Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047 


Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2016 in de Eerdse Krant hebben gestaan.


EERDSE KRANT - 7 januari 2016


Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2016?


Morgenavond wordt in gemeenschapshuis De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekend gemaakt tijdens de Prinsenzitting van CV De Oivers. Dat betekent ook dat aan de regeerperiode van Prins Jeroen d’n Urste een einde is gekomen. Tijd om op de plek waar hij een jaar geleden werd onthuld nog een keer terug te kijken.


We nemen plaats op dat podium, een kop koffie erbij en komen meteen ter zake. “13 oktober vorig jaar, ik weet het nog als de dag van gisteren”, begint Jeroen. “Ik zat op het bedrijf van een vriend waar ik veel voor werk toen de telefoon ging. ‘Met Richard Habraken’, klonk het. Het eerste waar ik aan dacht was dat hij iets aan zijn auto had. Hahaha! Maar nee, hij vroeg ofdat ik tijd had. Waarvoor, vroeg ik dan. Maar dat mocht ik niet weten. Oh jee, toen begon er bij me een lampje te branden. Zal het voor de ‘p’ of voor de ‘a’ zijn? Wendy daarna natuurlijk meteen opgebeld, verhaal verteld en die dacht ook: o oh!”


Overbodige vraag: afspraak gemaakt? “Ja, Richard weer teruggebeld. Een plaats afgesproken. Wij er naar toe. Onderweg in de auto hadden wij zoiets van: of het is voor de prins, of voor de adjudant, dat kon niet anders. We komen binnen en zien naast Richard ook Geertje Ploegmakers zitten.” Het duo dat de nieuwe prins vraagt? “Klopt. Koffie erbij, wat lachen en dan zit je eigenlijk te wachten totdat ze hét vragen. En die vraag werd gesteld, ze vroegen ofdat wij prins en prinses wilden worden! Na een paar biertjes te hebben gedronken weer naar huis gereden en na een paar dagen bedenktijd met een portje in de hand beslist: dat gaat het worden! We wilden graag dat Frans Vermeulen onze adjudant zou worden, die zei ook meteen ja en dus was alles rond.”


“Dan begint het voorprogramma. Geheimhouding, hoe ga je de onthulling doen, jurk voor Wendy, mijn pak, uitnodigingen, de medailles, noem het maar op. Wendy heeft dat allemaal op haar genomen. Ik zit met m’n werk, ik kan niet zeggen: ik word prins, we sluiten de boel. Samen met Frans en Nancy hebben we veel overleg gehad, we hebben het met vieren gedaan. We hebben veel op de Willibrordushoek gezeten, daar zaten we perfect uit het zicht. Konden de auto mooi kwijt. Niet met gedimd licht ernaartoe, maar we hebben wel een paar keer gehad dat we moesten doorrijden. Leuk en spannend allemaal.”


Nu we het toch ‘het licht’ aansnijden, Jeroen heeft daar ook iets leuks over te vertellen. “We hebben veel steun gehad aan Richard en Geertje, zij waren onze begeleiders, super gewoon. Bij de statiefoto maken bijvoorbeeld, wat hebben we toen gelachen. Heel het huis donker, witte bedlakens als achtergrond, foto’s maken met een mobieltje, het bijschijnen voor extra licht gebeurde ook met mobiele telefoons, schitterend!’, lacht Jeroen.


Het geheimhouden was voor Jeroen geen punt. “Er werd wel eens gevraagd ofdat ik niet de nieuwe prins zou worden, maar ik pareerde meteen dat ik daar geen kaas van had gegeten, wist helemaal niets van carnaval af vertelde ik dan. Dat kwam kennelijk geloofwaardig over. Doordat we geregeld weg moesten klopten we nogal eens een keer bij de buren aan voor de babyfoon, Kate was nog maar twee jaar. Gelukkig vermoedde ze niets, hoewel ze achteraf zeiden dat we nogal vaak op feest moesten, dat was dan telkens onze smoes.”


Zenuwbuiken, daar heeft Jeroen naar eigen zeggen last van gehad in de weken vooraf naar zijn onthulling. “Je bent er veel mee bezig, dus het gebeurde wel eens dat ik aan het werk was en last kreeg van zenuwbuiken. Je komt in de spotlights te staan, dat gaf me een zenuwachtig gevoel. En wat te denken van de spreuk? Die moet je wel kennen. Ik heb hem wel honderdduizend keer geoefend. Ik reed van mijn werk naar huis en riep dan keihard in de auto: Effe alle auto’s aon de kant, want wij gaon total loss in Oiversland!”


Dan de dag van de onthulling. “We zaten op een ‘onderduikadres’ op de Vlagheide. Rond tien uur gingen Wendy en ik naar De Brink. Via de artiesteningang slopen we naar binnen. Frans en Nancy zaten in de zaal, die gaan altijd op de vrijdag, dat zou opvallen als die nu niet gingen. Met een smoes, ‘de honden zijn ziek’, moest Frans plotseling weg. Maar de naam van Frans ging al rond, zijn kinderen hadden tegen iemand verteld dat hij zwarte schoenen en een witte blouse had gekocht, dus dan ben je al verdachte. Vol zenuwen maak je dan de laatste momenten mee. We dronken een biertje, nog een biertje. En net voordat we op moesten moest ik nodig nog een keer naar de wc, maar daar was geen tijd meer voor. Gelukkig stond er nog een plantenbak…”


“Bij onze onthulling werd er van tevoren een filmpje getoond van hoe gastvrij is Eerde, er werd aangebeld op verschillende plekken en bij de laatste deur, hier op het podium, sprongen wij naar buiten. Wij zitten hier nu op precies dezelfde plek als toen we naar buiten gingen. Dan gaat alles snel. Hup naar beneden, de vader en moeder van Wendy zaten op de eerste rij en die schrokken zich rot toen wij tevoorschijn kwamen. Prachtig. Dan is het feest. Je blijft de hele avond zweven, je hebt geen benul wat er op je af komt. Handjes schudden, er vloeiden hier en daar wat traantjes.”


Prins Jeroen is een unieke Prins, alle prinsen zijn natuurlijk uniek, maar hij is de eerste die is onthuld en zal aftreden op het nieuwe podium van De Brink. Daar moet op gedronken worden, een biertje wordt soldaat gemaakt!


“Na een kort nachtje is het de volgende dag net een zoete inval. Niet normaal hoeveel mensen er langs zijn geweest. Om zeven uur stonden we weer paraat voor de Prinsenpresentatie. En na een mooie presentatie verhuisden we voor de afterparty uiteraard weer naar de ‘volière’”, verspreekt Jeroen zich. Hij bedoelt natuurlijk de foyer. Maar wij noemen ons oivers (is een vogelsoort) met carnaval, dus om de foyer van De Brink voortaan ‘volière’ te noemen tijdens carnaval, is zo gek nog niet, stelt hij voor. Voor zijn opvolger(s): die naam houden we voortaan aan.


Dan breekt een drukke periode aan, zittingen bezoeken en verschillende recepties, ook die van hemzelf natuurlijk: “Om half elf zijn we al begonnen, de aanvangstijd vervroegd vanwege de vele aanmeldingen voor stukjes. Alle carnavalsverenigingen, vrienden, bekenden, het was echt volle bak. Echt gaaf! Een meter peperkoek, chocolade auto’s, bier, wijn, fustjes bier, driehonderd eieren, de gekste dingen krijg je. Mijn bus zat tweemaal vol, die van Frans en Theo ook. Alles hebben we de dag erna naar de Haakakker gebracht en daar verdeeld.”


“Ik heb alles gaaf gevonden, maar het gaat allemaal veel te vlug. Het is lekker druk geweest tijdens carnaval hier in d’Eerd, de tent zat mooi vol. En gezellig! Zo zijn we een aantal keren vriendelijk verzocht om naar huis te gaan, maar ik dacht, ik ben maar een keer prins, ik ga nog niet naar huis. Maar je moet rekening houden met anderen, dus je gaat. De laatste dag, na de optocht en Oiververbranding, was de pijp wel leeg. Om twaalf uur moet je dan naar huis, maar driekwartier later komt alles bij je thuis. De Hoge Raad, de Raad van Elf, de blaaska…, oeps, ik bedoel de hofkapel brengt een serenade, alles komt nog even langs. Kopje koffie, bakje soep, broodjes, even goed afsluiten. Om half vier te bed en met mijn stomme kop had ik de volgende dag om half elf een afspraak staan. Dat doe ik de volgende keer anders, een dagje vrij is dan wel lekker”, grapt hij.


Jeroen heeft zijn regeerperiode zeer positief ervaren, op een ‘klein’ dingetje na. “De scepter! Wat een groot en zwaar onding, van mij mag ie kleiner. Ik ben die ook een keer ‘kwijt’ geweest, laatst na de foudte-avond. In goed vertrouwen toen afgegeven en opgeborgen. Dacht ik. Maar een paar dagen later geen scepter, ook niets van gehoord dat iemand deze had meegenomen voor een fustje bier bijvoorbeeld. Net voordat we een weekje later op receptie moesten, kwam ie boven water. Bleek ie in de tas van de steken te liggen.”


“Ik vond, en ik spreek ook namens Wendy, het een hele eer om in het vijfenveertigste jaar prins te mogen zijn. Ik zou bij wijze van spreken zo weer ‘ja’ zeggen. Samen met Frans en Nancy en Theo en José hebben we een mooi jaar gehad. Gas erop gegeven en total loss gegaan.”


Dan is het tijd om vooruit te kijken, naar die spannende onthulling van morgen. Inmiddels een traditie, de Eerdse Krant schrijft weer een prijsvraag uit: weet jij wie de nieuwe Prins van Oiversland wordt? Deze vraag is natuurlijk ook aan Prins Jeroen d’n Urste gesteld. “Het wordt een jongere denk ik.” Hij noemt Gerard van der Velden. “De aangewezen persoon, kan goed praten, komt goed over, is geschikt dus.” Denk jij het ook te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor morgenavond (vrijdag) 20:11 uur binnen zijn bij de redactie op het bekende emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. De minimumleeftijd is 18 jaar. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. Volgende week wordt in deze krant de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.




EERDSE KRANT - 7 januari 2016


Diny Jansen-van Pinxteren Eerdeburger


Op een drukbezochte nieuwjaarsbijeenkomst van de dorpsraad is Diny Jansen-van Pinxteren benoemd tot Eerdeburger!


De nieuwe voorzitter van de dorpsraad, Frans Zegers roemde Diny als ‘een vrouw die een gouden kracht van en voor Eerde is’. Volgens hem heeft ze decennialang groot enthousiasme weten te koppelen aan een enorme dadendrang.


Frans: “Een vrouw die naast een overdosis aan inzet goed haar mondje weet te roeren en door een grote belangstelling voor mensen onvermoede talenten heeft weten aan te boren.  Van 1975 tot 1982 was Diny een bijzonder gedreven secretaris van de Jeugdnatuurwachtafdeling Eerde. Werkelijk alles werd door haar tot in de puntjes verricht.

 

In december 1985 werd ze secretaris bij fanfare De Echo der Bergen. Naast haar secretariaatswerkzaamheden mocht zich met name het opleidingsorkest in haar oprechte belangstelling verheugen. Dag en nacht was ze bezig leden voor de fanfare en slagwerkgroep te rekruteren. Dat werk heeft ze tot 1999 verricht. Hierbij verstond zij de kunst om deuren te openen die tot dan toe voor anderen gesloten bleven.

 

Het lukte haar niet alleen jonge, maar soms ook al wat oudere dorpsgenoten én personen van buiten Eerde te bewegen lid te worden van de fanfare. Personen van wie tot op dat ogenblik niet bekend was dat zij over een goed muzikaal talent beschikten zijn inmiddels al weer vele jaren lid van dit muziekgezelschap. Als het gaat over het openen van deuren, mag ook niet onvermeld blijven dat Diny er in 1976 in slaagde 1200 gulden los te peuteren voor de prijzenpot van de eerste carnavalsoptocht in Eerde.


In 1998 werd gezelligheidskoor Cantado opgericht. Gezelligheid hoort en past bij Diny. Alleen al daarom wilde ze kort na de oprichting penningmeester worden van dit koor. Ze ontpopte zich als inspiratiebron voor velen en wordt deze vereniging ook een echte ‘regelneef’ genoemd. Verder is ze vanaf 2012 actief als bestuurslid en tegelijkertijd vrijwilligster van de dorpswinkel van de stichting In de Molen. Deze winkel biedt mensen met een verstandelijke handicap een mogelijkheid om hun tijd zinvol te besteden en draagt bij aan de leefbaarheid van ons dorp.

 

Als Diny ergens bij betrokken is, doet ze haar werk voor 200%. Die inzet heeft ze een leven lang getoond; bij alle verenigingen waar ze bij betrokken is geweest. Een leven lang heeft ze haar beste krachten aan de Eerdse gemeenschap gegeven. Daarom betitelt de dorpsraad haar als een gouden kracht van en voor Eerde; een voorbeeld voor alle Eerdenaren.”

 

De voorzitter bood haar het daarbij behorende oorkonde en zilveren Oiverspeldje aan. Uiteraard vergezeld van een bosje bloemen, dat mede als uiting van dank voor zijn ondersteuning voor echtgenoot Jan bestemd was. In haar dankwoord herinnerde een geëmotioneerde Diny er fijntjes aan, dat zij in 1995 mede de aanzet heeft gegeven aan de huidige opzet van de nieuwjaarsbijeenkomst van de dorpsraad waarbij het verenigingsleven zich presenteert.




EERDSE KRANT - 7 januari 2016


Nestor gaat met wielerpensioen


Voor Ties Verhagen was de veldrit in het plaatsje Benschop op de voorlaatste dag van 2015 een hele speciale, het was namelijk zijn allerlaatste officiële wedstrijd!

 

Eenenvijftig jaar lang heeft de achtenzestigjarige Eerdenaar met een KNWU-licentie gereden. Onafgebroken. Eerst als wegrenner, later als veldrijder en mountainbiker. Ties was de eerste renner in Eerde met een KNWU-licentie, later hebben velen zijn voorbeeld gevolgd en zijn ook hun wedstrijden gaan rijden. In de hoogtijdagen hadden achttien Eerdenaren een licentie, oftewel 1,3% van de Eerdse bevolking. Ongekend!

 

Zijn afscheid van de wielersport ging niet geruisloos voorbij. Ties was toentertijd de aanleiding om een supportersclub op te richten, genaamd De Eerdse Renners. Nu een toerclub welke op de zondagmorgen hun tochten rijden. Een aantal leden was dan ook present om live de laatste meters van de nestor van het Eerdse wielrennen mee te maken. In een zonnig Benschop, een klein plaatsje ten zuidwesten van Utrecht, draaide Ties in de categorie Masters zijn laatste rondjes. Het parcours was loodzwaar, maar de oude rot weerde zich kranig en kreeg terecht veel applaus van zijn supporters bij het overschrijden van de finishlijn. Mooie woorden, een bloemetje, handen van andere deelnemers, schouderklopjes, Ties werd nog een keer in de wielerspotlights gezet om vervolgens met wielerpensioen te gaan. De finishlijn was ditmaal een echt eindpunt.




EERDSE KRANT - 7 januari 2016


Hemels


Een mix van zang, dans en cabaret, dat is aan De Hemelse Zeven wel toevertrouwd. Zij staan garant voor entertainment van hoog niveau, die naam hebben ze ondertussen al lang en breed opgebouwd hier in Eerde. Geen wonder dat ze met de avondvullende voorstelling Ruim de Tijd niet één, niet twee maar liefst driemaal in een vol gemeenschapshuis op de planken mochten brengen. Het was dan ook genieten geblazen voor de toeschouwers in De Brink! ‘Moedertje Tijd’ nam ons mee door het jaar 2015. In een prachtig decor passeerde het internationaal, nationaal en lokaal nieuws de revue.




EERDSE KRANT - 21 januari 2016


Drukbezochte recepties in Oiversland


Zaterdag en zondag was het receptietijd voor de grote en de kleine heersers in Oiversland. Een bont gezelschap van carnavalsverenigingen, andere clubs, families, vrienden en bekenden kwam een hand geven. Het was lekker druk in De Brink.


Zondagmiddag was natuurlijk ook voetbalvereniging WEC van de partij, want zowel de Prins als de Adjudant trappen op zondag een balletje bij de plaatselijke FC. Prins Daan d’n Urste doet dat in WEC 4, Adjudant Gijs in ‘het eerste’. Na ‘hun’ Daan te hebben gefeliciteerd richtte Nick van Wanrooij, die het woord voerde namens het elftal, zich tot Gijs. Met een reden, zo bleek. Gijs kreeg het verzoek om een formulier voor te lezen: ‘Beste Adjudant Gijs van den Boogaard. Namens heel WEC 4 van harte gefeliciteerd met uw aanstelling tot adjudant van Prins Daan d’n Urste. Na het zwaar verdiende kampioenschap van afgelopen seizoen zijn wij weer op zoek naar iemand die ons weer kampioen maakt en daarin zien wij in jou de juiste persoon. De dragende factor op het middenveld, die als het voetballend even niet lukt het wel pratend oplost. Ook zien wij in jou een sterke kandidaat die ook in de derde helft zijn mannetje staat! Daarnaast kan de prins van WEC 4 binnen de lijnen natuurlijk ook niet zonder zijn adjudant! Wij van WEC 4 bieden u daarom per ingang van seizoen 2016-2017 een contract aan voor onbepaalde tijd bij het ’vaandelteam van de Glorie’: WEC 4. Uw inspanningen op donderdags en zondags zullen geheel op vrijwillige basis geschieden. U bent verder tot niets verplicht, maar na uw inspanningen een joetje lappen in de kantine wordt bijzonder gewaardeerd. Hierbij verklaar ik, Gijs van den Boogaard, het shirt van WEC 4 met trots te zullen dragen.’

 

Gijs nam wel het shirt in ontvangst, maar het ‘contract’ werd (nog) niet ondertekend. Gijs gaf aan dat hij ook het volgend seizoen nog acteert in het vaandelteam van de Wijbosch Eerde Combinatie, dus de heren van ‘het vierde’ moeten nog eventjes geduld betrachten. Na nog wat kreten over en weer tussen team en heerser over wie het beste team is, ging het elftal weer van het podium af naar hun ‘gereserveerde’ plek in de zaal. Duidelijk te zien: de druk was ervan af, er waren weer praatjes. Voor hun optreden waren ze toch wat stilletjes. ‘We drinken ons wat moed in’, sprak een van de teamleden vooraf. ‘Het is voor ons als team de eerste keer dat we dit meemaken. Normaal zitten we in Monaco, nu dus een keertje hier…’


Op de receptiedagen kom je een heleboel carnaval minnende mensen uit de verre omtrek tegen. Groot en klein, bekende en minder bekende. Onder het gezelschap van CV De Uilen uit Empeldonk bijvoorbeeld bevond zich een zeer bekend persoon. Weliswaar incognito, vandaar ook dat waarschijnlijk niemand hem herkende. Maar uw redacteur trapte daar niet in, scherp als altijd. Wel even gegoogled voor de zekerheid ofdat hij het wel echt was en… het was hem! Jeroen Vissers, chef van de Erpse Krant.

 

Sowieso de grootste (ook letterlijk) schrijver en uitgeeficoon van de gemeente Veghel, maar misschien wel van Brabant (lees: Nederland?). Wat een eer om hem hier in het gemeenschapshuis van Eerde tegen te komen. Dat moment moest worden vastgelegd op de gevoelige plaat, zo’n kans krijg je niet elke dag. Nieuws is nieuws! Belangrijke mensen hebben gelukkig altijd een personal assistant bij zich en die was na het toeschuiven van wat zwarte oiversmuntjes graag bereid om een foto te schieten. Zo te zien was verder geen andere (lokale) media aanwezig om de landelijk bekende Erpenaar te spotten, dus zie hier: een primeur! Heeft de ‘BN’er’ ook nog iets gezegd? Ja, net voor aanvang van zijn terugreis! ‘Het ging skôn in d’Eerd!’




EERDSE KRANT - 11 februari 2016


Carnaval 2016 in Oiversland: met een lach!


De weergoden waren de optocht op de dinsdag niet goed gezind: het was koud, guur en nat. Daarom een groot compliment aan alle deelnemers die met veel enthousiasme de optocht wederom lieten uitgroeien tot het hoogtepunt van carnaval in Oiversland! Hun motto: ‘Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.’


De toeschouwers zagen, veelal vanonder hun paraplu, een prachtige stoet voorbijtrekken: de ene na de andere praalwagen, afgewisseld met loopgroepen met thema’s die met de Prins te maken hadden, wisselden elkaar af. De dit jaar ingezette koers door de optochtcommissie van CV De Oivers, kwaliteit in plaats van kwantiteit, was al duidelijk zichtbaar.


Vrijdagmorgen trapte de jeugd af met carnaval 2016 in Eerde met de kinderoptocht. Een bonte en vrolijke stoet van kleine Oivers en Oiverinnekes trok door de straten van Oiversland! Spontaan werd er halverwege door de Jeugdheersers en de Raad van Twaalf een polonaise ingezet, de stemming zat er al meteen lekker in.


Op zaterdag was onze dorpsgenoot Frans Zegers voor de negende keer de voorganger bij de carnavalsviering in de kerk van onze geloofsgemeenschap. Naast stilte en eerbied voor het ritueel was er ook ruimte voor uitbundigheid in de vorm van zang en dans. Frans sprak de volgende woorden: ‘Beste prins Daan, prinses Willeke, adjudant Gijs en hofdame Kimberly, misschien stel ik jullie wel teleur wanneer ik jullie vertel, dat ik de zojuist voorgelezen evangelielezing niet heb uitgekozen vanwege de verwijzing naar de goddelijke drank ‘wijn’ die de komende dagen ongetwijfeld rijkelijk zal vloeien tijdens het carnavalsfeest in Oiversland. Ik heb deze lezing echter onder andere gekozen vanwege de zinsnede ‘Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken.’ Dit geldt de komende dagen ook voor jou, prins Daan. Jij bent als het ware de wijnstok waarmee de ranken, de carnavalsvierders van Oiversland, de komende dagen onlosmakelijk verbonden zijn. Voor een geslaagd feest in Oiversland kunnen de carnavalsvierders niet zonder jou. Van jou wordt daarom het goede voorbeeld verwacht. Dat brengt voor jou, de jongste Prins ooit van Oiversland, een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Ik ben er echter van overtuigd dat jij die verantwoordelijkheid, met ondersteuning van Prinses Willeke, Adjudant Gijs en Hofdame Kimberly, kunt dragen. Ik heb immers de afgelopen weken al meerdere keren met eigen ogen kunnen waarnemen, dat jullie alle vier uit het goede hout gesneden zijn. Het siert jullie, dat jullie daarbij zelfs over de dorpsgrenzen heen kijken. Wat bedoel ik daarmee? Op de posters die nu al in deze kerk hangen en die de komende weken op meerdere plaatsen in ons dorp te zien zullen zijn, roepen jullie op om in maart gul te geven aan een project voor kinderen met aids en HIV, die structureel medicijnen nodig hebben, in een hospice in Viljoenskroon, een klein dorpje in Zuid-Afrika. Onze jonge dorpsgenote Lieke Toonen gaat daar binnenkort naar toe en we hopen de komende tijd over haar ervaringen in de lokale media te kunnen lezen. Natuurlijk hoop ik, dat er in maart in ons dorp enthousiast gereageerd wordt op jullie oproep om gul te geven voor dit doel. Jezus zegt in de evangelielezing: ‘Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben.’ Dat is nodig, omdat - zoals hofdame Kimberly het zo met zorg heeft geformuleerd - ‘de mens heel zijn leven op zoek is naar liefde en geluk. Heel zijn leven wil de mens de geur van de liefde ruiken, haar smaak proeven.’ En ze voegde daaraan toe: ‘Het geheim van leven is: pluk de dag!’ Doe dat dan ook de komende vier dagen. Geniet van de mooie momenten van de mensen om je heen. Let er daarbij op, zoals Adjudant Gijs het zo prachtige verwoordde, dat ‘iedereen in haar of zijn eigen waarde kan blijven’. Dan wordt het een feest waarbij iedereen mag zijn zoals zij of hij is. Met Prinses Willeke aan jouw zijde, Prins Daan, gaat dat ongetwijfeld lukken. In de eerste lezing liet zij ons namelijk weten: ‘Ik hou van de mensen om me heen. Ik hou van de vreugde. Ik hou van de vriendschap. Er is zoveel als ik naar de kleine dingen kijk en naar de eenvoudige mensen.’ En ik ben het helemaal met haar eens wanneer ze daaraan toevoegt, dat ‘de hemel op aarde moet beginnen’. Dat gebeurt inderdaad ‘overal waar mensen vrienden zijn en waar de goedheid van hand tot hand wordt doorgegeven.’ De komende vier dagen bieden daar bij uitstek de gelegenheid voor. Maak daarbij gebruik van je ogen, mond en hart, overeenkomstig de woorden van Vorst Jeroen: ‘Onze ogen zijn gemaakt om het ongelooflijk wonder van zoveel wondere mensen om ons heen te zien. Onze mond is voor het goede woord waar een ander op wacht. Ons hart is voor de liefde, voor de warmte, voor hen die in de kou en in de verlatenheid zijn. Wij zijn gemaakt om elkaar tot zegen en vreugde zijn.’

Op die manier kunnen alle carnavalsvierders energie opdoen voor de momenten dat er zich in ons leven ‘wolken aan de hemel zijn’ met andere woorden ‘wanneer we niet in de goede stemming zijn en energie nodig hebben voor ons boeiende avontuur in een wereld van licht en donker.’  Jouw spreuk, Prins Daan - ‘Alles grondig aongeplant vur un FISSA in Oiversland’ - spreekt in dit verband boekdelen. Fissa is straattaal, en ik bedoel dat positief, jij wilt de taal van de straat spreken, de taal van de gewone vrouw en man. En het woord fissa, dat natuurlijk feest betekent, komt oorspronkelijk uit het Surinaams. Daarmee geef je impliciet aan dat iedereen, ongeacht ras, geslacht of overtuiging, van harte welkom is op het carnavalsfeest in Oiversland. Dat wordt nog eens expliciet uitgedragen in de tekst van jullie lijflied ‘Feesttent’. Kraantje Pappie zegt daarin: ‘Dames en heren, wilt u alstublieft ophouden met normaal doen? Daar is het nu niet het moment voor. Niemand hoeft hier knap te zijn, ook geld is niet belangrijk. Zweten in m’n nieuwe shirt in de polonaise en we zingen samen: Welkom in de feesttent, Welkom op de allerleukste party van het dorp. Iedereen kent iedereen en dat is hoe het hoort. Was het elke avond maar een feestje zoals hier. Welkom in de feesttent, dames en heren.’ Ik heb echter ook goede nota van een andere zin uit jullie feestlied. Daarin zegt Kraantje Pappie: ‘Verder willen wij melden dat er geen alcohol wordt geschonken onder de achttien jaar.’ Ik ga er daarom van uit, dat Prinses Willeke de komende dagen niet alleen op de kwaliteit van het gerstenat, bij voorkeur afkomstig uit Lieshout, zal letten, maar zeker ook de belangen van onze Eerdse jongeren goed in de gaten houdt. Dat laat onverlet dat Prins Jay, Prinses Bente, Adjudant Mees en Hofdame Yoni nu staan te popelen om deel te mogen gaan nemen aan het carnavalsfeest gezien hun spreuk: Geen tijd om te chillen - met ander woorden geen tijd om lekker rustig aan te doen -, feesten is wat we willen. Op dat feest kunnen Jeugdprinses Bente en Hofdame Yoni samen met Prinses Willeke en Hofdame Kimberly het goede voorbeeld geven op de dance- of moet ik zeggen polonaisevloer en Jeugdprins Jay en Adjudant Mees met Prins Daan en Adjudant Gijs toezien op een sportief verloop van het feest. Een feest waarbij het gebod van Jezus om ‘elkaar lief te hebben’ helemaal wordt waargemaakt. Ik wens jullie een kei skôn carnavalsfeest toe.’


Ellen Nieuwkamp kreeg op carnavalszaterdag de prijs overhandigd die hoort bij de prijsvraag ‘raad de nieuwe Prins van Oiversland’: een meter bier! De ‘meter’ werd overhandigd aan Ellen, maar voordat er een foto van kon worden geschoten was ie al bijna op, want ‘haar’ hofkapel stopte prompt met muziek maken om deze prestigieuze prijs mee te vieren en… soldaat te maken.


Carnavalstijd. Dat betekent ook weer dat De Rooi Jáskes uit hun ‘winterslaap’ komen en vier dagen lang te vinden en te bewonderen zijn in hun natuurlijke habitat: het café. Iets na twee uur in de zaterdagnacht werden de sterren verzameld in het Hooghuys voor de traditionele foto, want zonder een foto van DRJ is het carnavalsverslag in deze krant niet volledig. Maar eerlijk is eerlijk, de jaren beginnen ook te tellen voor dit clubke, want ze waren bij lange na niet compleet. Meestal staat er een persoon niet op de foto, echter daar heeft iedereen vrede mee, maar ditmaal waren het er velen. Ziekte (op de eerste dag van carnaval?), babysitten en door nog wat meer van die redenen stond er maar een klein gezelschap voor de lens. Maar ook de fotoshoot zelf verliep nogal chaotisch. Er liep een ‘blauw jáske’ constant door het beeld en mogelijk was ook alcohol een oorzaak!? En dus staat er een foto in de krant die niet genomineerd zal worden voor de World Press Photo van het jaar. ‘Maar’, zo fluisterde een iemand de fotograaf toe, ‘de beste staan er wel op’! Als dit maar niet de allerlaatste keer is dat we nog iets van De Rooi Jáskes hebben vernomen…


Wickie de Viking, wie kent hem niet. Het kleine schattige Vikingetje uit de beroemde tekenfilmserie uit de jaren 70. Als zijn vader of hun dorp in de problemen zat, dan wreef Wickie met zijn vinger langs zijn neus en kwam met een vindingrijke oplossing. Zaterdag was Wickie in Eerde, om carnaval te vieren! Op het einde van de avond was er een probleem: zijn mede-Vikinggenoten uit zijn buurt wilden naar huis. Wickie wreef  langs zijn neus, een teken dat hij een idee had hoe dit op te lossen. Er werden een paar fietsen van het slot af gedaan, werden met de neus de goede kant op gezet en ze fietsten met z’n allen, vrolijk en dansend, naar hun Vikinghuisjes terug!


Save the best for last! Deze spraakmakende en onthullende foto kreeg de redactie toegestuurd (foto hierlangs). Zondagmiddag, net voor de start van de optocht in Kuussegat. Mooi Wark met het nummer In de Blote Kont klinkt uit de luidspeakers op de grote prinsenwagen van Prins Daan d’n Urste. Voor diegene die het nummer niet kennen, het refrein gaat zo: ‘We zingen en we springen, we daansen in het rond in de blote kont, in de blote kont. Wij heff’n ‘t glas omhoog en zett’n aan de mond, in… de… blote… kont!’ Spontaan gebeurde er het volgende op de wagen van de Heerser: de Prins van Oiversland is te zien in zijn blote k**t! Moet de Prins van volgend jaar het zonder Vorst stellen (schorsing van een jaar...) of is dit onder het motto van ‘in d’Eerd (…en nu dus ook in Veghel) kan alles’?






EERDSE KRANT - 18 februari 2016


Voetbalclinic voor WEC-jeugd


Een heuse voetbalclinic stond afgelopen zaterdag op het programma voor de E- en F-pupillen van voetbalclub WEC. Een snoepwinkel op het groene veld voor de jeugd!

 

Hoofdtrainer Edwin Peters van het eerste elftal, zijn assistent Edwin van der Velden en Michiel Riem, de trainer van het tweede elftal, gaven samen met enkele spelers van de selectie van WEC 1 training aan de jonge spelertjes, waaronder Gijs van den Boogaard die zijn adjudantenpak weer in heeft geruild voor een voetbaltenue.

 

Op het hoofdveld stonden allerlei verschillende spelvormen uitgestald. Een van de oefeningen bij Michiel was om vanaf een afstandje een van de drie pionnen om te schieten. Dat lukte af en toe, maar meestal ging de bal er precies… tussendoor! Een andere oefening bij de Eerdse trainer van het tweede was om zoveel mogelijk ballen van je teamgenoten uit het vierkant te schieten.

 

En bij de hoofdtrainer moest je bijvoorbeeld de bal inspelen, terugkrijgen en doorpasen naar een andere speler (foto). De bal ging natuurlijk niet altijd de gewenste richting op, maar Edwin coachte positief en sprak de spelertjes toe in de trant van ‘dat als je traint, dat je dan ook fouten maakt’. Ook hier was veel spelvreugde te zien bij de misschien wel toekomstige eerste elftalspelers of nog beter, een nieuwe Van der Vaart of Suárez!




EERDSE KRANT - 3 maart 2016


Stichting Thembalethu: om een wees kind te laten zijn


John Verhagen verbleef een kleine maand in Zuid-Afrika, om precies te zijn in de provincie Mpumalanga in het noordoosten. Het waarom vertelt hij in een reisverslag.

 

John: ‘Het is alweer ruim zeven jaar geleden dat ik Gerard en Frieda Janssen uit Veghel leerde kennen. Samen buurten op de loopband bij sportschool Rob van Dijk. Na afloop koffie en nog wat kletsen. Vaak kwamen ze weken achter elkaar niet en vroeg ik me af of ze ziek waren. Toen ze weer kwamen vroeg ik dat gewoon. Gerard vertelde dat ze in Zuid-Afrika zaten. Ze hebben daar een huis en hij vertelde wat ze daar zoal deden tijdens dat lange verblijf. Ze hebben daar drie weeskinderen geadopteerd, ruim twintig jaar geleden. Ook ondersteunden ze andere gezinnen daar die het erg moeilijk hebben.

 

Gerard en Frieda wilden nog meer doen voor de arme bevolking daar en zo leerden ze Thembalethu, wat ‘hoop’ betekend, kennen. Een stichting in Zuid-Afrika die zich inzet voor weeskinderen en kansarme mensen. Ze besloten om Thembalethu Nederland op te richten om zo geld in te zamelen om projecten voor de armen op te zetten. Door mijn interesse in hun werk zei Gerard: ‘Ga gewoon een keer mee, dan kun je zien wat we doen’.


Vooral ook het feit dat er geen onkostenvergoedingen en dergelijke naar het bestuur gaan en iedere euro bij de mensen komt, sprak me aan. Alle reiskosten worden door hun zelf betaald. Ik dacht: eindelijk een organisatie waar geen geld aan de strijkstok blijft hangen. Ik was enthousiast en in januari ging ik met Gerard naar Zuid-Afrika. Na een dagje rust gingen we meteen aan de slag. We gingen kijken wat er aan projecten uitgevoerd was met het ingezamelde geld. Waar nodig konden wij bijspringen om projecten af te ronden. Iedere dag gingen we naar een andere locatie om te zien wat er al gerealiseerd was. Gerard is iemand die de vaart erin houdt.


Belangrijkst is voedsel iedere dag en waar zieke mensen zijn gaan care-werkers met ze naar het ziekenhuis voor onderzoek. Ook verstrekken deze care werkers hiv-testen. Medicijnen om dit te onderdrukken worden verstrekt. In deze wijken waar we heen gaan heeft meer dan 50% het hiv-virus.

 

We zijn ook bij een gezin geweest waar de oudste zoon van negentien jaar de vorige dag was omgekomen bij een verkeersongeluk. De care- en veldwerkers regelen de papieren en de begrafenis. De moeder uit het gezin is vorig jaar gestorven en de vader al langer geleden. De oudste zoon is nu zeventien en kan het gezin niet onderhouden. Thembalethu zorgt ervoor dat ze eten krijgen en dat ze op termijn hun gezin zelf kunnen runnen.

 

Veel mensen in deze wijken komen uit Mozambique. Daar is de situatie nog slechter, dus komen ze naar Zuid-Afrika in de hoop het daar iets beter te krijgen. Op dit moment is de situatie nog slechter omdat door de aanhoudende droogte veel oogsten mislukken. En geen werk betekent hier geen voedsel. Prijzen van bijvoorbeeld aardappels, uien, maïsmeel is in de afgelopen weken verdriedubbelt. De meeste mensen hier hebben nog een stenen huisje wat meestal uit een kleine ruimte bestaat waar in gekookt, geslapen en geleefd word. Slapen doen ze op de grond op een matje. Het kan nog erger: in een wijkje bij Komatipoort staan hutjes gemaakt van afvalhout, plastic, karton, etc. Daar wonen zo’n 2500 mensen. Veel mensen proberen werk te vinden bij de boeren in de omtrek. Vaak lopen ze vijf tot tien kilometer om naar hun werk te gaan. Sommige kunnen met een bus meerijden.

 

Stromend water en wc’s zijn er niet. Elke vrijdag gaan we daar naar toe met eten en kleren. Tevens wordt gekeken of er zieken zijn die hulp nodig hebben. Allemaal situaties die heel schrijnend zijn...

 

Gelukkig is er ook goed nieuws. De afgelopen vijfentwintig jaar zijn er veel weeshuizen, opvang en care centers opgericht om kinderen en ouders een beter leven te bieden. Scholing staat hoog op het lijstje omdat dat een beter toekomstperspectief biedt voor de kinderen. Er gebeurt veel goed werk nu en ik ben blij dat ik een beetje bij kan dragen hieraan. Terug in Nederland wil ik mensen vragen om ook hulp te bieden. Nogmaals: iedere euro komt aan bij de hulpbehoevende en vooral kinderen en weeskinderen. Voor meer info kijk op hun website: www.thembalethu.nl. Scholing heeft de toekomst! Wat mijzelf betreft wil ik graag weer terug om te helpen, het geeft veel voldoening en ik heb fijne, lieve mensen leren kennen die zich onbaatzuchtig voor de armen in de wereld inzetten.'




EERDSE KRANT - 10 maart 2016


Passie voor Japanse auto’s


Dat de broers Bastiaan en Thomas van der Pol tegenwoordig met enige regelmaat op een racecircuit te vinden zijn met een Subaru Impreza is geen toeval. Van jongs af aan hebben ze een passie voor Japanse auto’s en de autosport.


Bastiaan, de oudste van de twee, is al op jonge leeftijd gek van auto’s en de autosport. Terwijl de een een zwak heeft voor auto’s met een ster, de ander voor auto’s met een steigerend paard, geeft Bastiaan de voorkeur aan Japanse auto’s. Toen hij in 1999 zijn rijbewijs haalde kocht hij uiteraard een Japanner, een Honda CRX. Hij reed er een jaartje mee en verkocht de auto voor een bedrag dat hoger lag als de aanschafprijs. Daarna heeft hij naar eigen zeggen ontelbare auto’s gehad die hij op die manier kocht en weer doorverkocht. Hij heeft van zijn ‘hobby’ zijn werk gemaakt, want vandaag de dag zoekt hij in opdracht van klanten naar Japanse auto’s. “Oude auto’s zijn gewild. Er zullen altijd liefhebbers blijven die bijvoorbeeld een Nissan Skyline uit de jaren 70 willen kopen. Puur voor de lol”, geeft hij aan.

 

Bastiaan struint heel Europa af op zoek naar speciale Japanse auto’s. Zo was hij de dag voor het interview nog even in Barcelona te vinden. Er waren ook tijden dat hij naar Ierland of Engeland vloog om daar ‘eventjes’ een auto op te halen. “Met het vliegtuig ernaartoe, met de auto terug. Maar na twee jaar en telkens 1000 kilometer heb je dat wel gezien. Nu laat ik ze via een transporteur naar Nederland komen. Maar na zo’n ritje weet je wel ofdat de auto goed is die je hebt gekocht”, lacht Bastiaan.

 

Een hele poos terug wist Bastiaan een hele speciale auto op de kop te tikken: een Subaru Impreza STi spec C uit 2004. Een klassieker. Voor de echte kenners, de auto is een homologatiemodel voor de rallyauto waardoor Subaru in dat jaar mee mocht doen aan het wereldkampioenschap rallyrijden. Er zijn van de auto in deze uitvoering slecht 2500 stuks gemaakt. Heel bijzonder dus. Maar er zat een kleine ‘maar’ aan: het stuur zat aan de rechterkant omdat ie in Japan is gemaakt. “Geen probleem, gaan we die naar de linkerkant verplaatsen”, weet Thomas zich nog te herinneren dat hij dat zei. Er waren momenten dat ze spijt hadden van die beslissing, want alles moest in het Japans worden uitgelezen en het werd zodoende een klus met een bijna never-ending story. Anderhalf jaar en vele uren later is het ze dan toch gelukt, een Subaru Impreza STi spec C met het stuur links: de enigste in Nederland, wellicht in Europa? Maar dan heb je ook wat. De auto heeft op Zandvoort, Assen en Zolder al zijn rondjes gemaakt en ze hebben niet veel last van andere auto’s die willen passeren. Op die dagen waarbij ze het circuit op mogen zijn er twee klassen. “Wij willen graag meerijden in de supersportklasse, maar die zit al vrij vlug vol. Je hebt dan alleen nog de mogelijkheid om in de vrije klasse mee te rijden, met het gevolg dat er dan Fiats met een bakwagentje meerijden”, overdrijft Thomas ietwat: “er rijden vele koekenbakkers mee. Velen chauffeurs wanen zich Schumacher.” Bastiaan reageert hierop: “Wij ook…!?”

 

Voor de liefhebber, hierbij wat duizelingwekkende cijfertjes van het racemonster. De boxermotor met zes versnellingen en met zijn 400 pk brengt de Subaru in een sprintje van 0-100 in minder dan vier seconden. Zijn top? Die moet rond de 250 km/u zijn, maar met de juiste afstelling kunnen daar nog wel wat kilometertjes bijkomen, geven de broers aan. Maar precies weten ze niet, want de kilometerteller op het dashboard gaat gek genoeg maar tot 180 km/u! “Tot 2007 mocht je in Japan niet harder rijden dan dat getal, vandaar. Dat metertje ligt dan ook meteen rechts onderin. We rijden eigenlijk niet op de snelheidsmeter maar op het toerenaantal”, geven ze aan.

 

Dan is het tijd om al dit geweld zelf te ervaren. Uw redacteur stapt in, naast Bastiaan. De zespuntsgordel wordt vastgemaakt, er worden wat rode knopjes geactiveerd en er klinkt een ‘grote brommende beer’ vanonder de motorkap. De eerste kilometers moeten rustig worden afgelegd, de motor moet op temperatuur komen. Het interieur is Spartaans. Alles wat overbodig was, is weggelaten. Gewicht kost snelheid. Zo kwam de auto af fabriek. Alleen de achtergordels hebben ze laten zitten. Na een warm-up lap laat Bastiaan zien waartoe de auto in staat is. Als een raket schieten we een opritje op of trekken we ‘de straatstenen uit de grond’ bij een stoplichtje. Twee keer knipperen met je ogen en je overschrijdt de maximumsnelheid al ruim. “Na zo’n sessie van twintig minuten op een racecircuit kom je doodop uit de auto”, vertelt Bastiaan. “Het is continu schakelen en opletten, heel vermoeiend.”

 

Je kunt met zo’n auto met zijn opvallende spoiler aan de achterzijde niet ongezien op stap. Dat doen ze dus ook niet, de auto komt zelden op de openbare weg. Maar als de Subaru daar wel is te zien: overal blikken die meer zeggen dan woorden. Duimpjes gaan omhoog. Bijna terug zien we nog een jongetje met open mond en achterstevoren op zijn fietsje zitten. Zo hebben vroeger kleine Bastiaan en kleine Thomas waarschijnlijk ook op hun kinderfiets gezeten toen ze over de Eerdsebaan een racemonster voorbij zagen komen

 




EERDSE KRANT - 10 maart 2016


Wie is…??


Het is zover! Spanning... Uitdaging... Sabotage? Wie weet meer…? Acht kandidaten, bekende Eerdse gezichten: zij durven de uitdaging aan!


Jawel, u leest het goed: Eerde zal de komende maanden het toneel zijn van een spannend spel! Een aantal enthousiaste mensen, te weten Frans Zegers, Johnny van Geffen en Geertje Ploegmakers (het WIDEM?-team, foto vlnr) heeft de krachten gebundeld om voorbereidingen te treffen voor Wie is de Eerdse Mol?


De organisatie wil de spanning er nog even in houden en laat dus nog niet te veel los over het hoe, wat en waar. Een eerste tipje van de sluier: ‘Op dinsdag 22 maart om 19:00 uur zal de Kick-off van dit evenement zijn in gemeenschapshuis De Brink. Op deze avond zal in het tijdsbestek van ongeveer een uur de bedoeling van het spel worden toegelicht en worden de dappere deelnemers aan dit spannende evenement aan u gepresenteerd.’


De organisatie laat verder weten: ‘Eerde zal gonzen van de spanning, geruchten, speculaties… De deelnemers, vier mannen en vier vrouwen, zullen gaan strijden voor de winst in dit zinderende spel. De winnaar maakt kans op een mooi geldbedrag, maar nog mooier natuurlijk: hij of zij verwerft de eeuwige roem!’


Alle Eerdse mensen en andere supporters en geïnteresseerden zijn van harte welkom bij de kick-off en bij de latere spelrondes. Noteert u dan ook naast 22 maart de volgende data in uw agenda om de kandidaten te komen aanmoedigen: 6 april om 19:00 uur, 12 april om 19:00 uur, 21 april om 19:00 uur, 7 mei om 15:00 uur, 21 mei, 16:00 uur en de finale is op 10 juni om 19:00 uur. De kandidaten zullen al hun kwaliteiten moeten aanwenden om in de race te blijven. Zijn ze avontuurlijk, slim, strategisch en sociaal genoeg om de finale te behalen? En natuurlijk de grote vraag: wie van de acht is de mol?


‘Nieuwsgierig geworden naar de kandidaten en het spel? Graag tot ziens bij de Kick-off! En ondertussen: hou uw ogen open en vertrouw niemand...’




EERDSE KRANT - 31 maart 2016


De toekomst van Eerde


Op een bijeenkomst van de dorpsraad Eerde werd er dinsdagavond nagedacht over de toekomst van Eerde en hoe ons dorp op de kaart te zetten binnen de nieuwe gemeente Meierijstad.


Voorzitter Frans Zegers noemde twee redenen waarom hierover na te denken: Eerde is een aantrekkelijke plaats en centraal gelegen en dichtbij werkgelegenheid en een mooie omgeving. Maar het is echter ook pure noodzaak, want als de nieuwe gemeente straks een feit is woont er maar 2% in Eerde en is het dus een kleine kern.


De dorpsraad had zes thema’s gekozen waar de dorpsgenoten, verdeeld in groepjes, op konden ‘schieten’. Zo waren de thema’s ‘zorgen voor elkaar’, ‘betaalbaar wonen’, ‘behoud van de basisschool’ en ‘behoud van het kerkgebouw’, recreatie/aantrekkelijke omgeving/ontspanning’ en ‘profilering’. De thema’s waren weer onderverdeeld in zwakke en sterke kanten en kansen en bedreigingen zodat een breder beeld ontstaat hoe we over de toekomst van ons dorp denken.


Met de uitkomst van deze avond, die op 9 mei in een reguliere vergadering wordt teruggekoppeld doormiddel van een ‘visie op het dorp’, wil de dorpsraad zich laten horen door politieke partijen te benaderen zodat ze weten dat we er zijn, sloot de voorzitter de bijeenkomst af.




EERDSE KRANT - 14 april 2016


Na zestig jaar weer contact met Duitse vakantiekinderen


Knap staaltje speurwerk!


Het kostte Bart van Geffen het nodige speurwerk, maar hij heeft ze gevonden! De zus en broers Tumala.


Midden jaren 50 kwamen bij gastgezinnen in Eerde Duitse kinderen voor een aantal weken op vakantie, zoals bij Bert en Drieka van Geffen-van Zoggel, de opa en oma van Bart. Daar logeerde in 1955 voor een aantal weken, de toen dertienjarige Liesel (foto, 2e van links) om een jaar later terug te keren samen met haar jongere broer Günter (die toen acht jaar was). Bart, toen tien jaar, heeft dit naar eigen zeggen bewust meegemaakt. Dit verhaal kwam op een gegeven moment weer bovendrijven en hij besloot op onderzoek uit te gaan om de broer en zus op te sporen.

 

Als aanknopingspunt had hij alleen hun achternaam Thomola en er stond hem nog iets vaags van bij dat ze uit Essen kwamen. Oorspronkelijk kwam de Duitse familie van Liesel en Günter uit Sudetenland, een gebied dat tot 1945 zo werd genoemd en, in wat toen nog, Tsjecho-Slowakije heette, lag. Maar na de Tweede Wereldoorlog werden ze verdreven door Tsjechische milities en moesten ze vluchten.

 

Bart kan zich ook nog herinneren dat deze vakanties via de kerk werden geregeld, maar zijn zoektocht leverde daar echter niets op. Ook bij andere instanties krijgt hij nul op het rekest. De naam Thomala duikt nergens op in de archieven. Bart denkt ook de woonplaats van het gezin te weten: ‘Niederweitbach’. Hij zoekt en zoekt, maar die plaatsnaam is ook nergens te vinden in Duitsland. Wel komt hij Niederweidbach tegen, met een ‘d’ dus, en niet met een ‘t’ zoals Bart in eerste instantie dacht. Die plaats ligt in de deelstaat Hessen, en dat lijkt dan weer op het ‘Essen’. Hij besluit dan om een mailtje met het verhaal over zijn zoektocht naar het gemeentehuis in Bisschoffen te sturen. Niederweidbach valt namelijk onder die gemeente.

 

De volgende dag is Bart thuis als plots de telefoon gaat: het is Rudi Tumala, de jongere broer van Liesel en Günter!! Bart schrikt zich een hoedje, hij kan het in eerste instantie niet geloven, maar het is echt. De zoon van Rudi werkt namelijk op het gemeentehuis van Bischoffen en hij werd ingeseind door een collega. Hoe toevallig! De zoektocht is ten einde.

 

Het contact is meteen hartelijk. Bart krijgt te horen dat de drie, nu zo’n zestig jaar later, nog steeds vaak aan zijn opa en oma en de mooie tijd hier in Eerde terugdenken. Ze werden telkens goed opgevangen: zo zijn ze een keer naar de Efteling geweest, naar een soort van ijsshow en hebben zelfs nog handboog geschoten. Hij weet inmiddels ook dat hun achternaam niet Thomola is maar Tumala, vandaar dat het speurwerk telkens doodliep. Er schijnt ergens een keer een brand te zijn geweest en hebben ze een andere achternaam aangenomen.

 

Hoe dat verhaal precies in elkaar steekt zal Bart binnenkort zelf van hen kunnen aanhoren, want hij is uitgenodigd om naar Duitsland te komen. En uiteraard wil Bart de familie graag een keer terug uitnodigen. Wordt vervolgd dus.

 

En om het verhaal nog ‘sterker’ te maken, een paar dagen na het mooie nieuws komt Bart in het gemeenschapshuis bij het stemmen Martien Krol tegen en vraagt terloops aan hem ofdat hij zich nog iets kan herinneren over kinderen uit Sudetenland, daar het Bart ook nog iets van bijstaat dat er mogelijk ook bij de familie Krol kinderen op vakantie zijn geweest. Martien bevestigt het vermoeden van Bart meteen en weet zelfs de naam van het kind te noemen die toen bij hun thuis op vakantie was. Wonderlijk!




EERDSE KRANT - 21 april 2016


Ondanks verlies toch clubhistorie geschreven


De voorzitter van sv Avanti’31, Eerdenaar Jack Brus, zag ‘zijn’ eerste elftal afgelopen donderdagavond het niet redden in de halve finale van de KNVB Districtsbeker Zuid 2: 0-5.

 

Tegenstander Udi’19/Beter Bed was een maatje te groot en dat was gezien het niveau waarop de beide teams normaal acteren, Udi’19/Beter Bed speelt in de hoofdklasse en Avanti’31 in de derde klasse, te verwachten. En toch, de eerste echte grote kans in het begin van de wedstrijd was voor Avanti’31. Als de speler, die alleen op de keeper af ging, iets koelbloediger was geweest had het zomaar 1-0 kunnen staan en zou het talrijke publiek wellicht een spannender wedstrijd hebben gezien.

 

Maar deze wedstrijd was al een soort van toetje voor de blauw-witten, want door het bereiken van de halve finale is Avanti’31 automatisch geplaatst voor de grote KNVB-beker, en dat is een historische prestatie van de Schijndelse vereniging. Voorzitter Jack zal samen met het bestuur van Avanti’31 niet meteen in een van de eerste ronden van het bekertoernooi in het volgend seizoen de ‘bestuurskamer’ van bijvoorbeeld Ajax, Feyenoord of PSV mogen binnentreden, maar hoe langer ze in die bekercompetitie blijven, hoe groter die kans wordt. Theoretisch gezien dan toch…




EERDSE KRANT - 5 mei 2016


De gemeenschap betaalt…


Het buitengebied van Eerde lijkt af en toe wel op een stortplaats.

 

Een paar weken terug werden er weer zo’n vijftig vaten met afval, vermoedelijk van synthetische drugs, aangetroffen op de Vlagheide. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurd. Ook de Kempkens zien we in populariteit stijgen als het gaat om gratis van je rotzooi af te komen. Her en der zien we in het gebied (dat nu ontdaan wordt van gebouwen, vervuilde grond en van andere ongemakken) dat bouwrijp wordt gemaakt voor industrie, nieuwe ‘afvalbergjes’ ontstaan. Slimmeriken zien hun kans schoon en dumpen ‘ongezien’ hun afval.

 

Een ‘reconstructie’ van zo’n dumping (foto). Vrouw tegen man: ‘Wanneer breng je die partij oude tegels naar de milieustraat?’ Man: ‘Ga ik nu doen, maar daar vlakbij zijn ze puin en dergelijke uit de grond aan het halen voor een nieuw industrieterrein, gooi het er wel bij.’ Vrouw: ‘Maar dat mag toch niet, dat is illegaal?’ Man: ‘Och schat, dat ziet toch niemand en het scheelt al gauw tien euro aan stortkosten. Het is nu donker, rij jij even mee?’ Aangekomen op de Kempkens. Man: ‘Kijk, daar ligt die grote berg met puin, gooien we het erbij.’ Vrouw: ‘Mooi niet, ik loop daar niet helemaal naartoe hoor.’ Man: ‘Je hebt gelijk, we gooien het hier maar neer, ze ruimen het vanzelf wel op.’ De gemeenschap betaalt…




EERDSE KRANT - 5 mei 2016


Wijkkonijn


Je hebt huisdieren, maar iemand ooit gehoord van een wijkdier? De wijk Eerdse Bergen heeft waarschijnlijk die primeur.

 

Al een paar maanden huppelt er namelijk een konijn vrolijk door de wijk. Het konijn valt op doordat hij/zij half bruin en half wit is, dus makkelijk herkenbaar. Vooral kinderen vinden hem/ haar leuk en het konijn zelf geniet schijnbaar ook van die aandacht, hij/zij laat zich vaak zien. De thuisbasis is het perkje in de Kerkhoefweg, de struiken bieden ook meteen een goede bescherming tegen mogelijk gevaar. Maar wat blijkt, ook de poezen in de buurt vinden het konijn leuk, want regelmatig wordt er een soort van verstoppertje gespeeld tussen de dieren.


Het konijn komt niet om van de honger, want kinderen zorgen voor worteltjes en appels. De gazons in omliggende tuinen worden vaak bezocht in de ochtend, gras als ontbijt. Maar waar komt het konijn toch vandaan, is de nog openstaande vraag? Uit de Haakakker, zo blijkt. Het konijn is maanden geleden ontsnapt bij de familie Botti, door een gang onder de stoep te graven! Vader Jeroen geeft aan dat het konijn nog een keer terug te hebben gezien, maar hij geeft aan dat het beestje daarna weer is ‘ontsnapt’ en het nu zo goed vindt. “We hebben hem nog proberen te vangen, maar dat lukte niet. Af en toe wordt het konijn hier nog gesignaleerd, maar kennelijk heeft hij het meer naar zijn zin in De Bergen”, lacht Jeroen.

 

Maar net voordat deze kant ter perse ging kwam het bericht op de redactie dat het konijn een nieuwe baasje heeft en dus zullen vooral de kinderen het beestje toch wel een beetje gaan missen.




EERDSE KRANT - 5 mei 2016


Koude en natte Koningsdag


Koningsdag 2016 viel (bijna) letterlijk in het water. Zowel de ochtend- als de middagspelen werden afgelast, een verstandig besluit van de organisaties. ‘Koningsavond & Nacht’ had uiteraard weinig last van het slechte weer, die activiteit in De Driesprong ging wel door. En… de fietstocht!


Alleen de fietstocht voor 55+-ers ging dus door op Koningsdag zelf. Ondanks een dreigende lucht trotseerden een klein groepje Eerdenaren vorige week woensdagmorgen de koude en vertrokken voor een tocht van zo’n 17 km rondom Eerde. De ‘buienradar’ van Antoinette van de Laar, de initiatiefneemster van deze activiteit, laat een paar piekjes zien, maar dat weerhoudt de veertien bikkels niet om kwart over tien op de (elektrische) fiets te stappen. ‘Al rijden maar we maar een rondje Hoeves, als we maar kunnen zeggen dat we zijn weggeweest’, liet een van de deelnemers optekenen bij het vertrek.

 

Er werd wel vertrokken met een zonnetje, maar op de Kempkens aangekomen kwam de regen er met een grote hoeveelheid uit de lucht vallen. Het werd stil in de groep. De wind had ook vrij spel, het was eventjes afzien. Maar het voordeel van wind tegen hebben, is dat je deze ook weer een keer mee krijgt. Echter, de twee koptrekkers Wim Ketelaars en Harrie van Berkel ‘malen’ zonder omkijken door. Even later stopt het gelukkig met regenen, we zijn dan inmiddels aanbeland op het Everse Akkerpad in de richting Sint-Oedenrode. Een prachtig omgeving, zo kort bij huis! Even later is het hoogtepunt van de fietstocht. Letterlijk dan. De brug over de A50 brengt ons weer aan ‘deze kant’ van de snelweg. We maken nog een klein ommetje en een iemand ruilt ondertussen haar pet voor een muts om en er worden nog wat handschoenen uit de fietstas gehaald tegen de kou. Geen overbodige luxe, we zitten tenslotte eind april… Op de Vlagheide wordt de groep nog getrakteerd op een hagelbuitje. Die hadden ze nog niet gehad. Maar dan komt de kerkspits van Eerde weer in zicht en hebben de elf mannen en drie dappere vrouwen ondanks de slechte weersomstandigheden er een mooie tocht op zitten.

 

Om klokslag halftwaalf arriveert de groep weer bij het steunpunt Den Binnenhof en zorgt een natje en een droogje ervoor dat iedereen weer vlug ontdooid. Leve de Koning, hoera, hoera, hoera!




EERDSE KRANT - 19 mei 2016


Broers drijvende krachten achter driebandenkampioenschap


Het driebandenkampioenschap van Eerde is dit jaar toe aan haar dertigste editie. Reden voor de Eerdse Krant om de twee drijvende krachten achter dit toernooi, de broers Toon en Martin Verhagen, voor het voetlicht te halen.

 

Martin (de jongste van de twee) kwam begin deze eeuw elke dag kijken naar het kampioenschap, dat vanaf de eerste editie plaatsvindt in café-zaal ’t Hooghuys, en zag Eppo Ebbenn zo’n beetje alles in zijn eentje doen. Kan ik meehelpen, vroeg Martin aan Eppo en zo rolde hij in de organisatie. In 2006 gaf Eppo aan te willen stoppen en die zag in Toon zijn ideale opvolger. Die was handig met de computer en dat is een pre, daar er in de beginjaren met briefjes en dergelijke werd gewerkt. De computer maakte dit allemaal een stuk gemakkelijker. Toon zei ‘ja’ en zo zijn de broers, namens biljartvereniging ’t Hooghuys/Van Hooft, nu toe aan hun elfde kampioenschap samen.

 

Voor Martin is het belangrijk dat als de wedstrijddag begint dat je er dan zelf moet zijn. Daarnaast is hij het aanspreekpunt als het gaat om wedstrijden die om een of andere reden verzet moeten worden en zorgt hij er voor dat de wedstrijden volgens het schema worden gespeeld. Toon zorgt dat de uitslagen worden ingevoerd en stuurt ze door naar deze krant om op internet (www.eerdsekrant.nl) te kunnen worden gepubliceerd. Toon verzorgt ook de opmaak van het programmaboekje.

 

Al met al zijn de twee nogal wat uurtjes ‘kwijt’ om een geolied toernooi neer te zetten. “De lijntjes zijn kort”, grapt Martin, “het ging al meteen goed, we hoefden niet aan elkaar te wennen, we weten wat we aan elkaar hebben.” Wat zijn de plus- en minpunten van Toon, stelde we aan Martin de vraag. “Pluspunt: hij maakt zich nooit druk. Minpunt: hij maakt zich nooit druk!” Toon weet alleen een pluspunt over zijn jongere broer: “Hij kan goed organiseren en regelen.” Als we de twee toch bij elkaar hebben, in één opzicht verschillen ze wel van elkaar: ze gaan zelden op hetzelfde tijdstip naar huis? “Klopt, daar kan soms wel eens een uurtje of vier, vijf verschil in zitten”, overdrijft Martin ietwat.

 

De broers zijn niet allen goed in organiseren, ondertussen kunnen ze ook een aardig stukje biljarten. Toon heeft al eens in de finale gestaan in de A-klasse en Martin doet het zelfs nog beter, hij stond in de laatste twee A-finales maar trok telkens aan het kortste eind. “Aan de tafel wil je winnen, dat geldt denken we voor iedereen. Maar voor ons is uiteindelijk de gezelligheid het allerbelangrijkste”, zeggen de twee in koor. “Na afloop lekker een pilsje pakken en het zo min mogelijk over biljarten hebben”, lacht Martin, die ondertussen een zak met krijtjes tevoorschijn tovert omdat een speler de zijne waarschijnlijk ergens heeft laten liggen.

 

De partij op een van de drie biljarts is afgelopen tijdens het gesprek. Na al die jaren hebben de twee daarvoor een soort van zesde zintuig ontwikkeld. Ze horen het, geven ze aan. Twee kaarten met de spelersnamen voor de volgende partij worden van de wedstrijdtafel gepakt en neergezet bij desbetreffende biljart. De twee spelers worden verzocht door een van de broers om zich naar het biljart te begeven en te beginnen. Dit ‘ritueel’ zien we elke avond tig keren, het gaat ze makkelijk af. Elk jaar ontvangen ze na afloop vele complimenten voor hun inzet. Biljartminnend Eerde is er dan ook blij mee!

 

Gisteren zijn de laatste poulewedstrijden gespeeld en zijn we nu in de knock-outfase beland. Verliezen betekent dan dat je uit het toernooi ligt. Toon: “Zaterdagavond zijn de finales in de vier klassen, daarvoor eerst nog de wedstrijden om het brons. Toeschouwers en supporters zijn uiteraard van harte welkom om te komen kijken, we beginnen om 19:30 uur.“




EERDSE KRANT - 2 juni 2016


Indrukwekkende masterclass


Een vijftigtal genodigden en belangstellenden waren vorige week dinsdagavond bij de Proeve van Bekwaamheid van Jory van Thiel. Zij waren getuigen van de indrukwekkende masterclass Snakes & Humans.


Je praktijkexamen geven in het reptielenhuis De Aarde in Breda, er zijn slechtere locaties denkbaar. Tussen de kraaghagedissen, sporenschildpadden en netpythons nam Jory de toehoorders mee naar de wereld van de slangen, en meer bepaald naar gifslangen. Uiteraard zijn ook zijn vader en moeder aanwezig, die ondanks de files onderweg toch op tijd arriveren. Want de ouders hebben een belangrijke taak. Moeder Bea staat op de eerste verdieping met een goed overzicht en zorgt ervoor dat alles op film komt te staan, vader John zit eersterangs om alles goed op de gevoelige plaats te kunnen vastleggen. Maar even is er paniek, het fototoestel geeft aan dat de card niet geformatteerd is. Het kaartje er even uitgehaald en weer terug in gestopt, en het probleem is opgelost. Gelukkig, want het is zeven uur en Jory staat te popelen om te beginnen.

 

Eerst vertelt hij onder andere dat we een fobie hebben als het gaat om slangen. En terecht, alleen al in Afrika worden elk jaar ongeveer een miljoen mensen door een gifslang gebeten. Voor zo’n 30.000 mensen heeft dat slechte gevolgen, zij moeten daardoor een been of arm amputeren, of erger: ze overlijden. Als voorbeeld noemt Jory de Inland Taipan, de giftigste slang ter wereld. Die heeft het gif in zich om honderd mensen ‘plat te leggen’.

 

Na uitleg over hoe mensen en slangen elkaar bedreigen, maar ook waarom ze niet zonder elkaar kunnen overleven, is het tijd om een aantal slangen te tonen. Niemand minder dan Romilly van den Bergh (eigenaar van Game of Cobras en een grote naam in de slangenwereld die ook regelmatig lezingen geeft en televisiewerk doet) is door Jory gevraagd om een paar slangen te laten zien. En niet de minste heeft hij meegenomen. Een er van is de diamantratelslang. Het geluid dat ze maken met het puntje van hun staart, de ratel, is uit duizenden herkenbaar. Indrukwekkend! Maar nog indrukwekkender is de laatste slang die uit een kist komt gekropen. Het is het ‘pronkstuk van de veiling’, de favoriete slang ook van Jory: de koningscobra! Wát een verschijning, onaantastbaar. Een leuk feitje over deze slang is dat ze pas na negen (!) maanden er eentje gevangen hadden om onderzoek naar te doen. Jory kan er over meepraten, want hij heeft ook zelf vorig jaar in Thailand een aantal maanden onderzoek gedaan naar de langste giftigste slang ter wereld. Hij vertelt over hoe ze doormiddel van telemetrie de slangen opsporen. Dat ziet er, met zo’n antennetje boven je hoofd, niet echt ‘2016’ uit, maar in de jungle is dit de beste methode. Jory vertelt vol passie over zijn onderzoek, maar dan hapert hij even. De reden: hij kan niet op een woord komen. Je ziet hem denken en denken: ‘wat was het woord ook al weer?’ Een slokje water helpt ook niet. Het publiek weet het ook niet, maar na een paar tellen helpt ‘meester Romilly’ Jory uit de brand door quasinonchalant en lachend het gezochte woord te roepen: antenne. Een grappig moment!

 

Maar even later is het bloedserieus, want ze gaan de cobra melken. Het wordt muisstil. Jory trekt een witte doktersjas aan en een handschoen, terwijl Van den Bergh (met wat zweet op het voorhoofd) de slang bij de kop beet pakt en deze in een plastic potje laat bijten en daarmee het gif opvangt. Dat gif wordt gebruikt voor onderzoek op de universiteit in Leiden. Het geheel is niet zonder gevaar. Een collega van Van den Bergh zit met een epipen in de aanslag, mocht er iets misgaan. Gelukkig gaat het goed en ook de twee examinatoren zijn na afloop vol lof over de masterclass, want Jory krijgt dan te horen dat hij is geslaagd!




EERDSE KRANT - 16 juni 2016


Open dag Vlagheide


Zondag zette een veertiental ondernemers en verenigingen hun deuren open tijdens de open dag van de Vlagheide. Belangstellenden uit de verre omtrek kwamen een kijkje nemen bij onder andere de Eerdse molen, Ons Boerderijke, mincamping Favora, camping Het Goeie Leven en de schaapskudde Eerde, oftewel het groene hart van de toekomstige gemeente Meierijstad.


Zo was het lekker druk op het terras van Koffie & Theeschenkerij Vlagheide. Onder het genot van een speciale koffie of thee konden de gasten ook genieten van blaaskapel De Bergtoeters, zij zorgden voor een vrolijke noot (foto).

 

Maar het weer gooide het aanvankelijk geplande schema van de optredens behoorlijk in de war. Ze zaten dan wel beschut onder een bladerendek, maar een aantal keren moesten de instrumenten vlug worden opgepakt en mee naar binnen worden genomen vanwege een regenbui. Maar elk nadeel heeft ook zijn voordeel, want vooraf was in elke pauze een consumptie beloofd, grapte een van de leden bij weer een onderbreking. Ook leek het alsof de blaaskapel een nieuw lid had die zorgde voor een zwaar basgeluid op de achtergrond. Het was echter het geluid van donder dat in de verte klonk…


Maar tussen de regenbuien door scheen gelukkig ook nog de zon, zodat de bezoekers ook met de fiets de andere deelnemers konden bezoeken.




EERDSE KRANT - 16 juni 2016


Tóch plezier en spanning rondom EK voetbal!


Het is van 1984 geleden dat het Nederlands elftal niet deelneemt aan een Europees kampioenschap voetbal. Het voelt dan ook raar om nu naar het EK zonder Oranje te kijken, welke vrijdag in Frankrijk is gestart.

 

Ook raar, Nederland oogt nu ‘kaal’! Normaal had nu alles oranje moeten zijn: straten helemaal versierd met vlaggetjes, café’s ‘ingepakt’, voertuigen met oranje toeters en bellen.

 

Geen EK betekent ook een strop voor de makers van allerlei prullaria. Die blijven nu zitten met het spul, of in elk geval voor minstens twee jaar… Neem nu de familie Siebers. Ze hadden waarschijnlijk goede hoop dat het Nederlands elftal zich ondanks slechte resultaten in de kwalificatie toch nog zouden plaatsen, getuige de in de kleur oranje gespoten buitenspiegels van hun auto. Tja, over twee jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

 

Maar het kan ook anders, want in de Valkenbergstraat hangt een Belgische vlag buiten! Woont daar sinds kort een ‘Rode Duivel’? Dan komt de kracht van een lokale krant om de hoek kijken, dus meteen maar een redacteur erop afgestuurd om het fijne te weten te komen. Nee, er is geen Belg hier komen wonen, maar nog steeds dezelfde familie, familie Van der Burgt. Cor is nu supporter van Belgie. “Nederland doet niet mee, dus ben ik voor België. Logisch! We gaan met een groepje waarschijnlijk zaterdag naar Belgie om in een kroegje net over de grens naar de tweede groepswedstrijd te kijken. Gezellig!” En over het verlies in de eerste wedstrijd tegen Italië: “Niets aan de had. Toen wij wonnen in ’88 verloren we ook onze eerste wedstrijd…”

 

Misschien nog een Eerdse Krant-tip om de ‘pijn’ wat te verzachten voor de Oranje-fan: denk elke dag dat Nederland morgen moet spelen, dan a: verheug je je telkens op de volgende dag en b: die paar weken zijn zo voorbij en kunnen de spreekwoordelijke voetbalpijlen worden gericht op de komende kwalificatiereeks voor het WK in Rusland in 2018!


Ook is de Eerdse Krant EK 2016 Pool gestart. Zeventien deelnemers spelen mee. Op www.eerdsekrant.nl is de tussenstand te zien.




EERDSE KRANT - 16 juni 2016


Wie is de Eerdse Mol: de finale!


Wie is dé mol en wie is de winnaar van het spel?


Eindelijk was het dan zover. Vrijdag 10 juni: de Grote Finale van Wie is de Eerdse Mol op Tennispark De Eerde. Eindelijk zouden de finalisten, de ex-kandidaten, de molloten en de andere aanwezige belangstellenden er achter komen wie drie maanden lang ‘ondergronds’ aan het spel had deelgenomen en her en der wat mollenstreken had uitgehaald. En daarnaast zou er natuurlijk hard gestreden worden om de eer om de eerste editie van Wie is de Eerdse Mol te winnen.


Het finalespel bestond uit behendigheid, slimheid en tactiek. Een deelnemer slaat de bal over het net, de andere twee moeten om de beurt deze proberen te vangen of anders een toren van blokken bouwen. En dat drie ronden. Het klonk aanvankelijk wat ingewikkeld, maar met Huib Coppelmans als eerste aan slag werd het al gauw duidelijk. Marloes van de Donk en Mimi van Heijden moesten even de slag te pakken krijgen van het vangen met de emmer, maar dat ging al vrij snel behoorlijk goed. Huib wist ruim meer dan vijfentwintig ballen binnen de lijnen te slaan en verdiende dus een Joker voor zichzelf. Marloes en Mimi wisten daarnaast ruim meer dan twintig ballen te vangen en verdienden dus 25 euro voor de pot. Hoewel ze beide toch ook aardig wat blokken moesten stapelen, zoveel dat ze er bijna niet meer bij konden tegen het einde, bleef deze toren wonder boven wonder toch keurig staan!


Vervolgens was het aan Marloes de beurt om te slaan. Ook Marloes wist hiermee een Joker voor zichzelf te verdienen en ook nu ruim meer dan twintig ballen in de emmer, dus opnieuw 25 euro voor de pot! Maar ook Huib en Mimi moesten flink wat blokken stapelen en jawel, deze keer viel de toren wel, en wel door het toedoen van Huib. Een extra Joker dus voor Mimi! Zeer welkom, zo zou later blijken… In de laatste ronde met Mimi aan slag won ook zij voor zichzelf nog een Joker door keurig binnen de lijnen te slaan en werd er weer 25 euro verdiend voor de pot. De toren bleef staan, en dus was de eindstand qua Jokers: Mimi twee, Huib en Marloes beide een.


Het eindbedrag voor de pot liep dus op tot 357 euro, zo maakte Geertje bekend. Toch een bijzonder mooi bedrag voor de winnaar! En dan voor de allerlaatste keer om beurten De Test in. Deze keer maar liefst twintig vragen over het spel, voorgaande rondes en natuurlijk de Mol. Na alles nagekeken te hebben werden de drie finalisten de baan nogmaals opgeroepen. Ieder deden zij nog een kort woordje, waarna ze vergezeld werden door een aantal ex-kandidaten die ook nog even hun licht mochten laten schijnen op wie volgens hen de Mol zou zijn. De meningen hierover waren zeker nog verdeeld.


En toen was dan het grote moment daar. Met passende muziek op de achtergrond bouwde Frans de spanning op. ‘Jullie hadden het kunnen weten. Bij alle spelrondes, direct na het fluitsignaal van Johnny, begon mijn eerste woord heel bewust met een bepaalde letter: Misschien vraagt u zich af: hoe is het idee voor Wie is de Eerdse Mol ontstaan?; Ongetwijfeld hebben jullie ook genoten van de kick-off!; Leuk dat jullie er allemaal weer zijn!; Hartelijk welkom allemaal!; Uiteraard zijn we blij dat jullie er allemaal weer zijn!; Is iedereen er weer klaar voor! en de laatste: Bijzonder hartelijk welkom allemaal op de Grote Finale van Wie is de Eerdse Mol! En jawel, deze letters vormen samen de twee woorden ‘MOL HUIB’!’ Dit was de enigste aanwijzing die gegeven is door de organisatie zelf. Molloten en deelnemers dachten nog meer aanwijzingen te zien, maar die berusten dus louter op toeval of... Leuk om al die theorieën te horen!

 

Eindelijk mocht Huib dan naar voren stappen, na zijn zeer goed gespeelde rol gedurende drie maanden (zelfs zijn eigen Martine wist van niks!) en een welverdiend bedankje en een bos bloemen in ontvangst nemen. Een mooie Mol, hartelijk dank namens de organisatie!


Dat was één. En daar stonden dan nog twee dames. Wie van hen zou met de eer en de pot naar huis gaan? Dat ze beide erg oplettend zijn geweest al die tijd bleek wel uit hun score bij De Test van vandaag: beide hadden elf vragen goed van de twintig, zeer knap! En dusss... wel heel bijzonder, maakte de door Mimi extra gewonnen Joker vandaag het uiteindelijke verschil! Zij werd de winnares van de eerste editie van Wie is de Eerdse Mol!


Natuurlijk werd er afgesloten door Frans met bedankjes aan Tennispark de Eerde, het aanwezige publiek, de EHBO, alle eerdere spellocaties, vrijwilligers die mee hebben geholpen bij de opdrachten, finalisten en ex-kandidaten en natuurlijk de sponsors, zonder wie er natuurlijk niet zo’n mooi evenement had kunnen plaatsvinden in Eerde. De organisatie: ‘De Mol gaat weer ondergronds. We drinken er nog eentje op en wie weet tot ooit...!’




EERDSE KRANT - 23 juni 2016


Marktaandeel Lancia in Eerde stijgt explosief!


Automerken als Bentley, Rolls Royce, Ferrari, Bugatti en Lamborghini en zo nog een paar van die exclusieve merken meer, die zie je bijna ‘nooit’ in het echt, laat staan in Eerde zelf. Tot grote spijt van uw redacteur moet tot die groep voortaan ook Lancia worden gerekend. Maar gloort er hoop?


Waar de als eerste genoemde merken er bewust voor kiezen om zeldzaam te blijven, geldt het tegenovergestelde voor het eens zo trotse Italiaanse merk. Deze lijkt af te steven om te gaan verdwijnen. Moederbedrijf Fiat doet niet echt veel moeite om het roemruchte merk in leven te houden, gezien er nu nog slechts een model leverbaar is: de Lancia Ypsilon.

 

De Eerdse Krant is waarschijnlijk de enigste media in Nederland die vanaf het begin hun (hoofd)redacteuren, fotografen, de commerciële binnen- en buitendienst met Lancia’s laat rondrijden! Dat gaat lastig worden om medewerkers te blijven binden met die exclusiviteit qua vervoersmiddel, als we over een paar jaar Lancia’s alleen nog kennen van foto’s! Maar, er gloort misschien hoop. Het marktaandeel van Lancia heeft in ons dorp een grote sprong gemaakt. Breaking! Want een van de redacteuren heeft in Eerde nog een Lancia waargenomen! Dat nieuws verdient een plekje in deze krant, zo werd tijdens het laatste redactioneel overleg unaniem aangenomen.

 

Dus op naar De Kuilen. Want daar staat ie. Een Ypsilon. Prachtige kleur: parelmoer. Automaat. Mooie velgen. Prachtig panorama dak. Pittig motortje. Van alle gemakken voorzien. Aangenaam kennis maken ook met de eigenaresse, Jeannine Arts. Waarom ben je Lancia gaan rijden, is meteen de vraag? “We waren op zoek naar een andere auto en via wat zoekwerk kwamen we bij deze terecht.” Meteen verliefd? “Ik wel. Mijn man had wat bedenkingen, maar ik vind het een leuke auto, mooie uitstraling. Er zit airco in, hij rijdt lekker en is ondanks de kleine afmeting, ruim te noemen. Er kunnen veel boodschappen in mee.” Auto’s is toch meer een mannending, kende jij het merk Lancia voordat je deze aanschafte? “Jazeker, ik ging vroeger al vaak naar Italië op vakantie en daar rijden er veel van rond.” Uiteraard wordt ook het Lancia-gevoel ervaren, een rondje wordt gemaakt. Het dak open, de zon schijnt, zonnebril op, de wind voelend door je haren.

   

Ofdat Jeannine besmet raakt met het zogenaamde Lancia-virus is moeilijk te beoordelen, maar ze haalt nog wel even een wijnfles met het Lancia-logo tevoorschijn. Die was van prima kwaliteit, zo laat ze weten. Een koel merk toch, zelfs een eigen wijnlijn! Ze heeft tot slot nog een briljante tip om het merk te behouden: “Koop allemaal een Lancia en join the club…”




EERDSE KRANT - 30 juni 2016


Opening Het Brabants Gevoel


Vrijdag verrichtte wethouder Jan Goijaarts samen met Doortje van der Pol de openingshandeling: het doorknippen van het lint. Hiermee werd Het Brabants Gevoel officieel ‘met de nodige toeters en bellen’ geopend.


Een trotse oma Van der Pol had daarmee de eer om de nieuwe groepsaccommodatie van haar dochter Gerdi en haar man Patrick en hun zoon Roy te mogen openen. En daarmee is Eerde een nieuwe recreatieplek rijker. Ook een nieuwe stap voor de familie Ketelaars. Want van een varkensbedrijf naar een recreatiebedrijf is een niet alledaagse switch. Patrick legt voor de opening aan de genodigden in het kort uit waarom ze hiertoe hebben besloten. ‘Het varkensbedrijf was niet zo groot, het zou moeten worden uitgebreid, en dat kost veel geld. We zijn er over gaan nadenken, want de kinderen stonden ook niet te springen om het later over te gaan nemen. Toen kwamen we uit op een groepsaccommodatie. Het is ondernemen op een andere manier, maar samen met Roy hebben we alles op een hoop gegooid met dit als resultaat’, grapt Patrick. En dat resultaat mag er zijn. De trend in Nederland als vakantieland is steeds kortere verblijven, maar wel luxer. De familie heeft dan ook bewust voor een luxer accommodatie gekozen dat van alle gemakken is voorzien en waar dertig personen aangenaam kunnen verblijven. Zo heeft het gebouw maar liefst veertien badkamers, waaronder twee met bad, zijn de slaapkamers prachtig afgewerkt en is er een grote open ruimte met keuken waar bijvoorbeeld families of vriendengroepen samen kunnen genieten van een natje en een droogje. Het gebouw is energie neutraal gebouwd, dat wil zeggen dat een warmtepomp in combinatie met zonnepanelen het gebouw zelf voldoende energie opwekt om in de eigen behoefte te voorzien.


En, het gebouw is toegankelijk voor mensen met een beperking. Gerard Visser van SPOG Veghel (Stichting Platform voor Ouderen en Gehandicapten), plakte samen met de wethouder de sticker van toegankelijkheid bij de ingang (inzet). Visser: ‘Toen de familie Ketelaars begon met de plannen voor een groepsaccommodatie, hebben zij in een al heel vroeg stadium met ons contact opgenomen met de vraag, wat moeten we doen om het gebouw ook toegankelijk te maken voor mensen met een beperking. We hebben het plan van gebouwen samen doorgelopen en daarop de richtlijnen van toegankelijkheid daarin gepast. Het resultaat is een gebouw wat op de begane grond geheel toegankelijk is voor mensen met een beperking. Door deze vroegtijdige inschakeling van SPOG zijn de nodige voorzieningen met de bouw meegenomen.’

 

Na de officiële opening op de vrijdag kwamen op zondag tijdens de open dag vele belangstellenden een kijkje nemen in de nieuwe groepsaccommodatie.




EERDSE KRANT - 1 september 2016


 Toerisme in Eerde? Ja!


Eerde wordt toeristischer en toeristischer. Decennia geleden werd bij wijze van spreken het slapen in een hooiberg bij de boer of picknicken in het bos al aangemerkt als toeristisch, vandaag de dag is de standaard even iets anders. De Eerdse Krant, bepakt met zonnebrandcrème, een zonnebril, in korte broek en shirt, de badslippers aan, gaat op onderzoek uit. Wanneer kan dat beter als midden in de zomer tijdens de vakantieperiode. Dit jaar zijn we te gast bij recreatiewoning Ons Boerderijke.


Hond Hero is er als de kippen bij als je bij Ons Boerderijke het ‘erf’ opkomt. De recreatiewoning ligt aan De Kuilen en Ad en Petra van de Meerakker zijn de eigenaars van deze vakantiewoning die ook dienstdoet als dagbesteding. Het gebouw staat vlak langs hun huis, dus gasten zijn zo af en toe ook getuige van het dagelijkse leven van de familie Van de Meerakker. Zo is bij aankomst Petra de was aan het ophangen en is Ad druk bezig om hooibalen binnen te halen. Want naast Ons Boerderijke bestieren ze ook een melkveehouderij.

 

Tien jaar geleden gingen Ad en Petra kijken bij een opening van een andere zorgboerderij. Petra was werkzaam in de zorg en wilde graag iets soortgelijks gaan doen. ‘Dat kan ik beter’, dacht ze en ging aan de slag. Ze wilden iets unieks: doordeweeks een dagbesteding en in het weekend verhuur voor recreatie. Petra: “De gemeente Veghel en ZLTO dachten mee en waren positief. Maar er kwam een kink in de kabel, want wat wij wilden mocht niet in nieuwbouw, het moest een bestaand gebouw zijn.” Slim als ze waren hebben ze eerst een vergunning voor een werkplaats aangevraagd, daarna het gebouw in eigen beheer neergezet, om de deze later om te zetten naar een van zorg en recreatie! Ad: “De brandweer gooide ook nog eventjes wat roet in het eten, maar met wat aanpassingen konden we in april 2009 de deuren openen voor de dagbesteding en in oktober dat jaar verwelkomde we de eerste gasten.”


Het huisje is van alle gemakken voorzien. In de keuken kunnen de gasten een lekkere maaltijd voorbereiden, in de woonkamer kan men lekker wat buurten. Er is een slaapkamer beneden en een drietal boven. In totaal kunnen tien mensen hier overnachten. Als je ’s morgens de tuindeuren openzet dan komt het geluid van fluitende vogels je tegemoet. Het uitzicht vanaf het terras richting de Vlagheideberg is ook adembenemend te noemen, vooral als de zon erachter verdwijnt. “Veel mensen roemen ook de rust”, aldus Petra. “Pas heeft een wat ouder stel hier een week op het bankje zitten genieten van de rust, ze wilden niet naar huis.” Ons Boerderijke ligt aan een fietsroute, en die komen er dan ook honderden langs op een mooie zomerse dag. 


Een stap buiten de deur en je zit midden in het plattelandsleven. Voor het huisje een moestuintje en een bloemenzee. Achter het huisje kippen, koeien, een pony, maar ook de natuur is vlakbij. Veelal gezinnen komen logeren en kleine kinderen willen ’s morgens het liefst op de tractor mee om de koeien te voeren, vertelt Ad. “Het loopt hier allemaal in elkaar over, en vooral kinderen vinden het prachtig om te zien hoe de koeien leven en worden gemolken met de robot. Maar ook volwassenen vinden het boeiend en zijn betrokken. Dat levert soms leuke situaties op. Zo zaten wij binnen toen een van de gasten kwam melden ofdat wij het al wisten dat er een koe had gekalfd? Haha, die ging ieder kwartier kijken. Of een mevrouw die tijdens een rondleiding mij kwam halen omdat er iets niet goed zou zijn met een koe. ‘Kom vlug kijken’, riep de vrouw tegen me, ‘die koe krijgt iets niet goed doorgeslikt’. Maar zij wist niet dat koeien herkauwers zijn…”


Hond Hero komt zo af en toe effe langs. Als een echte beveiliger ziet hij toe dat alles oké is en gaat dan weer rustig ergens liggen. Oeps, even veert hij op en blaft, er wordt iets in de brievenbus gestopt. Maar hij is op tijd weer terug om samen met Ad en Petra op de foto te gaan.


Hoe komen jullie op de naam Ons Boerderijke? Ad: “We hebben samen met de kinderen zitten stoeien en kwamen uit op Ons Boerderijke. Een naam die past in het geheel, en ‘ons’ is ook echt Brabants. Plus het is ook van ons, wij hebben het concept zelf bedacht.”


Petra: “We zijn flexibel, en dat telt voor de mensen. Het was voor ons een sprong in het diepe na een zware periode. We wilden niet in een zwart gat vallen. Op een zaterdagmiddag volk om ons heen doet ons goed en ook dat je de medemens wat kunt bieden.”




EERDSE KRANT - 1 september 2016


Vrijgezellenfeest


De een is vorige week in het huwelijksbootje gestapt, de ander doet dat volgende week. Daar hoort volgens een aloude traditie een vrijgezellenfeest bij. Maarten-Frank Smits en Rick Rijkers hadden beiden hun feestje in de zomerstop van de Eerdse Krant.


Afgelopen zaterdag is Maarten-Frank Smits in het huwelijksbootje gestapt met zijn Mimi, begin juli was zijn vrijgezellenavond. Of beter, vrijgezellendag, want zijn vrienden namen Maarten-Frank totaal onverwacht net voor het middaguur al mee. Hij was thuis wat aan het klussen toen Eric van Houtum en Marc van Berkel hem de opdracht gaven om in zijn Mercedes SLK te stappen en naar de Koekbouw aan de Veghelse haven te rijden. Daar aangekomen kon hij samen met zijn vriendengroep meteen aan een klaarstaande lunch beginnen. Niet alleen croissantjes en broodjes, maar in stijl van Maarten-Frank ook met… bitterballen. Daar komt meteen in van zijn typische kenmerken naar boven, aldus zijn vrienden. Overal waar hij komt moet altijd even het ‘vetgehalte’ op peil worden gehouden. Na de lunch werd Maarten-Frank in zijn vrijgezellenpak gehesen. Een glitterachtig knalrode overal (maat vijfmaal XL) die bij de Toppers niet zou hebben misstaan, en een blonde pruik met krullen maken het plaatje compleet (foto boven). Daarna wordt duidelijk waarvoor de zeven auto’s dienen die in de grote hal staan geparkeerd. Een van de grote hobby’s van Maarten-Frank is het klassieke rallyrijden. Dat staat de groep ook te wachten in het eerste gedeelte van de dag. Er worden groepjes gemaakt en ieder wordt op weg gestuurd voor een tourrit. Maarten-Frank natuurlijk in zijn eigen auto, de anderen stappen in een paar Porsches, oude BMW’s en een Cadillac limo. Elk groepje krijgt ook een doos met wat proviand mee voor onderweg. Na nog een paar donuts in de hal te hebben gemaakt begint Maarten-Frank in zijn Benz aan de toertocht en aan zijn laatste dagen als vrijgezel.


Een weekje later had ook Rick Rijkers zijn vrijgezellenfeestje, hij gaat trouwen met zijn Dianne. Ook hier stonden totaal onverwacht Bas van der Burgt en Hans Verouden op een zaterdag net na de middag bij hem op de stoep, ofdat hij ‘even’ mee wilde komen. Rick dacht zeker te weten dat het feestje de week erop zou plaatsvinden, maar daar hadden zijn vrienden hem mooi te pakken. Rick werd vriendelijk verzocht om een ‘loopteneu’ aan te trekken, waarna hij met een luid toeterende volgauto een rondje in d’Eerd moest lopen. Bij café De Driesprong lag de ‘finishlijn’, daar wachtte de rest hem op (foto onder). Een uurtje en een aantal pilsjes later vertrokken ze met de bus naar Amsterdam, waar ze een boottochtje door de grachten hadden en een aantal feestcafé ‘s bezochten. Het was de bedoeling om ietsjes na middernacht weer terug naar Eerde te gaan om ‘af te pilzen’, maar dat liep in de soep doordat de groep niet compleet was bij het vertrek. Er misten er twee: die stonden nog op de dansvloer… Na veel pijn en moeite werden ze binnengeloodst via het mobieltje, maar daardoor waren ze pas diep in de nacht weer terug hier in Eerde. En de volgende morgen? Knap, de aanstaande bruidegom zat alweer vroeg in de ochtend fris en fruitig op zijn mountainbike…




EERDSE KRANT - 1 september 2016


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Ina Adema (48) was vanaf 19 maart 2009 onze burgemeester. Na bijna zevenenhalfjaar de eerste burger van de gemeente Veghel te zijn geweest wordt ze vandaag beëdigd als nieuwe burgemeester van Lelystad. In haar drukke ‘afscheidsagenda’ maakte ze graag een plaatsje vrij voor een interview in deze rubriek.


Maar bij aankomst bij het bankje blijkt dat er nog meer gasten aanwezig zijn. ‘Ongenodigde’ gasten welteverstaan: mieren. Het krioelt ervan. Waarschijnlijk zit er een nest in het zitgedeelte. Gelukkig wordt er snel een alternatief gevonden, de picknicktafel een stukje verderop. En dus heeft de afscheidnemende burgemeester ongewild een primeur te pakken. De picknicktafel heeft wel weer een voordeel, maar daarover meer een stukje verderop in dit artikel!


Ina is geboren in Amsterdam, haar ouders woonden in Amstelveen. “Toen ben ik verhuisd naar het midden van het land, naar Scherpenzeel. Van mijn achtste tot mijn twintigste in Friesland gewoond, daarna in Groningen en Duitsland gestudeerd en voor mijn komst naar hier woonde en werkte ik in Deventer.”


Ina is in haar studententijd lid geworden van de VVD. In Groningen ondersteunde ze de fractie, was ze ook voorzitter van het Gemeente Jongeren Contact. “Ik heb op een politieke middelbare school gezeten, daar ging het bijna nergens anders over. Bij ons thuis ging het ook vaak over politiek. We waren het vaak ook niet eens met elkaar daarover, want zo is mijn jongere zusje voor de PvdA. Zij heeft met Diederik Samson in de klas gezeten, dus vandaar… Toen ze in Deventer ging wonen en werken heeft ze haar eerste stappen in de politiek gezet. Ze kwam in 1999 in de gemeenteraad van die stad en twee jaar later werd een wethouder van de VVD-burgemeester en werd haar naam meteen genoemd om de openstaande post van wethouder in te gaan vullen. Binnen achtenveertig uur moest ze beslissen. Het was vlak voor de verkiezingen, dus haast was geboden en de belangen waren groot voor haar partij. Ze zei ja, met het risico dat ze amper een paar maanden later geen werk meer zou hebben, doordat ze ook afscheid nam van een goede baan. “Ik heb er nooit geen spijt van gehad.”


Na zeven jaar, en zo’n anderhalfjaar voor de verkiezingen, dacht Ina na over haar toekomst. Zijzelf noemt het de ‘houdbaarheidsdatum’: “Wil ik nog een periode van vier jaar die functie bekleden. Ik vond twee periodes als wethouder genoeg, dat is mooi. Niet langer. Maar wat dan? Een andere baan in het bedrijfsleven stond me ook niet aan, ik wilde niet uit het openbaar bestuur, dat vond ik veel te leuk. Een aantal andere mensen zeiden tegen mij om eens te kijken naar het burgemeesterschap. Ikzelf had ook die gedachte. Dan ga je rondkijken. Ik werd getipt dat er mogelijk een vacature vrij zou komen in Veghel, door de problemen die er waren ontstaan. Er waren nog meer mogelijkheden, maar ik wilde niet overal op solliciteren. De combinatie van zes dorpen met dat ene grote dorp met die stadse trekken sprak me aan. De gemoedelijkheid, bestuurlijk is er wat te doen, er waren uitdagingen genoeg.”


Als kandidaat-burgemeester maakte Ina eerst een verkenningsrondje door de gemeente Veghel. “Voor je solliciteert wil je eerst ook een beetje het gevoel krijgen van die plaats. Het is niet alleen een baan, burgemeester zijn, maar je moet er ook willen leven.” Met een grote pet op en verscholen achter een opstaande kraag rondgelopen? “Haha, nee hoor! Niemand kende hier een wethouder uit het oosten van het land, dus je kunt ‘ongezien’ door de kernen rondwandelen of rijden. Je ziet er in je vrije tijd ook niet zo uit dat je een kandidaat-burgemeester bent. Als je binnenkort iemand vreemds hier door het dorp ziet rondwandelen, dan…”


Heeft u zich moeten aanpassen, van de achterhoek naar Brabant? “Overijssel en Brabant lijken wel op elkaar. Alleen de spreektaal is ietsjes anders. Van ‘kww’ (kiek’n wat wordt) naar ‘jaja’. En ‘kei’ natuurlijk: overal staat dat woord er voor. In het begin was het eventjes wennen, het Brabants. Ik hoor wel ‘van boven de rivieren’ dat mijn ‘g’ in de loop der jaren minder hard is geworden. Wat ik ook een heel mooi woord vind is ‘ons’. Dat woord zal ik altijd meenemen. ‘Ons’ is niet echt een Brabantse uitdrukking, maar het geeft een soort verbondenheid aan. Ik ga dat woord zeker ook gebruiken in Lelystad.”


Tijd voor nog een rondje koffie. Met ditmaal een verrassing van de gast. Ina heeft zelf twee lunchpakketjes meegenomen: “Dit interview vindt plaats rond lunchtijd, dus ik dacht: die neem ik mooi mee.” Heel attent! En, een geluk bij een ongeluk, die picknicktafel komt nu wel goed van pas! Smakelijk.


Dit gebied was een van de grootste verrassingen, gaat Ina verder. Ze was al wel in Eerde zelf geweest tijdens de ‘geheime’ verkenningsronde, maar in de weken na haar beëdiging kwam ze ook in de Eerdse bossen en op de Vlagheide. En dat verraste haar. Als je aan Eerde denkt, dan…? “Het meest bijzondere aan het Eerde is de verbinding met 17 september 1944, met Market Garden. De manier waarop iedereen hier mee omgaat en het in stand houdt, met respect, is heel bijzonder. Daarin is het dorp het centrum van deze regio. Daarnaast natuurlijk de restauratie van de molen en het opknappen van het dorpshuis. Herinneringen aan grootse dingen in het leven tot de vele kleinere momenten (‘zoals het openen van een hut’) en persoonlijke contacten.”   


Voor een anekdote moet Ina diep graven. Op de valreep schiet er één binnen. “Tijdens de opening van de Eerdse molen stond er een spreekgestoelte op het podium. Die was veel te hoog, we kwamen nauwelijks erbovenuit. Ik ben er maar voor gaan staan, want ik zag aan mijn voorgangster dat die de zaal bijna niet kon inkijken. Wel lastig, want je hebt dan je briefje in je handen, maar het was een keuze maken.”


Ina neemt afscheid na de vakantie. Ideaal was geweest dat ze tot 31 december hier had kunnen aanblijven, op 1 januari gaan Veghel, Sint-Oedenrode en Schijndel immers samen en worden Meierijstad. Maar de burgemeester van Lelystad gaat op 1 september weg, dus ze had geen keus. “Er is ook niet zoveel meer te doen hier, alles is bestuurlijk gezien afgerond. Het is verkiezingstijd, dus het enigste wat de burgemeester of waarnemend burgemeester nu moet doen is dat de verkiezingen goed verlopen. Het is op de winkel passen.”


Ze heeft het op het moment van het interview (half juli, red.) nog veel te druk. Gaat er een traantje vloeien bij uw afscheid. “Ik vind het niet makkelijk om te gaan. Emotioneel is het moeilijk, maar rationeel is dit de beste keuze. De eerdergenoemde houdbaarheidsdatum moet je goed in de gaten houden. Kun je na vele jaren op dezelfde plek de vernieuwing en de energie brengen die de gemeente nodig heeft. Op een gegeven moment houdt het op. Je kunt beter weggaan als mensen het jammer vinden dat je weggaat dan met het gevoel van ‘het is me eindelijk gelukt om weg te komen’. Dat is het verkeerde moment.”


Een burgemeester die zelf boodschappen doet (‘daar moesten ze hier in Veghel even aan wennen’), op het gebied van auto’s van een temperamentvolle ‘Italiaan’ naar een degelijke ‘Zweed’ ging, niet zakelijk in de relaties met mensen maar wel op bestuurlijk gebied, een vriendin als partner, gewoon haarzelf gebleven, zomaar wat kenmerken die van toepassing zijn op Ina in haar periode hier in Veghel.


Ina neemt op donderdag 8 september officieel afscheid van ‘haar’ gemeente Veghel. Inwoners en andere belangstellenden kunnen op die dag haar de hand schudden tijdens een afscheidsreceptie van 16:30 uur tot 18:30 uur in de Malerij op de Noordkade in Veghel.




EERDSE KRANT - 8 september 2016


Onthulling speelmonument


Het zijn de laatste loodjes voor Emmy den Ouden, Baukje Hazeleger en Anke van Esdonk (foto, vlnr), maar volgende week zaterdag 17 september is de onthulling van een bijzonder project waar zij de initiatiefnemers zijn: Speelmonument B.85 Schijndel.


Wie de laatste weken in de buurt van het kruispunt Vlagheide (voorheen Scheiweg) met de Bergweg is geweest, kan het onmogelijk niet hebben gezien. Want in de hoek tegen de Vlagheideberg aan, is een speeltoestel gerealiseerd in de vorm van een Spitfire. Het toestel is een eerbetoon aan het voormalig vliegveld op de Vlagheide dat begin ’45 dienst deed als thuisbasis voor een aantal squadrons met Spitfires, een Engels gevechtsvliegtuig. Aanleiding om een monument te realiseren was het boek over het vliegveld dat Schijndelaar Theo Janssen schreef.


Nu bijna drie jaar geleden gingen Emmy, Baukje en Anke om de tafel zitten en werden de eerste plannen gemaakt. “Het was pionieren. Zo wilden we het speelmonument in eerste instantie op een flank van de Vlagheideberg plaatsen, maar daar zat een zekere risico aan. Je hebt te maken met druk, houdt de afdichting het, wie is verantwoordelijk mocht er iets gebeuren. We hebben die plek laten varen en zijn op deze locatie terechtgekomen”, geven de drie aan.


En zeg eerlijk, de afwerking is nog niet helemaal klaar, maar de nu gekozen plek is prachtig te noemen. Was het daar eerst een ‘rommelhoekje’, maar nu de struiken zijn weggehaald en de bomen zijn opgesnoeid, zal het geplaatste speelmonument een blikvanger van de eerste orde worden!


“We zijn hier nu een aantal weken aan de gang en het valt ons op hoeveel mensen hier op de fiets of wandelend langskomen.” De twee bankjes die bij het monument zijn geplaatst zullen veel bezet zijn, niet alleen door ouders of opa’s en oma’s maar zeker ook door voorbijgangers.

 

De drie, in de wandelgangen ook al gekscherend de ‘Spitfire-dames’ genoemd, willen benadrukken dat het een echt vrijwilligers-project is. “Zo vlug inschattend hebben misschien wel zo’n zeventig vrijwilligers meegewerkt aan dit project, en die zijn allemaal super enthousiast! Het was een project van een lange adem, maar als je dan ziet hoeveel mensen het initiatief, ook financieel, steunen en het ook mee realiseren, dan is dat toch geweldig. Van alle kanten worden we geholpen!”


De uitnodigingen zijn de deur uit, de onthulling en wat er bij komt kijken vraagt nu ook de nodige aandacht. Aan Theo Janssen en de laatstlevende Nederlandse Spitfirepiloot Leo Hendrikx de eer om het monument volgende week zaterdag te openen. “Iedereen is van harte welkom om hierbij aanwezig te zijn. We verzamelen om 13:30 uur bij de vijver op het terrein van camping Het Goeie Leven om van daaruit naar het speelmonument te lopen. Én, bijzonder spectaculair, tijdens die opening is ook het plan om een echte Spitfire te laten overvliegen. Maar dit zal onder andere mede afhankelijk van het weer zijn, dus enig voorbehoud is geboden”, aldus de drie dames.


 

Ze geven tot slot nog aan dat ze wel een beetje bang zijn om in een zwart gat te vallen als alles achter de rug is, maar één geluk: dan wel in een ‘zwart gat’ in vrijheid!




EERDSE KRANT - 22 september 2016


Twee bijzondere onthullingen


Twee bijzondere onthulling het afgelopen weekend in Eerde! Op zaterdag een speelmonument op de Vlagheide en op zondag een mozaïekbankje bij de dahliatuin van dahaliavereniging De Pompon.

 

Theo Janssen en Leo Hendrikx hadden zaterdag de eer om het speelmonument B.85 Schijndel te onthullen. Zij deden dat door het doek van een presentatiebord over het monument af te halen (foto 1). Onder grote publieke belangstelling werd daarmee het speeltoestel in de vorm van een Spitfire in het buitengebied van Eerde, op de Vlagheide, geopend. Janssen, Schijndelnaar en auteur van het boek B.85 Schijndel, en Hendrikx, een oud Spitfire-piloot, waren onder de indruk van het speeltoestel. ‘Dat ik dit nog op mijn leeftijd mag meemaken en mijn kameraad (doelend op Leo Hendrikx, red.) ook’, sprak de 94-jarige Schijndelnaar trots. Via via kwam hij in contact met Hendrikx, is met hem gaan ‘buurten’ en doet dat nog steeds, grapt Janssen. Op de vraag hoe de eerste indrukken van het speeltoestel zijn voor de ex-piloot, antwoord hij: ‘Je ziet het aan alle kanten, het is onmiskenbaar een Spitfire!’ Hendrikx, die in maart ’43 het Kruis van Verdiensten ontving, noemt het vliegen in een Spitfire een van zijn mooiste ervaringen. ‘Als je op de startbaan staat en gas geeft, die versnelling en het snel klimmen. Geweldig. Het toestel is heel licht stuurbaar. Het was voor die tijd het snelste vliegtuig ter wereld, ging zo’n 1000 km per uur en kon tot 10.000 meter hoogte. Je kon er zo’n anderhalfuur mee vliegen, dan moest je weer terugkeren omdat de benzine op was. Hendrikx vertelt verder dat de cockpit iets verder naar achteren was geplaatst, het zicht daardoor naar voren minimaal was. De piloten moesten een beetje uit het vliegtuig hangen om te zien wat er voor en onder hun gebeurde. Hij stipt ook nog een datum aan, namelijk 1 april ’45. Die dag was een zwarte dag voor de squadrons die gelegerd waren op het vliegveld. Van de vijfentwintig opgestegen vliegtuigen die dag kwamen er twaalf niet terug. Later heeft hij ook nog in India gevlogen en toen hij zijn pilotenpak aan de wilgen hing, is hij iets heel anders gaan doen: hij werd bierbrouwer bij Heineken!

 

De vele kinderen worden ongeduldig, willen al op het speeltoestel klimmen, maar ze moeten nog even geduld hebben. Want voor de officiële onthulling was er nog een hoogtepunt. Letterlijk! Op het moment dat de laatste tonen klonken van de Last Post, hoorde je in de verte een geluid opdoemen dat onmiskenbaar het geluid is van een Spitfire. Iedereen tuurt naar boven en dan: wow, wat een prachtig moment als het Engelse jachtvliegtuig voor de eerste keer overscheerd. De beide heren genieten, net als het publiek, zichtbaar. Nadat ze de officiële opening hebben verricht, zijn ook zichtbaar de emoties te zien bij Anke van Esdonk en Emmy den Ouden, samen met architect Baukje Hazeleger, de initiatiefneemsters. Van bijna drie jaar geleden ‘een hand opsteken’ tot deze opening, ze hebben er veel tijd en energie ingestoken. Maar ze zouden het zo weer doen, was hun reactie op de vraag van Jelt van Veenendaal, de voorzitter van Vereniging Vlagheide. Nog een leuk detail na afloop: alle vrijwilligers en bedrijven die hebben meegeholpen kregen als dank een flesje... Spitfirebier!



 

Nóg een bijzondere (en ook emotionele) onthulling in Eerde, op de zondag: een bankje van mozaïek bij de tuin van dahliavereniging De Pompon. Het was de wens van Cathy Cissen-van der Linden om iets achter te laten. Zij was lid van de vereniging en overleed in april van dit jaar op 47-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. In het bijzijn van haar man en twee zonen, wethouder Annemieke van de Ven en dorpsraadvoorzitter Frans Zegers, familie, vrienden en leden van de dahliavereniging, werd het bankje onthuld (foto 2). Voorzitter Marinus van Aarle sprak in een woordje vooraf het volgende. ‘Cathy voelde zich heel goed thuis hier bij onze vereniging, ze wilde daarom iets achterlaten. Na overleg, en ook de haalbaarheid ervan, is besloten tot een bankje van mozaïek met daarin verwerkt een dahlia. Dat we het bankje hier nu op onze open dag mogen onthullen, daar zijn we ongelofelijk mee vereerd.’





EERDSE KRANT - 6 oktober 2016


Veel belangstelling voor 50-Plusdag


Er was dinsdag veel belangstelling voor de 50-Plusdag, dit tot tevredenheid van KBO Eerde die voor de organisatie tekende.


Van 16:00 tot 20:00 uur konden bezoekers het gemeenschapshuis De Brink binnenlopen en kregen ze onder andere informatie en voorlichting over onderwerpen waarmee de doelgroep, de 50-plussers, mee te maken kunnen krijgen. Zo was afdeling Oss, Uden en Veghel van Alzheimer Nederland aanwezig om informatie te geven. ‘Alleen al in de gemeente Veghel hebben 700 mensen alzheimer, en als je bedenkt dat de gemeente 750 straten telt, dan heeft iedereen er in zijn buurt er mee te maken’, aldus een medewerker van de stichting. Ook BrabantZorg Thuiszorg was met een standje aanwezig. Zij bieden hulp aan als er bijvoorbeeld tijdelijke zorg nodig is of ook alleen maar een luisterend oor als dat wenselijk is. Diëtisten Jeannette van den Bogaard en Ardie van der Steen van Voedingsadviesbureau Veghel-Erp gaven in een presentatie adviezen voor een goede leefstijl: ‘Zorg voor gezonde voeding en voldoende lichaamsbeweging’.


Ook kon men inschrijven voor een rijvaardigheidstest, elk jaar aangeboden door stichting Platform voor Ouderen en Gehandicapten Veghel. Mart van Lieshout heeft al een paar aanmeldingen kunnen noteren, maar: ‘Veel mensen zijn bang voor commentaar, maar wij geven alleen maar tips en je kunt er niet je rijbewijs mee verliezen’. Ook de duofiets was present, evenals EHBO Eerde, de Rabobank en Pedicure Salon Franci.


Maar er was niet alleen aandacht voor ‘zwaardere’ onderwerpen, ook aan ‘plezier’ was gedacht. Er kon worden gebloemschikt onder leiding van Josée van Boxmeer van Tuin op Tafel. Voor de inwendige mens was Robbert Ploegmakers (Culinairo) verantwoordelijk met lekkere hapjes en er was veel belangstelling voor de uitleg over de totstandkoming van het stripboek ‘Brabant, daar brandt nog licht’ van Henk Wittenberg




EERDSE KRANT - 13 oktober 2016


‘Aftrap’ herindelingsverkiezingen Meierijstad


Maandag vond in ’t Spectrum in Schijndel ‘de aftrap’ plaats van de herindelingsverkiezingen van de nieuw te vormen gemeente Meierijstad: deelnemende partijen moesten hun kandidatenlijsten inleveren. De strijd om de zetels is begonnen!


Maandagmiddag noemde waarnemend burgemeester Marcel Fränzel van Veghel samen met zijn collega’s Peter Maas en Jetty Eugster de bijeenkomst een feestelijk moment, want de kandidatenlijsten moesten worden ingeleverd. “Nog vierenveertig dagen, dan is het zover. Op 14 oktober wordt de lijstvolgorde vastgesteld en op 22 oktober gaan we gezamenlijk de verkiezingsborden beplakken”, blikte Fränzel ook meteen vooruit. “62.000 stemmen kunnen worden uitgebracht, het is een feest voor de democratie en dat we in vrijheid een stem kunnen uitbrengen. De belangstelling zal groot zijn zo vlak voor de Tweede Kamerverkiezing in maart, want we zijn de enigste gemeente in Nederland met een herindelingsverkiezing.”

 

Na zijn woordje mochten de partijen een voor een hun kandidatenlijsten inleveren, waarbij ze ook de mogelijkheid hadden om hun lijst toe toelichten. De volgorde waarin werd bepaald in een setting die we kennen bij lotingen van een EK- of WK voetbal. In ‘Pot 1’ zaten alle negen partijen en om het zo eerlijk mogelijk te laten verlopen pakte burgemeester Fränzel telkens een balletje met daarin een briefje waar een partijnaam op stond. Hij deed het in zijn eentje zonder assistentie van een beroemde voetballer of zo, wat je meestal ziet bij die lotingen, en in de wandelgangen (lees: de achterban van partijen) had men het ook al over ‘warme en koude balletjes’. De strijd is begonnen...


Lijst Blanco mocht als eerste (‘Op de eerste vier plekken staan allemaal jonge mensen’), daarna SP Meierijstad (‘Onze volgorde is niet eerst iemand uit Veghel, dan Schijndel en dan uit Rooi’). Als derde mocht PvdA Meierijstad (‘Op de eerste plaats een lijst van kwaliteit’), VVD Meierijstad (‘Iedereen valt stil als u onze lijst ziet’) mocht daarna zijn kandidatenlijst afgeven. Vervolgens was het de beurt aan Team Meierijstad (‘Van zes lokale partijen tot een grote partij’), toen Hart voor Schijndel (‘We hebben niet iemand uit Boerdonk, Nijnsel of Olland, maar een lijst met alleen mensen uit Schijndel. Op één na dan, die komt uit Boskant maar heeft heimwee naar Schijndel…’) en vervolgens D66 Meierijstad (‘Geen perfecte lijst, we hadden graag meer vrouwen en allochtonen gehad, maar toch een mooie lijst’). CDA Meierijstad (‘Kwaliteit voorop, uit alle dertien kernen’) was de voorlaatste en Gemeentebelang Meierijstad (‘Lijst van negen mensen verbonden door motivatie en enthousiasme’) sloot de rij.

 

Op woensdag 23 november kan er gestemd worden. Ongetwijfeld zullen de kersverse kandidaten, net als de waarnemend burgemeester dat deed, de dagen aftellen!




EERDSE KRANT - 27 oktober 2016


Als onderdeel van een historische gebeurtenis: Eerdes Grenzeloos


Oude grenzen weer zichtbaar


Eerdse schilders en andere vrijwilligers hebben op initiatief van werkgroep Eerdelogie zaterdagochtend doormiddel van gekleurde stippellijnen de oude gemeentegrenzen tussen Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode op verschillende plekken in onze kern zichtbaar gemaakt. Exact vijftig jaar geleden verdwenen die ‘onlogische grenzen’ en werden verplaatst zoals we die nu kennen. Maar zoals bekend, op 1 januari maakt Eerde deel uit van nog maar één gemeente: Meierijstad.


Rond de klok van 09:00 uur verzamelt ‘schilderend Eerde’ (Jan van Esch, Bart Habraken, Eric van Houtum, Michel van der Pol en Theo van de Ven) en een aantal vrijwilligers zich bij de kiosk om gebriefd te worden over de opzet. Op een zevental plekken in ons dorp worden de oude gemeentegrenzen weer zichtbaar gemaakt. Er gaat een team naar de molen, maar ook onder andere de Boomstraat, de Kerkhoefweg en de Haakakker komen deze ochtend aan de beurt.


Een team blijft korter bij, die nemen het langste stuk voor hun rekening, zo’n honderd meter. Die grenslijn loopt vanaf de kerk, over het trottoir langs de glasbak, midden over de Kapelstraat voor het Hooghuys langs om dan af te buigen tussen huisnummers 40 en 42. Er zijn mallen gemaakt om de dubbele stippellijnen netjes op het wegdek te kunnen schilderen. De kleur rood geeft gemeente Veghel aan, de kleur turquoise geeft Sint-Oedenrode aan en oranje is de kleur van de gemeente Schijndel. Het valt op dat sommige schilders niet hun witte werkkledij aan hebben, maar ‘donker’ gekleed gaan. ‘Vrije tijd is donker’, wordt hierover opgemerkt.

 

Alle begin is moeilijk, zo ervaart ook dit team, bestaande uit Michel van der Pol en Eric van Houtum, samen goed voor zeventig jaar ervaring. De lijnen worden in het begin iets te vet opgezet, zodat ze wat uitgelopen zijn nadat de mal is verwijderd. Maar ja, wat wil je als een schilder uit een vriendengroep komt met de slogan: HZ=VET! Maar bij de volgende meters gaat het beter, maar dan gooit een windvlaag roet in het eten en waait de mal gedeeltelijk weg. Gelukkig is de schade beperkt, een ‘reparatietodje’ en ‘zeventigjaar’ zorgen ervoor dat niemand dit komt te weten…


Hoewel het perfect schilderweer is (‘je verbrandt je rug niet’) is een gasbrander om de droging te versnellen geen overbodige luxe ‘met al dat optrekkend vocht’. Worstenbroodjes, warme koffie en belangstellenden die een kijkje komen nemen zorgen ervoor dat deze schilderklus voorspoedig verloopt. Volgende week, zondag 6 november vanaf 11:00 uur op het kerkplein, zijn deze grenslijnen onderdeel van een historische gebeurtenis, genaamd Eerde Grenzeloos. Vooruitlopend op het samengaan van de drie gemeentes op 1 januari worden op die dag ook attentietegels onthuld die over ons verleden gaan.




EERDSE KRANT - 3 november 2016


SPOG en KBO Eerde organiseren een rijvaardigheidstest


‘Ik heb er veel van geleerd!’


“Jullie zijn de helden van de dag! Jullie zitten hier. Diegene die het nodig hebben zitten waarschijnlijk nu thuis.” Dat vertelde Mart van Lieshout, coördinator Verkeer van Stichting Platform voor Ouderen en Gehandicapten Veghel, in zijn openingswoordje bij aanvang van de rijvaardigheidstest, die vrijdag plaatsvond in gemeenschapshuis De Brink.


Stichting Platform voor Ouderen en Gehandicapten Veghel organiseert samen met KBO Eerde al jaren een dag waarop 50-plussers hun rijvaardigheid kunnen laten testen. Met die openingszin gaf Mart aan dat er moed voor nodig is om aan zo’n dag deel te nemen. “Hoewel je je rijbewijs er niet door kunt kwijtraken, is het voor de meeste ouderen toch een drempel om beoordeelt te worden op zijn of haar rijgedrag. Als je slecht ziet, dan neem je een bril. Als je slecht hoort, dan neem je een gehoorapparaat. Maar wat als je slecht rijdt, wat dan? Geen rijbewijs meer betekent dat je ook minder mobiel bent.” Daarmee gaf hij ook aan dat veel ouderen toch blijven rijden ondanks dat hun rijstijl in de loop van de jaren er op achteruit is gegaan. “Die lange ervaring is uw vriend, maar ook uw vijand in het verkeer. Daarom is deze rijvaardigheidstest een mooie mogelijkheid om uw rijgedrag en verkeerskennis te testen”, sprak hij de in totaal zestig deelnemers, verdeeld over een ochtend- en een middaggroep, toe. Tien kwamen uit Eerde.

 

De rijvaardigheidstest bestond uit drie delen. In het theoriegedeelte kregen de deelnemers van Henrico van Doorn in de foyer allerlei verkeersregels en termen voorgeschoteld. Zo zagen ze op een dia een oranje en een geel bord dat aangeeft dat je op een voorrangsweg rijdt. De vraag was: welk bord is goed? Er was wat aarzeling, maar beide borden bleken goed te zijn want ‘de een heeft wat langer in de zon gestaan als de ander’. Op het einde werden ook nog even de bedragen genoemd van verkeersboetes. Een voetganger niet voor laten gaan op een zebrapad kost 370 euro, door rood rijden of bellen in de auto is 230 euro.

 

In de gymzaal nam Anja Westbroek het bewegen voor ouderen-gedeelte voor haar rekening. Onder muziek van Frans Bauer kregen de deelnemers een aantal oefeningen voorgeschoteld. Als ze riep ‘stilstaan’, dan moesten ze lopen en als ze riep ’lopen’, dan moesten ze stilstaan. Op het commando ‘klappen’ moest je dan stampen en andersom. Leuk en verdraaid lastig.  Bij één oefening waren de deelnemende Eerdenaren in het voordeel: knie optrekken en blijven staan op een been. Dan zie je meteen wie wel en wie niet uit Oiversland komt…

 

Een tenslotte, als laatste onderdeel, het rijgedeelte. We rijden mee met de Wim Ketelaars. Rijinstructeur Ton Lunenburg heeft een kort praatje vooraf met de 79-jarige Eerdenaar en vervolgens gaan ze in de auto van Wim een rit maken van zo’n drie kwartier. Wim mag zelf bepalen welke route hij neemt. In het begin gaat het wat over koetjes en kalfjes, zien we een ontspannen bestuurder keurig met zijn handen in de ‘tien voor twee-houding’ op het stuur en geeft de rijinstructeur uitleg over onder andere het doel van strepen op de weg. Het eerste stuk gaat over rustige, idyllische landwegen, de rondweg van Uden is een stuk drukker. En net op het moment dat Ton uitspreekt, bij het naderen van een turborotonde, dat het hier vaak mis gaat, gaat het ook mis. Daarom ook de tip van hem aan Wim: ‘maak geen onlogische bewegingen’.

 

Een ander puntje van aandacht tijdens de rit is dat Wim met een te lage snelheid invoegt op de snelweg. Oefening baart kunst, dus hup van de snelweg af om nog een keer het invoegen door te nemen. Bij Veghel-Noord gaan we weer invoegen, en boven op het viaduct zien we in de verte komende vanaf de richting Uden een knalgele vrachtwagen van een bekende Veghelse supermarkt aankomen. “Die moeten we voorblijven”, krijgt Wim te horen. En dat lukt, met de juiste snelheid voegt hij zijn VW in en wordt er weer huiswaarts gereden. Wims reactie bij terugkomst: “Ik heb er veel van geleerd!”




EERDSE KRANT - 3 november 2016


Werkgroep Eerdelogie zet laatste puntjes op de i


Historisch moment: Eerde grenzeloos!


De oude gemeentegrenzen worden - letterlijk - weer zichtbaar gemaakt om duidelijk te maken, dat ‘grensoverschrijdend’ werken door Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode al vijf decennia in en rond Eerde heeft plaatsgevonden.

 

Deze gang van zaken kan daarmee symbool staan voor de toekomst van alle kernen van Meierijstad. Aanstaande zondag organiseert de werkgroep Eerdelogie in samenwerking met de dorpsraad tussen 11:00 en 13:00 uur Eerde Grenzeloos, een historische gebeurtenis in ons dorp. Op deze zondag zullen Jetty Eugster, de burgemeester van Schijndel, burgemeester Marcel Fränzel van Veghel en burgemeester Peter Maas van Sint-Oedenrode de oude gemeentegrenzen komen bekijken én een informatiebord over de nog aan te brengen attentietegels gaan onthullen. Attentiegels zijn tegels die op markante plaatsen van ons dorp in het wegdek aangebracht zullen gaan worden en die aandacht vragen voor het verleden van ons dorp. Na de onthulling volgt een reveille door de trompettisten Pierre van de Burgt, Jan Gloudemans, Henk en Johan Zegers. Vervolgens zal er een vendelhulde door de gilden te zien zijn.


Daarna wordt het programma feestelijk vervolgd in het kerkgebouw. Daar zal onder andere informatie gegeven worden over de geschiedenis van Eerde door Martien van Asseldonk, historicus, gespecialiseerd in de geschiedenis van Veghel en zijn kerkdorpen. De informatie zal afgewisseld worden met zang door koor Cantado, muziek van muziekvereniging EDB en een sensationele dans van Dansrijk waarbij het samengaan van de drie afzonderlijke gemeenten tot Meierijstad centraal zal staan.


Vanaf februari heeft de werkgroep Eerdelogie van de dorpsraad van Eerde gewerkt aan de voorbereiding van Eerde Grenzeloos. Dinsdagavond werd in het patronaatgebouw het draaiboek nog een keer goed doorgenomen om de laatste puntjes op de i te zetten (foto). Drie burgemeesters in je dorp maak je niet elke dag mee, dit zal hoogst waarschijnlijk de laatste keer ooit zijn! Met recht mag dit een historisch moment worden genoemd. Een goede voorbereiding is het halve werk. Aan werkelijk alles wordt gedacht door de werkgroep. Van waar komen de burgemeesters te zitten in de kerk, wie hangt de grote vlag boven in de kerk, hoeveel ruimtes hebben de gildes nodig, waar moeten de dranghekken worden neergezet, mocht het regenen dan moeten er paraplu’s voorhanden zijn en mochten er calamiteiten zijn, wie is het aanspreekpunt, om maar wat te noemen. Het ‘draaiboek’ staat op het einde van de vergadering vol met aantekeningen, iedereen weet zijn of haar taak. Zaterdag en zondagmorgen worden alle ‘voorbereidingspuzzelstukjes’ in elkaar gezet en staat Eerde op de zondag een leuke gebeurtenis te wachten.


‘Iedere belangstellende, jong of oud, is daarbij van harte welkom’, benadrukt de werkgroep.




EERDSE KRANT - 10 november 2016


Eerde Grenzeloos


De burgemeesters van Veghel, Schijndel en Sint-Oedenrode onthulde zondagmiddag een informatiebord met de geschiedenis van Eerde. Daarop te zien hoe vijftig jaar geleden de gemeentegrenzen liepen en markante gebouwen die het dorp hebben gestaan of nog staan.


Vanaf 1 januari ressorteren Eerde en haar buitengebied niet meer onder drie gemeenten, maar onder één nieuwe gemeente: Meierijstad. Omdat het dit jaar precies vijftig jaar geleden is dat er een grenscorrectie plaatsvond, was dit aanleiding voor de werkgroep Eerdelogie om hierbij stil te staan en iets tastbaars achter te laten in het dorp, in de vorm van een infobord. Naast het informatiebord met daarop aangegeven de gemeentegrenzen tot 1966 en markante gebouwen die het dorp hebben gestaan of nog staan, zijn dat ook een vijftal attentietegels. Deze worden in de loop van volgend jaar neergelegd.

 

De werkgroep Eerdelogie is vanaf februari bezig geweest met de voorbereiding op deze bijzondere gebeurtenis, genaamd Eerde Grenzeloos. Het is zo goed als zeker de laatste keer dat de drie burgemeesters te zien zijn in ons dorp. Burgemeester Peter Maas, van Sint-Oedenrode, Jetty Eugster van Schijndel en Marcel Fränzel vertrokken ieder op de elfde slag van elfuur vanuit hun eigen ‘gemeentegrond van voor 1966’, voorafgaand door het gilde uit hun gemeente, naar het kerkplein in Eerde. Na een kort woordje door voorzitter Frans Zegers van de dorpsraad Eerde onthulde ze gezamenlijk onder grote publieke belangstelling het infobord. Daarna volgde een reveille vanuit de kerktoren door vier trompettisten en aansluitend een vendelhulde.


Daarna werd het programma voortgezet in de St. Antoniuskerk waar historicus Martien van Asseldonk uit Zijtaart uitleg gaf over de grenzenkwestie door de eeuwen heen. Huizen werden bijvoorbeeld afgebroken om aan de overkant een nieuwe te bouwen, puur vanwege de belastingen die moesten worden betaald bij de ene gemeente hoger lagen dan bij de andere. Eerde ligt precies tussen de drie plaatsen in, maar ligt in afstand Sint-Oedenrode verder weg dan Veghel? Daarover verschillen de meningen. Maar omdat de gilde van Veghel ietsjes later arriveerde op het kerkplein dan die uit Rooi, grapte Van Asseldonk dat Veghel wellicht iets verder van Eerde af ligt dan Sint-Oedenrode.

 

Ook Eerdenaar Erwin Janssen belichtte de geschiedenis van Eerde. Zo kwam hij een uitspraak tegen van Ben van Dam. Die zei in 1961 dat het beter was om Veghel, Schijndel en Sint-Oedenrode samen te voegen, dit naar aanleiding van de vele conflicten die hebben plaatsgevonden door de buurgemeentes. Wat hem betreft zou hij Van Dam postuum die eer toe willen schrijven met zijn vooruitziende blik. Ook hij kwam nog even terug op de ligging van het met ruim 1300 inwoners tellende dorpje in de nieuw te vormen gemeente op 1 januari. ‘Met recht is Eerde het centrum van Meierijstad.’ Een applaus klonk door het kerkgebouw. Want al is door de eeuwen heen het dorp al vaker onderdeel geweest van burenruzies, die moeten nu toch echt tot het verleden gaan behoren en kan het dorp zich gaan manifesteren dat de naam recht aan doet die het nu uitdraagt: het centrum van een prachtige nieuwe gemeente!

 

Naast de informatie gedeeltes zorgden koor Cantado met zang, Muziekvereniging EDB met muziek en Dansrijk met dans voor een mooie afwisseling. Burgemeester Maas van Sint-Oedenrode verraste op het einde nog het dorp door het voormalige, authentieke, plaatsnaambord ‘Eerde, gemeente Sint-Oedenrode’ aan de Eerdse gemeenschap terug te geven.




EERDSE KRANT - 17 november 2016


Verkiezingsdebat in het hart van Meierijstad


De verkiezingskoorts is stijgende, zeker bij de partijen zelf. De debatmogelijkheden vliegen je namelijk dezer dagen om de oren. Dinsdagavond was een opvallende tussen al die andere: een debatavond georganiseerd door de tien dorpsraden. Want, zo laten ze horen, de belangen naast de drie grote kernen dienen ook voldoende aandacht te krijgen in de nieuwe gemeente Meierijstad.


In aanloop naar de verkiezingen van de eerste gemeenteraad van Meierijstad staken de tien dorpsraden van Boerdonk, Boskant, Erp, Keldonk, Mariaheide, Nijnsel, Olland, Wijbosch, Zijtaart en Eerde de koppen bij elkaar en nodigde ze de lijsttrekkers van de negen partijen uit daarover te debatteren. Plaats van handeling: in het hart van Meierijstad, hier in Eerde dus!


Onder leiding van Twan van den Brand kregen de negen lijsttrekkers (vijf komen uit het Schijndelse, twee uit het Veghelse en twee uit het Rooise) drie stellingen voorgeschoteld. Als om klokslag 20:00 uur de avond wordt geopend is gemeenschapshuis De Brink goed gevuld met belangstellenden. De campagneleiders hebben daarvoor al gezorgd dat de tafels vol liggen met flyers en talloze banners aan de zijkanten van het podium verdringen elkaar, alles in het teken om de kiezer, die op woensdag 23 november mag gaan stemmen, duidelijk te maken op welke partij ze dat moeten doen.

 

Maar kunnen ze de kiezer ook door woorden overtuigen? Door de gekozen opzet (ze konden reageren op de stellingen in groepjes van drie) hadden de lijsttrekkers voldoende ruimte om hun standpunten te vertellen. De eerste stelling was meteen de rode draad van de avond. Die luidde: in de eerste raadsperiode wordt alleen in de kerkdorpen gebouwd? Het voorbeeld uit Olland kwam ter tafel waar in de laatste tien jaar slechts acht huizen zijn gebouwd. De ene partij vindt dat er eerst in de grote kernen de lege plekken moeten worden volgebouwd, de ander vindt dat de kleine kernen geen voorrang moeten krijgen en weer andere bleven op de vlakte. Ook de andere twee stellingen, ‘burgerparticipatie is niet vanzelfsprekend?’ en ‘(sport)voorzieningen zijn onbetaalbaar in Meierijstad?’ leverde voldoende gesprekstof op. Bij de laatste stelling kwamen de verschillen wat bijvoorbeeld voetbalclubs in de drie gemeentes nu moeten betalen duidelijk naar voren. Sommige clubs betalen nu driemaal zoveel huur voor een veld dan verenigingen bij de buurgemeente. Het woord ‘harmonisatie’ viel dan ook geregeld en zal in de komende raadsperiode dan ook veelvuldig onderwerp van gespek zijn.

 

Voorzitter Frans Zegers van onze dorpsraad sloot de avond af met te zeggen dat de kleine kernen een front moeten vormen, echter niet door zich af te zetten tegen Veghel, Sint-Oedenrode en Schijndel, en het recht hebben om gehoord te worden. Om dit te onderbouwen kwam ‘de gastheer van dit debat’ met de volgende cijfers: bijna 15.000 kiezers van de in totaal 63.000 stemgerechtigden woont in een van die tien kleine kernen in de nieuw te vormen gemeente.




EERDSE KRANT - 24 november 2016


Kinderfeestje


Kinderfeestjes, je hebt ze in alle soorten en maten. Discozwemmen, speurtocht in de bossen, skaten, dropping, naar een speelparadijs. Maar als boef verkleed gaan en mogen inbreken in een echt huis, om dan (eigen schuld dikke bult) achterna te worden gezeten door een echte politieman die je dan in de boeien slaat, is wel heel bijzonder.


Dit alles gebeurde zaterdagavond op het kinderfeestje van Marit van de Donk en Mel van Berkmortel. Hun klasgenootjes van groep 8 mochten die avond eventjes voor inbreker spelen. En onze eigen ‘bromsnor van het dorp’, Joep van Rozendaal, moest de ‘inbrekers’ op heterdaad betrappen. Superleuk natuurlijk!




EERDSE KRANT - 1 december 2016


‘Eerde’ niet vertegenwoordigt in nieuwe gemeenteraad!


Herindelingsverkiezingen Meierijstad


De herindelingsverkiezingen voor de nieuwe gemeente Meierijstad, die op 1 januari een feit is, is in meerdere opzichten historisch te noemen. Wat te denken van de uitslag bijvoorbeeld!

 

De algemene verwachtingen vooraf, volgers de kenners dan, waren dat Team Meierijstad (een fusie van zes lokalen partijen uit de drie gemeentes) en CDA Meierijstad de meeste stemmen zouden gaan halen. Acht, negen zetels op een totaal van vijfendertig zou tot de mogelijkheden moeten behoren. Dat ze de grootste partijen zouden gaan worden werd al vlug duidelijk op de uitslagenavond in ’t Spectrum in Schijndel (foto). Daar was de politiek uit Veghel, Sint-Oedenrode en Schijndel bij elkaar gekomen om live mee te maken wie aan de haal zou gaan met de eerste zetels in die nieuwe gemeente.


Vanaf het moment dat de eerste uitslagen binnendruppelden steken de ‘groene en gele balken’ op het grote uitslagenscherm het verst omhoog. En dat bleef zo de hele avond. In eerste instantie was het een nek aan nek race, maar naarmate de uitslagen van meerdere stembureaus bekend werden was er een duidelijk winnaar te noteren: Team Meierijstad! Een groot gejuich klonk dan ook door het goedgevulde Schijndelse cultureel centrum, met lijstrekker Eus Witlox voorop natuurlijk, toen de voorlopige (en inmiddels definitieve) eindstand bekend werd gemaakt. Team werd de grote winnaar van deze herindelingsverkiezingen met elf zetels. Het CDA werd goede tweede met negen zetels. Maar de kloof met de andere partijen is immens te noemen, met name de ook landelijke opperende partijen SP, VVD en PvdA. Ze scoorden opvallend slecht. SP Meierijstad en VVD Meierijstad behaalden ieder drie zetels en PvdA Meierijstad moet met twee zetels genoegen nemen. Verder haalden D66 Meierijstad en Gemeentebelang Meierijstad ieder een zetel en kunnen in ieder geval hun stem laten horen in de raad. Lijst Blanco en Hart voor Schijndel mogen met respectievelijk twee en drie zetels ook tot de winnaars worden gerekend. Wie weet zit er voor hen nog meer in het vat?


Eén landelijk kopstuk, te weten Sybrand Buma, komt ook even langs. Hij heeft uiteindelijk geen reden tot klagen, want hij ziet ‘zijn’ CDA het goed doen. Breed lachend schudt hij vele, vooral ‘groene’ handjes, maakt praatjes of neemt alle tijd voor een interview of voor op de foto te gaan. Martien de Greef (‘getrouwd met een Eerdse’) is op deze avond als belangstellende aanwezig en kan zo in een shot worden gevangen met Buma. Wellicht kan hij over een paar maanden zeggen dat hij samen met de premier van Nederland op de foto staat! Leuk voor in zijn plakboek.

 

Ook zichtbaar genieten zien we de drie burgemeesters. Jetty Eugster van Schijndel was eventjes bang over een lage opkomst, die uiteindelijk iets boven de 40% zal zijn, maar roemt toch de vele stemmers die van hun recht hebben gebruik gemaakt. Collega Peter Maas van Sint-Oedenrode blijkt een goede voorspeller te zijn, want hij voorzag al aan het begin van de avond dat Team Meierijstad en CDA de grootste partijen zouden gaan worden. Waarnemend burgemeester Marcel Fränzel van Veghel verklapte dat hij samen met de wethouders een poultje had opgezet wie er zou gaan winnen. De inzet: een bos bloemen of een flesje wijn. Ook hij voorzag aan het begin van de avond een tweestrijd tussen Team en het CDA, dus wie weet kan hij binnenkort genieten van een goed glas wijn?

 

Na de bekendmaking van de uitslag, kort voor middernacht, tekenen we bij de aanwezige Eerdse kandidaat-raadsleden uiteenlopende reacties op. Frank-Jan van Zutven, stond op plek vijf van de VVD, had vooraf goede hoop om in de raad te komen. “Het valt tegen, maar drie zetels. Ik kom niet in de raad. Het verschil is heel groot met Team en het CDA”, reageert hij zichtbaar teleurgesteld.

 

Een tegenovergestelde reactie bij Geert van de Ven, hij zit dan ook in het winnende kamp, Team Meierijstad. “In een klap de grootste!”, zegt hij euforisch. Ook aan Joke Steenbakkers is duidelijk te zien dat haar partij de grote winnaars zijn van deze verkiezingen. Dolenthousiast: “Super. Nu hard aan het werk!” Moniek van de Meerakker van Gemeentebelang is tevreden. “Met slechts negen personen op de lijst hebben we het goed gedaan. Ik ga nu nadenken ofdat ik in een commissie ga plaatsnemen om over vijf jaar het weer te proberen.” En weg is ze, de volgende ochtend wordt ze om negen uur weer verwacht om in de schoolbanken te zitten.

 

Ook Jimmy van Riel maakt het niet laat, want ook hij moet de volgende ochtend weer vroeg naar school. Zijn reactie op het tegenvallende resultaat van zijn partij, is zonder discussie de quote van de dag: “Ik ben toch nog tevreden met twee zetels voor de PvdA, het hadden er ook één kunnen zijn!” Ook Jimmy geeft aan in de politiek actief te blijven en wil ook commissiewerk gaan doen.

 

Als laatste een reactie van Bertus van Berkel. “Ik ben heel blij en dank iedereen die op het CDA of op mij heeft gestemd. Het is voor ons een mooie, maar tegelijkertijd ook een verrassende uitslag met zo’n grote verschillen. Of ik in de raad kom is nog afwachten.”

 

En dat wachten duurde tot vrijdag, op die dag werd de definitieve uitslag en het aantal stemmen die de kandidaat-raadsleden hebben gekregen bekendgemaakt. En voor ‘Eerde’ betekende dat geen goed nieuws, want geen enkel raadslid uit ons dorp zal op ‘1 januari’ op een van de vijfendertig stoelen in de raadszaal in Sint-Oedenrode mogen plaatsnemen.




EERDSE KRANT - 1 december 2016


Eerdenaar Erik van de Ven speelt rol in De ondergrondse vergeet niet


Buitengebied Eerde decor filmopnames


Een filmploeg streek zaterdag neer in het buitengebied van Eerde. Er werden opnames gemaakt voor de speel- en documentairefilm De ondergrondse vergeet niet. De première staat gepland in november 2017. Een van de rollen is weggelegd voor Erik van de Ven.


Stichting Regio filmproducties, een groep gedreven vrijwillige filmmakers, tekent voor de productie welke zaterdag haar derde draaidag had. Eerder werd er al in Berlicum en Den Dungen opnames gemaakt, deze zaterdag op verschillende plekken op de Vlagheide. Zo werd er op de MOB-complexen ‘noord en zuid’ geschoten, bij de kruising Bergweg-Vlagheide en bij de compostering van Den Ouden.

 

Daar is rond het middaguur de filmset neergestreken. Tientallen auto’s en een heuse regiewagen staan geparkeerd bij de kruising Dakotaweg en Vlagheide. Eén auto zien we wel bewegen. Telkens op en neer rijdend, komende vanaf de Vlagheideberg. Het is een zwarte Citroen Traction Avant, die heeft een hoofdrol in de scène die wordt opgenomen. Een spectaculaire en niet geheel zonder gevaar, want de auto zal met grote snelheid kort langs een fietsster rijden die daardoor ten val moet komen. Uiteraard wordt er eerst een paar keer geoefend en net op het moment dat het naar wens is voor spelregisseur Rick Hooiberg om het vast te gaan leggen, zit ineens alles tegen. Een drone die wordt gebruikt voor luchtopnames valt plots uit de lucht. Het duurt eventjes voor die weer operatief is. Dan verschijnen er weer auto’s op de achtergrond als men op het punt staat om te beginnen of de camera al loopt. De scène wordt op de openbare weg gefilmd, dus daar heb je mee te maken. Dan komt de auto een keer te laat voorbij of… wordt er te hard gefietst? Dan gaat dit of dat niet goed, kortom: de regisseur wordt tot wanhoop gedreven en gaat er dan maar even bij zitten om een sigaretje te roken.


“Welkom in de wereld van de film”, geeft Erik van de Ven aan. “Het is wachten, wachten, een paar seconden of minuten draaien, en dan weer wachten, wachten en nog eens wachten! Het is heel anders dan toneel, daar is alles op een locatie en gaat het veel sneller”, zegt de Eerdenaar, van huis uit een toneelspeler maar nu voor het eerst in een film meespelend. Hij werd gecast en speelt in het eerste gedeelte van de film de rol van Wim Noorduijn. “Een verzetsstrijder die samen met zijn vader André en hoofd van het verzet Koos Brok ‘iets’ heeft gedaan.”


Eigenlijk zou Eric niet aanwezig zijn op deze draaidag, maar omdat het de week ervoor bar slecht weer was zijn een paar scenes verplaatst naar deze dag. Niet erg, zou je denken, want hij woont toch ‘om de hoek’? Maar wat doe je als je net een vriendenweekend hebt, in Eys bij Maastricht? “Uuh, geen keus. Ik ben vanmorgen iets na zessen in de auto gestapt om hier op tijd aanwezig te kunnen zijn! De planning was om rond drie uur weer terug te zijn, maar dat ga ik waarschijnlijk niet halen”, lacht hij met gevoel voor understatement.

 

Ondertussen heeft meneer de regisseur zijn sigaretje op en gaat vol nieuwe energie weer aan het werk. Alles doet het intussen weer, dus: ‘Ennn… actie!’

 

“De film wordt gefinancierd doormiddel van crowdfunding en bestaat uit twee delen: deel een speelt zich af op het einde van de oorlog, het tweede gedeelte negentien jaar later. Het eerste gedeelte is financieel rond, voor het tweede gedeelte hebben we nog geld nodig”, grijpt pr-man Herman Kalfsterman zijn kans schoon om mogelijke financiers over de streep te trekken. “Interesse? Ga dan naar www.voordekunst.nl/projecten/5044, daarop staat alle informatie.”

 

Aan het enthousiasme, de passie en de inzet van ruim honderd (!) mensen zal het niet aan liggen om deze productie te doen slagen. Hopelijk ook niet aan financiële middelen, zodat het beroemde Engelse woord die een regisseur meestal gebruikt na een scène niet werkelijkheid worden.




EERDSE KRANT - 15 december 2016


Start realisatie Pastorietuin!


Wat hebben Jan Gasseling, Aldwin van Hooft, Bernard Mobers, Daan van Rozendaal (ontbreekt op de foto), Geert van de Ven, Mark Verhagen en Kees Verouden gemeen? Ze vormen samen de werkgroep die het terrein, waar eerst het Drie Ghemalen-gebouw stond, een ander ‘gezicht’ gaat geven.

 

Zaterdag wordt de officiële aftrap gegeven en kan na jaren van plannen maken en overleg (de werkgroep is ruim vier jaar geleden opgericht) een begin worden gemaakt met hét hart in het hart van Meierijstad, die ze de naam ‘Pastorietuin’ hebben gegeven. Het gebied, naast de kerk gelegen met de twee grote monumentale beukenbomen als blikvangers op de achtergrond, krijgt een prachtige invulling waar Eerde trots op mag zijn. Er komen snelle en langzame fiets- en wandelpaden, bankjes en speelmogelijkheden voor kleine kinderen. Verder zal er veel groen te vinden zijn, een dierenweide en natuurlijke verhogingen. De plek waar de pastorie vroeger stond zal gemarkeerd worden.

 

‘Het is een project voor en door Eerdenaren’, benadrukt de werkgroep. ‘We kunnen alle hulp gebruiken om er een mooi ‘hart’ van te maken. Bedrijven mogen zich melden bij een van de werkgroepleden, evenals mensen die een bijdrage willen leveren.’

De gemeente reageerde positief op het initiatief en kende een eenmalige (start)subsidie van 32.000 euro toe. ‘Het plan is een goed voorbeeld van zelfsturing. Dit initiatief sluit goed aan bij het burgerparticipatiebeleid van de gemeente. Door de realisatie van het park worden nieuwe ruimtes om te ontmoeten, spelen en ontspannen in Eerde gecreëerd; het draagt bij aan de leefbaarheid in het dorp’, aldus wethouder Annemieke van de Ven.


De wethouder zal om 11:00 uur het startsein geven. De werkgroep nodigt iedereen uit om hierbij aanwezig te zijn. Er zal dan ook een toelichting worden gegeven op het plan.




EERDSE KRANT - 22 december 2016


Startsein realisatie Pastorietuin


Met het onthullen van een naambordje door wethouder Annemieke van de Ven en het uitpakken van een cadeau (een bankje), geschonken door KBO Eerde, werd zaterdagochtend het officiële startsein gegeven voor de realisatie van het nieuwe (groene) hart van Eerde: de Pastorietuin.


‘Een plek waar vanaf nu iedereen van kan genieten. Een plek die symbool staat voor spelen, ontmoeten en ontspannen’, gaf voorzitter Mark Verhagen namens de werkgroep Pastorietuin aan in zijn woordje vooraf. Ook wethouder Annemieke van de Ven sprak alleen maar lovende woorden over dit initiatief. Zij was, nadat de werkgroep het plan had gepresenteerd bij de gemeente, meteen enthousiast. ‘Het is een goed voorbeeld van burgerparticipatie waar we als gemeente heel trots op zijn.’ Ze deed zelfs de belofte aan de werkgroep om een dag mee te komen helpen: ‘Snoeien of spaaien, altijd goed.’ Vervolgens onthulde ze, staande op een keukentrapje en onder luid applaus van genodigden en belangstellenden een mooi en chique naambordje met daarop de naam van het terrein zoals we die voortaan gaan noemen: De Pastorietuin!

 

Maar er was meer, want naast het naambord stond een cadeau. Een cadeau geschonken door KBO Eerde. Voorzitter Karel van Doorn van de KBO lichtte de gift toe. ‘Het idee is ontstaan om een bankje te geven aan het toen nog geheten Drie Ghemalen-terrein, inmiddels dus De Pastorietuin geheten. Tijdens de kerstmarkt in gemeenschapshuis De Brink, op 12 december vorig jaar, hebben we samen besloten om van de winst van de kerststukjes en kerstkaarten een bankje te laten maken. Om eerlijk te zijn, was toen al onze verwachting dat er naast de jeugd, de ouderen wel het meeste gebruik van zullen maken. Het zelf maken was geen optie, daarom hebben we een KBO-lid gevraagd die er meer verstand van heeft, namelijk Theo van der Burgt. Ik was amper uitgesproken of Theo zat al in zijn busje om rond te kijken welk en wat voor soort bankje het moest worden. We zijn zelfs helemaal naar Heeswijk gereden, omdat hij er daar ook wist te staan’, lacht Karel. ‘Toen we over Wijbosch naar huis reden stelde Theo voor om meteen naar Houthandel Van Wanrooij te gaan om het hout alvast op te halen; misschien kunnen we nog een beetje korting krijgen? Ik ken hem goed. En jawel, we kregen 15% korting, maar dan moesten we wel zijn naam vermelden. Bij deze dus!’ Karel vermelde ook nog dat het mooie bankje al vrij vlug klaar was en bijna een jaar bij Theo in de garage heeft gestaan. En hij voegde er ook nog aan toe dat de werkgroep een beroep kan doen op KBO Eerde als ze vrijwilligers nodig hebben. Door de grote rode strik die om het cadeau heen zat af te halen, werd het bankje ‘onthuld’. Ook nu weer klonk er een applaus en werd spontaan het bankje meteen uitgeprobeerd door de wethouder en de voorzitter van KBO Eerde (foto hieronder)!

 

Daarna kregen de aanwezigen een rondleiding en informatie over het gebied. De mouwen kunnen worden opgestroopt, want de werkzaamheden, die gefaseerd zullen worden uitgevoerd, kunnen beginnen!




EERDSE KRANT - 22 december 2016


Tweeluik: De dood en dromen


Twee verhalen die met ‘het leven’ te maken hebben. Ze gaan over ‘de dood’ en ‘dromen’.


Ze zijn met z’n vijven, vier zijn de tachtig al gepasseerd. Ze zijn acoliet in onze kerk: Harrie van Berkel, Frans van Berkel, Rien van der Pas, Arie van den Oever (ontbreekt op de foto) en Jan Vissers. Hun taak is om tijdens de uitvaartmis de overledene op een waardige manier afscheid te laten nemen.


Een acoliet is een oudere (16 jaar of ouder) misdienaar. Deze krijgt een tijdelijke aanstelling tot het vervulling van taken bij liturgische handelingen. Deze aanstelling ontvangt men van de voorganger.

 

Harrie is in Eerde het aanspreekpunt van de groep acolieten. Als iemand is overleden en er is een uitvaartmis in de Eerdse kerk dan krijgt hij een telefoontje van het parochiebestuur. Er zijn telkens drie acolieten nodig, die om toerbeurt door Harrie worden gevraagd. “Eenmaal hebben we het met z’n tweeën gedaan, daar een iemand ziek werd en de beide ‘reserves’ ook niet konden. Maar dat was een uitzondering, in al die jaren dat ik het nu doen is dat maar een keer voorgekomen”, aldus Harrie.


Zijn broer Frans is van de vijf de meest ervarene, hij is al twintig jaar acoliet. Harrie is dat al vijftien jaar, net als Arie en Rien en Jan zijn nu zo’n dertien jaar actief om de voorganger te assisteren tijdens een uitvaart. Harrie: “Jan en Rien zijn tegelijkertijd bij de groep gekomen. Als Jan het doet, dan doe ik het ook, zei Rien tegen me. Gelukkig zei Jan ja, want het valt niet mee om mensen te krijgen die dit willen doen.”

 

De vijf sommen wat namen op die in het verleden deze taak hebben vervuld. Frans Bekkers, Piet van Houtum, Jan van der Linden, Bert Steenbakkers, Bert van Wanrooij, Jan Vissers, Johan van den Oever, en Antoon van Berkel. Opvallend is, of eigenlijk ook weer niet, dat de vader van Arie (Johan van den Oever) en van Harrie en Frans (Antoon van Berkel) ook acoliet zijn geweest. Op Rien na zijn ze vroeger ook allemaal misdienaar geweest.

 

“Maar de band met de kerk is niet meer zoals vroeger, vandaar dat we die reden het meeste horen als we iemand vragen ofdat hij interesse heeft. Ook sta je in de ‘picture’, dat wil ook niet iedereen”, zeggen ze. Is acoliet een uitstervend ‘beroep’? Harrie: “Dat kun je zeggen. Steeds meer mensen, vooral jongeren, kiezen ervoor om gecremeerd te worden en zodoende komt de kerk niet meer in beeld.” Toch is hij weer zoekende, want Jan heeft onlangs aangegeven wegens gezondheidsredenen te stoppen.

 

Dan komt het onderwerp ‘emotie’ ter tafel. Hun ogen worden vochtig als ze het er over hebben. “Er zit wel degelijk verschil in ofdat de overledene heel oud is, of bijvoorbeeld heel jong. Ook de pastors zelf geven dat aan. Kleine kinderen, jonge mensen, familie of iemand die je zeer goed kent, dan moet je sterk in je schoenen staan”, zegt Rien. “Maar in de loop van de jaren kun je je daarvan afsluiten, je leert dat ook”, vult Frans aan. “Op het priesterkoor zitten we daarom ook een beetje gedraaid zodat we niet recht de kerk in kunnen kijken”, merkt Arie ook nog op.


Ook de acolieten gaan met de tijd mee, de superplie en toog in die vale witte kleur is ingeruild voor een net zwart pak. “Op vele plekken zie je dat die oude togen hebben plaatsgemaakt voor iets beters. Het ziet er ook niet meer uit”, zeggen ze allemaal in koor. Rien heeft nog een leuke anekdote over de toog. “Tijdens de communie bij een uitvaart kwam ik terug van het koor en onderweg schoot de knoop van het koord los. Het koord zit een paar keer om je middel gedraaid en die liet dus los. Ik liep dus zonder het te merken door het gangpad met een stuk koord achter me dat over de grond sleepte. Koster Marietje van den Berg moet er nu nog hartelijk om lachen.”


In al die jaren hebben ze al vele pastors en voorgangers meegemaakt die ook allemaal hun eigen gewoontes hadden of hebben. “We zijn ongeveer een kwartier voor de uitvaartdienst in de sacristie aanwezig waar we dan kort overleg hebben met de voorganger. De een doet het zo, de ander zo. Maar door zeg maar onze ervaringen die we inmiddels hebben, weten we ons telkens aan te passen. We kunnen met elke voorganger werken.” Ondanks hun (op een na) hogere leeftijden zijn ze dus nog heel flexibel.  Gemiddeld zijn er zo’n negen uitvaarten per jaar die plaatsvinden in de Eerdse kerk.


Tijdens een dienst hebben ze allemaal hun eigen taak. Arie: “Nadat we een seintje hebben gekregen van iemand van de uitvaartonderneming gaan we de overledene ophalen die achter in de kerk staat. Twee dragen een flambouwen kruis, eentje loopt mee met de wijwater-emmer met borstel. Tijdens de dienst assisteren we met de Heilige Communie, na die is afgelopen gaan we samen met de voorganger voorop om de overledene naar zijn of haar laatste rustplaats te brengen.” “Door weer en wind”, vult Jan aan. “Ik kan me nog herinneren dat mijn jas helemaal onder het kaarsvet zat, zo stormde het op de begraafplaats. Brandspiritus en een goede wasbeurt herstelde alles weer in zijn oorspronkelijke staat.” Frans: “Maar de waardering die wij krijgen is enorm, en dat doet ons goed.”


Het is puur vrijwilligerswerk, geven ze aan. Of toch niet? “Als beloning krijgen we na elke uitvaartdienst een Mars van de koster, die zal ik dan ook het meeste gaan missen”, lacht Jan over zijn stoppen. Verder zitten de heren, noem het opvallend, nooit bij elkaar aan tafel om bijvoorbeeld te evalueren. “Nee, meestal is het na afloop heel kort van: ‘het was druk’, ‘het was niet druk’, ‘of het was koud’, en dan gaat iedereen naar huis.” Dit interview is in dat opzichte uniek te noemen, nu zitten ze wel samen aan één tafel en horen we tussendoor ook een soort van nabespreking!


   

Om één redenen hoeft niet geëvalueerd te worden, daar zijn ze het roerend met elkaar over eens. “Het is heel simpel: onze taak is om tijdens de uitvaartmis de overledene op een waardige manier afscheid te laten nemen. Want het hoort nu eenmaal bij het leven; de dood.”



Zijn eerste auto was een Fiat 127. Koste 250 gulden. Maar de toen nog jonge Boy Ramsai had een droom: ooit eigenaar te zijn van een Rolls-Royce. Op zijn veertigste verjaardag kocht hij zijn eerste Bentley, ook geen speelgoedautootje. Begin dit jaar zag hij Abraham en… kwam die droom uit. Want wat deed de Eerdenaar zichzelf cadeau? Juist, een Rolls-Royce!

 

’s Morgens aan het ontbijt op zijn vijftigste verjaardag verraste hij zijn gezin. “Vandaag gaat mijn droom in vervulling, want ik kan zometeen in Eindhoven mijn eerste Rolls gaan ophalen!” Zijn zonen gingen mee en het eerste wat Boy kon uitbrengen toen hij de ‘sleutel’ kreeg overhandigd en plaats nam achter het stuur was: What the f*ck! Een niet meer dan logische reactie, want alleen al de buitenkant is in-druk-wek-kend. Waar te beginnen? Boy wijst de voorkant aan. Die imposante grill. Als je die in je binnenspiegel ziet opdoemen, dan doet dat iets met je. Althans, bij de ware autoliefhebber. En dat is Boy zeer zeker, hij is gek van met name Engelse auto’s. Boven die grille het ultieme bewijs dat je te maken hebt met een Rolls-Royce: als je de auto start komt het beeldje Spirit of Ecstacy tevoorschijn, de mascotte die sinds 1911 elke Rolls-Royce siert.

 

“Ondanks zijn afmetingen, bijna twee meter breed en ruim vijf meter lang, oogt de auto heel sportief”, vindt Boy. “Ook de kleurstelling vind ik prachtig, dat donkerblauwe met het grijs, heel chique.” Verder vallen de enorme mooie supergrote wielen op, maat 21 inch, en de twee verchroomde uitlaten aan de achterzijde. De vorm alleen al verraadt dat we hier niet te maken hebben met een of andere kleine zakjapanner. Dan is het tijd om naar binnen te stappen. Maar… zit de klink van het portier niet verkeerd? Die zit namelijk niet aan de rechterzijde, maar links! Dat heeft een reden, want het portier gaat niet wat voor ons normaal is rechts open, maar aan de linkerkant! Tegendraads dus. Dat is even wennen, maar voor Boy is het intussen de normaalste zaak van de wereld geworden.

 

Als je dan bent ingestapt, dan komt de volgende verwondering. Want een druk op een knopje, geplaatst bij de buitenspiegel, zorgt ervoor dat het portier zelf sluit. Nice! En het sluiten van een Rolls-Royce-portier klinkt hetzelfde als, ja, als wat? Het sluiten van de kluisdeur van de Nederlandsche Bank komt wellicht nog het dichtste in de buurt. Zó massief, zó imposant, zó veel kwaliteit herbergt zich in deze auto. “Dit is wat mij betreft dé absolute top op autogebied”, zegt Boy als hij instapt en plaatsneemt op de verwarmde bestuurdersstoel. “Méér heb je niet, beter is er ook niet. Alle denkbare luxe en comfort zit in deze met de hand gemaakte auto. Maar ik heb hem nu bijna een jaar en hoe gek het ook klinkt, alles gaat wennen. Want het principe is hetzelfde als bij ieder andere auto: hij brengt je van A naar B.” En dat doet deze auto voor Boy ook. Natuurlijk gebruikt hij de Rolls voor woon-werkverkeer, maar hij rijdt er evengoed mee naar de supermarkt. “De meeste van zo’n soort auto’s komen niet vaak buiten, rijden maar een paar duizend kilometer per jaar, of alleen als de zon schijnt. Maar ik rijd er overal mee naartoe, weer of geen weer”, laat ook de tellerstand zien. “De teller staat nu al op ruim 33.000 kilometer, en het jaar is nog niet om.”


En dan; we gaan een stukje rijden! Nog een keer: we gáán een stukje rijden! Met een druk op een knop, sleutels zijn verleden tijd, horen we de V12 met ruim 600 (!) pk en zijn acht versnellingen opstarten. Maar je moet wel goed luisteren, want de motor is bijna niet te horen. Nog aan het bijkomen van het prachtige zwarte interieur met het vele chroom en leder én met een sterrenhemel boven je hoofd, zetten we eerst koers richting de wasserette. Ook exclusieve auto’s worden vies en hebben zo nu en dan een wasbeurtje nodig. Dan komt meteen de ware klasse van deze auto bovendrijven. Uw redacteur beschrijft het weggedrag als ‘zweven’, maar Boy geeft een andere, betere benaming: glijden. Het is inderdaad alsof je met een slee door de sneeuw glijdt, die beleving onderga je als je rijdt in de Rolls.


 

De auto trekt (natúúrlijk) veel bekijks onderweg. Een BMW-rijder heeft even geen oog voor het andere verkeer als hij bij de rotonde bij de Wok even ‘moet wachten’ en met zijn neus tegen het raam zit geplakt. “Ik zie dat nu niet meer, let daar ook niet meer op”, lacht Boy. “Eerst wel natuurlijk. Leuk allemaal. Onderweg steken vele mensen een duimpje op of als-ie ergens geparkeerd staat trekt hij veel bekijks.” De auto is een attractie.


Bij de wasserette aangekomen ook alleen maar verbaasde en lachende gezichten. Boy moet zich als een barman in een resort op een tropisch eiland voelen, die heeft ook alleen maar blijde en goedgemutste mensen voor zich. Niet alleen de buitenkant, ook het interieur krijgt een poetsbeurt en daardoor zijn beide portieren geopend. We zien een meisje komen aanlopen die dit samen met een aantal collega’s gaat doen. Vlakbij de auto aangekomen stopt ze plots en kijkt ze naar de geopende deuren alsof ze water ziet branden. Je ziet haar denken: ‘Huh, dit klopt niet?’. Na de verbazing en wat gegiechel gaat ze, ietwat van slag, aan de slag. Een collega van haar laat desgevraagd weten dat hij het spannend vindt om zo’n auto te poetsen. ‘Bij een oud Opeltje vol met krassen valt een nieuw krasje niet op, bij wijze van spreken dan. Maar bij deze wel’, vertelt hij met een brede glimlach en een geldgebaar met duim en wijsvinger makend.

   

Na nog een stukje snelweg (invoegen, inhalen: het accelereren is fenomenaal) waar je ervaart waartoe deze ruim 2500 kilogram wegende auto tot allemaal in staat is, zet de Rolls weer koers naar huis. “Deze auto rijd ik niet als een racemonster. Ik hoef niet bij elk stoplicht als eerste weg te zijn, al zullen er weinig zijn die ruim binnen de vijf seconden de honderd al aantikken”, geeft Boy fijntjes nog even aan bij het oprijden van zijn oprit.

 

Bij het uitstappen zien we nóg een leuk detail - de auto zit er vol mee. Op de dorpels staat zijn naam ingegraveerd. Daar zal zeer waarschijnlijk geen andere naam komen te staan, want net als bij zijn andere auto’s geeft Boy aan ook deze auto tot in lengte der dagen te willen houden.


Zijn laatste gekochte auto is dus deze Rolls-Royce Wraith. Een kanon op wielen. Relativerend: “Ik was met mijn eerste auto net zo blij als toen ik deze kocht.”




EERDSE KRANT - 22 december 2016


Veghelsedijk: parkeer- of een veiligheidsprobleem?


Het doel was helder op de informatieavond van dorpsraad Wijbosch, vorige week woensdag in dorpscentrum De Schakel: het parkeerverkeer op de Veghelsedijk te verbeteren. Al tientallen jaren heeft het dorp een parkeerprobleem op de Veghelsedijk, en dan gaat het vooral om het eerste stuk komende vanaf de Eerdsebaan.

 

Voetbalvereniging WEC, dameskorfbalclub Celeritas en loopgroep Wijbosch zijn de ‘boosdoeners’. Doordeweeks op een aantal dagen en in het weekend trekken de sportverenigingen vele auto’s aan. Daar de parkeerplaats bij WEC niet groot is en de korfbalclub zelfs geen eigen parkeerplaats heeft, wordt vooral de Veghelsedijk gebruikt als parkeerplaats. Staat die ‘vol’, dan wordt er ook in de Rietstraat en de Biezenstraat volop geparkeerd.

 

De Schijndelse wethouder van verkeer Bart Claassen leidde de avond en was duidelijk wat hij ‘in zijn tasje naar huis wilde’: ‘We willen op deze avond nog geen oplossing maar het vaststellen van het probleem en het opstellen van een Plan van Aanpak. Een gedragen plan om zo te voorkomen dat we opnieuw in een valkuil stappen.’


Daarmee doelde hij op het initiatief van de dorpsraad van Wijbosch om een speelveld tegenover de korfbalvereniging half te verharden, om zo extra parkeerruimte te creëren, maar dit werd niet gedragen. Daardoor gaf de dorpsraad de opdracht terug aan de gemeente die nu zelf ‘de voorzittershamer’ heeft opgepakt. De gemeente komt met vier zogenaamde contactmomenten, waarvan vorige week de eerste was. Stapje voor stapje moet dat leiden tot een oplossing. “De nieuwe wethouder komt dus nog een paar keer naar hier om het gruwelijk samen eens te worden”, benadrukte Claassen ng maar eens. “De gemeente heeft 80.000 euro gereserveerd en de ambitie om nog voor de zomer het gerealiseerd te hebben.”

 

Er kwamen vele opmerkingen voorbij in deze drukbezochte bijeenkomst. Vanuit de zaal werd opgemerkt dat de gemeente ook zelf schuld heeft doordat ze twee verenigingen bij elkaar heeft gezet (later kwam ook de Loopgroep Wijbosch er nog bij) zonder parkeerplaatsen. Er werd aangedragen dat er nog nooit ongelukken zijn gebeurd, ‘maar moeten we daar op wachten’, was een tegenreactie. Niet alleen de genoemde straten rondom de sportparken kwam in beeld, wethouder Claassen trok het gebied groter om tot het vaststellen van het probleem te komen. Hij stelde daarbij ook de vraag ofdat het hier om een parkeer- of een veiligheidsprobleem gaat? Een combinatie, was een buurtbewoonster van mening.


Gelukkig viel er ook nog wat te lachen en zette sommige opmerkingen de positieve insteek van de wethouder kracht bij: ‘Van wie zijn al die auto’s? Je gaat sporten en komt met de auto?’ Wordt vervolgd dus in het nieuwe jaar.




EERDSE KRANT - 22 december 2016


Laatste activiteiten vormselwerkgroep


Het is een van de laatste activiteiten van de huidige vormselwerkgroep. Er rest nog alleen nog de Kerst-inn, want na het maken van kerststukjes afgelopen zaterdagmorgen stoppen Monic van Asseldonk, Eric Krol en Wendy van der Looij ermee.


“Wendy en ik hebben het zes jaar geleden overgenomen van Ria de Vries”, geeft Eric aan tijdens het op maat snijden van de oase, het steekschuim dat als ‘bodem’ dient in de mokken waar de kerststukjes in opgemaakt worden. “Vlak daarna kwam ook Monic erbij en hebben we een eigen programma in elkaar gezet. We hebben lichte Bijbelverhalen vertaalt naar het hedendaagse. Zelfs andere parochies zijn lovend over wat we het jaar rond allemaal voor de vormelingen organiseren. Na elke activiteit komen we dan even bij elkaar om te evalueren. Maar ondanks herhaalde oproepen om nieuwe mensen erbij te krijgen, wat niet gelukt is, zit er niets anders op dan te stoppen met de werkgroep omdat het team te klein wordt daar we volgend jaar nog met twee zijn.”

 

De kinderen merken echter niets van het stoppen van de drie. Met groot enthousiasme zijn ze deze morgen in het patronaatsgebouw druk in de weer om maar liefst drieënvijftig kerstukjes te maken voor Eerdenaren. Een grote hoop ‘groen’, takken van allerlei verschillende soorten struiken en bomen welke op de grond ligt, wordt vlug kleiner. De snoeitangen krijgen geen moment de gelegenheid om even uit te rusten. De lege tafels waarop de kerststukjes die klaar zijn op mogen worden neergezet, wordt voller en voller. Reden om het eerst bezorggroepje op pad te sturen. Want niet alleen in Eerde bezorgen de kinderen de stukjes zelf, er gaan ook kerststukjes naar Heeswijk-Dinther, Erp en Sint-Oedenrode.

 

Het einde van de ‘productie’ komt in zicht. De laatste blokken oase worden eerst ondergedompeld in water om vervolgens op maat te worden gesneden. “Dank aan alle mensen die een mok hebben afgegeven”, besluit de werkgroep nadat het laatste kerststukje, mede ook dankzij de hulp van een aantal ouders, op de ‘af-tafel’ wordt neergezet.





Naar boven




JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


21 september 2020

Verkoop Germamode/Buurtmiddag

Den Binnenhof

14:00 uur


24 september 2020

Dorpsraad Eerde -

Openbare vergadering 

De Brink Eerde

20:00 uur


26 september 2020

Eucharistieviering

Eerdse Kerk

19:00 uur


26, 27 en 28 september 2020

Toneelvereniging Eerde -

Boer Dumpt Vrouw

De Brink Eerde


28 september 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


6 oktober 2020

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier


12 oktober 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


23, 24 en 25 oktober 2020

Theaterkoor Stem -

Vlucht naar de Vrijheid

De Brink Eerde

Aanvang 20:00 uur

(23 en 24 oktober)

Aanvang 16:00 uur (25 oktober))


Eerdse KRANT

De Stelling

Eerdse KRANT

Archief

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Accepteren