiek heeft ook goed gereageerd door de stemming erin te houden. Het heeft hartstikke mooi gegaan in de tent, het had sfeer. De receptie, een week later, was ook echt geweldig. Dan komt er echt wat op je af. En het gaat vlug voorbij, dat wil je niet weten. Dat zeggen ze ook allemaal, maar het is echt, écht zo!” 


“De Oiververbranding op de laatste carnavalsdag was ook een leuke, en ik hoop voortaan een traditionele afsluiter. Het is best wel apart als iedereen zingt ‘Theo bedankt’! Het heeft iets. Zo ook de wagens van de jeugd keuren doormiddel van een sticker te plakken was leuk en we zijn op carnavalsmaandag met zo’n honderd man naar Schijndel geweest, zij hadden voor het eerst een ‘echte’ Prins.”


“We hadden een mooi Prinsclubke (de naam van hun gezamenlijke app, red.), we hebben vele leuke momenten meegemaakt. Het mooie is dat iedereen Prins kan worden in d’Eerd. Kort bij je eigen blijven, in je eigen woorden iets proberen te vertellen. Je hoeft geen ABN te praten, iedereen weet wat je bedoelt met tis kei skon. We hebben de carnavalsclub op een positieve manier leren kennen. Een mooie beleving alles bij elkaar. Dank daarvoor!”


De Hoge Raad staat te trappelen om je erbij te hebben? “Ik draai het om, ik heb al een paar keer gezegd dat ze er heel wat voor moeten doen om mij erbij te krijgen. Ik kan tegen bloed, Robbert!”


Dan is het tijd om vooruit te kijken, naar die spannende onthulling van morgen. De Eerdse Krant schrijft zoals ieder jaar een prijsvraag uit: weet jij wie de nieuwe Prins van Oiversland wordt? Deze laatste vraag is natuurlijk ook aan Prins Theo d’n Twidde gesteld. Hij noemt Marc van Berkel. “Zeer geschikt, ik heb hem al een paar jaar in gedachte.”


Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor morgenavond (vrijdag) 20:11 uur binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. De minimumleeftijd is 18 jaar. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. Volgende week wordt in deze krant de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.




EERDSE KRANT - 8 januari 2015


Eerdeburger: Marinus van Aarle


Tijdens de drukbezochte nieuwjaarsreceptie van dorpsraad Eerde, zondagmorgen in gemeenschapshuis De Brink, is Marinus van Aarle benoemd tot Eerdeburger. Hij kreeg uit handen van dorpsraadvoorzitter Ad Bekkers een oorkonde en het zilveren Oiver-speldje.


De dorpsraadvoorzitter maakte de nieuwe Eerdeburger als volgt bekend: ‘De 69-jarige Marinus van Aarle uit Den Dungen en zijn vrouw Dini van der Heijden uit Boskant zijn na hun huwelijk in 1970 in Eerde gekomen en hebben een zeer bijzondere plaats in de dorpsgemeenschap ingenomen.


De Eerdeburger van 2015 is zeer positief en samen met vrouw Dini behulpzaam ingesteld. Natuur en muziek zijn zijn passies. Marinus is medeoprichter en voorzitter van de Dahliatuin de Pompon die onlangs haar 40-jarige jubileum vierde en hij is bestuurslid van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen. Hij is ook muzikaal en laat dat graag horen en zien met zang, dans en mondharmonica. Lid van het ouderenkoor en van Cantado. Vrijwilliger in de kerk en de Eerdse molen. Sinds ze in Eerde wonen is deze duizendpoot er overal te vinden. Eerdse Klanken rondbrengen, de bossen bijhouden, EHBO-post zijn, kerststukjes workshops geven, kerstvieringen in het gemeentehuis Schijndel opluisteren met zijn muziek. Gemeentehuizen van Veghel en Schijndel voorzien van bloemstukken. Altijd weer de kerk, het Airborne-monument en de molen versieren. Voorlezen in de kerk, tuin bijhouden voor mensen als ze dat zelf niet meer kunnen. De Eerdeburger 2015 is lang en op veel terreinen actief is in Eerde en daarbuiten. Een bescheiden, maar krachtige drijfveer voor veel moois in ons dorp. Iemand die opduikt waar hulp nodig is. Eenvoudig, onbaatzuchtig en met warme vriendelijke omgang, een steun voor velen. De Eerdeburger wordt aan een persoon uitgereikt, maar zeker bij Marinus is de echtgenoot heel belangrijk en heeft dit mede verdient. Samen maken Marinus en Dini met hun groene vingers de ‘aardbol’ die Eerde heet, alsmaar mooier. Hij danst, zingt en is in de weer voor mensen op een natuurlijke manier. Kortom: een echte Eerde Eerdeburger.’




EERDSE KRANT - 8 januari 2015


 Na ruim veertig jaar verdwijnt ‘De Drie Ghemalen’ uit straatbeeld


Sloop markant gebouw begonnen


Het asbest is verwijderd, er is aan de binnenkant al het een en ander gestript, vanaf halverwege vorige week is nu ook aan de buitenkant te zien dat het markante gebouw, hier in Eerde beter bekend als het Drie Ghemalen-gebouw, langs de kerk wordt gesloopt.


Aannemer Gebr. Dijkhoff en Zn. neemt deze voor zijn rekening, samen met slopersbedrijf Van Kessel & Zn. De kraan van de aannemer neemt het zware werk op zich, Fred en Mario van Kessel van het slopersbedrijf zorgen ervoor dat zoveel mogelijk hergebruikt kan worden en sorteren de verschillende materialen. Beetje bij beetje verdwijnt het gebouw, te beginnen aan de achterzijde en dat lijkt te bestaan uit tientallen aan elkaar geknoopte (kleine) ruimtes, uit het zicht. De sloop zal zeker nog meer dan een maand in beslag nemen.


Bernard Mobers, tevens ook buurman, dook voor de Eerdse Krant in de dorpsarchieven. Bernard: ‘Nu vorige week is begonnen met de sloop van het gebouw De Drie Ghemalen, is het een goed moment om stil te staan bij de geschiedenis van dit gebouw. Het begint allemaal in 1969. Onze nieuwe pastoor, Jan Kemps, neemt begin van dat jaar intrek in de oude pastorie. In februari verschijnt een rapport van het Bisschoppelijk Bouwbureau, met het doel de pastorie op te knappen, want er is achterstallig onderhoud. Na enig beraad wordt echter besloten dat het voordeliger is een vrijstaande woning te kopen en de pastorie met de gigantische tuin van de hand te doen. De onderhoudskosten om het hele complex in goede staat te onderhouden zullen te hoog zijn voor de parochie. De pastorie wordt uiteindelijk verkocht aan de stichting Woon- en Dagvoorzieningen voor geestelijk gehandicapten, rayon Veghel - Schijndel - Sint-Oedenrode (WODAGG), die er een dagverblijf voor geestelijk gehandicapten in vestigt. De parochie koopt dan de bungalow op Veerdonkstraat 1a aan als pastorie.

De stichting WODAGG wil in eerste instantie aan de pastorie een forse uitbreiding aanbouwen, om het dagverblijf voor volwassen geestelijk gehandicapten te huisvesten. Vanuit het ministerie komt hiervoor geen goedkeuring, de pastorie is naar haar mening niet geschikt voor deze bestemming. Uiteindelijk wordt besloten tot sloop van de pastorie en bouw van dit nieuwe dagverblijf. Het gebouw wordt ontworpen door de Veghelse architect Ton Beunis en gebouwd door het Veghelse aannemingsbedrijf Van Lee. Het was het eerste bouwproject van Van Lee, die tot dan toe alleen in de wegenbouw werkte.

Het nieuwe gebouw wordt in 1972 in gebruik genomen. Het wordt alleen voor dagbesteding gebruikt, de ± 80 cliënten worden op de doordeweekse dagen ’s morgens om 9:00 uur gebracht met personenbusjes vanaf hun thuisadres, en met een autobus vanaf het gezinsvervangend tehuis De Tolakker in Schijndel. En ’s middags om 16:00 uur wordt iedereen weer naar huis gebracht. Dat veroorzaakt druk verkeer op het kerkplein, want tegelijk gaat de school uit. Het kerkplein staat dan ook steeds vol met auto’s van het personeel, zowel van De Drie Ghemalen, als van het bejaardencentrum St. Joseph.

De cliënten zijn allemaal mensen die, volgens de toen geldende normen, arbeidsongeschikt waren en met allerlei dagactiviteiten bezig werden gehouden. Onderdeel daarvan is uiteraard lichamelijke oefeningen, sport en spel in de gymzaal van het gebouw. In de loop van de jaren veranderen de activiteiten die in het gebouw worden uitgevoerd van alleen bezig houden, tot productie van eenvoudige producten. Er wordt onder andere een kaarsenfabriekje opgezet, dat nadien verhuist naar de Kaarsenwinkel in Veghel.

De cliënten waren regelmatig zichtbaar in Eerde. Ze gingen in groepen wandelen in het dorp. Ze haalden bij bakkerij Van Dam oud brood op en gingen daarmee de dieren voeren in het dierenparkje bij de rotonde (dat toen van Bennie van Dam was). Ze haalden vrijwel dagelijks boodschappen bij de plaatselijke winkels, zoals brood en broodbeleg voor de lunch.

Al sinds 2010 staat het gebouw leeg. Er is nog een tijd anti-kraak bewoning geweest. Tijdens de grote verbouwing van gemeenschapshuis De Brink in 2013/2014 is het gebouw als tijdelijke locatie gebruikt door De Brink. Dat was de laatste functie van dit bijzondere gebouw in het hart van ons dorp.’




EERDSE KRANT - 29 januari 2015


Voorleesprins


Carnaval nadert met rasse schreden. Over ruim twee weken barst het feestgedruis los onder en een klein beetje ook boven de rivieren. Het zijn drukke tijden voor Prins Jeroen d’n Urste en zijn gevolg.


Zomaar een dinsdag deze week. ’s Ochtends is de Heerser van Oiversland te gast bij kinderopvang ’t Kroontje. Hij komt op uitnodiging voorlezen voor de kleintjes van de groep Uiltjes.

 

De prins neemt plaats in de kring en doet eerst fanatiek mee met het ‘goedemorgen-ritueel’. Al zingend de voetjes van de vloer, klappend in de handen en elkaar goedemorgen toewensend zijn de kinderen klaar om voorgelezen te worden door niemand minder dan... Prins Jeroen d’n Urste zelf!

 

Rai de Kraai is inmiddels ook aangeschoven, want zonder het speelgoedbeestje wordt er überhaupt niet gelezen. Maar ho, nog even wachten, want iemand heeft een snottebel! Als die vakkundig is verwijderd kan de prins beginnen met voorlezen.

 

Hij leest voor uit het ‘boek’ dat gaat over boer Boris die naar het strand gaat. Aandachtig luistert de groep naar het spannende avontuur. De prins laat zien dat hij van alle markten thuis is, het gaat hem gemakkelijk af.

 

Na de laatste pagina krijgt hij applaus en is het tijd voor een… polonaise! Als volleerde carnavalsvierders deint de stoet op de carnavalshit van boer Boris door het lokaal. En zoals het hoort: de prins voorop en de kinderen vrolijk en ietwat verbaasd rondkijkend erachteraan. In het begin gaat het nog niet zo soepel, maar ze leren snel. Hier zien we de toekomstige prinsen en prinsessen van Oiversland in actie! Als dank krijgt Prins Jeroen d’n Urste een die ochtend al zelfgemaakt cadeautje van de kinderen. Terwijl ‘die meneer met die hoed’ afscheid neemt van de leiding en de volgende vader al is vastgelegd om te komen voorlezen, springen, glijden en spelen de kinderen alweer vrolijk in den rondte en neemt het ‘normale leven’ weer hun plaats in. 


En dinsdagavond was Prins Jeroen d’n Urste te gast bij Tooske, voor opnames welke in de week voor carnaval worden uitgezonden op SkyLine TV. Daar was het zo te zien als vanouds weer een dolle boel. Voor de eerste keer mochten ook de jeugdheersers mee




EERDSE KRANT - 5 februari 2015


HZ: ‘Het wordt dit jaar een VETTE carnaval’


Eerdse vriendengroep Harde Zeikers (HZ) viert hun 22-jarig jubileum groots!


Vriendengroep Harde Zeikers, kortweg HZ genoemd, bestaat dit jaar tweeëntwintig jaar! Dat zal in aanloop naar, en tijdens carnaval 2015 groots en vet gevierd worden met tal van activiteiten en acties, want hun jubileumslogan luidt: HZ=VET! De Eerdse Krant spreekt, op locatie, met een aantal van hen.


Een schuur, ergens in het buitengebied van Eerde. Het is er donker bij aankomst, maar we zien een aantal geparkeerde auto’s staan. Een grote schuifdeur gaat wat moeizaam open, maar dan komen felle lichtstralen van een bouwlamp je tegemoet. En de geur van (gele) verf. Hier, in de middle of nowhere, is de vriendengroep neergestreken om in alle ‘rust’ te kunnen bouwen aan hun jubileumwagen voor de optochten. We vernemen later dat ze al een paar weken bezig zijn, en dat mag gerust een unicum genoemd worden in de HZ-historie want normaliter gaan ze een weekend, of misschien twee weekenden voor carnaval pas eens nadenken wat te gaan doen.


Zeker, een van hun meest zichtbare activiteit voor de buitenwacht hier in d’Eerd is toch wel de deelname aan de optocht in thuisdorp Oiversland op de dinsdag. Maar ook op andere carnavalsdagen zijn ze te zien. Op zondag doen ze steevast mee in de optocht in Veghel, op zaterdag is de optocht in Reigerland (Zijtaart) de meest logische, maar daar ze al een tijdje niet meer welkom. Oorzaak: te harde muziek en een artikel in het Brabants Dagblad dat HZ niets met carnaval te maken had, deed de groep besluiten om in andere plaatsen mee te doen, zoals in Odiliapeel, Gemonde, Eindhoven en Mierlo-Hout. In de laatste plaats kwamen ze in contact met carnavalsvereniging De Houtse Kluppels, waar ze nu een soort van vriendschap mee hebben. De deelname in de optocht van Lampengat (Eindhoven) had trouwens weinig om het lijf: die duurde slechts honderd (!) meter. De politie sprong voor de bus. ‘Stop’, riep meneer agent, ‘meekomen!’ De wagen had kennelijk niet de juiste uitstraling, geven ze aan.


Wie zijn op deze avond aanwezig. De harde kern van HZ? Het zijn Marc van Berkel, Pleun Ketelaars, Maarten-Frank Smits, Mimi van der Heijden, Patrick Habraken, Laurent van den Elsen, Jeroen van Gaalen en Eric van Houtum. Verder is Geertje Gloudemans heel even aan het begin present en haar broer Stan komt op het eind nog even kijken. Niet iedereen is van huis uit echte HZ-ers, zo wordt tussen neus en lippen opgevangen. Er zijn een tweetal HZ-ers die van oorsprong Pannelekkers zijn: ‘Eentje laten we nu schilderen’.


Dat brengt ons meteen op het ontstaan van HZ. Hans Ploegmakers is de oprichter van de vriendengroep. Hij kocht in 1993 een Mercedes en het kenteken begon met de letters h en z. Het toeval wilde dat Tonnie van Houtum ook een auto reed waarbij het kenteken met de letters h en z begon. Hans riep toen eens de woorden harde zeiker, en de rest is geschiedenis… Een stelletje snotneuzen werd een vriendengroep die nu, tweeëntwintig jaar later, nog steeds hecht is te noemen. Ze hebben nog even de intentie gehad om een carnavalsvereniging te worden, maar daar zagen ze van af. Nog een carnavalsclub erbij in ons dorp zou iets te veel van het goede zijn, zo laten ze nu lachend weten.


Zagen we bij binnenkomst nog een aantal HZ-ers iets doen, naarmate de avond vordert zien we een lichte verschuiving van de ‘werkvloer’ naar ‘de bar’. Letterlijk. Een gedeelte van een echte bar, die toevallig in de ruimte aanwezig is, wordt dichterbij geschoven en de eerste flesjes bier worden opengetrokken. De koffie wordt overgeslagen. Wel hebben we chips in de vorm van friet. Alles in stijl, want het thema in dit jubileumjaar is: HZ=VET. Produceerde eerst nog een slijptol het meeste geluid, nu zijn het de HZ-ers zelf die die eer overnemen. Een spervuur aan anekdotes en verhalen komt ter tafel, uuh bar.


Zo stond bij een optocht hier in Oiversland een loempiakraam langs de weg. Die man had de hele week loempia’s liggen te rollen thuis, die zag het vele publiek langs de kant en dacht een mooie omzet te draaien. Tot de HZ-bus langs kwam gereden met een… confettikanon. Het vizier stond waarschijnlijk niet helemaal scherp, oorzaak wordt in het midden gelaten door de groep, en ineens vliegt een kilootje confetti door die loempiakraam. Gevolg: alles zat onder en er ontstond zelfs een klein brandje. De beste man pakte zijn spullen meteen in en was weg, aldus de HZ-ers die wederom krom liggen van het lachen.


De HZ-familie is in de loop der jaren steeds groter geworden, maar er gingen ook mensen weg. De naam van Ary van der Heijden valt.  Die is overgelopen naar Pies of Keek zo blijkt, een andere vriendengroep. De HZ-ers doen op deze avond een bod om Ary weer terug te krijgen. ‘Voor anderhalve doos frikadellen willen we hem wel weer terug. Twee is ie niet waard… We hebben ook al een rol voor hem in de optocht: Hamburger Arie.’


Dan vertellen ze dat ze respect hebben voor Jos Zegers, die wordt een echte ‘harde zeiker’ genoemd. De broer van Jos, Henk Zegers, is erelid. Waarom? ‘Omdat hij dezelfde initialen heeft als onze groep.’ Dan hebben ze ook nog een beschermvrouwe, Annie Smits. ‘Zij zorgt altijd goed voor ons en toont altijd belangstelling.’


In de omtrek kent iedereen de vriendengroep, een keer heeft ook heel Nederland kennis kunnen maken met ze. Althans, met hun bus! Maar je moet dan wel een achtuurjournaal in begin ’97 gezien hebben. De varkenspest was net uitgebroken, het centrum van die epidemie lag rond Boekel. Er mochten toen geen tractoren meerijden in optochten, maar een bus is geen tractor, dus togen de HZ-ers naar het naastgelegen Venhorst om deel te nemen aan de optocht aldaar. Ze kwamen door Boekel gereden en bij Nia Domo zag het zwart van de journalisten, de media was massaal aanwezig in het dorp vanwege die vreselijke virusziekte. Dit is onze kans dachten ze, en ze reden net zolang met de bus rondjes (zeker tien beweren ze) over de rotonde, gelegen vlakbij het dorpshuis, tot een cameraman van de NOS dit opmerkte, een shot ervan maakte die tot ieders verbazing in het journaal van achtuur te zien was.


Al een paar keer vernoemd: de HZ-bus. Een paar jaar na de oprichting tikte ze een zogenaamde harmonicabus op de kop, die tot op de dag van vandaag op ieders netvlies staat gebrand. Tot voor drie jaar terug, in vele hoedanigheden, was dit voertuig lange tijd de basis van hun deelnames aan optochten. Bij elke thema hoorde een dito bus. Ook de teksten op de bus vielen op.


In de loop der jaren hebben ze nogal wat chauffeurs bereid gevonden die het gevaarte van zo’n achttien meter veilig over ‘s land wegen wilde voeren. Ofdat de lijst compleet is laten ze in het midden. Ze noemen Chrisje Vroomans, Frits van der Velden, Jan van Dam, John van Boxmeer, Ans Timmermans en Theo van der Linden die een of meerdere malen de HZ-bus heeft bestuurd. ‘Daar willen wij ze nog een keer voor bedanken’, klinkt het met een stalen gezicht.


Die bus bood overigens geen garantie voor prijzen. De eerste tien jaar (‘zeker tien jaar’), werden ze steevast laatste in hun categorie bij optochten, hier in Eerde en elders. Toen begon het tij te keren en werden ze uit het niets ineens een keer een-na-laatste. Dat hebben ze gevierd met een groots feest! Maar het kan verkeren, want een drietal jaar geleden is de bus van de hand gegaan en zie, daarna werd tweemaal de eerste prijs behaald in de optocht in het Eerdse! Dat betekende ook meteen organisatorische veranderingen, want de HZ-ers waren gewend om nooit de gewonnen prijs op te halen. Maar, zo geven ze nu aan, bij een eerste plaats doen ze dat wel en zien we ze en groupe de grote beker in ontvangst nemen.


De emmer chips is bijna leeg, de bar komt vol te staan met lege bierflessen, dus de dames en heren zijn toe aan iets hartelijks. Klop-klop, de deur zwaait open, het is de catering van Big Snacks. Mooi op tijd! Er wordt ruimte gemaakt zodat een grote doos vol met warme snacks kan ‘landen’ op de plaats van bestemming. Diegenen die nog iets deden, houden er nu ook mee op en spoedden zich naar de ‘warmtebron’, want de bouwlocatie is koud te noemen. Binnen no time zijn de frikandelletjes en bitterballen verdwenen en de schaaltjes mayonaise en mosterd leeg. Nu is de tijd voor een fotomomentje, want zodadelijk is ‘iedereen’ weer druk aan het werk...


De HZ heeft in al die jaren nogal wat bijgedragen aan carnaval in Eerde en ook in de gemeente Veghel. Zo waren ze hofleverancier van maar liefst twee koningen, een prins, een drietal adjudanten en een raadsheer. Daarnaast waren, en zijn er ook nog Raad van Elf-leden die het HZ-bloed door de aderen hebben stromen. Een ander soort bloed, het zogeheten bouwbloed, hebben ze ook een beetje doorgegeven aan de Eerdse vriendengroep De Knakko’s. Daar hebben ze naar eigen zeggen een goede band mee en ze gunnen hen om ook een keer te winnen in de categorie wagens.


Een minder goede relatie heeft de groep kennelijk met taxichauffeurs. In de loop der jaren hebben ze bij menig chauffeur het bloed onder de nagels vandaan gehaald. Ze maakten er een sport van om de beste man op de kast te krijgen met allerlei op- en aanmerkingen tijdens de rit. Zo had je een ‘Mexicaan’ die flipte, een ‘knoest’ met een dito hoofd en een ‘Kroaat’ die na een straal kots in zijn nek te hebben gekregen hun nooit meer meenam. Ook wilde ze na een rit liever niet betalen, dit met het argument dat ze het geld wilde bewaren voor de Eerdse molen. Een HZ-er: ‘We hebben nu tweeëntwintig jaar ‘gespaard’ voor de molen, willen we het geld geven, is-ie al klaar!’


Een drietal jaren terug is dus de bus voor goed geld verkocht, ze presenteren zich heden ten dage in een heuse limo! Qua ruimte een stapje terug, qua uitstraling een stapje vooruit. Toch? Daar kun je mee aankomen op een feestje, dat je meedoet in een optocht met een echte limousine. Of wat daar nog van over is, want er is aan de auto al meer verbouwd dan aan Marijke Helwegen. Zonder al te veel te verklappen, de wagen heeft nu een geelachtige kleur als hoofdkleur. Voor rest van de constructie heeft men de bouwtekening bij de hand, waarop alles gedetailleerd op staat. Het heeft deze krant wel de nodige moeite gekost om die tekening van ontwerper Otto van Hooft te mogen publiceren, maar onder strikte voorwaarden mag de Eerdse Krant het ontwerp eenmaal plaatsen en zodoende een (vet) tipje van de sluier te kunnen op lichten. Dat de jury hierdoor beïnvloed kan worden, nemen ze op de koop toe.


En zo zit er weer een another day at the office op voor de vriendengroep. Pilsje, lekkere vette hapjes en vooral veel gein en plezier maken. Zo hebben ze al honderden, misschien wel duizenden van die momenten gehad. Het lijkt op een sprookje. Dit jubileumartikel kan dan ook maar op een manier worden afgesloten: ze leefden nog lang en gelukkig!




EERDSE KRANT - 5 februari 2015


‘De toekomst van Eerde gaat ons allemaal aan’


Dorpsraad Eerde heeft het initiatief genomen om het huidige aanbod aan nieuwbouwwoningen af te stemmen op de werkelijke behoefte vanuit het dorp. Op dit moment lijken vraag en aanbod namelijk niet op elkaar aan te sluiten.

 

Volgens Mark Verhagen en Geert Schepers, bestuursleden van de dorpsraad (foto), is het de hoogste tijd om de wensen en behoefte van de Eerdse bevolking op het gebied van wonen te inventariseren. “Hoewel de woningmarkt op dit moment enige voorzichtige tekenen van herstel vertoont, verloopt de invulling van het inbreidingsplan d’Eerdse Erven in onze ogen te langzaam. Graag zouden wij deze ontwikkelingen versnellen door het aanbod beter af te stemmen op de vraag. Hierbij is het essentieel om de werkelijke woonwens van de Eerdenaren helder in beeld te krijgen zodat bij de planvorming hierop kan worden geanticipeerd”.


In Eerde is het goed wonen. Toch heeft de dorpsraad zorgen naar de toekomst. Het aantal jonge gezinnen neemt namelijk af, het aantal ouderen en alleenstaanden daarentegen groeit. In de toekomst kan dit consequenties hebben voor de voorzieningen in ons dorp. Mark: “Een evenwichtige bevolkingsopbouw is belangrijk om de voorzieningen in ons dorp in stand te houden. In dit kader gaat onze zorg met name uit naar de toekomstbestendigheid van onze basisschool. Wat zijn de consequenties van een verdere terugloop van het leerlingenaantal op de middellange termijn? Je moet er toch niet aan denken dat we deze voorziening kwijt zouden kunnen raken. Het wordt dan meteen een stuk minder interessant om in Eerde te komen of te blijven wonen”. Maar ook andere voorzieningen zouden onder druk kunnen komen te staan. Geert: “Dit geldt zeker ook voor het verenigingsleven. Aanwas van nieuwe leden is essentieel voor het voortbestaan ervan”.


Om aanbod en vraag goed op elkaar af te kunnen stemmen is de dorpsraad in overleg getreden met de gemeente Veghel en projectontwikkelaar Van Stiphout. Beiden bieden kavels en woningen aan in d’Eerdse Erven. Zowel gemeente als ontwikkelaar hebben tijdens de gesprekken aangegeven open te staan voor een flexibele invulling van het plan en zijn bereid om mee te werken aan alternatieve planvorming. Denk hierbij bijvoorbeeld aan aanpassing bestemmingsplan, opsplitsing van kavels, wonen in combinatie met zorg en huur in samenwerking met Area.  Mark: “Dit betekent dat er kansen zijn voor Eerde, maar dan moet wel duidelijk worden gemaakt waar de behoefte ligt. En daar hebben we de bewoners van ons dorp voor nodig”.


Geert vult aan: “Vorig jaar heeft Area samen met de gemeente een woonwensenonderzoek opgesteld voor de gemeenten Uden en Veghel. De response op dit onderzoek was zeer laag, vanuit Eerde zo’n 6%. De uitkomst van dit onderzoek geeft dan ook geen goed beeld van de werkelijke behoefte. Om die reden willen wij een bijeenkomst organiseren waar mensen hun huidige behoeften op het gebied van wonen kenbaar kunnen maken, maar daarnaast ook een doorkijk kunnen geven naar hun verwachte woonwensen voor de komende 5 à 10 jaar”.


Doel van de bijeenkomst is om alle woonwensen te verzamelen. Hiertoe nodigt de dorpsraad alle inwoners van Eerde uit, zowel jong, oud, alleenstaand, samenwonend, gezinnen, huurders of zelfbouwers, enz. Gemeente en projectontwikkelaar zullen niet aanwezig zijn bij deze inventarisatie. Mark: “De nadruk zal liggen op het meedenken over wonen en het aangeven van woonwensen in het bijzonder, voor nu en in de nabije toekomst. Want die gaat ons allemaal aan. Vervolgens vindt op basis van de werkelijke behoefte terugkoppeling plaats aan zowel de gemeente als ontwikkelaar. En op basis van de nieuwe gegevens worden de plannen in overleg met ons heroverwegen en daar waar nodig aangepast”.


De woonwensenbijeenkomst vindt plaats op donderdag 26 februari in gemeenschapshuis De Brink. Aanvang is 20:30 uur. Noteer het alvast in uw agenda.




EERDSE KRANT - 26 februari 2015


Jan en Phiny Gasseling springen op de bres voor betere ouderenzorg


‘Je kunt ouderen toch niet alles afpakken?’


Terwijl Zuid-Nederland al met hun gedachten in carnavalstemming zaten, zaten Jan en Phiny Gasseling op de vrijdag voor die dolle dwaze dagen in de rechtbank in Den Bosch. Dachten ze misschien wel binnen tien minuten weer buiten te staan, de zitting duurde maar liefst tweeëneenhalf uur. “We waren ‘kapot’. Je mag niets zeggen, alleen maar luisteren!”


Die dag besprak de meervoudige kamer van de Rechtbank Oost-Brabant in de provinciehoofdstad het beroep van het Eerdse echtpaar tegen de gemeente Veghel. Het betrof een besluit van de gemeente over de hoogte van het persoonsgebonden budget (pgb) van het echtpaar, een besluit dat voortvloeit uit een beleidswijziging van de gemeente voor voorzieningen in de nieuwe Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo).

 

Het echtpaar heeft hier een aantal bezwaren tegen ingebracht. Het komt erop neer dat zij voor dezelfde hulp per 1 januari 2015 nog maar de helft van het geld krijgen. Daarmee kunnen zij onmogelijk hun eigen huishoudelijke hulp inkopen

.

Jan en Phiny: “Voor ons houdt dat in dat we nog maximaal tweeëneenhalf tot drie uur zorg kunnen inkopen per week. Wij hebben meer zorg nodig dan het gemiddeld. Het maximale pgb is nu gekoppeld aan de gemiddelde prijs die de gemeente betaalt voor de zorg in natura (hulp via een zorgaanbieder). Moeten wij nu tegen onze hulp zeggen: ‘we willen dezelfde hulp van je maar je krijgt maar de helft van het geld dat je voorheen kreeg.’ Dit is verantwoordelijkheid afschuiven. Er is al veel ellende in de ouderzorg. Er is al geen tijd meer voor het sociale aspect. Een bakje koffie samen drinken, de mogelijkheid om te signaleren doordat je een band krijgt, allemaal verleden tijd door bezuinigingen. De kinderen, vrienden of zelfs de buren moeten het maar doen, daar komt het op neer. Je kunt ouderen toch niet alles afpakken?”

 

Een vrijwillige ouderen adviseur (VOA), zoals Phiny, ziet en hoort veel van wat er fout gaat. Voor haar is deze rechtszaak er mede voor om ook deze mensen een stem te geven. Zij is bovendien verbolgen over het foutief interpreteren van regels. “Geen officieel ‘huiskamergesprek’ voeren omdat de zaak onder de rechter is, maar wel het verslag van een snel bezoekje nog toevoegen aan de stukken. Ook wordt een deal met zorgverleners foutief toegepast op mensen met een pgb.”


De kantonrechter gaf de zaak door, gezien de complexiteit, en nu buigen drie rechters van de meervoudige kamer van de Rechtbank Oost-Brabant in Den Bosch zich over deze zaak. “Eind 2013 wisten we al dat deze situatie er aan zat te komen. We hebben het goed uitgezocht en kwamen in contact met KBO Brabant die ons nu ondersteunt in deze zaak. 130.000 ouderen zijn lid van de KBO en ‘ouderdom komt met gebreken’. Binnen een aantal weken doet de rechtbank uitspraak. We hebben goede hoop op een eerlijke afloop, maar anders zal hoger beroep zeker de volgende stap zijn.”




EERDSE KRANT - 12 maart 2015


Gepresenteerd plan over Drie Ghemalen-terrein enthousiast ontvangen!


Het plan over invulling van een markante plek in Eerde, naast de kerk, is vorige week dinsdag gepresenteerd door werkgroep Drie Ghemalen en enthousiast ontvangen!


Dat het Drie Ghemalen-gebouw gesloopt zou worden, was al een hele poos bekend. Reden voor de dorpsraad Eerde om een werkgroep op te richten die zich zou gaan buigen over hoe het gebied na de sloop in te vullen. Vanaf eind 2010 is deze werkgroep, bestaande uit Aldwin van Hooft, Mark Verhagen, Jan Gasseling, Geert van de Ven, Kees Verouden en Bernard Mobers, daar druk mee in de weer. Vorige week dinsdag presenteerde ze hun plannen tijdens een extra openbare dorpsraadvergadering in gemeenschapshuis De Brink.


Dorpsraadvoorzitter Ad Bekkers liet in zijn woordje vooraf weten dat het plan binnen de dorpsraad zelf met veel enthousiasme is ontvangen. Dat belooft! Nu was de gemeenschap aan zet en was het doel van de werkgroep op deze avond om draagvlak te verkrijgen. Allereerst werd toegelicht hoe de fasering er uit ziet. Fase 1 is al gedeeltelijk uitgevoerd. Deze bestaat uit de sloop van het gebouw, uitgekomen materialen worden of zijn opgeslagen in een depot, het behoud van monumentale bomen en/of eventueel deze te herplanten. Fase 2 is het tijdelijk of permanent inrichten van het gebied, dit in overleg met de gemeente om het plan uit te werken. Fase 3 is de laatste fase en zal de definitieve inrichting beslaan.


De werkgroep heeft een tijdje terug een enquête laten uitvoeren en daar kwamen twee wensen duidelijk naar voren: de pastorie terugkrijgen en het terrein open laten. Er is voorlopig voor het laatste gekozen, maar de werkgroep wil meer dan alleen maar een ingezaaid grasveld, iets dat als het aan de gemeente ligt zal gebeuren. De werkgroep opteert voor een doorsteek van het kerkplein naar de Bernard van Damstraat doormiddel van een ‘snelle (fiets)route’ met verlichting. Daarnaast een aantal wandelpaden, die de verschillende functies op verschillende plekken verbinden. Denk daarbij aan een dierenweide op het noordelijkste gedeelte, een speelweide ‘in het westen’  en een ontmoetingsgedeelte die meteen ook de plek markeert waar de oude pastorie ooit heeft gestaan. De werkgroep heeft wel meegenomen dat deze op die plek herbouwt kan worden, mocht dat er in de toekomst nog van komen. Aan originele en functionele ideeën geen gebrek bij werkgroep. Om en de wortels te beschermen van de twee grote markante beukenbomen en ze toch benaderbaar te houden, kwam men met het idee om een soort van grote houten vlonders een stukje boven de grond om de stammen te plaatsen, waarop men dan kan gaan zitten of staan zonder dat de wortels averij oplopen. Briljant!


De werkgroep zet in op het elke dag gebruik te kunnen maken van het gebied ten westen van onze kerk. Ze willen het nadrukkelijk geen evenemententerrein laten worden, dat is te beperkt is hun mening. De gemeente had de werkgroep de opdracht meegegeven om zelf een plan te maken om het hart van het dorp ‘in te kleuren’ die draagvlak heeft in de gemeenschap, en daar is de werkgroep zeer zeker in geslaagd. Want het plan - uitstekend gevisualiseerd tijdens de presentatie (zie illustratie, Van Hooft Architecten) - werd enthousiast ontvangen door de aanwezigen! We zetten hoog in, is het standpunt van de werkgroep. Ze geven ook aan dat er waarschijnlijk de nodige zelfwerkzaamheid aan te pas gaat komen en dat niet alles in een keer gerealiseerd kan worden, maar met dit gemaakte huiswerk kun je gerust bij de meester (lees: de gemeente) aankomen. Die kan toch niets anders dan het het hoogste cijfer geven?




EERDSE KRANT - 12 maart 2015


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze nieuwe rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


De aftrap is voor de witte bedrijfsbus van Jan van Kessel van Slagerij van Kessel. Het is een Mitsubishi L300, bouwjaar 1994 en hij rijdt op diesel. Op de teller staan 194.657 km en Jan heeft de auto in ’98 aangeschaft. Hij is de tweede eigenaar. Een keer heeft hij 140 km/u gereden, “maar toen begon de auto te ‘bewegen’ en was het niet verstandig om nog harder te rijden”, geeft hij lachend aan.

 

Nu we het toch over prestaties hebben, we willen weten hoe de acceleratiesnelheid is, en dat doen we op onze eigen ‘track’, zoals dat ook in het originele Engelse tv-programma gebruikelijk is. Want meten is weten! Plaats van handeling voor de sprint over 250 meter is de Vlagheide. Voor dat moment wordt eerst nog een foto gemaakt, met een ietwat zenuwachtig ogende bestuurder. Logisch. Dan is het moment daar. Aftellen van 3,2,1 en… daar gaat ie. De L300 schiet uit de startblokken en komt na 250 meter over de finish in een tijd van 19,93 seconden! Reactie van de bestuurder: “Net onder de twintig seconden, de beste tijd tot nu toe…”

 

Nadat auto en bestuurder tot rust zijn gekomen na deze ferme inspanning, gaan we wat dieper in op hun relatie tijdens een rij-impressie. “Ik stap altijd met plezier in de bus, hij start altijd en hij loopt altijd. Ik rijd zo’n 7000 à 8000 km per jaar en heb plezier als ik er in zit. Als iedereen mij zo goed hielp als de bus mij, was ik een rijk man. Een klein minpuntje heb ik wel, en dat is dat er geen stuurbekrachtiging op zit. Je voelt dat goed, zeker als je wat ouder wordt. Maar het harder oppompen van de banden helpt…”

 

Jan rijdt veelal korte afstanden, het verst wat hij zelf ooit heeft gereden met de auto is naar onze hoofdstad. “Dat was voor het verzorgen van een barbecue.” Wanner de laatste rit is van de bus weet hij niet. Of toch wel? “Als het aan monteur Alex van Hooft ligt, is dat volgend jaar. Hij heeft aangegeven dat ie niet meer door de keuring komt. Maar ik heb zoiets van: als ik er mee stop, dan mag de bus dat ook pas!”


Want de auto rijdt nog prima. De verwarming doet het goed, de muziekkwaliteit is ook dik in orde, zeker als een dancenummer van Faithless uit de speakers knalt, het bochtenwerk is ook prima, de vering is nog comfortabel te noemen (“alleen die ‘bulten’ zouden verboden moeten worden”), je moet er toch niet aan denken dat over een klein jaar - de auto is pas gekeurd - dit monument uit het Eerdse straatbeeld verdwijnt? Ook pr-technisch gezien, want bij terugkomst in ons dorp zien we een hoog ‘Marloes van de Donk-gehalte’. “Ik kan net zo goed de hele tijd m’n arm omhoog blijven houden, want om de vijf meter moet ik iemand groeten”, grapt Jan, ondertussen weer naar iemand zwaaiend. Zijn bus is een rijdend reclamebord, daar kan geen advertentie in een groot landelijk dagblad tegen op.

 

Die Turkenbus, zoals zijn kinderen het voertuig gekscherend noemen, is voorlopig nog niet toe aan zijn laatste rondje hier in Eerde. En de kans is groot dat de bus ook nog een ‘derde leven’ gaat krijgen, want hij is zeer geliefd bij opkopers. “Ik heb zeker al vijftien kaartjes onder de ruitenwisser vandaan gehaald van opkopers. En de bus stond toen gewoon thuis op de oprit!”


 

Samenvattend: de auto krijgt een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant Top Gear-sticker, want hij kan nog jaren mee!




EERDSE KRANT - 12 maart 2015


Oma supertrots op haar kleinzoon


Zaterdagavond was Stan van Hoof, kleinkind van Cor en Ans Verberk, te zien in het RTL 4 programma The Voice Kids. Daar zagen we dat alle stoelen van de vier coaches omdraaiden en zien we de in Zijtaart wonende Stan terug in de zogenaamde battle-ronde!


Een paar dagen later zit de Eerdse Krant met Ans aan hun Eerdse keukentafel en is de euforie nog steeds goed zicht- en merkbaar. “Ik ben zo blij voor Stan dat hij heeft genoten van het hele gebeuren en ik ben blij om dat een keer van dichtbij te mogen meemaken.”

 

“Denk niet dat het wat je op tv ziet alles is”, geeft Ans aan, “vorig jaar in februari heeft Stan zich al opgegeven voor het programma, en alleen al te worden uitgenodigd voor de tv-opnames is een hele eer. Samen met nog negenentachtig andere kinderen is hij zeker wel een keer of twintig naar Hilversum geweest om hem ‘klaar te stomen’ voor dat ene moment. Het is toch telkens een anderhalf uur rijden, dus petje af voor vader en moeder Wiljan en Francis om telkens, soms twee dagen achter elkaar, mee te gaan. Hij is overigens prima begeleid, mijn complimenten daarvoor. Zangles van gerenommeerde zangcoaches, mediatraining, alles erop en eraan. Top gewoon.”


In juli (!) was de grote dag en waren de opnames. Stan mocht vijf personen aanwijzen die van ‘dichtbij’ zijn optreden mee mochten maken. Naast zijn vader en moeder en zijn broers Teun en Guus wees Stan ook oma Ans aan om onder het oog van snorrende camera’s zijn verrichtingen te volgen (foto, RTL). “Oei, ik?”, houdt Ans in eerste instantie de boot een beetje af. “Ik ben gerimpeld, ziet dat er wel goed uit op tv?”, geeft ze aan. “Maar in plaats dat Stan zegt: ‘Dat valt wel mee oma’, zegt ie: ‘Ze schminken het wel weg!’. Ik ben er toch gaan staan, ongeschminkt.”

 

En dan, bijna acht maanden later, is het optreden te zien. Het gaat fantastisch en zien we de familie Van hoof uit zijn dak gaan als alle The Voice-stoelen honderdtachtig graden draaien. Ans, ongeschminkt dus, staat goed op beeld. “Toch is het spannend om jezelf terug te zien. Mijn angst was dat ik iets raars had gedaan tijdens de opnames en dat ik een paar dagen later weer te zien was in De Wereld Draait Door, met een blooper. Haha, dat is gelukkig niet gebeurd.”

 

Na de uitzending werd Stan overspoeld met een lawine aan app’jes. “In een kwartier liep de teller op naar, schrik niet, vijftienhonderd! We zaten in Zijtaart samen met familie, vrienden en met de klas van Stan naar de uitzending te kijken en de apps vlogen ons om de oren na afloop, maar niet bij oma…”, ‘treurt’ Ans met een grote glimlach.

 

We zien Stan dus binnenkort weer terug in The Voice Kids voor de battles, spannend hoe het verder gaat. Maar deze ervaring pakken ze hem en zijn oma niet meer af. Ans: “Op de terugweg na die opnames vorig jaar in juli, was het stil in de auto. Iedereen was aan het bijkomen. Zegt Stan op een gegeven moment tegen me: ‘Oma, knijp eens in mijn wang. Droom ik?’”




EERDSE KRANT - 16 april 2015


Schoolvoetbal- en handbaltoernooi


Elk jaar een hoogtepunt voor de kinderen die ‘in het laatste jaar’ van de basisschool zitten: het schoolvoetbal- en handbaltoernooi van de gemeente Veghel.

 

De meiden spelen handbal, de jongens (en een enkele meid) spelen voetbal. Op de fiets van de Petrus en Paulusschool naar de velden van Blauw Geel’38, daar wacht een middagje vol spanning en plezier.

 

Bij het voetbal wordt de eerste wedstrijd knap gelijkgespeeld tegen Zijtaart. Een prima start voor de debuterende coaches Mariëlle Verhagen en Jacqueline Habraken. Maar helaas kunnen ze die lijn niet doortrekken, want de volgende twee groepswedstrijden worden nipt verloren en zit het toernooi erop voor de PeP-ers.

 

Maar ze hebben nu wel de gelegenheid om de meiden aan te moedigen, want die doen het prima. De beide teams zitten in de halve finale! De coaches Monique van Berkel en Moniek Gordijn peppen de meiden nog een keer op voor deze belangrijke wedstrijd voor een plaatsje in de finale. Stel je eens voor dat beide teams winnen? Maar dat lukt gedeeltelijk. Een team wint zijn halve finale partij, de ander verliest. De strijd om het brons gaat verloren, rest dan nog de laatste wedstrijd: de finale tegen een team van de Bernadetteschool. Petrus en Paulus komt achter, maar maken weer gelijk. Even later scoort de Bernadetteschool weer, maar er is nog tijd voor de gelijkmaker. Maar dan, met nog twee minuten speeltijd op de klok, fluit de overigens goedleidende scheidsrechter voor het einde van de wedstrijd! Verwarring alom, maar de scheidsrechter zegt dat er tien minuten gespeeld zijn…


Zuur natuurlijk om zo te verliezen, maar de meiden kunnen terugkijken op een geslaagde middag. Ze nemen toch mooi twee bekers mee terug naar Eerde, die van plek twee en plek vier. Juf Jannie is nu vast een prijzenkast aan het regelen!




EERDSE KRANT - 30 april 2015


Het voorspelde slechte weer blijft (gelukkig) uit


Jong en oud actief op Koningsdag 2015


Ontbijtje op school, rondjes hardlopen, een biggenrace, een fietstocht, wie vindt de vlag, zoek de vos en leuke speeltoestellen op het pleintje, in een notendop de activiteiten in Eerde rondom Koningsdag 2015.


De aftrap was op de vrijdag voor de schooljeugd. Eerst gezamenlijk ontbijten, daarna per groep rondjes rennen om school voor het goede doel, te weten Kinderdroomwens. Start en finish recht voor de ‘kleine poort’. Na het startschot zoveel mogelijk rondes halen om geld op te halen voor deze stichting die zich inzet om dromen te vervullen voor kinderen in de leeftijd van zes tot achttien jaar die een ernstige trauma hebben.


Alles loopt die dag op rolletjes, behalve bij de stand van het goede doel, de stichting Kinderdroomwens zelf. Daar zien we een kek, helemaal in de kleur roze autootje en twee charmante meiden achter een tafeltje staan vol met informatie over die stichting. Maar er is een probleem. In dat kek autootje liggen namelijk autosleutels. Sleutels van die auto welteverstaan. Je ziet ze goed liggen, ze zijn namelijk ook… roze. Een van de twee meiden heeft ze in de achterbak laten liggen en - met beide deuren op slot - de achterklep dichtgemaakt.

 

Uw verslaggever is snel ter plekke nadat het ongemakje heeft plaatsgevonden. We zien de vrijwilligster Beau R. (haar achternaam niet voluit, dit vanwege de wet van de privacy) wat ongemakkelijk ogend achter het tafeltje staan. Is in te denken, want daar sta je dan als stagiaire, bezig met je eerste activiteit voor de stichting! Wat nu? Ze zegt dat ze, met lood in de schoenen waarschijnlijk, ‘headquarters’ gebeld heeft, naar de oprichtster van de stichting die (ook dat nog) net de dag ervoor vertrokken is naar Madeira voor een vakantie. Slik!

 

Na overleg met haar, contact met de plaatselijke dealer in Veghel die de auto ook niet zo een-twee-drie kan openen zonder glasscherven, zit er niets anders op dan een collega uit Nijmegen de reservesleutels te laten brengen. Het autootje staat bij ter perse gaan van deze krant niet meer op de kleine speelplaats, dus eind goed al goed.


Zondag in de namiddag was er een biggenrace, opgezet door Kings Night & Day in samenwerking met het BIG Challenge-team van ForFarmers. Het doel was zo veel mogelijk geld in te zamelen voor Alpe d’HuZes/KWF Kankerbestrijding. Er kon worden ingezet op de big die als eerste het parcours, gemaakt van strobalen, volbracht.


‘Boer Mario’ gaf het ‘startschot’ voor de eerste race, speaker Marc van Berkel voorzag alles van vakkundig commentaar met de nodige grappen en grollen. De biggen hebben tijdens de verschillende rondes namen, zo zien we wedstrijdjes tussen de plaatselijk horeca, Eerdse ondernemers en een tweetal vriendengroepen. In de afsluitende finaleronde streden biggentjes met de naam van vier Prinsen van Oiversland om de eer. Die wedstrijd kreeg nét geen staartje, want ondanks dat een van die vier prinsen met speciaal ‘metselvoer’ aan de finish staat om de big met zijn naam als eerste de lijn te laten passeren, wint een ander. Er moet wel een finishfoto aan te pas komen, maar het is toch echt de puncheur ‘Jeroen Botti’ die wint. De belchinees op de tribune kan de uitslag snel doorgeven, de ‘valsspeler’ die waarschijnlijk veel heeft ingezet op zijn big, druipt af.

 

Dan is er nog een extra ronde, de zogenaamde dolle ronde. Vier bekende Eerdse vrouwen nemen het tegen elkaar op: het parcours is moeilijker gemaakt. De speaker constateert net voor de start ‘dat de dames staan te bonken tegen het deurtje, ze willen gaan winkelen!’ Hij verzoekt daarom de starter om haast te maken, ‘ze moeten eruit want anders worden ze gek.’

 

Geslaagde opzet, voor mens én dier was het een leuke happening met als ondertoon dat er een mooi bedrag is opgehaald voor het goede doel.


Op Koningsdag was er ’s morgens naast een fietstocht voor 55+-ers, een vossenjacht voor de onderbouw en Levend Stratego voor de bovenbouw. De laatste activiteit speelde zich af rondom de pastoorsberg en de Eerdse bossen. Twee teams, een rode en een blauwe, op zoek naar de vlag van de tegenpartij. Maar in die zoektocht moest er ook rekening worden gehouden met het vijandelijk leger, want achter elke boom kon er mogelijk een soldaat staan.


Ditmaal geen maarschalken, generaals of verkenners, maar afbeeldingen van leraren van onze basisschool pronkten op de kaartjes die ze bij zich droegen. En zo kon het gebeuren dat juf Jannie meneer Harrie uitschakelde. Maar gelukkig was EHBO Eerde in de buurt, want er liep ook wel eens iemand op een bommetje. Getikt en af, dan vlug weer terug naar de eigen basis om een nieuw kaartje te halen en het opnieuw het gevecht aan te gaan.

 

De strijd lijkt in een impasse te zitten, als plots over Het Loo een stofwolk opdoemt, veroorzaakt door een rode soldaat. Er is opwinding, er klinkt gegil. ‘We hebben de vlag, we hebben de vlag!’ Het is Mees Habraken die met een gezicht welke dezelfde kleur heeft als zijn teamkleur, komt aangestormd. Hij wordt als een held binnengehaald door de overige troepen, ondertussen uitbundig zwaaiend met het blauwe vaandel. Het schijnt dat hij nu wordt voorgedragen voor een lintje en het een kwestie van een geschikte datum prikken is wanneer burgemeester Ina Adema deze kan opspelden...


’s Middags nam Kings Night & Day ‘het stokje weer over’ en stond het St. Antoniusplein vol met leuke speeltoestellen. Fanatiek werd er door jong en oud gestreden op de diverse opblaasbare toestellen. Brute kracht was vaak niet nodig, wel behendigheid en uithoudingsvermogen. Natuurlijk mocht de rodeostier niet ontbreken, niemand hield het meer dan twee minuten uit bovenop die wilde stier.


 

Er was door de weermannen en -vrouwen slecht weer voorspeld, gelukkig zaten ze er volledig langs. Het zonnetje scheen uitbundig. Het terras bij café De Driesprong zat lekker vol, er waren zelfs twee bussen uit Den Dungen en Nistelrode speciaal naar Eerde gekomen voor… de biggenrace! Kennelijk ergens een communicatiefoutje, maar de pret was er net als bij velen niet minder om!




EERDSE KRANT - 7 mei 2015


Biljarters kruisen de degens tijdens Eerds kampioenschap


Biljartminnend Eerde is dezer dagen te vinden in café-zaal ’t Hooghuys, daar vindt voor de negenentwintigste keer het Eerdse kampioenschap driebanden plaats. In vier klassen proberen de zeventig deelnemers eerst de poulefase te overleven om daarna in het knock-outsysteem als winnaar te worden uitgeroepen.

 

In de Klasse D, in poule 3, stond maandagavond al een soort van do or die-wedstrijd op het programma, die tussen Henk Biemans en Bert van Son - allebei ook lid van biljartclub ’t Vrolijk stootje (foto). Het was een poulewedstrijd en voor de verliezer zijn er volgend jaar weer nieuwe kansen. De sportredactie van deze krant doet van minuut tot minuut verslag.


Nog voor aanvang is het oorlogsvoeren al begonnen. Bert komt aan de late kant binnen, en meldt dat hij thuis de zenuwen beter onder controle kan houden. “Geert (de kastelein, red.) zei dat het uitverkocht zou zijn, moeten die nog komen?”, vraagt Henk zich hardop af, ondertussen kijkend op zijn horloge.

 

Er waren nog kaarten verkrijgbaar in de losse verkoop, op de tweede ring zijn daarom nog wat lege plekken te zien. Natuurlijk wordt de partij op Center Court gespeeld en om 22:15 uur wint Henk de trekstoot en begint zelf. Beiden moeten acht caramboles maken. Wie dat als eerste doet, zit in de kwartfinale.

22:17 uur: Henk schiet uit de startblokken, de acquitstoot is raak, 1-0!

22:17 uur: Bert doet in zijn eerste beurt meteen iets terug: 1-1.

22:19 uur: 2-1 voor Henk. Tweede beurt.

22:21 uur: Na een mooie rondspeler maakt Bert in zijn derde beurt weer gelijk: 2-2.

22:23 uur: Breaking: Bert komt voor de eerste keer op voorsprong, 2-3!

22:29 uur: Bert mist net in zijn zesde beurt. De shottime, de tijd die men gebruikt voor een stoot, ligt ver boven de minuut. Soms wel boven de twee minuten… Concentratie in opperste vorm.

22:30 uur: Een mopperende Henk na zijn zevende beurt. Geeft hij het al op?

22:31 uur: Weer een ‘poedel’ voor Henk.

22:32 uur: Bal gaat weer net achterom bij Bert, pech voor hem.

22:33 uur: Eindelijk 3-3, zie je Henk denken. De partij is weer in evenwicht. Het wordt stiller en stiller in het Hooghuys.

22:34 uur: Een klosje helpt Bert niet, stand blijft gelijk. Zelfs clubgenoot Jan van Kessel, die zijn partij speelt op een ‘bijbaan’, is stil. Dit mag hier zeker vermeld worden.

22:37 uur: Nu zit het gelijk tegen, zegt Henk na een klos in de elfde beurt.

22:38 uur: Alles zit plots weer mee, Henk komt op 4-3 in de twaalfde beurt!

22:41 uur: Na een prachtige bal is het opeens 5-3 in de veertiende beurt. Er is voor de eerste keer in de partij een gat van twee caramboles. Bert moet nu uit zijn schulp komen.

22:43 uur: Hapjestijd. Gastvrouw Luus komt langs met een schaal vol hapjes, de spelers nemen de tijd. Massaal gaat iedereen ook naar de wc. Is dit de doping die Bert nodig heeft? Nee, deze beurt (nog) niet.

22:47 uur: Bert komt na elf poedels terug tot 5-4 door een prachtig gespeelde carambole. Begint de doping te werken? Welk soort hapje heeft hij gepakt, vraagt Henk zich misschien af.

22:49 uur: Henk pareert de aanval van Bert in de zeventiende beurt: 6-4.

22:53 uur: In de twee voorgaande beurten gebeurt er niets noemenswaardig. Stilte voor de storm?

22:54 uur: In zijn twintigste beurt maakt Henk nummer zeven. ‘Nog één, één, één!’, scanderen zijn supporters. Pats, meteen ook nummer acht wordt gemaakt, weliswaar een varken (geluksbal), maar Henk heeft zijn aantal. Halve partij, zoals dat zo mooi heet.

22:56 uur: Bert heeft nog de nabeurt, daarin moet hij vier caramboles maken om gelijk te komen. Maar de eerst gaat al mis en is de partij na negenendertig minuten en twintig beurten afgelopen. Henk krijgt de felicitaties van Bert.

22:59 uur: De eerste reactie van beide matadoren. Henk: “Veel geluk gehad”, Bert: “Henk was (nu) beter.”


Gisteren (woensdag) zijn de laatste poulewedstrijden gespeeld, vandaag zijn de kwartfinales, morgen de halve finales en zaterdag de strijd om het brons en de finales in de vier klassen. Telkens beginnen de wedstrijden om 19:30 uur. Organiserende biljartvereniging ’t Hooghuys/Toelen & Partners nodigt iedereen uit om te komen supporteren of gewoon te komen kijken.




EERDSE KRANT - 28 mei 2015


Jong en oud actief op Vlagheideloop


De vierde editie van de Vlagheideloop vond op Tweede Pinksterdag onder ideale weersomstandigheden plaats. Niet te warm, wel een lekker zonnetje.

 

De jeugd beet die morgen om 10:30 uur de spits af. Na het startschot, met een eendenfluitje, werd fanatiek het rondje van ruim een kilometer gelopen door de achtenvijftig deelnemertjes. Voor Guus Bouwmans duurde zijn hardloopwedstrijd heel kort. Na amper vijftig meter komt hij ten val. Een geluk bij een ongeluk, het gebeurd recht voor de EHBO-post (inzet). Traantjes, een afgeschaafde wang en natuurlijk de teleurstelling dat zijn wedstrijd al ten einde is. Zijn ouders stonden een stukje verderop, uit voorzorg zo bleek. Zijn moeder vertelde bij het ophalen dat ze al een voorgevoel had dat hun zoon zou vallen bij de start. Hij is inderdaad niet de grootste en dan is het zicht beperkt in een mêlee van lopers.

 

Om 11:00 uur stond de vijf- en tien kilometerloop op het program. Ruim tweehonderd lopers aan het vertrek, waaronder uw redacteur die hiermee zijn debuut maakte als ‘wedstrijdloper’ en zo en passant ook verslag kan doen vanuit de wedstrijd zelf.

 

De ‘echte’ zijn meteen te herkennen, zijn al ruim van tevoren aan het inlopen om de spieren warm te maken. Eentje drukt zichzelf nog een paar keer op, zo vlak voor het aanvangstijdstip. Bij de inschrijving wordt het rustiger, iedereen heeft zijn of haar nummer en beweegt zich stilaan naar de startstreep. De vijfkilometerlopers starten voorop, de ‘tien’ een stukje verderop. Er worden nog wat dolletjes gemaakt links en rechts, maar als het aftellen is begonnen wordt het menens. Vinger aan het horloge om zelf mee te klokken. Precies elf uur: het startschot (een eendenfluitje) klinkt, en weg is de meute. Vertrek is ter hoogte van de familie Gloudemans op de Vlagheide 8a, daarna meteen rechtsaf, de oude Scheiweg op.

 

Het is een mooi aangezicht, zo’n bonte stoet lopers die het avontuur aangaat. Jong, oud, getraind of ‘ongetraind’, alles en iedereen doet zijn best of is sportief bezig. Op de Bergweg kiest bijna iedereen voor het fietspaadje, een enkeling loopt op het zand. Ter hoogte van de Bus- en Boomstraat komt er al meer ruimte en is het zoeken naar zijn of haar eigen ritme. Dan slingerend door de Kapelstraat die over gaat in het Zandvliet, op het einde net voor de Eerdsebaan linksaf de Dalenstraat in. Bij de vijver weer links, door de fietssluis het lange stuk richting Koeveringsedijk. Daar blaast de wind in de rug, dat loopt comfortabel. Maar op diezelfde Koeveringsedijk, en dan bij de ingang van de vuilstort waar het linksaf richting finish gaat, is het lastig. De wind staat daar pal op kop, het is harken geblazen. De vijfkilometerslopers mogen aan de rechterkant van de weg de sluis in naar de finish, voor hen zit het erop. De ‘tienlopers’ houden links aan en mogen nog een rondje.

 

De diversiteit is groot onder de lopers. Gespierde spijkers in professionele kledij tot ietsjes te zwaar wegende lopers in een daardoor iets te strak zittend trainingspak. Sommige lopen met muziek op die zo hard staat dat je mee kunt neuriën. Ook opvallend: een loper die ‘dankjewel’ zegt in zijn laatste rondje tegen de signaleurs die op elke hoek of wegsplitsing staan om de wedstrijd ordelijk te laten verlopen. Een mooi gebaar naar de vele vrijwilligers die nodig zijn om het evenement te doen slagen. Het talrijke publiek aan de eindstreep ziet de lopers een voor een binnendruppelen. Ondanks dat het prima weer was om in te lopen, komen de meesten toch behoorlijk kapot over de streep. Een flesje water, wat uithijgen of uitlopen, na een tiental minuten zien de pro’s er weer redelijk fris uit. Die hebben de volgende loop al in hun agenda staan, de gelegenheidsloper wellicht pas weer het volgend jaar, hier in Eerde. De uitslagen zijn terug te vinden op de website www.vlagheideloop.nl.




EERDSE KRANT - 28 mei 2015


Eric Gloudemans en Hans van Thiel fietsen ‘Hollandse berg’ op


‘Opgeven is geen optie!’


De een geeft als redenen om zoveel mogelijk geld op te halen, de ander omdat zijn schoonvader er aan is overleden. Aan de ziekte, die vreselijke ziekte: kanker.

 

Twee Eerdenaren, Hans van Thiel (links) en Eric Gloudemans zullen dit jaar op 4 juni deelnemen aan Alpe d’HuZes, een actie om geld in te zamelen door de ‘Nederlandse’ berg in de Franse Alpen, de Alpe d’Huez, te beklimmen.


Voor Eric was het niet de vraag ofdat hij ooit zou deelnemen aan deze actie, maar meer wanneer. Doordat zijn schoonvader vorig jaar kanker kreeg en begin dit jaar overleed, besloot hij eigenlijk direct na het horen van het slechte nieuws om deel te nemen en zich in te zetten om geld in te zamelen. Driekwartjaar heeft hij zich suf getraind om optimaal aan het vertrek te staan. Trainingsstages in de Ardennen, Limburg en de Eifel moeten de basis zijn om op die vierde juni zesmaal (het maximum) de legendarische berg te beklimmen. Is Eric van huis uit een wielrennen, hij heeft tot zijn zestiende wedstrijden gereden, Hans zit sinds een drietal jaren op de racefiets. Tweemaal per week, op de donderdag en zondag, rijdt hij met een groepje zijn kilometers. Ook Hans wil zesmaal de berg beklimmen en ook hij heeft de nodige klimkilometers er op zitten.

 

Hans is al een paar keer aanwezig geweest bij Alpe d’HuZes, als toeschouwer. Maar dat hij nu ook zelf deelneemt is eigenlijk ‘puur toeval’. Bij het harringhappen op de woensdag na carnaval raakte hij in gesprek met Eric. Die vertelde dat in zijn team Big Challenge ForFarmers Hendrix een plaatsje vrij was gekomen voor de editie van dit jaar. Hans hoefde er niet lang over na te denken en kreeg zo de kans om nu ook zelf iets te kunnen betekenen voor al die mensen met die ziekte.

 

Ze hebben er ongelofelijk veel zin in. Ieder op zijn eigen manier. Hans zal ‘op gevoel’ de dag benaderen en ondergaan (wekker staat op 03:00 uur, een paar boterhammetje als ontbijt, water in de bidon, op het gemakje vertrekken), terwijl Eric dat meer ‘wetenschappelijker’ zal doen (heeft sinds Aswoensdag geen druppel alcohol meer gedronken, wekker staat op 02:30 uur, groot bord koolhydraten als ontbijt, bidons met voeding erin, in het startschot vertrekken, hartslagmeter onder het shirt). Ondanks dat ze veel tijd en energie er in gestoken hebben, veel hebben afgezien en dat ze fietsen voor iets vreselijks, hebben ze hoe raar dat ook mogen klinken in de voorbereiding toch de nodige leuke momenten meegemaakt, zo geven ze aan. Aan humor geen gebrek, getuige de antwoorden op de volgende vraag: waar zien ze het meest tegenop? Hans, spontaan: “De berg”. Eric, even nadenkend en eerlijk: “De onwetendheid. Ik ben eigenlijk anti-Frankrijk, kan ze ook niet verstaan.” Hans, meteen daarop reagerend: “Ik wel, alleen weet ik niet wat ze zeggen.”

 

Maar de humor zal op die dag waarschijnlijk als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ook letterlijk, want op de top ligt nu nog sneeuw! Het weer zal ook medebepalend zijn ofdat ze ieder zesmaal de mythische berg kunnen beklimmen. Samen met vierduizend anderen een dag lang in touw. Denken aan een valpartijtje in de voorbereiding (Eric) of aan een auto op slot met de sleutels erop (Hans) zal geen tijd voor zijn, het zal zwaar afzien worden. Ondanks dat wil Eric zijn laatste beklimming (de zogenaamde saamhorigheidsklim) op klompen doen! “Ik heb altijd klompen aan met carnaval, het heeft onlosmakelijk ook met de agrarische sector te maken. De plaatjes zitten er al onder. Opgeven is geen optie!”

 

Ze zijn op die dag live te volgen op www.opgevenisgeenoptie.nl. Hans heeft startnummer 1177008 en Eric heeft 1177003. Wie de twee nog wil steunen en geld wil doneren, of wie meer info wil, kan op www.bigchallenge.eu terecht. Klik rechtsboven de naam in en je komt automatisch op de pagina van de persoon.




EERDSE KRANT - 4 juni 2015


100


De unieke leeftijd van 100 jaar bereikte Drieka van Rijbroek afgelopen zondag! Ze behoort tot een illuster gezelschap: slechts een Eerdenaar ging haar voor.


Bijna een eeuw woonde Drieka van Rijbroek (foto: familie Van Rijbroek) in Eerde, geboren op de Grootdonkweg en oud geworden in de Kapelstraat. Nog nét voor haar honderdste verjaardag verhuisde ze afgelopen oktober naar het Simeonshof in Erp. Hier vond op haar verjaardag, zondag 31 mei, een groots feest plaats waarbij Eerde dubbel en dwars vertegenwoordigd werd.

 

Op dit feest vol familie, vrienden en kennissen zorgde het koor De Bergzangers voor wonderschoon gezang. De jarige, voormalig lid van het koor, zong vanuit haar stoel zachtjes met ze mee. Muzikaal geweld kwam van fanfare De Echo Der Bergen die Drieka een serenade bracht. Als grootste fan van de fanfare heeft ze genoten van de muziek. Naast dat Drieka in de watten is gelegd met bloemen, kaarten en andere cadeaus, ontving ze ook felicitaties van hogerop. Burgemeester Ina Adema kwam haar hoogstpersoonlijk de hand schudden en van het koningshuis ontving ze een getekende brief met felicitaties. Deze prijkt nu aan de muur naast familiefoto’s, waarvan sommigen al bijna een eeuw oud zijn!


Drieka en familie bedanken alle aanwezigen en belangstellenden voor een geweldige verjaardag.




EERDSE KRANT - 18 juni 2015


Hollandse Meesters: groots!


Een spetterend optreden van fanfare De Echo der Bergen zaterdagavond in een volle gemeenschapshuis De Brink! Samen met Eerdse zangers en zangeressen brachten zij bekende nummers van Nederlands artiesten ten tonele. Het publiek genoot met volle teugen.


De setting was groots. Het podium in het gemeenschapshuis zat tjokvol met muzikanten van de fanfare en de slagwerkgroep. Samen met een combo en aangestuurd door de dirigenten Jo Hennen (fanfare) en René van Lokven (slagwerkgroep) werd er een partij muziek op de mat gelegd waar je stil van werd. Voeg daarbij de zang van Grof Geschakeld, Janique van Schaijk, Ingrid Landman, Edward van de Ven en Stan van Hoof en je hebt een topavond waar je bij moet zijn geweest. Een staande ovatie op het einde van het ruim twee uren durend concert was hun deel. Meer dan terecht! Naast de optredens van voorgenoemde zangers en zangeressen waren er ook prachtige en beklijvende solo-optredens te horen van Tom Verhagen op trompet, Renske van der Looij op saxofoon en Ruud Steenbakkers op drum.

 

‘Kippenvel’, ‘wat een talent’, ‘groots’, zomaar een paar reacties vanuit het publiek over het optreden. In een sfeervol aangeklede Brink, de vlotte en inforijke aankondigingen van de nummers door presentator Jelt van Veenendaal en een enthousiaste zaal was het echt genieten geblazen voor jong en oud.




EERDSE KRANT - 25 juni 2015


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


Het tweede voertuig in deze nog jonge rubriek is een tractor, een ‘Fendt Turbo Intercooling’ van Tiny de Goeij. Het bouwjaar is 1986 en je komt nergens anders op Aarde dezelfde tractor tegen, want Tiny heeft hem zelf gebouwd! “Ik heb de tractor voor onze kinderen gebouwd en heb allerlei onderdelen bij elkaar gescharreld”, geeft hij aan. “Zo zit er een Volkswagen stuurhuis in, een DAF keerkop een versnellingsbak van een lelijk eendje en voorwielen van een PZ hooimachine. De Lister langeslagmotor, een afdankertje, was al zeker vijfentwintig jaar oud en levert twee pk bij 1000 toeren. Dat levert een topsnelheid op van tussen de twaalf en dertien kilometer per uur. Maar dat getal is geschat, want er zit geen kilometerteller op.”

 

We zijn dan ook zeer benieuwd hoe lang de tractor zal doen op onze eigen ‘track’ van 250 meter op de Vlagheide. Net voor de start geen zenuwen te bespeuren bij Tiny. De versnelling gaat soepeltjes in z’n vier en na het aftellen van 3,2,1 naar het startschot komt er een dikke rookwolk uit de uitlaat die voorop de motorkap staat en zijn we weg. Jan van Kessel, de recordhouder met zijn Mitsubishi L300 kan rustig in zijn stoel blijven zitten bij het lezen van dit artikel, want de tractor komt na precies 1 minuut, 18 seconden en 39 honderdste over de finish. Vermeld moet worden dat er wel fikse tegenwind stond. Reactie van de bestuurder: “Hmmm, het valt nog niet eens tegen…”


Geen enkele fabrikant zal overwegen om de tractor ooit in productie te nemen, want er gaat nooit iets kapot. Tiny geeft aan dat er een derde v-snaar op ligt, maar ‘het is een brokje ijzer wat nooit stuk gaat’. Er ligt een reservemotor klaar, maar die moet over veel geduld beschikken.


Hoewel de tractor toch regelmatig wordt gebruikt voor werkzaamheden voor de natuurwerkgroep (‘om het bos leeg te halen of vuil op te halen bij de Paasbest-actie’), in de winter dienst doet om een elftal sleeën voor te trekken, moet Tiny heel veel rijden om de vijflitertank met diesel in een dag leeg te krijgen, zo geeft hij aan. “Het verst dat ik ooit in die dertig jaar heb gereden met de tractor is op en neer naar Nederwetten voor een familiedag.”


“In de winter heb je wel spieballen nodig om de tractor aan te slingeren. Het enigste minpuntje wat ik kan bedenken, want de motor moet eerst een halfuurtje worden opgewarmd bij een straalkacheltje opdat het aanslingeren dan makkelijker gaat. Maar verder hebben we veel plezier van het klein tractortje, zoals onze kleinkinderen het voertuig noemen. Hoewel klein van stuk valt hij wel op. Pas zeiden ze bij de groenteboer ofdat ik de hele winkel mee zou nemen, ik namelijk had ook de aanhanger erachter hangen. Leuk toch?”


De tractor is voorlopig nog niet uitgetuft hier in Eerde. Tiny: “Als ik blijf, dan blijft de tractor ook. Het is meer de vraag wie overleeft wie?” Samenvattend: de tractor krijgt een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog jaren mee!




EERDSE KRANT - 25 juni 2015


Eerde 24 uur in de ban van dorpsquiz


Op veel plaatsen is ie al ingeburgerd: de dorpsquiz. Na afgelopen weekend heeft ook Eerde er eentje. Zo’n vierhonderd deelnemers, verdeeld over twintig teams gingen de strijd met elkaar aan in de Midzomernacht Quiz.


Even na elf uur zaterdagavond. De quiz is zo’n zeven uur onderweg. Mark van de Meerakker en Alfred van Gompel hebben even de tijd om het ontstaan van de quiz uit te leggen. Terwijl hun medeorganisatoren Hilde van Gompel en Hanneke van der Velden druk in de weer zijn met het nakijken van de opdrachten, blazen zij met een pilsje in de hand even uit in zalencentrum De Driesprong. Het café is de thuisbasis van de quiz die op zaterdagmiddag om vier uur van start ging en vierentwintig uur duurt.

 

Mark en Alfred: “We zijn bij elkaar gekomen om een quiz te organiseren, maar we wilden deze niet in de winter laten plaatsvinden en het moest speciaal voor d’Eerd zijn. Een oproepje begin dit jaar in de Eerdse Krant leverde veel animo op en toen ‘moesten’ we! We hebben een veelzijdige quiz gemaakt, met weetjes, met sport en creativiteit. Voor iedereen dus. De quiz is opgedeeld in drie blokken met in totaal dertien opdrachten. Het is natuurlijk allemaal nieuw voor ons, maar we hebben tot nu toe nog geen gekke dingen meegemaakt. We krijgen wel veel positieve reacties, super!" En weg zijn ze weer. Van slapen zal die nacht niet veel van komen, hoewel ze aangeven toch een paar uurtjes onder de wol te willen kruipen.


Een paar deuren verder, bij de familie Hollanders in de Kapelstraat, zit een van de deelnemende teams: Keus Zat & Co. Wat treffen we aan zo rond middernacht. Volop bedrijvigheid, want we vallen binnen midden in een opdracht. We tellen zeker drie laptops op de enorme ‘quiztafel’. Iedereen heeft ook zijn mobieltje bij de hand, er moet dan ook een piek in het mobiele netwerk waar te nemen zijn geweest in en rondom Eerde in deze kortste nacht van het jaar. Ondanks de spanning van het spel is er ook veel gezelligheid waar te nemen, een barbecue, een biertje en een wijntje zorgen daar ook voor. Gastvrouw Jose houdt het hoofd koel in deze denktank en is de volgende ochtend alweer vroeg in touw. Na ook hier een korte nachtrust is om stipt zeven uur iedereen weer present en staat het ontbijt klaar.

 

Om twee uur zondagmiddag is het aftellen naar de eindstreep. Alle teams moeten nog een opdracht uitvoeren in De Driesprong en daarna kan de eindstand worden bekend gemaakt. Een team moet als laatste eindigen, en die ‘eer’ valt te beurt aan team Afrit 10. Bij de andere negentien teams klinkt iets van een opluchting in de zaal, niemand wil als laatste eindigen, toch? Maar een korte en relativerende reactie van een van de teamleden van ‘de rode lantaarn’ spreekt voor zich: ‘Het was een mooie 24-uurs, we hebben ons best gedaan!’ Dan het podium. Het brons was voor het team Kanjers van Wetenschap met 199 punten, plek twee voor team De Hemelse 7 met 213 punten en winnaar van deze eerste editie werd team HZ (Harde Zeikers) met 219 punten. Zij namen dol van vreugde de trofee in ontvangst (foto).




EERDSE KRANT - 3 september 2015


 Toerisme in Eerde? Ja!


Eerde wordt toeristischer en toeristischer. Decennia geleden werd bij wijze van spreken het slapen in een hooiberg bij de boer of picknicken in het bos al aangemerkt als toeristisch, vandaag de dag is de standaard even iets anders. De Eerdse Krant, bepakt met zonnebrandcrème, een zonnebril, in korte broek en shirt, de badslippers aan, gaat op onderzoek uit. Wanneer kan dat beter als midden in de zomer tijdens de vakantieperiode. De aftrap is dit jaar voor minicamping Favora


Een druk op de bel naast de poort geeft je toegang tot minicamping Favora, gelegen aan De Kuilen. Vanaf de weg zie je er eigenlijk niets van, alleen een bordje aan het hek verraadt iets, maar achter die toegangspoort kom je terecht op een bosrijke camping waar je helemaal tot rust kunt komen. “Mensen zeggen weleens tegen ons dat ze zich hier als een God in Frankrijk voelen”, zeggen Martien en Martje van Roosmalen in koor. Zij zijn de trotse eigenaars en hebben vanaf 2012 officieel een camping in hun achtertuin. Letterlijk.


“Officieus al langer, eigenlijk al vanaf 2005, als onderdeel van Masterplan Vlagheide, maar tot die tijd werd het zeg maar gedoogd. Martien had namelijk achter in de tuin een sauna gemaakt voor eigen gebruik, maar we vonden het leuk als meer mensen er van konden gaan genieten. De kavel rondom ons huis was al aan mooi aangeplant, we hadden een grote vijver in het midden gemaakt opdat we het zand nodig hadden om het terrein op te hogen. Alle ingrediënten waren er dus al om een kleinschalige camping te beginnen”, aldus Martje.


Gelukkig hebben ze die stap genomen.


“In het beginjaren was het nog niet echt druk en gingen wij in de zomervakantie zelfs op vakantie!” Huh? “We meldde op de website dat we vol zaten en gingen ondertussen met vakantie. Vandaag de dag doen we dat natuurlijk niet meer, we zitten in deze periode vol. Moet er nu eigenlijk ook zelf om lachen dat we dat toen deden”, verteld Martien met pretoogjes.


Alles wat te zien is heeft de zevenenzestigjarige Eerdenaar zelf gemaakt. Een echte allrounder dus. De term ‘vakman’ mag hier ook gebruikt worden... In het oog springend en centraal gelegen, de trekkershut en het saunacomplex. Je waant je écht in Zuid-Frankrijk. Leuke gezellige gebouwtjes, knusse inrichting met allerlei tierelantijntjes, de buitenmuren zijn gestuukt en hebben een likje ‘zomerse’ gele verf gekregen. In ramen en deuren is glas-in-lood verwerkt en de bovenzijde van de diverse schansmuurtjes hebben een golvend karakter. Daarnaast veel bomen en bossen en wat zithoekjes omringd door groen zodat je veel privacy hebt en lekker kunt genieten van de kleine dingen met een goed glas wijn. Ook de caravans en tenten hebben veel ruimte om zich heen en staan opgesteld rondom de vijver.


Bij de sauna staat ook de hottub. ‘s Middags rond de klok van vier uur wordt ie al aangestoken. De blokken hout liggen met smart te wachten om op het vuur te worden gegooid. Rond acht uur is het water om en nabij de veertig graden en kunnen de gasten gebruik maken van de wellness. De beleving is grandioos. Onder een heldere sterrenhemel is het genieten met hoofdletter G. Waxinelichtjes en olielampjes, een drankje bij de hand, wie maakt je wat. Naast de hottub staat een groot wijnvat met koud water. Die zorgt voor de broodnodige afkoeling van de saunabezoeker.


's Morgens hebben de gasten de mogelijkheid voor een ontbijtje met verse broodjes. Martje is dan al vroeg in de weer om een overheerlijk ontbijt met verse jus d'orange, croissantjes (‘we zitten in Frankrijk’) en andere broodjes, een gekookt eitje en net van het land geplukte aardbeien te serveren. Na een avondje relaxen een prima bodem om de dag mee te aan te vangen. En heb je geen zin om te koken dan kun je 's avonds aanschuiven bij ‘Table d' Hôtes’.


“Mensen uit alle windstreken van Nederland en de buurlanden komen hier. Op het moment zelfs twee gasten die aan de kust wonen. Grappig. Wij willen naar de zee, zij komen naar hier”, lacht Martje. Zo is een ouder stel uit Vlissingen bezig met een rondreis van acht weken in een buscamper en gaan na een weekje Eerde door naar ’t Gooi. Twee vriendinnen zijn zonder hun mannen (‘Nou, heel even dan: ze hebben de caravan hier neergezet en komen die straks ook weer ophalen…’) op pad en genieten al badmintonnend, winkelend, fietsend, lezend, het zoeken naar én het vinden van klavertjes vier in het gras en het drinken van oploskoffie, van de Eerdse rust. Opvallend is, volgens Martien, dat 90% van hun gasten werkt in de zorg of in het onderwijs. “Die mensen hebben een drukke baan en komen dan hier, ook in de weekenden, uitblazen. Even de rust en ook zonder eventuele kinderen. Dat geven we ook duidelijk aan op onze site: liever geen kinderen.”


Wat doen Martien en Martje zoal zelf terwijl hun gasten genieten? ’s Morgens loopt Martien altijd als eerste het sanitair na, maakt het schoon, zorgen dat de vertrekken er weer pico bello uitzien en staat klaar voor hun gasten mocht dat nodig zijn. Er moet af en toe ook iets gerepareerd worden en al dat groen vergt ook de nodige aandacht, zoals het gras maaien en onkruid wieden. De winterperiode staat vooral in het teken van het groot onderhoud, zoals het snoeien van de grotere bomen en planten. Martje zorgt voor het eten en geeft cursussen in mozaïek en beeldhouwen. Ze genieten samen van elke ‘vakantiedag’! Die gemoedelijkheid stralen ze ook uit naar hun gasten.


Tot slot, we hebben het nog niet over de naam van de minicamping gehad: Favora. “De naam komt voor in de taal Esperanto en betekent ‘aangename verblijfplaats’.” Het echtpaar had bij het kiezen een vooruitziende blik...




EERDSE KRANT - 24 september 2015


Stichting zet zich in om kerkgebouw in Eerde te behouden


Oprichting stichting Vrienden van de Eerdse Kerk


De belangstelling was goed te noemen. Vele betrokken Eerdenaren zaten vrijdagavond in de banken van de Eerdse kerk. Ditmaal niet voor een viering, maar voor de oprichting van een stichting die ten doel heeft het kerkgebouw te behouden voor de toekomst.


 

Initiatiefnemer om deze stichting op te richten is Bernard Mobers. Geboren en getogen en nog steeds wonend ‘onder de toren’, gaf hij in een korte presentatie de geschiedenis van de kerk weer. Het gebouw, ruim honderd en veertig jaar oud, herbergt vele interessante bezienswaardigheden en technische hoogstandjes.

 

Maar zijn zorgen over het voortbestaan zijn gegrond. We weten allemaal dat er kerken gesloten worden door het bisdom. Tel daarbij het nodige onderhoud dat nodig is, in dit geval in Eerde, zoals het voegwerk (vooral de toren is in slechte staat), schilder- en stukadoorswerken, voorzetglas aan de noordzijde en het reguliere onderhoud, dan voelt iedereen het al aankomen: er moeten extra financiële middelen aangeboord worden anders valt misschien ook voor het gemeentelijke monument, de Heilige Antonius Abt kerk, het doek. Met de woorden ‘de Eerdse kerk kan veel vrienden gebruiken en heeft die ook nodig’, sloot Bernard zijn presentatie af.

 

Eric Krol nam de microfoon over en zei dat met het oprichten van de stichting er nu een officiële gesprekspartner is om het gebouw overeind te willen houden. Eric: “Het gebouw was en is een onderdeel van ons dorp, dat moet ook in de toekomst zo blijven. We moeten ons voorbereiden op de tijd die gaat komen en moeten nu alvast kijken wat de mogelijkheden zijn. We hebben deze stap in goed overleg met de Franciscusparochie gedaan, en zij snappen het.” Daarna stelde hij het bestuur voor, dat bestaat uit Bernard Mobers (vicevoorzitter), Mark Verhagen (lid), Anton van Hooft (penningmeester), Geert van der Hofstad (secretaris) en hijzelf als voorzitter.

 

Daarna nam kandidaat-notaris Bram van den Boogaart het gedeelte voor zijn rekening waar het die avond om draaide: het ondertekenen van de oprichtingsakte. “Er wordt zometeen een juridisch kindje geboren. Het wordt in de kerk geboren, dus dat moet goed komen”, opende hij. Maar meteen er achter aan ook een dringende oproep: “Het kindje heeft wel vele vrienden nodig!” De acht pagina’s tellende akte las hij niet voor, ‘dat werd vroeger wel gedaan maar is slaapverwekkend’, maar hij zei ‘dat het een stichting van, door en voor de Eerdenaren zal zijn’.

 

Nadat ook Ad Bekkers, in zijn functie als voorzitter van de dorpsraad Eerde, sprak blij te zijn met deze oprichting en het nieuwe bestuur veel succes toewenste, was het moment daar om de handtekeningen te zetten. Het startschot voor het kersverse bestuur om de gesproken woorden op die avond nu om te gaan zetten in daden.




EERDSE KRANT - 1 oktober 2015


Marco de Poorter en Noi Rukdanklang maken bomaanslag van dichtbij mee


Eerste vakantie samen met een bijna fatale afloop!


Ze gingen voor een rondreis van drieëneenhalve week door het prachtige Thailand, het geboorteland van Noi Rukdanklang, de partner van Eerdenaar Marco de Poorter, maar de laatste dagen zullen de twee niet snel vergeten. Op de plek in de hoofdstad Bangkok waar ze luttele minuten eerder langskwamen, vond op maandag 17 augustus jl. een bomaanslag plaats met meer dan twintig doden en ruim honderd gewonden tot gevolg!

 

Het is nu ruim een maand geleden, maar op die bewuste maandag hebben de twee heel, heel veel geluk gehad, zo blikken ze nu terug. “Het had ook anders kunnen aflopen. Het was onze eerste vakantie samen, maar het had ook meteen onze laatste kunnen zijn”, zegt Noi die redelijk Nederlands spreekt.

   

“We wilden voordat we weer naar Nederland terugvlogen, nog een paar daagjes Bangkok aandoen”, neemt Marco over. “Gewoon, gezellig nog wat rondhangen en bezichtigen in deze miljoenenstad. Op die maandag waren we net klaar met winkelen in een groot winkelcentrum en wilde we weer terug naar ons hotel. We zijn in een tuktuk gestapt (een soort taxi, red.) die ons weer naar het hotel zou brengen, dat niet zo heel ver van dat winkelcentrum vandaan ligt. We kwamen bij een kruispunt aan waar we eigenlijk linksaf moesten slaan om de kortste weg te nemen, maar de chauffeur wist, en wij zagen het ook, dat er een hele lange file stond in die straat. Hij besloot daarom om rechtdoor te rijden om vervolgens een paar straten verder linksaf te slaan en zo, weliswaar via een omweg, toch sneller bij ons hotel aan te komen. Maar op het moment dat we aankwamen en in ons hotel waren, zagen we alleen maar ziekenauto’s en politiewagens met loeiende sirenes langskomen. We zeiden nog tegen elkaar, er moet vast iets gebeurd zijn. Even later wisten we dat er inderdaad iets gebeurd was: een bomaanslag op de plek waar wij achteraan in de file aan hadden moeten sluiten als we op het kruispunt linksaf waren geslagen!”


Dan valt eventjes een stilte, en je ziet ze terugdenken aan dat moment. Marco haalt zijn mobiel tevoorschijn: “Deze foto (zie inzet), genomen op een viaduct, heb ik een klein half uurtje voor die aanslag gemaakt. Linksachter zie je het kruispunt, daar reden wij in onze tuktuk gelukkig rechtdoor. Daar de hoek om is de bom ontploft, vlak bij de hindoeïstische Erawan-tempel. Heel bizar.”


“We zijn de volgende dag ons hotelkamer bijna niet af geweest, alleen om wat te gaan eten. Maar je houdt dan constant alles en iedereen in de gaten. Zo kwam een man vlak bij ons zitten met een koffertje. Je gaat opeens van alles denken, heel raar. Je bent ook echt bang. Ik kan je wel zeggen dat het zeer vermoeiend is”, blaast Marco. “Wij weten niet wat oorlog is. Het is een heel raar gevoel, beklemmend.”


 

Noi: “De dag erop zijn we meteen naar vliegveld Suvarnabhumi Airport gegaan, we wilden naar huis. Het was er wel loei- en loeidruk, alle buitenlanders wilde weg. Na het inchecken voelde we ons eigenlijk voor het eerst weer veilig.”

“Het is een domper op onze vakantie”, besluit Marco, “maar we hebben er geen trauma’s of zo aan overgehouden. We hebben gewoon geluk gehad.”




EERDSE KRANT - 1 oktober 2015


Boer Mario zoekt vrouw. Check!


Van een ‘onbekende boer’ uit een klein dorpje ergens in Brabant, naar een BB’er (Bekende Boer). Dat overkwam Mario Hollanders toen hij meedeed aan het populaire datingprogramma Boer Zoekt Vrouw, in het begin van dit jaar. Maar helaas voor de Eerdenaar, tussen de brievenschrijfsters zat niet de ware en dus moest Mario in de afsluiter van dat seizoen, samen met boer Leo op het trapje van een kasteel in Wassenaar, mededelen aan presentatrice Yvon Jaspers dat het niet gelukt was. ‘Niet opgeven’, gaf Yvon de twee nog als hart onder de riem mee.

 

Op dat moment, eind maart, zag Janneke Moed uit Bellingwolde ‘onze’ Mario daar in die uitzending op het trapje zitten, en ze besloot een mailtje te sturen naar de KRO. Een heel kort mailtje, met alleen de vraag ofdat Mario nog vrij was. Geen foto van haarzelf stuurde ze mee, alleen een korte vraag en verder niets! Mario kreeg na die laatste uitzending nog meer reacties en na vier of vijf vrouwen kwam Janneke in beeld. In het begin liep het contact nog een beetje stroef, Janneke moest soms naar eigen zeggen wel heel lang (ze bedoelt: twee dagen!) wachten op een antwoord van Mario. Mario op zijn beurt legt uit ‘dat hij ook moet werken op een zondag’.

 

Maar in het pinksterweekend was het dan zover, toen zagen ze elkaar voor de eerste keer. Plaats van de afspraak was hier in Eerde en dat betekende een hele reis voor Janneke vanuit Noordoost-Groningen. “Om precies te zijn 252 kilometer! Een reis van twee en een half uur”, geeft ze aan. Misschien kwam het door de zenuwen, maar Janneke vertelt lachend dat ze het huis eerst voorbijreed, maar uiteindelijk kwam ze toch op de plaats van bestemming uit.



Mario had ook een beetje een verhoogde bloeddruk ten tijde van die eerste ontmoeting, maar dat kwam meer omdat iemand kort daarvoor om rattenvergif kwam vragen. “Die heb ik maar vlug-vlug weggewerkt, stel je voor dat…”, lacht Mario.


Inmiddels heeft Janneke al een aantal keren de reis gemaakt en behoren de zenuwen inmiddels tot het verleden. Waar ze wel aan moest wennen was de drukte: “Bij ons is alles ruim en kom je veel minder mensen tegen, hier zit alles dicht op elkaar.”


Maar Janneke is al redelijk ingeburgerd en ze kennen elkaar ook al redelijk goed, zo blijkt. Zo vertelt ze met een knipoog dat Mario veel kletst en ze af en toe een ‘uitknop’ bij hem zoekt. Ook hebben ze de eerste verschillen in onze taal al ondervonden. Janneke zei bijvoorbeeld: ‘ik ben er zat van’, wat Mario anders opvatte en ‘er van tussen zijn’ wordt dan weer in Groningen op een andere manier gezegd.


Inmiddels heeft ook boer Leo zijn liefde gevonden, geeft Mario aan. Via een groeps-app houden de boeren elkaar op de hoogte. Het programma heeft haar doel bereikt. Mooi toch!




EERDSE KRANT - 8 oktober 2015


Teruglopend aantal leerlingen dwingt scholen in Nederland tot sluiten


Heeft basisschool in Eerde nog een toekomst?


Basisscholen sluiten. Te weinig leerlingen, onderwijskwaliteit staat onder druk en besparing van kosten. Ook in Eerde is er sprake van minder leerlingen, heeft dat gevolgen voor de toekomst?


Het geboortecijfer daalt, een gegeven waar elk (klein) dorp met een basisschool direct mee te maken heeft. Want minder kinderen betekent minder leerlingen. In Eerde hebben we sinds een aantal jaren hier ook mee te maken. Hadden we eerst nog acht groepen, of voor de wat oudere lezers twee kleuterklassen en een eerste tot en met zesde klas, dit schooljaar zijn er nog vijf groepen en het volgend jaar nog vier groepen. We spreken dan over combinatieklassen, dus groep een en twee samen, groep drie en vier, en zo verder. De dorpsraad van Eerde spreekt al een tijdje haar zorgen uit over de toekomst van onze basisschool. Zijn die zorgen terecht en blijft deze ‘basisvoorziening’ voor ons dorp behouden?


Berry Tomas, algemeen directeur van SKIPOV, zeg maar de baas van alle basisscholen in Veghel op het gebied van onderwijs geven, maakt zich ook zorgen over de krimp in de kerkdorpen. “CBS heeft al becijfert dat die krimp nog wel een tijdje gaat duren, en zo weten wij al dat we over vijf jaar nog een kleine negentig leerlingen op de Petrus en Paulusschool zullen zijn. Nu zijn dat er nog honderd en twaalf. De opheffingsnorm in de gemeente Veghel ligt op honderd en zes, maar we hebben ontheffing. Daarnaast hebben we op enkele scholen al ervaring met vier groepen, en de resultaten zijn positief. Dus wat het daar om gaat maken we ons niet zo veel zorgen.”


Maar: “Wel maken we ons zorgen over de druk op de leraren. Het team wordt kleiner, dus is er minder overleg met collega’s. We vangen dit op met het maken van clusters. Volgend jaar zijn Zijtaart en Eerde aan de beurt en die scholen willen we clusteren met een grotere basisschool in het Veghelse. Een krimpproces heeft tijd nodig. Mensen moeten daar aan wennen. Ook dat er meerdere leerkrachten voor de groep staan. Vroeger bijna ondenkbaar, maar vandaag de dag is het de normaalste zaak. Veelal vrouwen zitten in het basisonderwijs en die willen bijna allemaal in deeltijd werken na bijvoorbeeld moeder te zijn geworden. We hebben nu voor een groot gedeelte een nieuw team op de school in Eerde die gewend zijn om met meerdere collega’s voor een groep te staan en in deeltijd te werken. We willen kwalitatief goed onderwijs bieden, en dat kunnen we leveren.”


Minder te spreken is Tomas over het gebouw aan de Valkenbergstraat: “Dat is een drama. Daar willen we van af. We hebben nu de intentie om in 2022 een nieuw schoolgebouw neer te zetten met vier lokalen, dat is voldoende. Dat zijn we nu ook aan het realiseren in Mariaheide, die zaten in een vergelijkbare situatie als nu in Eerde. De vleugel van de huidige school waar eerst de kleuters in zaten hebben we al teruggegeven aan de gemeente en is ook onttrokken aan de onderwijsbestemming. Die ruimte hebben we nooit meer nodig. De nieuwe school kan op de huidige locatie komen, maar ook elders in Eerde. Maar de gemeente heeft altijd het laatste woord, die gaan ook over de financiën als het over dat gebied gaat. SKIPOV is sinds kort wel verantwoordelijk voor het algehele onderhoud van het gebouw, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant.”


Nieuwbouw is een optie op termijn, verhuizing naar een andere school, bijvoorbeeld naar Zijtaart, ook? “Huh, nog niet aan gedacht! Daar hebben ze in elk geval voldoende lokalen, ik meen dat de helft leeg staat. Brengt me meteen ook op een vaak gehoorde opmerking van vooral dorpsraden: ‘de school is belangrijk voor de leefbaarheid’. Wat draagt de school bij aan de leefbaarheid van een dorp? Ik denk dat het schoolplein meer bijdraagt aan de leefbaarheid dan de school zelf. Op het schoolplein ontmoeten vaders en moeders elkaar, leggen daar sociale contacten. Met andere woorden, als op dat schoolplein een bus staat die de kinderen naar bijvoorbeeld Zijtaart brengt en weer terug, dan gaat dat niet ten koste van de leefbaarheid van een dorp, is mijn mening. Mijn prioriteit is om te denken wat goed is voor het kind. Met een grotere en kwalitatief betere school heb je meer mogelijkheden.”




EERDSE KRANT - 15 oktober 2015


Ruim 120 kavels op dienstenveiling carnavalsvereniging en fanfare

 

Van appeltaart tot een avondje jacuzziën!


Eens in de vijf jaar organiseren CV De Oivers en fanfare De Echo Der Bergen een dienstenveiling. Op ruim honderd en twintig kavels kon zondagmiddag geboden worden.


Gemeenschapshuis De Brink was wederom het vertrouwde decor, de veilingmeesters waren Jack Brus, Marsha Claassen, Eric van Houtum (alle drie maakten hun debuut) en Jelt van Veenendaal. Zij slaagden met vlag en wimpel.

 

De meest uiteenlopende diensten passeerden de revue. Van een hooibaal van 400 kg, die netjes wordt thuisbezorgd, een klim op de nieuwe portaalkraan bij Inland Terminal Veghel, tot een appeltaart of een goeie fles wijn. Een hele, hele goeie fles wijn zelfs, want er werd verteld dat deze uit 1907 zou komen…


De startbedragen zijn af en toe ook ludiek te noemen. De kavel waar Prins Jeroen d’n Urste, samen met Prinses Wendy, Adjudant Frans, Vorst Theo en Hofdames Nancy en Jose een avondje komen oberen, werd aangeboden voor 33,33 euro. Er werd door de veilingmeesters wel meegegeven dat ze ‘nooit’ naar huis gaan en dat het waarschijnlijk laat zal worden. Maar dat schrok de bieders niet af en deze kavel bracht een mooi bedrag op.

 

De meest spectaculaire kavel was ongetwijfeld deze: een avondje in de jacuzzi van Eric van Houtum. Omdat Eric zelf de veilingmeester was, trok hij alles uit de kast om een zo hoog mogelijk bod binnen te halen. De dienst is een avondvullend programma, helaas niet met kaviaar maar wel met ‘notjes’ en het afdrogen van de rug, zo liet hij weten. Eén iemand die Eric liever niet in zijn bubbelbad wil hebben, omdat hij alleen maar bommetjes schijnt te maken, bood wel heel fanatiek mee en noodzaakte Eric om ook zelf mee te gaan bieden. Dat koste veel kruin, er werden zelfs adempauzes ingelast en alvast een vrije dag aangevraagd bij zijn baas voor de maandag! Maar het mocht niet baten - voor Eric dan - want uiteindelijk trok de ‘bommetjespecialist’ aan het langste eind en kunnen we binnenkort een kleine tsunami verwachten in de Haakakker.

 

Er was ook een kavel aangeboden voor een interview op Het Bankje, een rubriek in deze krant. Kirsten van Kessel was de hoogstbiedende en zij zal worden uitgenodigd voor een interview over... Wordt vervolgd dus.


Om 20:11 uur werd de laatste kavel geveild. De verenigingen lieten al meteen weten dat het een succes was en bedankte iedereen voor zijn of haar bijdrage.




EERDSE KRANT - 22 oktober 2015


Eerdse kerk speciaal voor deze gelegenheid fraai versierd


175-jarig bestaan parochie H. Antonius Abt!


Parochie H. Antonius Abt, sinds twee jaar een geloofsgemeenschap geheten en onderdeel van parochie H. Franciscus, bestaat dit jaar 175 jaar. Daar werd zondagmorgen in een prachtig versierde Eerdse kerk met een woord- en communiedienst op feestelijke wijze bij stilgestaan. Het gospelkoor Ringhout uit Gemert luisterde de dienst op met hun vrolijk gezang.

 

Henk van der Burgt leidde de dienst in met een kort woordje. Henk: ‘Namens het bestuur van de geloofsgemeenschap H. Antonius Abt heet ik u allen van harte welkom in deze mooi versierde kerk. In het bijzonder een hartelijk welkom aan ons gastkoor, het gospelkoor Ringhout uit Gemert, die voor ons deze dienst zullen opluisteren met hun sprankelende muziek. Wat vieren we vandaag, of eigenlijk wat herdenken we vandaag? Eigenlijk herdenken we vandaag het feit dat onze parochie H. Antonius Abt op 15 oktober 1840, dus 175 jaar terug werd gesticht. Is dit ook een reden om een feestje te vieren? Eigenlijk wel en ook eigenlijk niet. Eigenlijk wel een feestje, immers 175 jaar geleden hadden onze voorouders de moed om bij de bisschop te vragen om een eigen parochie en dit werd goedgevonden.  Eerde had toen circa achthonderd inwoners; er werd een noodkerk gebouwd en in 1872 werd de noodkerk vervangen door dit prachtige gebouw. De eerste pastoor was pastoor De Roy. Voor 1840 hadden we in Eerde een geloofsgemeenschap die de kerkdiensten vierde in het kapelletje dat op het Antoniusplein stond. Vanuit Sint-Oedenrode kwam er een priester om hier in de vieringen voor te gaan. Eigenlijk geen feestje, immers onze parochie werd op 22 september 2013 officieel opgeheven. De parochie heeft dus slechts 173 jaar bestaan en dan kun je echt niet zeggen dat we het 175 jaar bestaan vieren, doch als eerbetoon aan onze voorouders herdenken we op deze manier het feit dat zij, toentertijd, de parochie in het leven hebben geroepen. Wij zijn helemaal terug bij af. Vóór 1840 waren we de geloofsgemeenschap H. Antonius Abt bediend vanuit St. Oedenrode en nu zijn we weer de geloofsgemeenschap H. Antonius Abt bediend vanuit Veghel, als onderdeel van de parochie H. Franciscus. In 1840 werden we vrijwillig ‘n parochie en in 2013 zijn we door omstandigheden de status van zelfstandige parochie kwijtgeraakt. Wij wensen jullie veel devotie en luisterplezier in deze dienst.’


Na afloop was er voor iedereen koffie, thee of een ander drankje en een warm hapje.




EERDSE KRANT - 22 oktober 2015


Muziekinstrument steelt de show op twee podia


Duizendpoot behaald bachelor


Hij komt rustig het podium op, door de gordijnen. Zijn eerste reactie: ‘jeetjemina’. Tom van Aarle kijkt de zaal in en ziet dat meer dan tweehonderd belangstellenden naar zijn afstudeerconcert komen kijken en luisteren.


Vrijdagavond, iets na halfacht. Locatie: de podiumzaal in de Koekbouw aan de Noordkade in Veghel. Tom gaat zitten, concentreert zich, haalt nog een keer diep adem en begint te spelen op zijn accordeon. Het moeten spannende momenten zijn voor hem, die eerste minuten. Even is er ook een kleine aarzeling. Maar wat wil je? Een paar minuten daarvoor is de zaal volgestroomd met honderden belangstellenden. Jeetjemina! De setting is geweldig. Een sfeervol verlichte zaal, een groot podium aangekleed met prachtige dahliabloemstukken. De oud-Eerdenaar, nu woonachtig in Veghel, wil dolgraag zijn bachelor halen. Maar dat is geen formaliteit, een vierkoppige jury zal zijn optreden vakkundig beoordelen. Het concert bestaat uit zes stukken, beginnend met een Spaanse Suite, eindigend niet met een (als te doen gebruikelijk) Piazolla, maar met een stuk van een van zijn leerlingen.


De accordeongeluiden klinken geweldig, de klanken galmen door het gebouw, het publiek met zijn vader en moeder op de eerste rij luistert ademloos. Elk stuk wordt voorafgegaan met een korte inleiding door de vijfentwintigjarige en eindigt met een korte buiging als dank. Een drietal muzikanten (een drummer, basgitarist en een jazztrompettist) dragen elk (afzonderlijk) hun steentje bij en maken het examenconcert helemaal af. Na een kleine drie kwartier is Tom klaar, krijgt een staande ovatie en trekken de juryleden zich terug. Ondertussen geven de vier nog een kleine toegift en is duidelijk te zien dat de spanning en druk nu weg is, er kan weer gelachen worden. Terwijl Tom al gefeliciteerd wordt en nog even een luchtje gaat scheppen, duurt en duurt het voordat ‘de vier’ terugkomen. Het kan toch niet anders dan...?

 

Het duurt zo lang dat ondertussen de basgitarist al weg is, hij heeft een bus te halen! Dan gaat eindelijk de deur weer open en krijgen we het eindoordeel. Gelukkig, ‘witte rook’: de voorzitter zegt dat Tom is geslaagd, met een ‘acht’ als eindcijfer. De bijna oud-leerling van het Fontys Conservatorium is blij, bachelor gehaald. Tom bedankt iedereen voor zijn komst, de juryleden krijgen als dank een bloemstuk met dahlia’s mee. Van zijn leermeester krijgt hij als eerste een hand. Van deze duizendpoot, zoals hij werd genoemd door de jury, zullen we ongetwijfeld nog meer van gaan horen.


Zaterdagavond kwam er ook een accordeon ten tonele tijdens het optreden van The Blue Stars in gemeenschapshuis De Brink. Weliswaar had het instrument ditmaal niet de hoofdrol, maar meer een komische rol. Een van de leden van het cabaretgezelschap, Rob Verschuren, hier bekend als de man die tijdens de tonpratersavonden van CV De Oivers de presentatie op zich neemt, wilde een ‘eigen stukje’ in de voorstelling en bedacht dat dat een Tirolerstukje moest worden. Hij had speciaal hiervoor bij de nonnen in Uden accordeonles gehaald. Getooid in passende kledij en een Tirolerhoedje op speelde hij de pannen van het dak, en dit na amper een paar weken oefenen! Zijn medespelers keken met open mond en stomverbaasd toe. Na zijn optreden zette hij de accordeon weer terug, kreeg applaus en verliet trots het podium. Echter, nog geen drie tellen later klonk weer precies hetzelfde muziekje door de zaal: het kwam vanuit… de accordeon!




EERDSE KRANT - 29 oktober 2015


Johan van den Tillaart zorgt voor spanning (op de sleepkabel)


Afgelopen vrijdagmorgen. De 368ste editie van de Eerdse Krant heeft zijn weg de dag daarvoor weer naar alle brievenbussen in Eerde gevonden, tijd om wat te ontspannen op de redactie.

 

Administratie bijwerken, website updaten, mailbox opschonen, de tijd nemen voor een kopje koffie. Maar het nieuws draait door, vierentwintig uur per dag. Want via de app komt een foto binnen die meteen de aandacht trekt. Na ingezoomd te hebben klinkt er een schaterlach op de burelen. Te zien is een bus, een politieauto en een… sleepkabel! Alle ‘activiteiten’ worden meteen stopgezet. De gehele redactie wordt op deze zaak gezet. Er wordt druk over en weer gewhatsappt en gebeld om meer informatie in te winnen. De hoofdredacteur weet het al, dit wordt voorpaginanieuws! Via verschillende bronnen (uiteraard blijven die geheim) komt bruikbare informatie binnen.

 

De vijf W’s, wie, wat, waar, wanneer en waarom, geven het antwoord. Afgelopen zondagmiddag werd Johan van den Tillaart op de snelweg ter hoogte van Schijndel staande gehouden. Bus langs de kant gezet. Er bleken wat pijpjes los te liggen, aldus meneer de agent. Maar bij het vervolgen van zijn reis bleek dat hij zich had vastgereden in de berm! Toen was de politie de redder in nood en trok de bus met een sleepkabel weer los.

 

‘Johan van den Tillaart Elektro zorgt voor spanning’ is de slogan van zijn bedrijf, welke ook met grote letters op de bus te lezen staat. Een woordvoerder van politie Brabant-Zuidoost zag de humor er wel van in: ‘In ieder geval wel op de sleepkabel!’.




EERDSE KRANT - 29 oktober 2016


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp


Ad Bekkers (62) stopt na elf jaar dorpsraad Eerde. Aanstaande dinsdag is de openbare najaarsvergadering zijn laatste als voorzitter, een functie die hij zes jaar beklede.


De in Zijtaart geboren Ad woont sinds 1989 met een onderbreking van twee jaar in Eerde. Vanaf zijn zestiende is hij actief geweest bij de KPJ Zijtaart en heeft verschillende bestuursfuncties bekleed, zowel in het Zijtaartse als regionaal. Ad heeft allerlei cursussen gevolgd en zich bekwaamt in bestuurskader, organiseerde activiteiten, was dus bekend met bestuursfuncties, iets wat hem in 2004 goed van pas kwam.


Hoe ben je in het bestuur terecht gekomen? “Ik was een keer op een openbare vergadering en stelde wat vragen over de reconstructie. Ik ben toen in gesprek geraakt met wijlen Toon Verhagen en zo kwam ik in beeld bij het bestuur. Begin 2004 werd ik gevraagd door Bertus van Berkel, op dat moment de voorzitter, om in de dorpsraad te komen. Ik heb daar maar even over moeten nadenken en ben ingestapt. Als bestuurslid. In het begin van mijn bestuursperiode was het wat oriënteren, alle taken waren ook bezet. Ik heb me wel meteen verdiept in de verschillende portefeuilles. Op de maandagavond zijn altijd de bestuursvergaderingen en als er geen vergadering was dan zat ik achter de computer om me in te lezen en na verloop van tijd weet je beetje bij beetje wat er speelt. Ik was aangenaam verrast door de vele activiteiten die georganiseerd worden. Eerde is een boeiend dorp. Dat kwam ik ook in het bestuur tegen. Daar waren ook boeiende onderwerpen die ertoe doen.”


Maar in 2009 gaf Eric Krol, die het stokje had overgenomen van voorzitter, aan te willen stoppen. Ad: “Toen is aan mij getrokken om over ‘die drempel’ te springen. Het was zeker niet mijn ambitie om voorzitter te worden, daarvoor ben ik niet in de dorpsraad gestapt. Ik woon hier fijn met mijn gezin en wil heel graag iets bijdragen aan de lokale gemeenschap, maar ik heb wel getwijfeld toen ze mij vroegen. Ik ben namelijk veel buiten Eerde, ben niet overal van op de hoogte. Ook gaf ik toen aan dat we moeten beseffen dat we het hier in Eerde al heel erg goed hebben. Ik gaf het voorbeeld van de verkeersproblematiek aan, terwijl wij hier allemaal drie auto’s voor de deur hebben staan. In die context moet je mij als voorzitter ook zien, zei ik tegen de andere bestuursleden. Iedereen draagt namelijk al zijn steentje bij.”


Hoe voelt dat, van bestuurslid tot het gezicht van de dorpsraad? “Ik was best wel zenuwachtig op de eerste openbare vergadering. Maar ik ben trouwens altijd wel zenuwachtig voor zo’n vergadering. Je wilt dat het soepel loopt, ben soms bang dat ik de verkeerde voornaam roep of erger, de naam niet ken. Dat zijn nachtmerries voor een voorzitter. Ik lig ook weleens wakker na een vergadering, bang dat ik bijvoorbeeld iets verkeerd heb gezegd. Maar ik ben ook geen professionele voorzitter, meer een vrijwillige voorzitter. Ik heb het op mijn eigen manier gedaan.”

Samenwerking. Dat heeft Ad, werkzaam in de verkoop bij een koeltechnische groothandel, altijd uitgedragen als voorzitter. “Het is belangrijk dat je de gemeenschap een beetje inricht naar ieders zin. Dus speelgelegenheid, dat het veilig is, een goed gemeenschapshuis. Ook de politici neem ik zeer serieus, ook al is er een negatief beeld. Je werkt er mee samen ook al ben je er niet altijd mee eens, je bouwt uiteindelijk samen aan een fijne gemeenschap.”


Tijd voor koffie. Het ‘regent’ eikels, het is tenslotte herfsttijd. De bank kan er goed tegen, de bewoners ietsjes minder. In de verte schiet er ineens een ree over het maisweiland, uiteraard neemt natuurliefhebber Ad dit als eerste waar!


Word je beter gehoord als dorpsraad dan tien jaar geleden? Ad: ”Het kan altijd beter. De dorpsraad is een zeer gewaardeerd orgaan buiten Eerde. Je hebt toegang tot mensen en toegang tot mensen die er toe doen. Ze luisteren naar je, maar dat wil niet zeggen dat ze doen wat je wilt! Originele ideeën die je bedenkt of gesteund worden door je achterban kun je gewoon voorleggen, je hoeft je nergens voor te schamen.” En binnen Eerde? “Ook natuurlijk, maar de opkomst bij openbare vergaderingen mag meer zijn. Alleen bij een controversiële onderwerp is er wel meer belangstelling.”


Waar denk je met plezier en minder plezier op terug in je voorzittersperiode? “We hebben verschillende werkgroepen gecreëerd, zoals de Drie Ghemalen, natuur, spelen, zorg. Ook is er een gidsenpool in het leven geroepen. Ik heb geprobeerd om het te verbreden. Ook aan het nieuwe gemeenschapshuis en het pekveldje en het behoud van de geldautomaat, dat is de kracht van samenwerking. Minder geslaagd vind ik persoonlijk het geluidsscherm bij de d’Eerdse Erven. Ik had daar andere ideeën over. Maar ik heb het als een bijzonder groot genoegen ervaren, het voorzitterschap, om in gesprek te zijn met dorpsgenoten over serieuze dorpszaken.”


Ad zal niet helemaal uit het beeld van de dorpsraad verdwijnen, hij is ook voorzitter van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen die tegenwoordig onder de vleugels van de dorpsraad is uitgevlogen. Hij geeft ook aan niet in een zwart gat te vallen, hoewel de agenda een stuk leger zal zijn. “Het dorp en platteland gaat mij aan het hart. Bij terugkomst begin jaren ’90 in Eerde ben ik bijvoorbeeld bij de IVN gegaan, heb toen een gidsencursus gevolg. d’Eerd heeft mooie elementen, één daarvan zitten we nu in. Daar wil ik me samen met vele vrijwilligers voor blijven inzetten, samen met de dorpsraad uiteraard.” 


Nog eenmaal terugkomend op ‘het aanspreekpunt van Eerde’. “Voor de dorpsraad is er maar één weg: draagvlak. Dat bereik je alleen door de eerder al genoemde samenwerking”, besluit Ad, uitkijkend met een tevreden blik over de heide.




EERDSE KRANT - 5 november 2015


Optocht Oiversland 2.0


De Optochtcommissie van CV De Oivers belegde donderdag 22 oktober  een infoavond. Het doel is om in 2020 de optocht naar een hoger niveau te brengen.


De Optochtcommissie van de Eerdse carnavalsclub, bestaande uit Rob Fleskens, Ronnie Guns, Marijn van Lieshout, Mark van de Meerakker, Erwin Janssen en Jos Zegers constateert een terugloop van publiek bij onze optocht op carnavalsdinsdag.  ‘In andere dorpen loopt het harder terug, dus in dat opzicht gaat het hier iets beter, maar wij hebben het initiatief genomen om te gaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Dat gaat niet ineens, dat willen we in stapjes gaan doen. Voor het komend jaar willen we de zogenaamde herriewagens gaan weren. We noemen ze bewust geen zuipwagens, dat woord willen wij niet gebruiken. Alle deelnemers die afgelopen optocht hebben meegedaan krijgen op korte termijn een brief waarin duidelijk staat dat dit soort wagens niet meer welkom zijn in Oiversland. We willen de optocht ook interactief maken. Zo zal er komende optocht een publieksprijs worden ingevoerd. Er zullen stembriefjes (willekeurig) worden uitgedeeld aan het begin van de optocht, die op het einde weer worden opgehaald. Zo betrek je het publiek erbij’, legt de commissie de plannen uit. ‘Het bestuur steunt deze nieuwe ingeslagen weg. Ook hebben we overleg met de gemeente gehad en die heeft onze plannen ook goedgekeurd.’


Diezelfde gemeente zal ook moeten meedenken als het gaat om bouwlocaties, want dat is ook een groot probleem, zo geven enkele groepen aan op deze bijeenkomst. Zonder een fatsoenlijke bouwlocatie is een mooie carnavalswagen bouwen zo goed als onmogelijk. De commissie zal dit terugkoppelen. Verder stellen een tweetal buitendorpse ‘professionele’ carnavalsgroepen hun expertise beschikbaar aan de Eerdse groepen, ze willen graag meehelpen om het niveau te doen stijgen. Ook kwam nog de opmerking om juryleden van tevoren beter in te lichten, zodat ze dat mee kunnen nemen in hun beoordeling.


 



EERDSE KRANT - 24 december 2015


Drieluik: Vreugde, verdriet en geluk


Een drietal verhalen over een drietal woorden die met het leven te maken hebben: vreugde, verdriet en geluk.


Bijna iedereen is wel supporter van een Nederlandse voetbalclub. Hier in Eerde zal PSV de meeste aanhangers hebben, Ajax zal een goede tweede zijn en een handvol zal zeggen ‘niets is sterker dan dat ene woord: Feyenoord’. Supporters van een andere club dan voorgenoemde ‘traditionele top drie’ zal je met een zaklamp moeten zoeken, die zijn heel dun gezaaid. Maar, de Eerdse Krant heeft er eentje gevonden! Aangenaam kennis te maken met Nick van der Wiel. Supporter van… VVV-Venlo!


Nick is geen doorsnee supporter van de op 7 februari 1903 opgerichte Venlose voetbalvereniging, de betekenis van de afkorting VVV. Die conclusie mag gerust worden getrokken na een avondje VVV, meegemaakt op vrijdag 27 november jl. Die datum stond al maanden met rood omcirkeld in zijn agenda. De competitiewedstrijd tegen MVV uit Maastricht werd op die dag gespeeld, of zoals een supporter van VVV het treffend die avond verwoordde: ‘Noord tegen Zuid!’

 

Die bewuste vrijdag. Rond de klok van vier uur, we zitten dan ook vier uur voor de aftrap van het beladen duel, stapt Nick in zijn rode Honda Civic om koers te zetten naar het Venlose. De ‘Japanner’ weet wat hem te doen staat, zijn passagier snel en veilig afleveren voor een belangrijke afspraak. Er moet wel even een ommetje worden gemaakt, dorps- en reisgenoot Rick Linders moet nog worden opgepikt. Samen bezoeken ze nu al zo’n zeven jaar de thuiswedstrijden van de Noord-Limburgse club. Rick is naar eigen zeggen ook besmet geraakt met het VVV-virus.

 

Nick al veel langer, nu al zo’n achttien jaar. Hij was twaalf toen zijn vader Harry hem voor de eerste keer mee nam naar een wedstrijd. “Mijn vader is geboren in Venlo en ik mocht een keertje mee naar het voetbal. Ik wilde geen meeloper zijn, iedereen is hier voor Ajax of PSV, dus ik dacht: ik word supporter van VVV”, legt hij onderweg uit over het ontstaan van de liefde voor de geel-zwarten.

 

En die liefde zit diep. “We hebben een tijdje gehad dat we voordat we naar Venlo reden eerste even stopte bij de Mariakapel op De Kuilen om drie kaarsjes aan te steken. We legden die drie ook neer in een v-vorm, de v van… We zijn daar nu mee gestopt, het hielp op een gegeven moment niet meer”, lacht Nick. Maar een ander ritueel houdt wel stand naast de VVV-onderbroek die gedragen wordt op de wedstrijddag. Op de snelweg A67 richting Venlo wordt het plots stil in de auto. ‘Hoe ver nog’, klinkt het mysterieus, ‘Ja daar, over vierhonderd meter staat-ie’. De armen gaan horizontaal, de vingers bewegen op en neer, ze beginnen zachtjes ‘ooooooh’ te roepen. En op het moment dat ze het bordje ‘Welkom in Limburg’ passeren (een bord dat langs de snelweg aangeeft dat je in de provincie Limburg bent) gaan de armen een paar keer de lucht in en galmt er een harde yell en een wave door de auto!

 

Nadat we het ‘Samson en Gert-huis’ zijn gepasseerd rijden de twee naar het centrum om in een kroegje andere VVV-supporters te ontmoeten. Daar wordt eerst wat gedronken en gegeten en rond de klok van zeven uur gaat iedereen richting het stadion, genaamd De Koel. ‘Koel’ is Venloos-dialect voor kuil. Het stadion bevindt zich letterlijk in een kuil, bovenop de steilrand in het oosten van Venlo. En het pittoreske stadion doet zijn naam alle eer aan, want het is er steenkoud deze vrijdagavond. De twee Eerdenaren hebben een plaats kort tegen het veld aan, onder de overdekte en verwarmde hoofdtribune, maar zitten zelf niet overdekt of verwarmd. De wind heeft er vrij spel. Muts, das en handschoenen zijn geen overbodige luxe, hopelijk zorgt de wedstrijd én het resultaat voor de nodige warmte. Want beiden zijn optimistisch gestemd. “Alle voortekenen zijn gunstig en VVV gaat hier vanavond winnen met 2-0.” Maar dat draait honderd en tachtig graden om als ze te weten komen wie de leidsman van die avond is: het is scheidsrechter Lindhout. “Dit is een slecht voorteken”, briest Nick. “De vorige wedstrijd die hij ons floot, ik dacht tegen FC Emmen in het vorig seizoen, toonde hij al na een paar minuten een rode kaart voor een van onze spelers. Die man kan er geen hout van!” Rick, kalmerend: “Hij kan veranderd zijn...”


Het stadion zit, opvallend, maar halfvol. Het weer speelt wellicht parten in deze Limburgse derby die om klokslag acht uur begint. VVV doet het uitstekend in de Jupiler League tot nu toe, het op een na hoogste niveau in Nederland. Maar dat zou je niet zeggen als binnen de minuut de bal al uit het stadion verdwijnt! “Het is niet zo hoog hier”, verontschuldigt Nick zich bijna.

 

Hij had wat last van buikpijn net voor de wedstrijd, door de spanning, maar door het verloop van de eerste helft krijgt hij die weer terug. Het laatste kwartier van die eerste helft wordt MVV sterker en mag VVV van geluk spreken dat het met 0-0 de rust ingaat. “Het wordt een bloedeloze”, geeft Nick aan, doelend op een mogelijke nulnul-eindstand.

 

Wat er in de thee van de spelers van VVV gezeten heeft is gissen, maar de tweede helft spelen ze de pannen van het dak. Het wordt direct 1-0 en De Koel ontploft. Als tien minuten later ook de 2-0 valt door een Bergkamp-stifje van spits Seuntjes gaat het dak eraf. De buit is binnen, MVV wordt totaal overlopen. Maar Nick is er nog niet gerust op: “Hier kan alles gebeuren, graag nog een derde goal alsjeblieft!” En die komt er ook, een wonderschone 3-0!

 

‘Sjietsrechter, dat is roedt’ en ‘sjieten-sjieten’, zomaar wat termen die je om de oren vliegen op de tribune. Het Brabants dialect van Nick en Rick vallen meteen op tussen het Limburgse. Maar de twee Brabo’s zijn niet de enigste vreemde eenden in de bijt, er klinkt ook een ‘rustaaag’ op de achtergrond! Eenmaal raden uit welke stad ‘achter de duinen’ die vandaan komt. Een stabiele foto kan niet geschoten worden, De Koel schudt de gehele tweede helft op haar grondvesten. Er hadden ook makkelijk dubbele cijfers op het scorebord kunnen staan, zoveel kansen krijgen de geel-zwarten. Dan fluit de scheids voor de laatste keer en is deze derby ten einde.

 

Niet de spelers, maar de supporters van MVV zorgen nog voor wat vuurwerk. Echter na de wedstrijd. Nick en Rick blijven nog even toekijken hoe de Maastrichtse aanhang in een viertal bussen onder politiebegeleiding de terugreis aanvangt. Maar dan stopt de tweede bus in de rij plots bij het verlaten van de parkeerplaats en zien we twee tellen later een groepje ‘uitgebroken’ Maastrichtenaren aan komen stormen richting de VVV-supporters. Even dreigt er dan paniek. ME’ers die weer terug in een warm busje waren gestapt en waarschijnlijk met hun gedachte al bij het weekend, moeten er met hoge spoed weer uit; er is werk aan de winkel!

 

Een hoop geschreeuw, tientallen stewards en politieagenten die de rust proberen te herstellen, blaffende honden, vuurwerk, hollende mensen, ME’ers met knuppel en schild, je maakt het allemaal mee anno 2015. Nick en Rick kijken het nog even af en besluiten dan wijselijk om de auto op te zoeken. Ze willen naar huis, in een nachtje Venlo tussen vier muren hebben ze geen zin. Het was unne skonne avond, voor altijd gegrift in het geheugen van een Brabantse VVV-supporter!



Eind vorige maand kwam plotseling het bericht dat Mari van Kasteren uit het bestuur van stichting Koeveringse Molen is gestapt. Tien jaar geleden is de oud-Rooienaar vol enthousiasme en geestdrift aan dit ambitieuze project begonnen, maar door tegenslagen, tegenwerking, desinteresse en niet nagekomen beloften is hiervan niet veel meer over en heeft hij met pijn in het hart deze beslissing genomen


Tien jaar geleden stond er een oproep in de plaatselijke pers om ideeën voor het Vlagheidegebied in te sturen. Dat las Mari in de Midden Brabant en hij stuurde toen het idee in om de Koeveringse molen terug te bouwen. Mari: “Ik had daar in mijn jeugd veel over gehoord van oudere mensen die deze nog gekend hadden. Bovendien had ik kort daarvoor in een boek over Sint-Oedenrode nog over deze molen gelezen. Voor mij stond vast als er iets moest komen om het Vlagheidegebied meer allure te geven dan was het natuurlijk het terugbouwen van de Koeveringse molen. Zo gezegd zo gedaan. Dacht ik. Ik diende het idee in en kreeg na geruime tijd een oproep om naar het gemeentehuis in Veghel te komen. De overige initiatiefnemers wisten schijnbaar al lang hoe de Vlagheidevlag erbij hing. Ik hoorde toen pas dat ik de plannen mooi zelf maar moest uitvoeren en mijn veronderstelling dat de gemeenten iets met die plannen gingen doen niet klopte. Echter wat niet veel mensen weten is dat ik niet een idee instuurde om een standerdmolen (het molentype van de vroegere Koeveringse molen) terug te bouwen maar het meteen groot aanpakte om de hoogste stenen windmolen ter wereld op de Koevering neer te zetten. In het begin werd niet bekend gemaakt wie achter de ingediende plannen zat en mogelijk is er hier en daar geschrokken van de grootse plannen voor de hoogste stenen windmolen ter wereld. Wie zat hier dan wel niet achter? Mogelijk is dat ook de reden dat de dorpsraad van Eerde een brief aan de gemeente Veghel opstelde waarin ontraden werd de Koeveringse molen financieel te ondersteunen. Later bleek dat ik maar achter de plannen zat. Ik heb ook in een onderhoud met bestuur van de stichting Eerdse molen aangegeven dat ik niet de intentie had om hun plannen te dwarsbomen.”


Maar die plannen gingen in de ijskast? “Ja, nadat ik later zag dat dit historisch niet klopte heb ik de plannen gewijzigd in de terugbouw naar een houten standerdmolen. Ik besloot zelf om de herbouw ter hand te nemen en ben een rondje langs de verantwoordelijke wethouders van de Vlagheide gemeenten gaan maken. Voorgesteld aan de Veghelse wethouder Jan Kerkhof om een werkgroep of comité samen te stellen met mensen (ambtenaren) van de drie gemeenten die samen met mij dan de plannen uit zouden gaan werken. Dat bleek geen goed voorstel te zijn en ik werd geadviseerd uit te kijken naar ‘zwaargewichten’ voor de werkgroep of het comité. Dat viel niet mee want het benaderen van een aantal bobo’s uit Sint-Oedenrode leverde niets op. Bij het bezoek aan de Schijndels wethouder Bart Claassen bleek dat deze razend enthousiast te zijn en gaf mij de raad contact op te nemen met de Coöperatie Vlagheide. Dat contact leverde een intakegesprek op en de conclusie dat een op te stichting waarschijnlijk wel lid van de coöperatie zou worden. Merkwaardig was het dan ook dat later op de website van deze coöperatie rare teksten kwamen te staan waarin stond dat voordat de Eerdse molen hersteld zou zijn niet met de plannen voor de herbouw van de Koeveringse doorgegaan mocht worden en dat er geen gebouwen bij gebouwd mochten worden in verband met de windvang. Welke belangen hier speelden is mij niet duidelijk. Herhaalde verzoeken voor het verwijderen van die teksten haalden niets uit. Het bezoek aan de Rooise wethouder Van den Berk leverde helemaal niets op: zij kon niets voor mij betekenen. Een teleurstellend maar wel eerlijk antwoord van de wethouder van mijn geboortedorp.”


Toch heb je een comité opgericht? Mari: “Jos Wijn melde zich en samen met Andru van den Oetelaar vormden wij het comité herbouw Koeveringse molen. Dit comité stelde zich ten doel om uit te zoeken of het zinvol was een stichting voor de herbouw op te richten. Na veel onderzoek en arbeid trokken we in 2008 de conclusie dat de herbouwplannen haalbaar waren en het zinvol was een stichting op te richten. Want had Jan Kerkhof bij de presentatie van de Vlagheideplannen aan de verzamelde pers niet gezegd dat hij hoopte dat ook de herbouw van de Koeveringse molen in de plannen voor de Vlagheide zou worden opgenomen? De opmerking van wethouder Van den Berk dat er vanuit Rooi geen geld voor de Vlagheide zou zijn had een teken aan de wand moeten zijn. Waarschijnlijk was het achteraf en met de kennis van nu beter geweest harde garanties van de gemeenten te vragen alvorens een stichting op te richten. Wat ergens anders lukte zou hier met de hulp van wel drie gemeenten zeker kunnen lukken was toen onze gedachte. De stichting ging onder leiding van de inmiddels overleden voorzitter Frans Schuurbiers en later ook met Patrick van der Heijden enthousiast aan de gang.”


Gas erop dus? “Plannen kwamen en gingen en er werden ook successen geboekt. In een gesprek, op een moment dat er in de subsidiepotten nog genoeg geld zat voor projecten als het onze, verklaarde de subsidieman van de provincie Noord-Brabant dat als de drie gemeenten samen voor drie ton zouden zorgen de provincie voor de resterende drie ton zou zorgen. Het complete project kon hiermee dus in één klap gerealiseerd worden. Van die drie ton van de gemeenten kwam niets terecht zodat de provincie ook niet over de brug kwam en later de drie ton aan een ander project besteedde. De tijd verstreek en langzaam maar zeker werd wel duidelijk dat dit project in de tijd na de financiële crisis er een stuk moeilijker voor stond dan daarvoor. De plannen werden bijgesteld. Zo werd beslist de molen op het historisch drie-gemeente-punt terug te bouwen en dat het een replica van de molen van 1944 zou worden. Onze toenmalige adviseur Romano van der Meijden zorgde in september 2013 voor een onderhoud met de drie burgemeesters. Deze vormden reeds vanaf het begin van de stichting in 2009 ons Comité van Aanbeveling. In dit onderhoud konden we onze knelpunten onder het voetlicht brengen. Een van de knelpunten was dat de bestemmingsplannen niet toestonden dat er op de herbouwplek iets gebouwd mocht worden. Zonder deze bestemmingsplanwijzigingen stonden de plannen eigenlijk op los zand. Dus het was essentieel dat die wijzingen op korte termijn gerealiseerd zou worden. Ons verhaal kwam over en de drie burgemeesters kwamen met serieuze beloften. Binnen een paar maanden zouden zij met een convenant komen waarin alles geregeld zou worden. Die kwam er niet…”


Wat toen? “In februari 2014 kwam er wel een bijeenkomst met de drie verantwoordelijke wethouders van de drie gemeenten. Die gaven aan dat zij de taak van burgemeesters overnamen en voor de bestemmingsplanwijziging zouden zorgen. Die wijzigingen liggen inmiddels op het bordje van de ambtenaren zijn er nu nog steeds niet geregeld. Wij moesten op stel en sprong voor een nieuwe begroting zorgen. Die zou dan opgenomen worden in de kadernota van 2014. Binnen no time was de nieuwe begroting er maar zover ons bekend werd die in geen van de drie gemeenten in de kadernota opgenomen.”


“Begin vorig jaar hebben we contact opgenomen met de Nederlandse Heide Maatschappij”, geeft Mari de vervolgstap aan. “Dit om een professioneel projectplan op te laten stellen. Dan kon niemand meer om ons heen was onze gedachte. Op verzoek van de gemeenten werd het een businessplan. Lang werd er door de mensen van het planbureau Arcadis (Heidemij) en onze stichting aan het businessplan gewerkt. Er was zelfs nog overleg met de ambtenaren over de inhoud voordat de het businessplan in maart van dit jaar eindelijk klaar was en aan de gemeenten werd aangeboden.”

 

En? “Het antwoord is dat de plannen nog steeds omarmd worden maar dat er verder niets inzit dan een beperkte ambtelijke inzet! En dit in een samenwerkingsovereenkomst vast te leggen. Wat die beperkte ambtelijke inzet precies inhoud is niet bekend. Op een financiële bijdrage hoe klein dan ook hoeft niet gerekend te worden. Is dat alles, ja dat is alles. Een beperkte ambtelijke inzet die er nu ook al is!” Daar konden we niet mee vooruit en kozen eerst te gaan voor de uitvoering van Plan 2015, onder ander realisatie van een eigen home totdat Meierijstad een feit is.


Was dit dan alles wat de afgelopen tien jaar irritatie heeft opgewekt? “Nee, ook de desinteresse bij vele partijen, instanties maar vooral politieke partijen. We hebben veel gesprekken zonder resultaat gevoerd, mailtjes en brieven gestuurd waarop dikwijls zelfs geen enkele reactie kwam. Hiervan slechts één voorbeeld. In de aanloop van de vorige gemeenteraadsverkiezingen bracht het CDA onder aanvoering van Bart Claassen een motie (onderzoek naar financiële ondersteuning van de herbouw) ter goedkeuring in de drie gemeenten. Dus niet dat er ook meteen geld over de brug moest komen. Enkel in Schijndel haalde een afgezwakte motie het. In Veghel werd deze verworpen. De gang van zaken in Sint-Oedenrode spande de kroon. Door de andere partijen werd er niet eens serieus over de inhoud van de motie gesproken en die als een verkiezingsstunt van het CDA weggezet. De fractievoorzitter van Hart voor Rooi maakte het wel helemaal bont door totaal ongeoorloofd de vergadering te beïnvloeden door te melden dat de motie het in Schijndel en Veghel niet gehaald had. Burgemeester Maas zei niets en onze voorzitter Jos Wijn, nota bene gemeenteraadslid, mocht niets zeggen en niet ook stemmen. De motie werd met enkel de voorstemmen van de CDA-gemeenteraadsleden vóór van tafel geveegd. Zelfs het collega-gemeenteraadslid van Jos Wijn zijn eigen partij vond het nodig tegen te stemmen. Ik zat op de tribune en waar we op een goed resultaat gehoopt hadden kregen we nu de deksel op onze neus. We waren slachtoffer geworden van een politiek spel.”


De druppel? “Na kort met een paar mensen wat woorden gewisseld besloot ik totaal ontgoocheld af te druipen uit mijn eens zo geliefde Sint-Oedenrode. Waren dit de mensen waar ik (en met mij diverse anderen) me bijna tien jaar voor had uitgesloofd om een herinnering aan vroeger en een toeristische attractie te realiseren. Ook de verdeeldheid in de molenwereld was een verrassing voor mij. Er bleken twee partijen te zijn: Vóór en tegen de herbouw van replicamolens. Er verschenen zelfs negatieve teksten over onze herbouwplannen van ‘collega molenaars’ op een molenforum. Dat alles en nog veel meer heeft er voor gezorgd dat van mijn aanvankelijke enthousiasme en geestdrift om de herbouw te klaren niet veel over is. Plus, er was binnen het stichtingsbestuur een terugkerend verschil in opvatting over de voortgang van de herbouwplannen en nu ook weer over het Plan 2015. Dat leverde een onwerkbare situatie voor mij op. Na eerdere meningsverschillen die veel energie hadden gekost besloot ik me uit de stichting terug te trekken. Eerder had ik al aangeven dat ik iets minder taken wilde vervullen en af wilde van de denkbeeldige molensteen die vanaf het begin op mijn schouders rustte. Het zou, zeker met de tussentijdse ontwikkeling dat Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode een gemeente wordt op 1 januari 2017, een mooi en tastbaar bewijs zijn van dat moment. Het zal, hoe zeer ik het graag anders had gezien want ik sta nog steeds 100% achter de plannen, er niet van komen.“   



Soms heb je een beetje geluk nodig in het leven. Aan de keukentafel vertelt Nellie Ketelaars en haar man Ad over een bizarre gebeurtenis. Zondag 27 juli 2014. Een datum die de twee niet vlug meer zullen vergeten.


Het is bijna middernacht als Nellie nog even naar buiten gaat om de garagedeur op slot te maken. Ze heeft wat liggen dutten op de bank, manlief Ad is ook nog op en kijkt tv. Op weg naar die deur gebeurt er iets totaal onverwachts. De negenzestigjarige Eerdse omschrijft het als volgt: “Ineens zie ik een witte lichtflits recht voor me en het volgende moment val ik plat op de grond. Ik ben misschien even buiten westen geweest, maar dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik Ad geroepen heb, want ik lag op de grond en kon me niet bewegen” Ad: “Ik lag op de bank en hoor ineens Nellie roepen. Ik had geen idee waar ze was en ben haar gaan zoeken in het huis, ook boven. Toen ik naar buiten wilden gaan, want binnen was ze niet, kwam ik haar tegen in de deuropening. Wat ik toen zag? Een hoopje mens! Haar ellenbogen en knieën waren kapot en haar benen zaten vol met blauwe plekken. Ze was helemaal de kluts kwijt, ze was van de wereld zeg maar.”

 

Je schrok enorm natuurlijk? “Ik verschiet niet zo hendig, dus ik zei nog: het zal niet zo erg zijn.” Wat heb je toen gedaan? “Ik heb haar op een keukenstoel gezet en de verwondingen zo goed en zo kwaad mogelijk verbonden. Na een kwartiertje of zo kwam ze wat bij en heb haar verhaal aangehoord. Ze moet getroffen zijn door een indirecte blikseminslag”, concludeert Ad al vrij snel het voorval. Hijzelf heeft, toen hij op de bank lag, de directe inslag gezien, op het weiland tegenover. “Dit is niet de eerste keer dat de bliksem daar inslaat. Het lijkt wel ofdat er iets in de grond zit of zo, kan het anders ook niet verklaren.”

 

Als Nellie weer wat bij haar positieven is gekomen, heeft ze last van hoofdpijn maar gaat toch naar bed. “Ik heb de hele nacht niet geslapen, stond de volgende ochtend ook weer met hoofdpijn op. Ik bleef dit houden en heb na twee dagen toch maar de dokter gebeld.” De dokter staat ook voor een raadsel, hij heeft naar eigen zeggen dit nog nooit meegemaakt en weet niet goed hoe dit te behandelen.

 

“Na een maandje of zo, na weer een bezoekje en aanhoudende klachten, hoofdpijn en geen drukte af kunnen, hoofd niet kunnen draaien, heeft hij mij doorgestuurd naar een neuroloog. Onderzoek wees uit dat er niets te zien was. Dat was hoe gek het ook klinkt wel positief nieuws. Ik kreeg daarna wel therapie.”


Echter, er trad geen verbetering op, maar toen Nellie ermee stopte voelde ze daarna wel dat ze iets ‘gewonnen’ had. “Misschien was de therapie wel te intensief, wie zal het zeggen. Beetje bij beetje ging het toch wel wat beter. De kenners vertelden me dat het herstel misschien wel twee tot drie jaar kan duren. Gelukkig kan ik weer een van mijn hobby’s uitoefenen, namelijk tuinieren (‘Het is een Van de Ven, hè’, merkt Ad fijntjes op). Ook kan ik weer gaan sporten op de maandagavond.” Wel iets minder fanatiek dan vroeger, maar dat deert haar niet.


“Ik heb ondertussen iemand gesproken die dit ook ooit heeft meegemaakt en die heeft er niets aan overgehouden. Gek dat er zo weinig bekend is over zo’n indirecte blikseminslag, op internet is ook bijna niets te vinden over dit fenomeen”, verbaast Nellie zich. “Er is mee te leven”, geeft ze aan, maar ze is voortaan op haar hoede: “Als het bliksemt ben ik niet meer buiten. Een tip dan ook aan iedereen: blijf binnen of ga naar binnen toe.”

 

Ad en Nellie, nu een kleine anderhalf jaar verder, samen aan de keukentafel: “Ik hoop het nooit meer mee te maken”, zegt Ad ietwat emotioneel. Nellie: “Je hebt meer kans om de Lotto te winnen dan getroffen worden door de bliksem. Ik heb heel veel geluk gehad, ik kan het nog navertellen…”





Naar boven





Eerdse Berenjacht

Klik op de bestanden om deze te downloaden of te printen.

Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


Dagelijks t/m 1 juni 2020

Eerdse kerk open

14:00-16:00 uur


9 en 10 april 2020

en 12 en 13 april 2020

(Eerste en Tweede Paasdag)

Eerdse kerk open

10:00-17:00 uur


11 april 2020

Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen - NLdoet

De Berghut

09:00-12:00 uur

(uitgesteld, vanwege het coronavirus)


14-24 april 2020

34e Eerdse Driebandenkampioenschappen

Café-zaal 't Hooghuys

(uitgesteld, vanwege het coronavirus)


16 april 2020

Bernhoven - Bloedprikdienst

Den Binnenhof

08:15-08:45 uur

(uitgesteld tot nader order, vanwege het coronavirus. Den Binnenhof is

t/m 1 juni gesloten)


19 april 2020

Meezingochtend

Den Binnenhof

10:30 uur

(Gaat niet door, vanwege coronavirus)


26 april 2020

Verzamelbeurs

De Brink Eerde

09:00-12:00 uur

(Gaat niet door, vanwege coronavirus)


3 mei 2020

Pannenkoekendag

Eerdse Molen

12:00-15:00 uur

(Gaat niet door, vanwege coronavirus)


4 mei 2020

Dodenherdenking Eerde

Geronimo-monument

20:00 uur

(Gaat niet door, vanwege coronavirus)


12 mei 2020

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier

(CV De Oivers: 'I.v.m. regels coronavirus gelieve per straat oud papier zoveel mogelijk op een centrale plek te plaatsen.')


25 mei 2020

Autodocumentatiebeurs

De Brink Eerde

09:00-14:00 uur

(Uitgesteld vanwege coronavirus,

verplaatst naar 19 september 2020)


1 juni 2020

(Tweede Pinksterdag)

Vlagheide Trail

11:00 uur

(Gaat niet door, vanwege coronavirus)


18, 19 en 20 juni 2020

Theaterkoor Stem -

Vlucht naar de Vrijheid

De Brink Eerde

Aanvang 20:00 uur

(18 en 19 juni)

Aanvang 14:00 uur (20 juni))


27 & 28 juni 2020

Eerdse MidZomerNacht Quiz

16:00 uur


4, 5 en 6 juli 2020

Kermis Eerde


26, 27 en 28 september 2020

Toneelvereniging Eerde -

Boer Dumpt Vrouw

De Brink Eerde


Eerdse KRANT

De Stelling

Eerdse KRANT

Archief

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Accepteren