Eerdse KRANT

Het nieuwsblad voor Eerde

Heeft u nieuws, een leuk verhaal of een onderwerp? Tip de redactie via: redactie@eerdsekrant.nl of 06 - 52280047 


Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2019 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 3 januari 2019


Nieuwjaarsspeech voorzitter Marc van Berkel: 'Eerde staat voor een tweesprong'


EOV-leden proosten op het nieuwe jaar! 


Inmiddels een jarenlange traditie: op nieuwjaarsdag komen Eerdse ondernemers bij elkaar tijdens de EOV-nieuwjaarsborrel om te proosten op het nieuwe (en zakelijke) jaar!


Zo ook dinsdag. Rond de klok van één uur komen de eerste leden van de Eerdse Ondernemers Vereniging (EOV) het Hooghuys binnen voor een gezellig samenzijn met een hapje en een drankje. Een uurtje later neemt Marc van Berkel het woord. De kersverse voorzitter doorloopt nog kort even het verenigingsjaar 2018. Voor wie geen winst had gemaakt, kon met Mark van de Meerakker gaan schatzoeken. Of: er werd ook nog flink gevochten, daarmee doelde hij op Daan van Rozendaal die als kickbokser de eer van Eerde hooghield tijdens de Fight Cancer Night in Boerdonk. Ook werden nieuwe leden welkom geheten.


Daarna, zo benadrukte de voorzitter, dat Eerde momenteel staat voor een tweesprong. Lokale ondernemers sluiten hun deuren terwijl de industrieterreinen van Veghel en Schijndel alsmaar groter worden, de Vlagheide wordt ontwikkeld en het buitengebied alsmaar belangrijker wordt. Hij benadrukte ook dat ondernemers erg belangrijk zijn voor de leefbaarheid van ons dorp. ‘Nieuwe en bestaande ondernemers brengen roering en beleving’. 


Marc: ‘Grote ondernemingen in vooral Veghel spreken allemaal hun groeiambities uit, zij zullen nieuwe medewerkers aantrekken en die allemaal op zoek zijn naar een nieuwe woonomgeving. Eerde en het EOV zouden moeten inspelen op deze stijgende woonbehoefte en deze inwoners moeten aantrekken. Voordelen hierdoor zijn het behoud van functies zoals de basisschool en het gemeenschapshuis, winkels en horeca, maar ook het bouwen van nieuwe woningen, omzetstijging voor lokale ondernemers en de huizenprijzen stijgen.’ 


Het EOV wil dit bereiken door een driejarenplan. ‘Zichtbaarheid is het thema in dit eerste jaar, laten zien dat we er zijn en wat er te koop is. Verbinden is het thema in het tweede jaar, aansluiting zoeken bij gemeente, provincie, POM en samen optrekken, met een politiek belang, met de dorpsraad. En in het derde jaar is het zakendoen, of zoals we hier in Eerde zeggen: doorbutsen. Activeren van werkgroepen, concrete plannen indienen en woningbouw stimuleren.’


Marc sloot af met: ‘We kunnen vechten of weglopen, wij gaan vechten voor de leefbaarheid, genieten en samen zakendoen’, om daarna meteen het woord bij de daad te voegen als het gaat om ‘zichtbaarheid’, werd de nieuwe website (www.eerdseondernemers.nl) gepresenteerd. 

EERDSE KRANT - 3 januari 2019


Oud-Eerdenaar leidsman bij topper


WEC 1: aanhaken of ‘afhaken’


Twee dagen voor de kerst stond de laatste competitiewedstrijd voor de winterstop op het programma voor het vaandelteam van WEC. Tegenstander was Avesteyn uit Dinther, de koploper in de 4e Klasse I. De opdracht was simpel voor de Wijbosch Eerde Combinatie; bij winst doet het nog mee om het kampioenschap, bij verlies kan die ambitie op de helft van het seizoen al zo goed als zeker de vriezer in.


Het was nog even spannend of de wedstrijd wel doorgang kon vinden. Veel velden liggen door de droge zomer er niet als een biljartlaken bij, zo ook het hoofdveld bij WEC. KNVB-scheidsrechter Frenk Habraken, een oud-Eerdenaar, vond het goed genoeg, er kon afgetrapt worden. Door de vele regen van de laatste weken werd het toch veel glibberen en glijden. Ook startte de wedstrijd in de regen, wellicht dat het daarom minder druk was langs de zijlijn dan je zou verwachten bij deze topper. Want WEC stond op dat moment virtueel op de tweede plaats, wel op acht punten van koploper Avesteyn, die bezig is aan een superseizoen. Het team uit Dinther had nog geen wedstrijd verloren, lukte het WEC wel. 


De opdracht voor de mannen van hoofdtrainer Bas van de Veerdonk was simpel: er moet gewonnen worden om de hoop te houden op een kampioenschap. In de eerste twintig minuten gebeurt er niet veel, beide ploegen spelen afwachtend. In de eenentwintigste minuut een eerste doelpoging van WEC, maar Rob van de Ven komt niet bij een voorzet. Drie minuten later veert iedereen met een rood-wit hart op en schreeuwt om een strafschop, er gaat een speler neer in ‘de zestien’. Maar de scheidsrechter ziet geen overtreding en wuift het weg. Op het halfuur scoort Avesteyn, maar het doelpunt gaat niet door wegens buitenspel. Maar twee minuten later is het wel raak. Een mooie steekbal zet een speler van Avesteyn alleen voor keeper Luuk Santegoeds en die scoort beheerst: 0-1! De laatste minuten van de eerste helft zijn hectisch, de topper komt tot leven. Nóg tweemaal wordt een doelpunt van Avesteyn afgekeurd wegens buitenspel, met stoom in de oren zoeken de spelers de kleedkamers op voor een warm kopje thee. 


WEC zal uit een ander vaatje moeten tappen, want de keeper van de tegenstander heeft de eerste helft nog niet in actie hoeven te komen. Maar na zes minuten lijkt de wedstrijd gespeeld. Avesteyn komt op 0-2 door een prachtig lobje over de uitgekomen keeper Luuk Santegoeds. Dat de uitslag niet groter werd is te danken aan de WEC-keeper, want ook in de tweede helft heeft WEC geen kans kunnen creëren en dus is de uitslag na negentig minuten een terechte. 


WEC staat nu op elf punten van koploper Avesteyn, wellicht doet de korte winterstop wonderen en kunnen er in de tweede helft van de competitie, en met een aantal geblesseerde spelers die dan terugkomen, voldoende punten worden gepakt om nog een periodetitel te bemachtigen om zodoende toch kans te maken om te promoveren naar de Derde Klasse. Op zondag 20 januari kan hiermee begonnen worden, dan staat de uitwedstrijd tegen Herpinia uit Herpen op het programma. 


Na een warme douche kwam scheidsrechter Frenk Habraken even 'voor de microfoon’ van de Eerdse Krant. Hoe is het als oud-Eerdenaar om WEC te mogen fluiten? “Dat maakt voor mij niets uit. Er staan tweeëntwintig spelers op het veld die ik niet ken. Ik fluit niet anders dan anders. Ik ben ook niet meer gespannen dan anders.” Het ‘penalty-moment’? “Voor mij geen discussie, ik stond er kort bij en vond het absoluut geen strafschop.” Hoe lang fluit je? “Ik ben pas rond mijn veertigste begonnen met fluiten, eerst bij een vereniging. Ik ben nu zo’n twaalf jaar KNVB-scheidsrechter en heb er veel plezier in. Zolang ik het nog kan belopen blijft ik het doen”, aldus de 59-jarige die al zo’n negenentwintig jaar in Mariaheide woont.

EERDSE KRANT - 10 januari 2019


Eerdeburger


Op de drukbezochte nieuwjaarsbijeenkomst van dorpsraad Eerde, afgelopen zondag in De Brink, is Jet Keetels-van Erp (58) benoemd tot Eerdeburger! Ze kreeg van voorzitter Frans Zegers het zilveren Oiverspeldje opgespeld en een mooie oorkonde. 


‘De Eerdeburger van 2019 staat niet graag op de voorgrond’, was de eerste aanwijzing die voorzitter Frans Zegers gaf wie o wie de nieuwe Eerdeburger zou gaan worden. ‘Ze zou op dit moment koffie moeten schenken in Den Binnenhof, want dat doet ze elke zondagochtend, maar ze is met een smoes naar hier gelokt.  Ze is een vrouw die al heel lang bij Eerde betrokken is en daaraan actief deelneemt. Niet iedereen kent haar, maar zij kent wel iedereen. Ze is een zeer positief ingestelde persoon, een stuwende kracht die voor Eerdse organisaties een belangrijke basis legt of heeft gelegd. Ze verricht onopvallend onmisbaar nuttig werk voor veel vrijwilligersactiviteiten in Eerde. Ze begon al op 18-jarige leeftijd als leidster van Jong Nederland. Haar talenten liggen echter vooral op financieel en administratief gebied. Ze is al jarenlang, tot op de dag van vandaag, actief als penningmeester van Den Binnenhof. Verder zet ze zich in voor de goede-doelenactie in Eerde. Daarnaast is ze actief voor de geloofsgemeenschap Sint Antonius Abt. In het verleden onder andere in de werkgroep Eerste Heilige Communie en tot op de dag van vandaag is ze betrokken bij het innen van gezinsbijdragen. Bovendien was ze tot aan het einde van het bestaan van deze vereniging actief voor de Vriendenkring van fanfare De Echo der Bergen. Voor de dorpsraad is zij de rechterhand van de penningmeester. En wat zeker ook niet onvermeld mag blijven: ze heeft haar hart al mening jaar verpand aan de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg regio Uden-Veghel. Deze vrijwilligers bieden ondersteuning aan de naasten van mensen, die in de laatste fase van hun leven in de eigen vertrouwde omgeving willen doorbrengen. Voor deze organisatie zet ze zich in als penningmeester. Eerdeburger 2019 is… Jet Keetels-van Erp.’ 


Emotioneel neemt Jet samen met haar man Ton de onderscheiding in ontvangst. ‘Ik voel me zeer vereerd’, sprak ze de aanwezigen kort en krachtig toe. ‘Ik dacht dat onze Bart de onderscheiding zou krijgen, maar toen Frans begon met ‘staat niet graag in de schijnwerpers’, dacht ik: nee, die smoes klopt niet!

EERDSE KRANT - 17 januari 2019


Wegwerkersinvasie


Een ware wegwerkersinvasie kreeg Eerde te verwerken vorige week woensdag en donderdag. En met name dan het buitengebied, want op verschillende locaties werden wegen hersteld. De gemeente Meierijstad steekt de komende vijf jaar in totaal vijftig miljoen euro in het opknappen en vervangen van slechte wegen en (fiets)paden. Dit omdat er sprake is van achterstallig onderhoud.


Toevalligerwijs valt op die woensdag onderstaand persbericht van gemeente Meierijstad binnen op de redactie:


Aanpak verhardingen Meierijstad

Binnen de openbare ruimte in de gemeente Meierijstad bevindt zich 5.500.000 m2 verharding, bestaande uit asfalt of bestrating. Alle gemeentelijke wegen en (fiets)paden maken hier onderdeel van uit. Het College van B&W heeft een meerjarenplan gepresenteerd voor het onderhoud en beheer van deze verhardingen. Dit plan is erop gericht in de periode 2019-2013 te komen tot een situatie waarin alle verhardingen het minimaal vereiste kwaliteitsniveau hebben.


Het is een verantwoordelijkheid van de gemeente als wegbeheerder dat de verhardingen veilig en bruikbaar zijn. De voormalige fusiegemeenten hadden ieder hun eigen manier voor beheer en onderhoud van die verhardingen. Dat verklaart de nu nog aanwezige kwaliteitsverschillen. Om tot een nieuwe uniforme aanpak voor Meierijstad te komen zijn na de fusie álle verhardingen in kaart gebracht. Bij de inventarisatie bleek dat voor 90% de onderhoudstoestand voldoet aan de criteria voor veilig weggebruik. Voor 10% is dat nog onvoldoende het geval en is ingrijpen noodzakelijk.


550.000 m2 verharding wordt aangepakt. 40% daarvan kan via reparatie en herstel van schade zodanig opgeknapt worden dat algehele vervanging van de constructie nog een aantal jaren kan worden uitgesteld. De overige 60% kan niet meer op zodanige wijze gerepareerd worden dat de levensduur verlengd wordt; Complete vervanging is hier noodzakelijk. Wethouder van Rooijen (infrastructuur & duurzaamheid) licht de uitvoering toe: ‘Het college wil het totale areaal binnen 5 jaar op een acceptabel kwaliteitsniveau hebben. 10% van de verhardingen is echt een aanzienlijk deel. Als we dit allemaal tegelijk zouden doen, wordt Meierijstad één grote bouwput. Daarom voeren we het gespreid over vijf jaar uit; zo werken we continu aan onze doelstelling, maar beperken we de overlast voor inwoners en ondernemers. De winkel, die Meierijstad heet, moet immers gewoon open kunnen blijven. De slechtste wegen komen het eerst aan bod; komende vijf jaar willen we jaarlijks voor 5 miljoen euro vervangen en voor 5 miljoen onderhoud uitvoeren. Dan hebben we het achterstallig onderhoud weggewerkt en voldoen we aan de minimale vereisten.’


De inkt is nog niet droog of er wordt meteen doorgepakt. Op De Kuilen een slechte strook vlakbij het kapelleke. Op de Willibrordushoek van hetzelfde laken een pak.  Op Den Dubbelen was het echt heel hard nodig, de wortels daar duwden het wegdek gevaarlijk omhoog. Dat zal voorlopig niet meer gebeuren, want de grote bomen waren al gerooid. Omdat het een doodlopende weg is, bij de onderdoorgang met de A50 gaat ie over op een fietspad, was het passen en meten met het groot materieel. Dan kan het gebeuren dat er wel een heel vreemd voertuig bij je op de stoep staat, zoals bij de familie Verhoeven het geval was (foto). Gelukkig was het alleen maar om eventjes te keren, de freesmachine liet alles netjes achter!


Op de Vlagheide was de klus het groots, daar moest een flinke strook asfalt en de onderlaag, tegenover het voormalige MOB-complex Oost, vernieuwd worden omdat er verzakkingen in de weg zaten. Ook die verzakkingen leverde gevaarlijk situaties op, er waren daarom de laatste weken (en dat was geen overbodige luxe, want wie er met zijn auto hard overheen reed kreeg een flinke dreun te verduren) tijdelijke waarschuwingsborden geplaatst voor slecht wegdek. 

EERDSE KRANT - 17 januari 2019


Masters of Stratego kent een ‘logische’ winnaar!


Een zaal vol met wereld- en nationale kampioenen zondag in café-zaal ’t Hooghuys. Eerde was wederom het decor voor de Van Geffen Druk Masters of Stratego, een invitatietoernooi voor de beste 32 spelers op de Stratego-ranking. Na een bloedstollende laatste ronde was het Pim Niemeijer (foto hierboven, 2e van links) die zichzelf opvolgt als winnaar. Thuisspelers Sem en Vince van Geffen hielden zich goed staande in dit geweld, zij eindigen respectievelijk op de derde en zesde plaats.


Veertien topspelers waren zondagochtend rond de klok van halfelf present om de degens met elkaar te kruisen op het Stratego-bord. Het was een regenachtige zondagmorgen, ideaal weer volgens wethouder Menno van Roozendaal van gemeente Meierijstad voor een potje Stratego te spelen. Hij had vervolgens de eer om de openingszet te verrichten, en dat deed hij met verve. Daarna werd het stiller in de speelzaal, de hersenen werden flink aan het werk gezet. De eerste van de in totaal zes ronden kende één verrassing, oud-wereldkampioen Anjo Travaille verloor van Peter Verleijsdonk. Hoewel verrassend, Verleijsdonk werd op het afgelopen NK nog tweede. 


In de tweede ronde op bord 1 een clash tussen tweevoudig-wereldkampioen Tim Slagboom en viervoudig wereldkampioen en elfvoudig Nederlands kampioen Pim Niemeijer. Laatstgenoemde won. Op bord 2 troffen de twee thuisspelers elkaar. Vince en Sem van Geffen maakte er een echte broederstrijd van, die uiteindelijk onbeslist blijft. 


Regerend wereldkampioen John Vandoros uit Griekenland tegen Pim Niemeijer (de nummer 1 op de Stratego-ranking) was in de derde ronde het topaffiche. Het werd een boeiend gevecht, welke ook in een remise eindigde. Ook het Duits onderonsje op bord 6 tussen Axel Hang, de Duitse kampioen van 2016 en zijn opvolger Jörg Dannenbring die een jaartje later de titel pakte bij onze oosterburen, bleef onbeslist. Het duel tussen twee oude rotten, George Franka (oud-Nederlands kampioen) en Wim Sikteoeboen (tweemaal winnaar van The Masters), werd een prooi voor Franka. 


In ronde vier moeten de twee broers uit het Eerdse hun meerdere herkennen in Niemeijer en Vandoros, zij blijven daardoor de ranglijst aanvoeren. 


In de vijfde en voorlaatste ronde komen beide koplopers niet tot winst! Vandoros speelt gelijk tegen Franka en Vince van Geffen wint zeer knap van Niemeijer. Bij het ingaan van de laatste ronde hebben nog vier spelers kans op de titel. De Griekse regerend wereldkampioen heeft de beste papieren, als hij wint dan is hij toernooiwinnaar. Vince van Geffen, Pim Niemeijer en George Franka volgen hem op twee punten. Ongekend spannend dus. Niemeijer speelt tegen Franka en die zijn vrij snel klaar. Franka zal het toernooi niet winnen, hij verliest. Niemeijer maakt dus nog kans. Op bord 1 zijn Vandoros en zijn tegenstander nog vol in gevecht. Maar dan: de Griek staat op en beent weg. Zichtbaar teleurgesteld! Hij verliest! Geen titel. Maar gelukkig, even later zien we weer die brede glimlach op zijn gezicht. Dit is acteren op het allerhoogste niveau, tweede en derde plaatsen tellen niet in de top…


Er is dan nog één partij gaande, die tussen Vince en Jörg Dannenbring. Op het einde staat de vlag van de Duitser ‘open’, zo is duidelijk. Vince heeft de keuze uit zeven stukken, maar viermaal ‘gokt’ hij verkeerd. Hij heeft dan nog één kans uit drie stukken. Misgokken betekent verlies, goed gokken betekent toernooiwinst. Helaas, ook zijn laatste gok pakt verkeerd uit. Dat betekent dat Pim Niemeijer zichtzelf opvolgt en ook zijn naam voor de tweede maal op de immense wisselbeker wordt ingegraveerd. Logisch eigenlijk ook, hij is de nummer 1 van de wereld. Vandoros pakt het zilver, op de derde plek eindigen twee spelers ex-aequo: Travaille en Sem van Geffen die zijn laatste partij wint tegen ook een oud-Nederlands kampioen, Dennis Baas. Bij de ceremonie protocolaire dus vier blijde gezichten op podium. Met een confetti-regen kwam er een mooi einde aan het toernooi.


(IN KADER) Niet alleen verrichtte wethouder Menno Roozendaal de openingszet bij The Masters, hij nam de gelegenheid ook te baat om een Stratego-partij te spelen tegen ‘de razende reporter’ van deze krant. Het verslag van een lucky winner.

'Al vele uitdagers in al die jaren tegenover me gehad, maar nog nooit een wethouder. Laat het ook nog eens de sportiefste wethouder van Meierijstad zijn én die een weekje ervoor brutaal aan je vraagt ofdat je al in trainingskamp bent? Dan moeten er eigenlijk toch een paar (Stratego)belletjes gaan rinkelen, toch? Maar op een of andere manier gingen die niet af, en zo zaten we na de opening van het toernooi op een ’bijbord’ klaar voor onze match. Ik totaal ontspannen en vol vertrouwen op een goede afloop. Eerst moet er getost worden wie met welke kleur speelt daar de speler met de rode stukken mag beginnen. Als een echte gastheer betaamt, mag de gast de keuze maken. Hij kiest de linkerhand met daarin… het rode stuk! ‘Dat komt mooi uit, ik ben ook rood’, maakt de wethouder de leuke grap. 

Huh?! Wie moet hier zenuwachtig zijn? Tegenover me zit een speler die totaal ontspannen oogt! En dat bleek ook. Ik maakte een aanval op over rechts, maar de wethouder bleef koel en sloeg het ene na het andere stuk van mij van het bord. Toen ik ook nog eens de generaal inzette, het op één na hoogste stuk, en dacht wat te gaan terugpakken, kwam daar ineens de maarschalk om de hoek kijken… Dit gaat niet goed aflopen, het alles-of-niets-plan moest uit de kast worden getrokken. Slim werden zijn verdedigers (een maarschalk en kolonel) aan de rechterkant afgeruild, waardoor die flank ineens helemaal openlag. ‘Toevallig’ stond er een verkenner op mijn achterlijn en die vloog mijn volgende zet als een dolle naar de achterste rij van de wethouder, die wellicht al aan het bedenken was welk medium hij als eerste zou gaan inlichten over deze historische zege. Na deze uit-de-hoge-hoed-zet begon de wethouder te lachen en werd zijn verbazing steeds zichtbaarder. Hij legt vervolgens het stuk wat ik wil gaan slaan om. Het is zijn vlag! Een handdruk volgt. De hopelijk niet zichtbare zweetdruppels lossen op op mijn voorhoofd en mijn agenda staat de komende tijd bomvol voor een eventuele rematch…’

EERDSE KRANT - 31 januari 2019


‘Hondje plagen’ in Eerdse bossen


Er zijn al gebakken sponsen aangetroffen. Afgelopen zondag lag er een zakje met een vreemde inhoud op een bankje. Toeval, of zijn de Eerdse bossen het doelwit van ‘hondje plagen’? 


Een paar weken geleden zijn ze aangetroffen in de bossen; gebakken sponsen. Dat zijn sponsen die gebakken worden in vleesvet en vervolgens neer worden gelegd, in dit geval in de bossen van Eerde. Doel is om honden te lokken en dat ze ervan eten. Gebakken spons zou smakelijk zijn voor honden. Als ze de spons eten, zou deze in de darm uitzetten en deze afsluiten. Bij een afsluiting van een darm zal een hond gaan overgeven. Als de afsluiting in het begin van de darm zit, zal de hond snel zieker worden (binnen een dag). Zit de verstopping aan het eind van de dunne darm, of in de dikke darm, dan gaat de verslechtering minder snel. Een voorwerp die de darm afsluit zal chirurgisch moeten worden verwijderd. Gaat dat niet dan zal de hond overlijden. 


Zondag werd een plastic zakje op een bankje aangetroffen met een hoogst opmerkelijke inhoud. Het zakje lag in een houten groentekistje met daarin afval van groenten en aardappelen, een koelelement (!), een plastic bandje en het zat helemaal vol met rattengif. Wat zijn de symptomen van een rattengifvergiftiging bij de hond? Het duurt een paar dagen voordat een hond ziek wordt na inname van rattengif. De meeste soorten rattengif remmen de stolling doordat ze het zogenaamde recyclen van vitamine K tegengaan. De stolling is een relatief ingewikkeld proces waarbij er via meerdere stappen na het scheuren van een bloedvat of -vaatje een stolsel gevormd wordt. Dit stolsel zorgt ervoor dat het bloeden stopt. Om een stolsel te vormen is vitamine K nodig. Na gebruik komt het vitamine K weer vrij en kan dit weer hergebruikt worden. Het rattengif zorgt ervoor dat het vitamine K niet meer hergebruikt kan worden. Na verloop van tijd raakt al het vitamine K dus op en kan er geen stolsel meer gevormd worden. Iedere kleine blessure of kneuzing kan hierdoor uitmonden in een levensbedreigende bloeding. Nadat een hond dus rattengif heeft ingenomen ontstaan er na een paar dagen bloedingen. Meestal zijn dit inwendige bloedingen en is dit uitwendig niet waarneembaar. Een hond wordt sloom, bleek en koud en zal door bloedverlies overlijden. Soms ontstaan er longbloedingen en kan een hond bloed ophoesten. Ook kunnen er bloedingen ontstaan in de urinewegen en kan een hond bloed gaan plassen. Als er een bloeding ontstaat in de buikholte krijgt de hond een dikke buik gevuld met bloed. In beide gevallen geldt: hondenbezitters zijn dus extra gewaarschuwd. Het heeft er veel van weg dat iemand honden aan het plagen is, of erger; ze iets aan willen doen.

EERDSE KRANT - 7 februari 2019


Discussie over WhatsApp Let Op! 


Eerde kent een WhatsApp genaamd Let Op!. Initiatiefnemer Mari van Gaalen heeft deze in november 2015 in het leven geroepen om de veiligheid en daarmee indirect ook leefbaarheid te bevorderen in ons dorp. Verdachte situaties kunnen hierop gemeld worden zodat binnen no time ‘heel Eerde’ weet dat er iets loos is of men extra alert moet zijn. 

Zo’n honderdvijftig personen hebben zich inmiddels aangemeld. De groepsapp heeft een serieus karakter en is niet bedoeld voor grappen en grollen of andere zaken. Over dat laatste is er de laatste tijd een discussie ontstaan en lijkt de app wel een discussieforum. Mensen verlaten daardoor weer de groep! Mag je bijvoorbeeld een weggelopen dier op de app vermelden? Vervolgvraag: moet daarom de insteek van de app aangepast worden?


De WhatsApp Let Op! is een prima initiatief. Het heeft zijn nut, in die nu ruim drie jaar, al een aantal keren bewezen. Initiatiefnemer en beheerder Mari van Gaalen heeft ook regelmatig contact en overleg met wijkagent Henk Verbruggen. Die samenwerking verloopt tot ieders tevredenheid goed. Maar de laatste tijd lijkt de app wel op een discussieforum. We vragen Mari om een reactie over de ontstane situatie. “Vooropgesteld, de app heeft een serieuze ondertoon, dat was en is nog steeds de insteek. Als mensen zich aanmelden dan stuur ik ze altijd eerst een appje met de volgende tekst: ‘Hallo, graag geen correspondentie via de app Let Op en zeker geen onzin berichten! Voor vragen of nieuwe aanmeldingen; het volgende nummer; 06-34100852. Voor verdachte situaties en personen, BEL EERST DE POLITIE en zet het daarna op de WhatsApp Let Op!. Als je dit hebt gelezen, even een duimpje en dan zet ik je op de WhatsApp Let Op Eerde.’ Daar kan dus geen misverstand over bestaan. Geen flauwekul of iets dergelijks, dat tolereer ik niet. Tijdens de zittingsavond van CV De Oivers op 5 januari jl. werd er een selfie van een van de deelnemers, Grof Getikt (beter bekend als Grof Geschakeld, red.), op de app geplaatst. Zij hadden het in hun stukje over de WhatsApp Let Op!. Ik dacht dat ze die foto naar mijn privé-app hadden gestuurd en reageerde meteen met dat ik het leuk en ludiek vond. Tot ik even later zag dat dit op de groepsapp Let Op! stond. Op die app kwamen al meteen verschillende reacties, sommigen gingen daardoor uit de groepsapp. Daar ben ik fout geweest, dat geef ik toe. Daarna hebben de dames van die groepsselfie wel persoonlijk hun excuses aangeboden, zij vonden het eigenlijk ook niet gepast.” 


Afgelopen weekend kwam er een melding op de app dat er een hond was weggelopen. Helaas werd de hond een dag later door een van de appgebruikers gevonden langs de A50. Hierna laaide op de app de discussie weer op en verlaten mensen daardoor de groep. Mag bijvoorbeeld een weggelopen dier op de app worden vermeld? Sommigen vinden van wel, anderen vinden van niet. 


Peter Mijsberg bijvoorbeeld is duidelijk. Zijn reactie op de app: ‘Het lijkt mij dat momenteel deze app alleen maar discussie oplevert. Het lijkt mij dat deze app serieus moet worden gebruikt. Dus alleen voor Let Op-zaken en verder nergens anders voor.’ Dorie Meijer, zelf een hondenliefhebber, geeft ook haar mening op de app. Ze roept op tot respect en dat een maatje ook belangrijk is. Dorie laat desgevraagd weten dat “wat als een kindje of een ouder wordt vermist, wat dan? Wij hebben een speurhond die meteen kan worden ingezet mocht dat nodig zijn. Dan is zo’n app een uitkomst. Of en konijntje? Dat kan voor bijvoorbeeld een kind heel dierbaar zijn. We hebben toch hetzelfde belang, en dat is voor elkaar zorgen. Wat is belangrijk en wie bepaalt dat?”


Een vervolgvraag op die laatste vraag is: moet daarom de insteek van de whatsapp aangepast worden? Mari vindt het geen goed plan om de app te gaan gebruiken voor van alles en nog wat. “Nee, dat krijg je juist discussies en dat wil ik niet.” Heb je geen moment gedacht om er mee te stoppen, na alle commotie die is ontstaan? “In een eerste reactie wel, maar het is voor de gemeenschap en ik wil dat het blijft fungeren. Maar als er behoefte is om bijvoorbeeld ook de dieren te gaan vermelden, dan moeten we daar over nadenken.”


Daarover gaat De Stelling van deze keer. Iedereen kan zijn of haar mening hierover geven. De stelling staat voortaan ook op www.eerdsekrant.nl. 

EERDSE KRANT - 14 februari 2019


Nieuwe voorzitter EHBO Eerde


EHBO-vereniging Eerde heeft sinds oktober een nieuwe voorzitter. Na tweeënveertigjarig heeft Wim Steenbakkers de voorzittershamer overgedragen aan Jane Pawiroredjo. 


Toch wel historisch nieuws vond er op maandag 8 oktober jl. plaats. Tijdens de algemene ledenvergadering van EHBO-vereniging Eerde nam Wim Steenbakkers afscheid als voorzitter. Maar liefst tweeënveertigjarig (!) heeft hij die taak op zich genomen. Dit moment is zeker nieuwswaardig, daarom werd naast een praatje met de nieuwe en oude voorzitter ook de overdracht nog eventjes symbolisch overgedaan voor een foto bij dit artikel. Helaas wel zonder dé hamer, die was de kersverse voorzitter vergeten. Dat nemen we haar natuurlijk niet kwalijk, alle begin is moeilijk. Maar dit maakte Jane ruimschoots goed met een overheerlijke en zelfgebakken appeltaart voor bij de koffie in huize Steenbakkers. Slagroom erbovenop zorgde letterlijk voor ‘het toetje’.

 

Na het genieten krijgt Wim de eerste, en meest voor de hand liggende, vraag voorgeschoteld; tweeënveertigjarig, had je de vijftig niet vol kunnen maken? Wim: “Hahaha, nee. Mijn bedoeling was om al een paar jaar eerder te stoppen, tegelijk met huisarts Jan van den Biggelaar die op dat moment ook stopte met lesgeven, maar toen stond er nog niemand op om de voorzittershamer over te nemen. Deze keer wel en daar ben ik en zeer zeker de vereniging heel blij mee! Alle leden vinden het prima zo, nieuw bloed.” 


Wat neem je over van Wim, stellen we de vraag aan Jane? “Zijn hamer”, grapt ze. “Twee”, vult Wim meteen aan, “we hebben niet één maar twee voorzittershamers. Een antieke en een echte. Waar die eerste vandaan komt weet niemand.” Jane weer serieus: “Zijn enthousiasme wil ik graag overnemen. Wat ik niet kan overnemen zijn zijn vele verhalen over tweeënveertigjarig EHBO. Ik ga mijn eigen verhalen nu opbouwen.” Het stoppen van Wim betekende ook dat er wat spullen verhuisd moesten worden naar Sabina Ruster, de secretaris van de club. “Een bus vol”, geeft Wim aan. “Zoals vier poppen, jassen, verbanddozen, een aantal brancards. Die brancards zijn trouwens te koop.” 

Dit jaar bestaat de EHBO-vereniging zestig jaar, met voor de eerste keer in haar bestaan een vrouwelijke voorzitter ‘aan het roer’. “We zijn goed bezig”, grappen de twee. 


Jane besluit met: “Ik wil graag iets doen voor de Eerdse gemeenschap, daarom heb ik ja gezegd.”

EERDSE KRANT - 21 februari 2019


Verrassingsfeestje voor trainer


Piet van de Ven werd vorige week donderdag door trimclub TRIOANA in het zonnetje gezet vanwege zijn tachtigste verjaardag. Ze organiseerde voor hun trainer een verrassingsfeestje.


Sinds mensenheugenis is donderdagavond dé avond waarop leden van Trimmen Is Ontspanning Na Arbeid (TRIONA) gaan sporten. Rond de klok van iets na negen uur komen ze een voor een, met een sporttasje losjes in de hand, De Brink binnen en begeven ze zich naar de kleedruimtes. Week in, week uit hetzelfde ritueel. Ook voor Piet (beter bekend als Pietje) van de Ven. Hij is vanaf de oprichting van het clubje, nu zevenenveertig jaar gelden, de trainer.


Ook afgelopen donderdag zien we Piet op dat tijdstip ons gemeenschapshuis binnenstappen, op weg naar de kleedruimtes. Meestal is hij als eerste, maar een stukje verderop in de entreehal staan daar twee Ads, Ad van de Laar en Ad Bekkers. ‘We hebben een probleem’, zegt de ene Ad tegen Piet, ‘we kunnen niet in de zaal, er is iets tussengekomen.’ ‘Zullen we dan maar iets gaan drinken in de foyer?’, zegt de ander. Dat vindt Piet goed en dus stapt hij met zijn sporttas nonchalant in de hand de foyer binnen. Nietsvermoedend. Maar een paar tellen later zie je het ongeloof op zijn gezicht verschijnen. Er klinkt een luid Lang zal hij leven door de foyer, voor hem. Piet zet zijn sporttas rustig op de grond en laat alles ogenschijnlijk gelaten op zich afkomen. Na de laatste van drie hoera’s is het handjes schudden geblazen. De week ervoor is Piet tachtig jaar geworden en dat was voor de club aanleiding om hem eens flink in het zonnetje te zetten. Ze organiseerde daarom een verrassingsfeestje en nodigde naast de eigen leden ook oud-leden uit om op deze mooie mijlpaal iets op komen te drinken. Velen gaven hieraan gehoor en zo werd deze avond ook een reünie, want sommige kwamen letterlijk van heinde en verre om erbij te zijn.


Uiteraard horen bij zo’n gelegenheid ook woorden. ‘Piet ziet er met zijn tachtig jaar nog zo jong uit. Hij is een bietje een unieke mens. Hij is zo sterk als een beer en zo lenig als een slang. Tijdens de Nieuwjaarsbijeenkomst zei Piet, in een filmpje over Eerdeburgers, dat hij honderd jaar wil worden. Dat hopen wij ook en dat hij daarom nog heel lang onze trainer mag blijven’, aldus de voorzitter van de club. 


Als cadeau kreeg hij een fotoboek overhandigd. Een boek vol met actuele en nostalgische foto’s van hemzelf en van de club. Daar wordt doorheen gebladerd en meteen voorzien van wat losse opmerkingen. Zo zien we op een van de foto’s Theo van de Ven aan het ‘planken’. Planken, voor de niet-TRIONA-leden, is horizontaal liggend en alleen de handen en tenen raken de grond. Piet kan dat uren als het moet, alle andere leden haken ietsjes eerder af tijdens het sporten. Terugkomend op de foto met Theo maakt iemand de opmerking ‘hé, kan Theo óók planken?’, waarop een ander opmerkt, ‘op de foto houdt hij het lang vol!’. 


Of Eric Krol die op een andere foto aan het ‘blokken’ is. Op het einde van de trainingsavond doet het groepje altijd een paar potjes volleybal. Blokken is een volleybalterm: een speler wil de bal knalhard over het net slaan en de tegenpartij - topvolleyballers springen dan heel hoog op - proberen met hun handen dit te voorkomen. Dit noemt men: blokken. ‘Huh, doet ie dat ook?’ is weer een opmerking door iemand anders. TRIONA-humor zullen we maar zeggen. 


Welke oud-leden zijn er zoal op deze avond. We zien Harrie van Dijk, erelid en man van het eerste uur. We zien Noud Vissers, de bedenker van de clubnaam. Wie nog meer? Wat?! Ook Jan van Kessel is in the house. ‘Die is steunend lid geweest’, wordt er gegrapt aan de tafel. “Meer kreunend lid”, grapt hij terug. “Nee, ik sta niet in dat fotoboek. Ik ben een jaar lid geweest en maar twee keer geweest of zo.” Ad Ketelaars kreeg ook een uitnodiging maar wist naar eigen zeggen niet meer dat hij erbij was geweest. Leuke (én sterke) verhalen allemaal.  Dat Roel Vos aanwezig is was voor iedereen een verrassing. Het oud-lid woont tegenwoordig in Frankrijk en hij moest bij toeval babysitten bij zijn dochter. “Normaal laat ik altijd weten dat ik weer in Nederland ben, nu expres niet”, lacht hij. Dat hij bij de penningmeester nog een bonnetje in gaat leveren wat betreft een tegemoetkoming in de reiskosten, daar laat hij zich niet over uit. ‘Waarschijnlijk wel, want daarom hebben we nu minder consumptiebonnen gekregen’, werd al meteen gezegd. 


De stemming zat er goed in en het gerstenat vloeide rijkelijk. Het bleef nog lang onrustig in de feestelijk versierde Brink.

EERDSE KRANT - 28 februari 2019


Dé muizenvallengigant


Je hebt dekbedgiganten, keukengiganten, fietsgiganten en zo nog tig giganten meer. In Eerde is ook een gigant gevestigd: de muizenvallengigant! Jan van Dijk geeft een kijkje in de wereld van de muizenvallen.


“Het is als een hobby begonnen”, zegt Jan van Dijk in het ‘hart van de gigant’: de werkplaats. Daar heeft hij ondertussen al vele tientallen exemplaren gemaakt. “Iemand had een muizenval die het niet goed deed. Die kan ik wel repareren, maar ik kan zelf ook een nieuwe maken, zei ik tegen hem. Heb er meteen een stuk of zes, zeven gemaakt en die we ook zelf in gebruik hebben genomen. Iemand zag dan weer zo’n val bij ons staan en zo is het balletje gaan rollen.” 


De van huis uit elektricien blijkt ook handig in houtbewerking te zijn en begint zo’n vijf jaar geleden een ‘productielijn’ onder het mom van; ‘beter goed gejat, dan slecht verzonnen’.


Zijn muizenval verkoopt meteen goed, via onder andere Markplaats worden ze door het hele land verstuurt. “Ook een zaak in dierenbenodigdheden neemt intussen de muizenvallen af, het product is degelijk en het werkt goed”, zo krijg ik terug te horen.


“Ik heb geen muizen, wat moet ik er mee, vertelde eens iemand tegen me. Hier, neem maar mee, zei ik tegen hem. Hij ving de eerste vijf dagen elke dag een muis. Hahaha. Overal zitten muizen, is het niet binnen in het huis of zolder, dan wel rondom. Eén keer zaten er in een muizenval bij ons zelfs jonkies en eenmaal zaten er zelfs twee in! Die waren... jonkies aan het maken, denk ik.” 


De muizenvallen zijn kindvriendelijk. “Een muizenklem kun je niet in de buurt van kinderen plaatsen, dat levert geheid zere vingertjes en tranen op. Mijn muizenvallen kun je wel overal neerzetten en ik schuur de scherpe kantjes eraf. De werking? De muis loopt op een plankje als ie naar binnen gaat en als het knaagdiertje over de helft is kiept het om en kan de muis niet meer terug. Via een klein gaatje aan de onderzijde heb je de mogelijkheid om het plankje terug te duwen om zo de muis weer vrij te laten, als je dat wilt.”


Naast de muizenvallen maakt Jan ook broedblokken voor parkieten. “Daar is ook vraag naar. Ik maakte ze al, maar nu voor bijvoorbeeld grasparkieten, valkparkieten, maar ook voor rosella’s. In allerlei soorten en maten, van een klein tot groot, met een afmeting van vijfentwintig bij vijfentwintig centimeter en zestig centimeter hoog. De verkoop gaat ook via Markplaats en handelaren. Maar ook vogellopers. Het is een mooie hobby en als ik hiermee mijn andere hobby, het houden van parkieten, er mee kan betalen vind ik dat prima. De ene hobby betaalt de andere hobby.” 


Tot slot, de meest brandende vraag; hoe ben je op de naam 'muizenvallengigant' gekomen? “Dat is natuurlijk een geintje. Ik noemde ooit eens iemand die in kerstbomen deed een kerstbomengigant, omdat ik muizenvallen maak vond ik muizenvallengigant daarom wel leuk klinken. Vooral op de donderdag, tijdens de biljartavond in ’t Hooghuys van biljartclub ’t Vrolijk Stootje, wordt er nog wel eens de draak mee gestoken met die naam. Maar och, ik reageer daar niet op en lach er mee.”

EERDSE KRANT - 21 maart 2019


Behoud kerkgebouw, nieuwe basisschool en woningbouw houdt de gemoederen bezig


Drukbezochte bijeenkomst dorpsraad Eerde


De Brink puilde uit dinsdagavond. Zo’n tweehonderd belangstellenden waren aanwezig bij de bijeenkomst van dorpsraad Eerde. Het agendapunt van de avond was een combinatie van het behoud van het kerkgebouw, de nieuwbouw van de basisschool en de woningbouw.


De foyer was tegen de klok van achtuur volgestroomd. Er was grote belangstelling, zo’n tweehonderd toehoorders waren aanwezig. Zij kregen eerst als ‘voorgerechtje’ de film van het bezoek van onze burgemeester Kees van Rooij aan Eerde te zien, dit ging in een vorige bijeenkomst niet goed vanwege problemen met het geluid en Richard Smit stelde zich voor als nieuw dorpsraadlid. Daarna werd het ‘hoofdgerecht’ opgediend; een combinatie van het behouden van het kerkgebouw, een nieuwe basisschool en woningbouw. Twee plannen werden deze avond gepresenteerd. Een plan van SHAAK en van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk.  


De term ‘rondvraag’ kreeg een nieuwe dimensie. Daar werd de bijeenkomst niet mee afgesloten, maar mee geopend. Een keuze van de dorpsraad, maar dat zette de toon van de bijeenkomst wel meteen op scherp.


Dorpsraadvoorzitter Frans Zegers herhaalde nog maar eens dat er in ons dorp gebrek is aan betaalbare woningbouw. Jongeren verlaten Eerde. ‘De locatie waar nu de school staat is een uitstekende plek om te bouwen.’ Uit een eigen onderzoek blijkt dat er zo’n dertig gegadigden zijn die willen bouwen of verhuizen naar een ander huis. De vraag is nu wat de gemeente wil. De aanwezige wethouder Coby van der Pas gaf aan inbreiding voor uitbreiding te prefereren en kiest voor het traject ‘aanjagen'. Als de locatie waar nu de basschool staat vrijkomt, dan zal het nog enkele jaren duren alvorens daar gebouwd kan worden. Een andere locatie wat nu in beeld is achter de Haakakker. Daar kan wel sneller nieuwe woningbouw worden gerealiseerd. Daar de gemeente weinig grond in eigen bezit heeft, zal men met grondeigenaren aan tafel moeten aanschuiven. De focus ligt op zo’n twintig woningen, een mix van starterswoningen, seniorenwoningen (patio) en duurdere woningen. Woningbouw maakt ook onderdeel uit van de presentaties van de stichting Vrienden van de Eerdse Kerk en SHAAK als het gaat om het behoud van het Eerdse kerkgebouw. 


Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk schoof oud-Eerdenaar Aldwin van Hooft naar voren om zijn onafhankelijke licht als architect hierop te laten schijnen. Hij kwam met het ontwerp van een glazen schoolgebouw haaks op de westkant van de kerk. ‘Geen 2020-gebouw, maar een tijdloos gebouw, een soort paviljoen’, zo gaf hij aan. In het gebouw is plek voor vier lokalen. De helft van het kerkgebouw zal dan worden gebruikt voor onder andere een kinderdagverblijf en ruimtes om te spelen. De ingang van de school wordt dan wat nu de ingang van de kerk is. De ruimte voor de geloofsgemeenschapgedeeltes krijgt een andere ingang, aan de oostzijde. Daarnaast wil de stichting de pastorie met daarin appartementen terugbouwen, die komt dan schuin links voor de kerk te staan, op de plek waar vroeger ook een pastorie heeft gestaan. Achter in de hoek van de Pastorietuin, tegen de Bernard van Damstraat zouden ook nog woningen kunnen worden gerealiseerd, zo geeft hij aan. Ook het vrijgekomen gebied van waar nu de basisschool staat gebruiken voor woningbouw. Aldwin noemde het plan Ons Samenkomen. ‘Het is een gebouw van ons allemaal en dat het een openbare plek voor en van alle Eerdenaren moet blijven op een manier van waardigheid en respect’, zo sprak hij in een emotioneel slotbetoog. 


Voorzitter Eric Krol van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk gaf toe dat ze, zoals hij het noemde, water bij de miswijn hebben gedaan. In een eerder stadium gaf de stichting aan dat ze de school niet in het kerkgebouw wilden. De Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk staat achter de visie van de oud-Eerdenaar en voelt zich nu geroepen om alle initiatiefnemers bij elkaar te roepen.


Daarna was het de beurt aan Stichting Heilige Antonius Abt Kerk (SHAAK). Hans Verouden, Ton Verhoeven en Hans van den Tillaart hebben de koppen bij elkaar gestoken en zagen twee uitdagingen in de kerk en een nieuwe school. Hans van den Tillaart, architect van beroep, hield ook een vurig betoog over hun plannen. ‘Na analyse bleek een school in de kerk niet haalbaar. We hebben het breder bekeken en vooral: is het exploitabel?’ Volgens de stichting is er 100.000 euro nodig om de toren weer in oude staat terug te brengen en 700.000 euro op lange termijn, de exploitatiekosten niet meegerekend. Hun plan is om met een slimme combinatie 1+1=3 te maken. Ze willen een flexibel gebouw tegen de westgevel van de kerk aanzetten, met een groot afdak aan de voorzijde. Wel als een los element, met een tussenlid van glas. Daarin vier groepsruimtes met een totale grootte van 650m2. Erboven een gedeeltelijke verdieping om de mogelijkheid te hebben voor extra ruimtes. In een gedeelte van de kerk komen dan twee ruimtes voor een aula en speelruimte. Het hart van de school ligt in de kerk. Het kerkgedeelte blijft, maar door effectief ruimtegebruik en flexibele wanden kan het vergroot worden. Op een hoger gedeelte midden in de kerk kan bijvoorbeeld het koor repeteren of gebruikt worden als vergaderruimte. Natuurlijke elementen in het gebouw zorgen met een mooie aansluiting met de Pastorietuin die grotendeels intact blijft. Aan de andere zijde moeten appartementen komen. We hebben onze planen voorgelegd aan de parochie en bisdom heeft positief gereageerd op onze plannen, aldus Hans. Verder geeft hij aan dat in een ruimte bij Friettent Pieperz hun plan tentoonstellen. ‘De ideeën (ten opzichte van Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk, red.) liggen niet ver uit elkaar’, zo geeft hij tot slot aan. ‘Stapt Eerde mee op de trein of laten we hem voorbijgaan?’


De toehoorders luisterden ademloos naar beide plannen, daarna kreeg ‘de zaal’ de gelegenheid om vragen te stellen aan beide sprekers. Geen meningen, zo gaf de dorpsraad uitdrukkelijk aan. De eerste de beste ‘vraag’: ‘Laat SHAAK en plan van Aldwin uitvoeren!’ Al meteen een overtreding, constateerde de voorzitter. De volgende vraag van Eric Krol gericht aan de dorpsraad was van een andere toon: hoe erg is spijt? De voorzitter reageert fel door aan te geven dat er negenenveertig bijeenkomsten zijn geweest om de twee partijen bij elkaar te brengen. ‘Dat is niet gebeurd, waarna wij een brief, betreffende nieuwbouw basisschool in combinatie met herbestemming kerkgebouw, hebben gestuurd aan parochie-, gemeente- en schoolbestuur.’ Deze brief wordt getoond op het grote scherm en de tekst staat hieronder afgedrukt:


'N.a.v. het krantenartikel ‘Kerken wachten met smart op nieuwe kansen’ in het regiokatern Uden-Veghel van het Brabants Dagblad de dato woensdag 6 februari, voelt onze dorpsraad behoefte om zijn visie met u te delen. Wij nemen uitdrukkelijk afstand van het in het artikel vermelde citaat: ‘We zitten echt niet te wachten op een school in onze kerk.‘

Zoals tijdens de startbijeenkomst inzake het opstellen van erfgoedbeleid, op dinsdag 5 februari jl. in het bestuurscentrum te Sint-Oedenrode, door meerdere deskundigen werd benadrukt, begint de herbestemming van een kerkgebouw bij het toedichten van een functie. In Eerde doet die mogelijkheid zich op dit moment voor door de toegezegde nieuwbouw van de basisschool.

N.a.v. het eerder genoemde krantenartikel hebben wij contact opgenomen met het bestuur van de Franciscusparochie. Daarbij is duidelijk geworden, dat de plannen van de Stichting van de Vrienden van de Eerdse kerk op geen enkel draagvlak kunnen rekenen bij het bestuur van de parochie en het bisdom. Het parochiebestuur heeft er vervolgens aan toegevoegd ‘eensgezind met onze dorpsraad op te willen trekken om het plan van SHAAK een eerlijke kans te geven en daarmee de kerk als gebouw voor Eerde te behouden.’ Onze dorpsraad doet daarom een dringend beroep op zowel het parochie-, gemeente- als schoolbestuur om zich tot het uiterste in te spannen om - uiteraard onder verantwoorde condities - tot overeenstemming te komen met de heer Verhoeven c.s. Naar onze stellige overtuiging dient deze unieke mogelijkheid zich maar één keer aan en mag deze niet gemist worden in het kader van de leefbaarheid van Eerde.'


Frans vervolgt: ‘We hebben ons drie jaar uit de naad gewerkt en SKIPOV heeft aangegeven dat er geen langdurig uitstel is voor een nieuwe school.’ Verder is hij positief verrast van de plannen van Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk. Vanuit de zaal roept een ouder op dat er nú een nieuwe school moet komen. Ze geeft aan dat er al een kind van school is gegaan vanwege astma. Applaus klinkt. 

Verder is er een opmerking, en het verwijt gericht aan het parochiebestuur, dat SHAAK met alles en iedereen gesproken heeft, behalve met de mensen die hier in ons dorp alles regelen. Hoe ver zijn we met de plannen? Is alles al bekonkeld?, klinkt het van een andere toehoorder. 


Wethouder Coby van der Pas heeft het laatste woord. Ze kijkt tevreden terug, maar soms zat ze met gekromde tenen, geeft ze toe. ‘Het was een bewogen avond. Met emotie hebben we een brug geslagen. De leefbaarheid hier in Eerde gaat ons aan het hart. De kerk is een iconisch gebouw. Het kerkgebouw heeft onze ondersteuning als het gaat om het te combineren met een school. We zitten in een verkenningsfase, wat is financieel haalbaar? Belangrijk is dat er een goed plan komt, maar er is haast geboden: de school is op. Wees zorgvuldig, creëer draagvlak, maar maak er haast mee en doe dat hand in hand.’ 


Bij het scheiden van de markt nog een nieuwtjes. Binnenkort kan het excuus ‘ik wist niet hoe laat het was’ weer in de ijskast, want op de vraag vanuit de zaal wanneer het uurwerk terugkomt was het antwoord dat dat binnenkort gaat gebeuren! Henk van de Burgt van de geloofsgemeenschap Eerde laat weten dat ze al veertien maanden klaar zijn en dat voor Pasen de vier uurwerken weer op de toren hangen. 

EERDSE KRANT - 21 maart 2019


Een selfie met… de minister-president!!


In aanloop naar de verkiezingen voor de Provinciale Staten en waterschappen, waarvoor iedereen gisteren naar de stembus kon, was er het programma Pauw & Jinek: De Verkiezingen. In de uitzending van vrijdag waren twee Eerdenaren, Eric van Houtum en Jurre van de Sande, goed in beeld te zien.


Een live-programma op NPO1 op de late avond van Eva Jinek en Jeroen Pauw die praatte met politici, politiek commentatoren, prominenten en de belangrijkste gasten uit het nieuws over de verkiezingsstrijd. Het programma maakte een rondtoer door het land en uitzendingen van donderdag 14 en vrijdag 15 maart kwamen vanuit de CHV Noordkade in Veghel. Eric ‘Koning-Keizer-Adjudant’ van Houtum en Jurre van de Sande zaten in het publiek en waren gedurende de uitzending ‘vol’ in beeld. 


De ochtend erna bellen we met Eric over dit tv-avontuur. “Het was een verrassing voor me dat we naar de uitzending gingen. Jurre was de hele week al mysterieus, hij gaf aan dat we vrijdags naar de ‘grote baas’ zouden gaan. Ik dacht dat hij daarmee Holland Zingt Hazes bedoelde, dat is nu ook. Zitten we donderdagavond naar de uitzending van Pauw & Jinek: De Verkiezingen te kijken, dat was dus de eerste van twee uitzendingen op de Noordkade in Veghel, zei ik nog dat het grappig zou zijn om erbij te zijn. En wat denk je, Jurre had kaartjes kunnen bemachtigen voor de volgende dag. Hahaha! 


Om 21:45 uur moesten we ons melden, om 23:00 uur begon de live-uitzending. Je mag zelf niet bepalen waar je gaat zitten, stoelen worden je aangewezen. Wat blijkt toen de uitzending begon? We zitten vol, vol in beeld! Voor ons zitten ‘de baas’ Mark Rutte, de minister-president en Sybrand Buma, de leider van het CDA, aan de grote gesprekstafel. Die zijn veel in beeld.


Mijn broek heeft een uur lang getrild van de berichtjes en appjes die ik kreeg! Mijn moeder heeft me ook de hele tijd gebeld, maar je mag niet opnemen tijdens de uitzending, dat wordt je ook nadrukkelijk verteld van tevoren. Na afloop wel even contact gehad met haar en ze vond het zo leuk. Ge-wel-dig!!”


En dan die selfie van jou en de minister-president? “Toen de uitzending was afgelopen zei ik tegen Jurre; ik ben effe een selfie maken. Ik ben toen meteen als een dolle naar Rutte gelopen en aan hem gevraagd ofdat ik een selfie mocht nemen. In eerste instantie stelde hij een groepsfoto voor, maar ik zei tegen hem dat ik mijn prive-paparazzi niet bij me had en ik zelf een foto wilde maken. Dat vond hij goed en zie hier het resultaat!” 


Wat. Een. Foto! De redactie van deze krant is unaniem: dé foto van het jaar, nu al! Heb je een zware dag gehad op kantoor, verloren met voetbal of net de bus gemist en moet je een uur wachten, kijk dan even naar die foto en je humeur zal weer positief worden. “Het was zo gezellig”, geeft Eric nog aan. “Het was een soort van huiskamergevoel, heel warm allemaal. Na afloop ook nog lekker wat geborreld, de gasten bleven ook nog eventjes en Jinek en Pauw zijn ook gewoon leuke mensen.”  

EERDSE KRANT - 28 maart 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft vorige week donderdag op de Technische Universiteit Eindhoven Jo van Ham (66) (foto: Bart Overbeeke) Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!       

   

Er is veel waardering voor zowel de beroepsmatige als de vele onbezoldigde werkzaamheden die de Eerdenaar al sinds jaren verricht voor de maatschappij. Als vicevoorzitter van de TU Eindhoven heeft hij gedurende elf jaar op een zeer gedegen, uiterst betrokken en pro-actieve wijze bijgedragen aan de positionering en de profilering van de TU/e. Hij was een stabiele bestuurder die een aantal grote projecten op zeer professionele wijze heeft begeleid. Zijn bijdrage aan bijvoorbeeld het Masterplan Huisvesting van de TU/e was, zeker in de periode van de bouwcrisis, van bijzonder grote waarde voor de universiteit en de stad Eindhoven. Hij heeft een toonaangevende rol vervuld in de ontwikkeling van de TU/e. Hij heeft met zijn visie de toon gezet voor de positionering van de universiteit als een spin in het web in een hoogtechnologische regio. 

De kennis van de TU/e is dankzij hem verbonden met het bedrijfsleven in Brainport en op die manier heeft hij een unieke positie weten te bewerkstellingen voor de TU/e ten opzichte van andere universiteiten in het land. Hij heeft, naast het betrekken van het bedrijfsleven, ook het verschil gemaakt in het aantrekken van andere doelgroepen. Zo heeft hij zich bijzonder ingezet voor het ontwikkelen van beleid om buitenlandse studenten en expats te werven. Dit is niet alleen voor TU/e erg belangrijk maar ook voor de stad Eindhoven en de provincie Noord-Brabant.

Tot de onbezoldigde inzet van Jo behoren onder andere onderstaande activiteiten. Van 2008 tot heden is hij ambassadeur bij Brainport Development N.V., waar hij betrokken is bij de projecten en programma’s die ontwikkeld worden om de regionale en economische structuur van de Brainportregio Eindhoven te versterken. Zijn focus ligt hierbij op onderwijs, de promotie van techniek en de versterking van de keten hightech toeleveranciers. Het betrekken van de jeugd bij het onderwijs is een van zijn speerpunten en hij maakt zich daarom sterk voorgoed en vernieuwend onderwijs op alle niveaus dat aansluit op de vraag en de behoefte uit de markt. De promotie van Brainport onder talentvolle buitenlandse studenten is bij hem in goede en bekwame handen. 

In 2011 stond decorandus, in Maastricht geboren en nu zo'n negen jaar in Eerde wonend, aan de wieg van het project ‘Dutch Technology Week’: een week waarin hightechbedrijven hun deuren openen voor het publiek zodat het publiek ontdekt dat techniek zorgt voor innovatie, maatschappelijk relevant is en bijdraagt aan welvaart en welzijn. Nog steeds is decorandus een zeer actief lid van de klankbordgroep die dit project begeleidt. Van 2012 tot heden is Jo zeer intensief betrokken bij Eindhoven365 en van 2016 tot heden is hij ambassadeur bij philharmonie zuidnederland.


"Toen ik burgemeester Kees van Rooij bij de afscheidsreceptie afgelopen donderdag naar voren zag komen, met de ambtsketen om, dacht ik: die komt niet voor niets", blikt Jo een paar dagen later terug. "Hij hield een leuke toespraak en noemde mij de beroemste man van Eerde. We kennen elkaar niet persoonlijk, maar hij nodigde mij uit om een kop koffie te komen drinken op het gemeentehuis. Ga ik zeker doen. Leuk!"

EERDSE KRANT - 28 maart 2019


Gezelligheid troef in 'dorpsrestaurant'


Eerde aan tafel!


Eerdse inwoners zaten zaterdagavond met elkaar aan tafel. Eerde was omgetoverd tot een groot dorpsrestaurant waarbij twaalf teams van drie personen eenmaal zelf een gang (voor-, hoofd- of nagerecht) moesten maken en tweemaal uit gingen eten. 


Een leuk en geslaagd initiatief van Marsha Claassen, Pleun Ketelaars en Elles Ploegmakers, oftewel Team aan Tafel. “De opzet van de avond: een team bestaat uit drie personen. Elk team maakt één gang; voorgerecht, hoofdgerecht of het nagerecht en serveert deze gang bij een van de teamleden thuis voor twee andere teams. Samen gezellig aan tafel dat is de bedoeling!” En supergezellig werd het! Alle deelnemers waren unaniem in hun oordeel, een teken voor de organisatie om volgend jaar er een vervolg aan te geven. 


Rond de klok van zes uur was de samenkomst van de teams bij De Orangerie op de Vlagheide. De organisatie verwelkomde iedereen en prees de teams dat ze de uitdaging zijn aangegaan. Er werd een toost uitgebracht met een glaasje prosecco en een amuse om de smaakpupillen op gang te brengen. Een van de deelnemende teams is Schaft. Mét hoofdletters en een uitroepteken, zo geven de drie teamleden aan. Bij dezen genoteerd. Het zijn de broers Jeroen en Ruud van Gaalen en Rob Fleskens. Ze hebben al volop praatjes en hebben al uren in de keuken gestaan. Zeggen ze. Maar hebben ze alleen hun gerecht voorgeproefd, of van nog iets meer? Hoe komen ze aan hun teamnaam ‘Schaft’? Rob meteen: Ruud heeft de letters s en a bedacht, Jeroen de letters c en f en ik de h en t!” Duidelijk… Ze zijn er klaar voor om rond de klok van halfzeven hun voorgerecht te serveren.


Op de Willibrordushoek staat kennelijk een file, want twee teams (De Willies en de Buufkes) zijn ietwat verlaat. Met dus een kleine vertraging in het programma. “We moeten de Chinees even bellen dat ze het gerecht ietsjes later komen brengen”, klinkt het (heel zachtjes) bij team Schaft, mét hoofdletters en een uitroepteken.


Iets na halfzeven is dan toch iedereen aanwezig op vier locaties in Eerde voor het eerste gerecht. Bij team Schaft, die hun ‘restaurant’ hebben ingericht in de Capellevelt, schuiven team Ketelaars en team Pappie & Kokkies aan voor het voorgerecht. Terwijl de twee teams aan de prachtig opgemaakte tafel plaatsnemen, is de situatie in de keuken hectisch te noemen. De Bruschetta's met brie staan al een tijdje op tafel, het is wachten op de mosterdsoep. ‘We hebben honger’, klinkt het plagend vanaf de eettafel, terwijl de drie zich in het zweet werken. Na één bord komt er meer structuur in en schept Rob de kommen vol, zorgt Ruud voor de finishing touch en serveert Jeroen uit. Per twee borden. Met Foreigner als goed gekozen voorgerechtmuziek op de achtergrond, Uilenzeik uit Erp als aperitiefje, kan er begonnen worden. 


De tweede gang vangt om kwart voor acht aan. Wie bij wie aanschuift weten de teams niet, alleen hun eigen gemaakte gang weten ze. Huize Ketelaars is een van de vier locaties voor het hoofdgerecht. Daar schuiven naast het gastteam, bestaande uit Wim, Hennie en hun dochter Heike ook team Hupsatee en Pappie & Kokkies aan. Ze krijgen een heerlijk bord tagliatelle met zalm voorgeschoteld. En ook hier is de gezelligheid ruimschoots aanwezig en de wijn vloeit rijkelijk. Nadat iedereen klaar is, vraagt Wil Fiers beleeft ofdat hij nog even wat ‘bankzaken’ mag doen…


Bij een Hofdame van Oiversland is een van de locaties voor de laatste ronde, het toetje. Daar schuiven aan team De Willies en team Ketelaars. Team Dushi’s, het team met Joyce van Brunschot, Kimberly Maas en Romy van Berkel, heeft een mix van nougatine, ijstaart, lemon en cheesecake gemaakt. “We kwamen met een gemiddelde verwachting hier, maar het toetje is boven verwachting en rijkelijk gevuld”, geven De Willes aan. Ook hier een gezellige boel! 


Rond de klok van elfuur verzamelt iedereen zich weer in De Orangerie waar de avond wordt afgesloten. Iedereen komt lekker jolig binnen, verhalen te over. De groepsapp heeft daar mede aan bijgedragen, daar konden de teams gedurende de avond hun belevenissen en foto’s op kwijt. Wat een creativiteit is er te noteren. Zo wordt er een filmpje geplaatst over het voorgerecht. We zien iemand de voorraadkast ingaan en een blik soep van de plank afhalen. Ludiek! Of de reactie op de mededeling van de organisatie dat de poort van De Orangerie vanaf 22:45 uur weer open is; een foto van een fles port, met het onderschrift ‘de port is open’. 


De teamfoto’s blijken uiteindelijk bepalend voor drie prijzen. Team Hupsatee werd derde en kreeg een keukendoek, Tricolore werd tweede en de teamleden kregen ieder een houten deegroller en de winnaars, ze kregen een zilveren garde, werd het team dat ‘gekleed’ ging met felroze sjerpen: Miss en Place. 

EERDSE KRANT - 11 april 2019


Eerde weer ‘bij de tijd’


Bij menig koffiekransje, op straat of aan de bar kwam het onderwerp ter sprake: wanneer komt de klok op de kerktoren terug? Afgelopen vrijdag was het zover, de vier uurwerken hangen weer op de kerktoren.


In september 2017 werden de uurwerken van de toren afgehaald om grondig te worden opgeknapt. Daelemans Klokken en Uurwerken uit Lierop heeft de herstelwerkzaamheden uitgevoerd. Wat is er zoal gedaan: de cijferringen en wijzers zijn glasparel gestraald, geprimeerd en tweemaal afgelakt, daarna aan de voorzijde met gele verf gespoten en verguld met 23,75-karaats dubbeldik toren bladgoud. De verlichting is ledverlichting geworden. De cijferringen zijn op vier plekken op de penanten vastgezet met rvs-draadstangen.


Een aantal maanden later was het werk klaar en konden de uurwerken in principe weer terug worden gebracht. Maar omdat het voegwerk van de toren slecht is, besloot het bestuur van de geloofsgemeenschap de uurwerken pas weer terug te plaatsen nadat het voegen was gebeurd. Zo hoefde er maar één keer kosten te worden gemaakt, omdat bij het voegen de uurwerken weer zouden moeten worden verwijderd. Maar omdat nog niet duidelijk is wanneer dit daadwerkelijk gaat gebeuren, heeft het bestuur het besluit genomen om de uurwerken terug te plaatsen. “We kregen telkens de vraag ‘wanneer komt de klok nu terug’, en niet wanneer de toren wordt gevoegd”, verduidelijkt Henk van de Burgt van geloofsgemeenschap Eerde op de vroege vrijdagochtend (als een hijskraan van Gaffert arriveert) de genomen beslissing. ‘Nu hoeven we niet meer nutteloos naar de kerktoren te kijken’, was er meteen te horen door een blijde Eerdenaar.


Nadat alle werkzaamheden waren afgerond, rond de klok van halfvier, gebeurde de juiste tijd instellen geheel automatisch; de Eerdse tijd is precies dezelfde als die op de atoomklok in het Duitse Frankfurt. Naast de uurwerken werden ook de bolletjes met een verguld kruis teruggeplaatst op de vier kleine dakkapellen. 

EERDSE KRANT - 11 april 2019


Geen voetreis, wel Oiversviltjes van… vilt!


De Oiverskrant kende dit jaar een noviteit: een prijsvraag. Daarom toog afgelopen vrijdag kersverse Oiverskrant-redacteur Ruud van Gaalen, met in zijn kielzog uw redacteur, naar de Busstraat om winnaar Eppo Ebbenn te feliciteren.


De binnenkomst is allerhartelijkst. ‘We gaan naar Rome toe, we gaan naar Rome toe’, zingt Eppo Ebbenn (foto, rechts), als hij de ‘prijzendelegatie’ binnen ziet komen. “We hebben een voetreis naar Rome gewonnen!”, grapt hij tegen zijn vrouw Martina. Het is zijn lucky week, zo blijkt, want Eppo is nog aan het bijkomen van de prijsuitreiking van het tiende BoBus-biljarttoernooi, waarin hij... de eerste plaats behaalde! Is er nog plek op hun schoorsteenmantel? 


Het is geen voetreis, de prijs behorende bij de winnaar van de prijsvraag die in de afgelopen Oiverskrant stond. Daarin stond op de pagina met foto’s ‘uit den ouwe doos’, een foto van de Jeugdheersers in Oiversland in 1976, met daarbij de vraag wie de hofnar is? Het juiste antwoord is Berdien van Dijk. Een aantal inzenders kwam met het juiste antwoord, en dus moest een notaris (Mila van Gaalen) worden gecontracteerd om te bepalen wie uiteindelijk de winnaar werd. “Het werd dus Eppo, toevalligerwijs ook de eerste inzender”, zo geeft Ruud aan.


Naast de eeuwige roem krijgt Eppo ook een leuke prijs: een pakket met een viertal speciaal bieren en viltjes. Die biertjes zullen de kerst waarschijnlijk niet overleven, de viltjes daarentegen wel. “Want”, zo benadrukte de Oiverskrant-redacteur, “de viltjes zijn van vilt en speciaal ter gelegenheid voor deze prijs gemaakt, dus het is een collectors item. En, niet onbelangrijk, ze zijn handgemaakt! Vandaar dat de prijs nu pas kan worden uitgereikt.”


Het is groot feest in huize Ebbenn met deze prijs, daarom krijgen de gasten een biertje aangeboden. Niet zomaar een, maar een door Eppo zelf gebrouwen pilsje, genaamd: ’t Dirds Genot!! Speciaal bieren moet je met beleid en zorg inschenken, anders is er de kans dat je een schuimkraag mist. Daarbij wordt duidelijk dat onze kersverse redacteur nog de nodige ervaring mist, maar dit zal in de komende jaren zeker verbeteren… 


’t Dirds Genot, met een percentage van iets boven de 10%, wordt soepeltjes soldaat gemaakt. Een heerlijk biertje! Volgend jaar weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen, de Oiverskrant-redacteur zit al vol met nieuwe ideeën. Een nieuwe traditie is geboren… 

EERDSE KRANT - 18 april 2019


Eerde is een watertappunt rijker


Afgelopen vrijdag is een watertappunt in ons dorp feestelijk geopend. Elke kern) in gemeente Meierijstad, Eerde is de vijfde in de rij, krijgt zo’n watertappunt.


Stichting Meierijstad Gezond Sportief, Rotary Veghel en gemeente Meierijstad hebben gezamenlijk gekozen om in het kader van gezondheid te investeren in JOGG (Jongeren op Gezond Gewicht). Dat doen zij door in iedere kern van Meierijstad een zichtbaar, toegankelijk en aantrekkelijk watertappunt te plaatsen.


Veel van de tappunten komen in de buurt van scholen, speel- en sportplekken te staan, zodat jongeren hun dorst makkelijk kunnen lessen met kraanwater in plaats van met frisdrank. De gemeente Meierijstad kent in totaliteit dertien kernen, waarbij al vier kernen voorzien zijn van een watertappunt. De komende tijd worden er in de overige acht kernen nog watertappunten geplaatst. Eerde was vrijdag aan de beurt. Brabant Water is nauw betrokken bij de realisatie van de watertappunten. Zij plaatsten de week ervoor vakkundig het waterpunt nabij De Brink aan het Antoniusplein. De locatie van de watertappunten is afgestemd in overleg met de buurtadviseurs, en wijk- en dorpsraden. De opening kreeg een feestelijk tintje. Een aantal leerlingen van de basisschool Petrus en Paulus dansten onder leiding van Juf Nathalie de passendans, waarna onder toeziend oog van wethouder Coby van der Pas, Eric Rath van Rotary Veghel en Renate Rijken van Brabant Water, Lune Dortmans de eer kreeg om als eerste haar gekregen drinkbeker te vullen met ‘d’Eerds water’.


“Kantar heeft in opdracht van alle drinkwaterbedrijven onderzoek gedaan naar het gebruik van kraanwater door kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar. Het onderzoek laat zien dat kraanwater als een lekkere dorstlesser beschouwd wordt en dat vooral het aanbieden en stimuleren op scholen, in sportclubs en thuis een aandachtspunt is. De watertappunten in Meierijstad en het thema van de Koningsspelen (water drinken) dragen hier zeker aan een steentje bij”, aldus Renate Rijken.

EERDSE KRANT - 25 april 2019


Eerste deel boekwerk oeuvre Bernard van Dam uitgereikt


Op eerste paasdag heeft Stichting Bernard van Dam het eerste geprinte exemplaar van Brabants Dorpsleven van Bernard van Dam uitgereikt aan Ad Latijnhouwers, oud-voorzitter van de voormalige Noord-Brabantse Christelijke Boerenbond (NCB). Die dag was niet toevallig gekozen, 21 april is namelijk de geboortedag van de markante Eerdenaar.


‘Het werk van Bernard van Dam mag niet verloren gaan. Als wij het nu niet doen, dan zal het waarschijnlijk nooit meer gebeuren’, benadrukte de stichting bij de inleiding van de presentatie van het eerste deel van Brabants Dorpsleven, een digitaal boekwerk dat het gehele oeuvre van Bernard van Dam omvat. Het stichtingsbestuur bestaat uit kleinkinderen van Van Dam, te weten voorzitter Ben van Dam, Nard Jansen (secretaris), Regien van der Heijden-van Dam (penningmeester) en bestuursleden Ans van Tilborg-Jansen en Ansel van Dam.


Bernard van Dam, geboren in Eerde in 1881 en gestorven in 1958, was een markant persoon die zijn tijd ver vooruit was. In september van het vorig jaar was er, in samenwerking met werkgroep Eerdelogie en de dorpsraad, samen met pastoor Willenborg een tentoonstelling van zijn werken te zien. Dat werd een overweldigend succes. Voor de familie van Bernard de aanleiding om een stichting op te richten en al zijn werken te bundelen en zo vast te leggen voor de eeuwigheid.


Dat ‘bundelen’ is gegoten in de vorm van een digitaal boekwerk dat te downloaden is of in geprinte vorm besteld kan worden via de website www.bernardvandam.com. Vele tekeningen en verhalen zijn in het bezit van de familie, zo veel zelfs dat ze er van schrokken. Ook in andere archieven werd gesnuffeld en leverde vele werken op en ook cultuurhistoricus Gerard van Rooijakkers heeft vele materialen. Hij is dan ook nauw betrokken bij het samenbrengen van alle materialen. Een enthousiaste Rooijakkers (‘toevallig’ ook op dezelfde dag jarig als Bernard van Dam, er werd daarom Het lang zal hij leven gezongen voor hem) nam de aanwezigen in de Eerdse kerk mee naar wie Bernard van Dam was: ‘Onze opa heeft nooit gewerkt’, was een opmerking van een van zijn kleinkinderen. Bernard was dan ook niet de definitie van werken op het Brabantse land, hij was meer een flierefluiter. Echter, met veel discipline en hard werken had hij een dagtaak aan het schrijven over en illustreren over het leven toen. Hij paste niet in het stramien, hij was uit het nest gevallen. Al was dat niet letterlijk, omdat hij altijd in Eerde is blijven wonen. Via zijn verhalen en tekeningen waren andere boeren in Nederland op de hoogte. In de jaren ’30 kwamen bij wijze van spreken boeren niet hun erf af.’


Als opener van de presentatie had Martijn van Dam tekst en uitleg gegeven over de nieuwe website van de stichting. Zijn doel was om een duidelijke site te creëren en hoe de nieuwe generatie te bereiken.


Het eerste boekdeel heeft als thema landbouw, er volgen nog zeven delen meer die worden gepresenteerd op drie verschillende tijden. Dat zal gebeuren op 20 juni in Veghel, op 24 september in Gemert en op 29 november (de sterfdag van Bernard) weer in Eerde. 

EERDSE KRANT - 2 mei 2019


Een tweetal activiteiten op Koningsdag 2019 in Eerde: een fietstocht en een spelletjesochtend voor schoolkinderen waarbij echte d’Eerdse Dollars konden worden verdiend. 


Jimmy van Riel, Sjir van der Hofstad, Marijn van Deursen en Anne-Celeste de Kruijff hebben samen met vrijwilligers een leuke ochtend voor de Eerdse schooljeugd georganiseerd op Koningsdag. Eerde was omgetoverd tot een groot casino en de zes groepjes kregen een startkapitaal aan d’Eerdse Dollars mee om door middel van allerlei spelletjes onderweg met een zo groot mogelijke winst weer huiswaarts te keren. Het schijnt dat die d’Eerdse Dollars momenteel meer waard zijn dan bitcoins, dus er werd fanatiek gestreden.


Een van de spellen vond op het Zandvliet plaats. Daar stond de groepjes een heuse zeepkistenrace te wachten. Een mooi parcours was uitgezet. Technisch vooral, want het was draaien, slalommen, objecten (waterflessen) aantikken, en vooral snelheid was belangrijk. Want lukte het binnen de twee minuten en twintig seconden, dan kreeg elk groepje sowieso 125 dollar. Kassa dus! Maaar… werden waterflessen omvergereden, dan kostte dat per fles telkens vijf dollar. En, als een soort superbonus, is er nog 125 dollar voor de snelste groep. 


Het zeepkistenraceparcours was op het laatste stukje van het Zandvliet. Normaliter een rustig stukje weg waar voertuigbewegingen op een hand te tellen zijn. Pech voor Fédrique de Kruijff, de spelbegeleider van dienst, dat het waarschijnlijk de drukste zaterdagochtend in de historie van die weg was, want meermaals moest hij de waterflessen (het parcours besloeg de volle breedte van de weg) aan de kant zetten in verband met passerende auto’s. Groep Roze arriveert bij het spel, ze hebben er duidelijk zin in. Aandachtig luisteren ze naar de uitleg van Fédrique hoe het parcours moet worden afgewerkt. Hun eerste poging is al meteen snel, ze leggen met gemak het parcours binnen de ‘125 dollar-tijd’ af.  Er wordt wat aan fine tuning gedaan, en na weer een ‘3-2-1-start’ vliegen ze werkelijk over het parcours. Een supertijd wordt genoteerd, namelijk 57 seconden! Dat bleek later ook de allersnelste tijd te zijn. Zou de toptijd mede zijn gerealiseerd door luidde aanmoedigingen van het groepje supporters dat aan de andere kant van de sloot stond…?


In de Boomstraat was het spel Zoek de verschillen. Er stond een tafel vol met attributen, die moesten de groepjes goed in hun geheugen prenten. Na een paar minuten moesten ze even wegkijken en werd er door spelbegeleider Romy van Berkel een aantal dingen veranderd. Zoals de appel en banaan die worden omgedraaid en een klein bord wordt een groot bord. Daarna moeten ze de tien verschillen opsommen die dan weer de nodige dollars opleveren. Eén groepje had pech. Zij moesten niet tien, maar elf verschillen zoeken! De tafel stond namelijk onder een grote boom, en in die boom zat een duif. En laat die duif nu net… flats! Desondanks weten ze alle verschillen te vinden.


Op het grasveldje achter de Busstraat was het spel Kubb. Een oud-Vikingsspel, waarbij eerst drie paaltjes moesten worden omgegooid met houten stokjes waarna ‘de Koning’ zelf aan de beurt was. Een lastig spel, zo ook voor Groep Blauw. Spelbegeleider Marijn van Deursen kneep af en toe een oogje dicht, maar het lukt ze net niet binnen de zes pogingen die ze telkens krijgen. Dat is balen…


En dan hebben we nog Jimmy ‘de lopende roulettetafel’ van Riel. De groepjes konden 50 dollar inzetten en gokken op kop of munt. Bij goed raden krijgen ze 100 dollar terug, bij een fout antwoord zijn ze hun geld kwijt. Groep Geel gokte op ‘kop’, en het werd… kop! Grote vreugde alom.


Begon de ochtend een beetje druilerig, bij prijsuitreiking in de Pastorietuin scheen de zon. In Groep Roze zaten de beste gokkers, zij verzamelden de meeste d’Eerdse Dollars, namelijk 1165. Groep Geel had er 1085, Groep Groen 1015. Groep Wit kwam huiswaarts met 965 dollar, Groep ‘mét slechts vier kinderen’ Rood had 815 dollar gewonnen en Groep Blauw 760 dollar. 


‘Weer of geen weer, we zijn er weer!’ Een uitspraak van een van de acht die hards die de mindere weersomstandigheden trotseerde, want de weersvoorspellingen waren niet zo gunstig voorafgaande aan de jaarlijks fietstocht op Koningsdag. Het viel achteraf allemaal reuze mee, er is ooit met sneeuw gefietst tijdens de feestdag, zo werd bij het vertrek gemeld. Vertrekpunt en eindpunt was als vanouds Den Binnenhof. ‘Een groepje achterblijvers heeft een partijtje biljart gespeeld en een aantal aanwezige dames hebben gekeken naar de uitzending op tv van het bezoek van het koninklijk paar aan Amersfoort. Na afloop van de fietstocht werd er nog wat nagebuurt. Al met al een gezellige rustige ochtend’, zo laat Den Binnenhof-coördinator Antoinette van de Laar weten.

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Hij is lid van het eerste uur. Vijftig jaar geleden zag Blaaskapel De Bergtoeters het levenslicht. Ter gelegenheid van dit jubileum is Bert van Boxtel (76) de gast op het bankje.

 

“Elke repetitie bij fanfare De Echo der Bergen ging het erover: ‘Zullen we een kapel oprichten?’ De muziek was in opkomst. Ze vroegen mij ofdat ik mee wilde doen, ik speelde toen alt en dat is een mooi instrument om begeleiding te blazen. In 1969 zijn we dan gestart. Bernard van Dam was toen de voorzitter van de fanfare, en die vond het geweldig maar het mocht geen concurrent van de fanfare worden, zo gaf hij aan. Maar het heeft altijd goed samengegaan. Het is ook geen vereniging met statuten en zo, het is gewoon een clubje.”

 

Vele leden van de Bergtoeters waren dus ook lid van fanfare De Echo der Bergen. “Jammer dat de fanfare niet meer bestaat, maar ze hebben een goed alternatief”, zegt Bert die geboren is in Nijnsel. En toeval of niet, de Eerdse fanfare is met de fanfare uit Nijnsel samengegaan tot wat nu Muziekvereniging Meierijstad is. “Ik wilde in Nijnsel bij de fanfare, maar onze vader zei dat ik dat niet mog, omdat we gingen verhuizen naar d’Eerd. ‘Je moet maar in d’Eerd bij de fanfare gaan’, zei hij. In 1954 zijn wij met ons gezin hier in Eerde op de Corridor komen wonen en ben ik bij de fanfare en ook later bij de blaaskapel gegaan.”

 

Welk instrument bespeel je? “Eerst heb ik een tijdje alt gespeeld, daarna en nu nog steeds de hoorn. Alles blaast vooruit, de hoorn blaast achteruit en zit midden in het orkest. Je krijgt daardoor effecten van achteren. Een prachtig instrument, maar niet populair. Waarom bijvoorbeeld wel een trompet? Die staan voorop! Het karakter van de mens zie je terug in het instrument”, geeft Bert de vergelijking aan die je ook vaak ziet met een hond en zijn baasje. En ook in dit geval klopt het, bescheidenheid siert de mens. Ook nog grappig om te noteren: “Ook onze dochter Ellen speelt hoorn, zij vindt het ook een fantastisch instrument.”

 

Het is warm tijdens het interview, daarom heeft Bert zijn toch wel zo kenmerkende hoedje op: “Dat is ter bescherming van mijn oren tegen de felle zon. Die heb ik vroeger verbrand. Een collega van die andere kapel waarbij Bert ook ruim dertig jaar lid is van geweest, de hofkapel, komt ‘toevallig’ met de hond langs gewandeld. Die moeten nog even geduld hebben…

 

“De eerste twintig, dertig jaar hebben we vele successen gehad. Zo zat de Brink altijd vol als we rond Nieuwjaar een concert gaven. Ook toen het carnavalsgebeuren in ons dorp nog in de kinderschoenen stond, deed de blaaskapel actief mee. In Zijtaart was er vroeger een muziekweekend, de tent zat altijd stampvol. Wij zaten een keer in het voorprogramma. We speelden als één na laatste. Na ons kwam de hoofdact, zeg maar de populairste kapel die het weekend afsloot. Maar wat stond er daags erna in de krant? De Bergtoeters uit Eerde stal de show!”

 

Bert is de oudste van de blaaskapel. De nestor dus? “Als je het alleen over de leeftijd hebt wel. Maar niet als je het hebt over iemand die het initiatief neemt of de leiding heeft. Dat is het karakter, hè.”

 

“Muziek maken doe je met gevoel. Doordat je elke week met elkaar muziek maakt leer je elkaar ook kennen. Je hoeft ook geen universitaire opleiding te hebben gevolgd, je kunt bouwvakker zijn en toch samen muziek maken. Dat is het mooie er van. We zijn altijd een hechte groep geweest. Ik ben er ook altijd op de receptieavonden. Ook al had ik het eerst nog zo druk thuis, ik was er. Je hebt dan ook geen tijd om aan de problemen te denken, je moet opletten. Het is ook een stukje ontspanning. Zo’n soort muziek maken wij ook, noem het lichte en ontspannen muziek”, geeft Bert tot slot aan.

 

Bij een gouden jubileum hoort een feestje? “Jazeker! Dat feestje vindt aanstaande zaterdag plaats in café-zaal ’t Hooghuys. Iedereen is van harte uitgenodigd voor deze jubileum-avond vanaf 20:30 uur.”

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft tijdens de open dag van Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen Henk Biemans (71) Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau! 


Henk ontving de onderscheiding vanwege de waardering voor de vele vrijwillige werkzaamheden die hij al jaren verricht voor de Eerdse gemeenschap. Henk is al vele jaren zeer betrokken bij de natuur in de omgeving van Eerde. Zo is hij al ruim twintig jaar een zeer gewaardeerd vrijwilliger van Staatsbosbeheer en binnen de Eerdse bossen is hij actief als natuurbeheerder en verricht hij onderhoudswerkzaamheden, controleert hij afrasteringen, ruimt hij zwerfafval op en voorziet hij bezoekers van informatie. Daarnaast is de Eerdenaar al vanaf 1986 actief in het wildbeheer. 


‘Henk is medeoprichter van de Stichting Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen en op dit moment actief als vrijwilliger, deskundig bestuurslid en betrokken natuurbeschermer. Henk is een ware verbinder, een rustig man die achter de schermen actief is. Met name zorgt Henk voor de inwendige mens, zoals soep en worstenbroodjes op de zaterdag, als vele vrijwilligers in de Eerdse bossen aan het werk zijn. De stichting plukt de vruchten van tien jaar inzet, mogen er nog vele lustrums volgen. Het delen van kennis richting jong en oud, het werven van (sponsor)gelden, het verrichten van hand- en spandiensten binnen de natuurtuin: dit alles en nog veel meer doet meneer met veel passie en inzet. Niets is mooier dan op de Eerdse Bergen te worden gehuldigd’, sprak de burgemeester terwijl hij samen met Henk en zijn vrouw Marij op een berg zand staan dat afkomstig is uit het gebied.  


Van 2001 tot en met 2011 was Henk betrokken bij de restauratie van de Eerdse molen. Hij was in die periode onder andere lid van de bouwcommissie waarin hij onder meer de schakel vormde tussen bestuur, bouwteam en vrijwilligers. ‘Hij heeft er dag en nacht aan meegebouwd’, zo sprak de burgemeester. 

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Opening Natuurtuin


Tijdens de open dag van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen, waarbij ze ook hun 10-jarig jubileum vierden, werd door burgemeester Kees van Rooij samen met oud-wethouder Annemieke van de Ven en Henk van Berkel de Natuurtuin officieel geopend door het in werking stellen van een waterpomp. Onder grote belangstelling stroomde het eerste water via een waterval van uitgeholde boomstammen naar beneden. Een aantal kinderen lieten hun zelfgemaakte bootjes van bladeren meevaren. Diverse kraampjes met betrekking tot de natuur stonden her en der uitgestald in de tuin, de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de prachtige grote en kleine uilen en een torenvalk. 

EERDSE KRANT - 23 mei 2019


Jubileumavond blaaskapel De Bergtoeters


Blaaskapel De Bergtoeters Eerde vierde zaterdagavond hun 50-jarig jubileum in café-zaal 't Hooghuys. Er werd feestelijk stilgestaan met deze mijlpaal met een gevarieerd concert door de twaalfkoppige formatie onder leiding van dirigent Theo van de Wijer. Collega-blaaskapel Die Fürstenwälder Musikanten uit Boxtel luisterde de feestavond ook op met een optreden.


Daarnaast werden vier leden in het zonnetje gezet vanwege hun 50-jarig lidmaatschap! Zij zijn vanaf het begin lid, te weten Bert van Boxtel, Pierre van de Burgt, Jan Gloudemans en Henk Zegers. Ze kregen een oorkonde, bloemen en werden toegezongen.

 

Niet alleen aandacht voor muziek op deze avond, er was ook een tentoonstelling met de geschiedenis van de kapel. Prachtige foto’s waren te zien, evenals krantenartikelen en attributen uit het verleden.

EERDSE KRANT - 23 mei 2019


Cover gaat viraal!


Zangeres Getty Kaspers moet al zo’n voorgevoel gehad hebben toen ze in 1975 met Teach-In het Eurovisiesongfestival won met het liedje Ding-a-Dong. De openingswoorden van het liedje zijn: ‘Is het lang geleden, is het lang geleden...’. En lang geleden is het zeker, want na vierenveertigjaar won Nederland afgelopen zaterdag eindelijk weer eens het songfestival met het prachtige nummer Arcade van Duncan Laurence. De mensen gingen nog net niet luid toeterend de straat op, maar er was wel grote vreugde in den lande. Een heldenontvangst stond de Nederlander te wachten bij terugkomst, media berichtte dagenlang over deze ‘historische’ overwinning.


Onze eigen Tom van Aarle (foto) had veel minder tijd nodig om zijn idee tot praktijk te verwezenlijken. De Eerdse Carel ‘de traan van Maxima’ Kraayenhof coverde het nummer Arcade met zijn accordeon, maakte er een clip van samen met Jonah van de Burgt, zette het zaterdagochtend (op de dag van de finale) online en in een mum van tijd ging het viraal op internet - inmiddels is de video al meer dan 100.000 keer bekeken op diverse websites. En dat allemaal in een tijdsbestek van een paar dagen. 


Ook Hilversum kreeg er lucht van, in nieuwsuitzendingen op Radio 1, 2 en 3FM en bij Q-music werd aandacht besteed aan de opvallende cover. “Een last minute-ideetje, dit moet ik effe doen”, noemt hij het zelf.


Ofdat het Ducan aan de overwinning geholpen heeft, zal altijd de vraag blijven. Maar hij zal vast en zeker de versie van Tom tegenkomen, en stel: hij vraagt aan de Eerdenaar die nu in Veghel woont ofdat hij samen met hem een akoestische versie wil spelen, in noem een plaats als Cannes in Zuid-Frankrijk, wat dan? Tom, lachend: “Dan zeg ik dat ik kan....”


Maar het geheel ziet er prachtig uit en het klinkt fan-tas-tisch. Kippenvel! Vooral ook het ‘instrumentaal’ stukje waarop Tom met zijn hand op de accordeon tikt, is geweldig. Het lijkt wel alsof het liedje speciaal gemaakt is voor de accordeon. De clip is te zien op www.tomvanaarle.nl.

EERDSE KRANT - 6 juni 2019


Eerdse buitengebiedopschoner


Verbeter de wereld en begin met jezelf. Dat doet zeer zeker Mari van Breugel. Het buitengebied rond ons dorp ziet er sinds het begin van dit jaar een stuk schoner uit omdat de Eerdenaar zwerfvuil en andere spullen die er niet in thuis horen opruimt of meldt bij de gemeente.


Het vele rotzooi her en der was aanleiding voor Mari van Breugel om deze eigenhandig aan te pakken. Hij ging in het begin van dit jaar naar de gemeente, vroeg een paar plastic zakken en ging aan de slag in het buitengebied van Eerde. “Die paar zakken zaten in een mum van tijd vol, dus dat werd al vlug weer nieuwe ophalen”, lacht Mari. “Als ik dan er een aantal vol heb bel ik de gemeente en die komen ze dan netjes hier thuis ophalen. In het begin ging het heel hard. Ik denk dat ik in de eerste twee maanden wel tachtig zakken aan rotzooi heb opgehaald. ‘Zo’, zeiden ze bij de gemeente, ‘je naait er op’. Ook heb ik intussen een grijper gekregen, dan hoef je niet elke keer krom om iets van de straat of uit de berm te halen en het is hygiënischer.”


Mari heeft een ‘vaste route’ intussen. “Die loopt via Den Dubbelen, langs de A50, de manege aan de Molenweg, de zandpaden achter de Koeveringsdijk, langs industrieterrein Duin en over de Vlagheide en via het Hoeves en Veghelsedijk. Vooral op de taluds van de A50 kom je veel zwerfafval tegen. Naast de vele McDonalds-afval heb ik daar ook schoenen en zelfs een haltergewicht aangetroffen. Mensen gooien echt van alles uit hun auto. Pas nog op MOB-Zuid een mooi ‘vrachtje’ bijeengesprokkeld: een campingbedje, een stalen buis van zo’n drie meter en motoronderdelen. Op dat voormalige mobilisatiecomplex wordt veel gecrost. Ze rijden dan wat kapot en gooien het vervolgens zo weg in de natuur… De gemeente eventjes gebeld en ze kwamen het netjes ophalen.”


“Niet alleen de jeugd gooit van alles weg, ook zeer zeker volwassenen. Het is een stukje opvoeding. Als ouders er zelf een gewoonte van maken, dan zullen dat hun kinderen dat als vanzelfsprekend vinden en dus ook gaan doen."


"Je hoeft niet elke keer dit aan de kinderen aan te geven, door zelf bijvoorbeeld telkens het papiertje van je snoepje of wat dan ook bij je te houden geef je een signaal af wat ze op den duur toch oppikken. Oké, zeker bij pubers is het ook stoerigheid; kijk eens, dit durf ik! Ikzelf heb nog nooit iets weggegooid. Ik neem het mee naar huis of gooi het onderweg in een prullenbak!”


Wat is de top 3 van zwerfafval in het buitengebied van Eerde? Mari: “Sigarettenpakjes en blikken Bavaria en Red Bull. Maar in de Dalenstraat, in de groenstrook tussen de Eerdsebaan, haalde ik tijdens de Landelijke Opschoondag nog tien wijnflessen uit die bosjes. Maar daar trof ik ook half opgedronken colaflessen, of zakken chips die nog zo goed als vol zaten, aan.”


Mari is er een paar dagen per week mee in de weer, alleen nu even niet. “Ik heb eind april mijn linkerschouder op een drietal plaatsen gebroken. Staand op een muurtje om even een paar streepjes te zetten en boem… daar lag ik. Deze week begonnen met therapie, dus het zal nog wel eventjes duren voordat ik weer rond kan. 


‘Moeten we je nu ziekmelden bij de gemeente’, grapte een van onze kinderen, doelend op dat ik eigenlijk werkzaamheden verricht die normaliter door medewerkers van de gemeente worden verricht. Maar in de zomermaanden was ik toch al van plan om minder op pad te gaan, met al dat ongedierte is de kans groot dat je gestoken wordt.”


“Het is ontspannend, je bent buiten en je krijgt soms ook nog waardering in wat je doet. Een keer liep ik langs de paralelweg bij de A50 met een afvalzak in m’n hand en in een voorbijfietsende groep schooljeugd stak een meisje spontaan haar duim op tegen mij. Leuk toch! Maar ik ben ook ooit in mijn gezicht gespuugd of van achteren in mijn nek geslagen. Ik liep toen aan de rechterkant, zag het dus niet aankomen. Sindsdien loop ik altijd aan de linkerkant van de weg zodat ik tegenliggers zie aankomen”, besluit dé Eerdse Buitengebiedopschoner.

EERDSE KRANT - 13 juni 2019


Veel deelnemers, goed weer en een gemoedelijke sfeer

 

Geslaagde eerste editie Vlagheide Trail


De Vlagheide Trail is een groot succes geworden. Om en nabij tweehonderdvijftig deelnemers uit den landen stonden op tweede pinksterdag rond de klok van 11:00 uur bij de startboog op de Vlagheide om deel te nemen aan deze editie die een andere opzet kent dan andere jaren. Waren de vorige zeven edities op verharde wegen en onder de naam Vlagheideloop, ditmaal werd er veelal gelopen over onverharde ondergrond. Uw redacteur zat mee op de eerste rij in de organisatie, samen met Peter Mijsberg en Stan Gloudemans. Een impressie van die dag.


Maandag, tweede pinksterdag. Het is 05:15 uur. Het is al licht, nou vooruit; schemering. De vogels laten weten dat ze ook al wakker zijn en dat ze zin hebben in weer een nieuwe dag. Zij zijn ongewild ook een natuurlijke wekker, het ‘je-moet-wakker-worden-piepje’ heeft geen kans om zich te laten horen, zijn ‘slachtoffer’ is al klaarwakker. Nog even wat lummelen en dan hop-hop, eruit! Ontbijtje gaat er goed in, de koffie staat al te pruttelen en het water kookt al bijna. Om 05:45 uur, stipt volgens ‘het draaiboek’, komt Peter Mijsberg binnen. Er wordt een bakkie en een theetje naar binnen gewerkt, alle benodigde materialen worden op de ‘pakezels’ geladen, om vervolgens een kwartiertje later de Bergweg op te fietsen, op naar de startlocatie, de verharde weg tussen de familie Gloudemans en camping Het Goeie Leven. Dat is het startpunt en ook om de routes uit te zetten. Dat gaat met borden en linten. Een klein gedeelte is de avond ervoor al uitgepijld, zoals dat zo mooi heet. Samen met de andere organisator Stan Gloudemans is het stukje van de route over de Vlagheideberg al gedaan, en het stuk op het voormalige mobilisatiecomplex (MOB-Oost), onder aan de voet van de bult. In alle drie de afstanden is dit het laatste gedeelte van de route. Onderling is er bij de organisatoren al stiekem wat gegniffeld, want dit stukje voelt bij het uittekenen al zwaar aan. Het is draaien en keren, voortdurend op en af, en dat of na zo’n drie kilometer, of na zo’n negen kilometer of na zo’n vijftien kilometer. Een grande finale-stukje dus, zou de ‘Koning-Keizer-Adjudant’ zeggen.


Het uitzetten verloopt voorspoedig, borden en lintje worden met militaire precisie neergehangen. Alleen het niet-apparatuur doet soms niet waarvoor het is meegenomen, en zeker niet als die zonder patronen komt te zitten. Dit komt door een ‘valpartij’ van de fiets waardoor het doosje met de nietjes, zo blijkt later na een korte zoektocht, half in een sloot is achtergebleven. Maar rond de klok van negen uur is alles klaar en op dat moment wordt de grote startboog opgebouwd door Stan en een van de vrijwilligers. Ook staat de tractor met een aanhanger met geluid al in de startblokken, die zal nadat het startschot heeft geklonken zich naar de finishplaats begeven. Wedstrijdspeaker Jos van Uden is nog wel wat aan het testen, maar die is er ook klaar voor. 


Intussen is ook alles in gereedheid gebracht bij de familie Gloudemans. Vanaf 09:45 uur worden hier de ruim dertig vrijwilligers ontvangen door Ria met een kopje koffie of thee. Zij worden dan gebriefd zodat iedereen goed op de hoogte is wat te moeten doen. De meesten bemannen een post op het parcours, zoals bij (gevaarlijke) oversteken. Omdat de lopers niet op een afgesloten parcours lopen, hebben niet zij maar het verkeer voorrang, dus is begeleiding geen overbodige luxe. Een aantal van hen begeeft zich naar de inschrijftafel, bij de hoofdingang van de camping Het Goeie Leven. Rond de klok van iets voor tien uur, we zitten ruim een uur voor vertrek van de tien en zestien kilometer, is het nog rustig rondom die plek. De vijf ‘inschrijfdames’ hebben nu nog alle tijd voor een fotootje, maar alras wordt het drukker en drukker. Van alle kanten stromen de deelnemers toe, de rij voor de inschrijftafel groeit en groeit. Ondanks die drukte en dat de deelnemers eventjes moeten wachten gaat het er allemaal gemoedelijk aan toe. Er heerst een gezellige en ontspannen sfeer. Dit zie je later ook onderweg en bij de finish terug. Mooi toch!  


Inmiddels zitten we nog maar een kwartier voor de start als een vrouw op haar fiets, zigzaggend door warmlopende lopers, komt aangesneld. Ze is nog ‘ruim op tijd’ en de wachtrij voor de inschrijftafel is nog maar kort. Warmlopen hoeft ze niet, zo geeft ze met een lach aan. Ze zegt daarna nog iets meer, maar dat hoeft niet in de krant… De vrijwilligers van EHBO Eerde zijn ook gearriveerd, dus iedereen is er en staat op positie. Op één na! Maar ook dat staat in het draaiboek. Wethouder Menno Roozendaal heeft de eer op het startschot te lossen, en bij goedgebruik arriveert hij altijd nèt op tijd. Iets na elven stuurt hij de grote groep lopers letterlijk het bos in met het startschot, naar goede traditie met… een eendenfluitje. Als eerste starten de afstanden tien en zestien kilometer, een kwartiertje later starten ook de deelnemers aan de vier kilometer. De eerste groep met de twee begeleiders, die op een mountainbike die eerste loper bij de ‘tien’ begeleid. Alleen de tien kilometer heeft een klassement, die maakt onderdeel uit van een circuit in Meierijstad, de andere afstanden kennen geen klassement. De deelnemers krijgen een prachtig en gevarieerd parcours voorgeschoteld. Uiteraard mag de Vlagheideberg niet ontbreken. Lopers die de langste afstand lopen moeten hem maar liefst vijf keer beklimmen! Goed voor ongeveer honderdvijfentwintig hoogtemeters. Onder bij de berg staat een waterpunt, daar wordt gretig gebruik van gemaakt. De weergoden zijn de trail gunstig gegund, op een paar spatjes na is het prima hardloopweer. 


Dat het zwaar is, is goed te zien bij de finish. Rood aangeslagen gezichten, vele lopers die nadat de streep zijn gepasseerd even goed moeten uitblazen. Gelukkig voor hen is er drinken bij de hand om de eerste dorst te lessen. Verhalen te over. Zoals Nick de Haas uit Veghel. Hij gaat eerst even zitten en pakt een paar slokken. Dat mag, als je net zestien kilometer erop hebt zitten. ‘Het was loeizwaar’, verteld hij dan tussen de zweetdruppels door. ‘Vooral die strook langs het water was ontzettend zwaar. Dat gemaaide gras zeg, dat liep echt voor geen meter. Er kwam geen eind aan.’ Hij doelt daarmee op het pad langs de Beekse Waterloop. Een speciale ‘maaigroep’ had een paar dagen voor de loop het gras dat een half metertje hoog stond gemaaid. Dat maakte die strook alleen maar zwaarder, zo was ook veelvuldig bij andere deelnemers te horen. Verderop in het parcours liepen de lopers nog een stukje langs diezelfde loop. Die strook bleek ’s morgens bij het uitzetten ook (in dit geval puur toeval) gemaaid te zijn! Nog een vloekje meer zal zeker gevallen zijn, daar aan de waterkant.


Deelnemers komen uit alle hoeken van Nederland, zo ook Lisette Dibbets uit Zevenhuizen. ‘Zevenhuizen uit Zuid-Holland’, roept ze nog fris en fruitig. Ze heeft zojuist ook ‘de 16’ gelopen en bijna geen spoor van vermoeidheid is waarneembaar. Petje af hoor! Wat vindt zij van het parcours? ‘Vooral dat laatste stukje in de bossen, dat was echt fun met al dat draaien en keren. Dat is echte trail!’ Ze bedankte meteen de organisatie voor de leuke dag die zij en haar supporters (vader en moeder, red.) gehad hebben. ‘Het was mijn eerste trail en omdat Limburg als start me te zwaar leek, was dit precies goed. Mooie afstand, lang genoeg om een eind voor te rijden, afwisselend parcours en natuurlijk een gezellige sfeer. Volgend jaar sta ik hopelijk met meer Zevenhuizenaren aan de start.’ Staat genoteerd, Lisette!


En daarmee slaat ze de spijker op zijn kop. De sfeer was fantastisch te noemen. Gezellig en gemoedelijk. De lopers konden na gefinisht te zijn direct de doorsteek maken naar de bistro van Het Goeie Leven, om op het terras in het zonnetje nog een hapje te eten of wat te drinken. De organisatie deed dat ook toen de finishplek was opgeruimd, maar niet te lang, want de trail-opruimkaboutertjes waren niet te zien.


Terwijl Stan de start- en finishlocatie weer in de oorspronkelijke staat brengt, worden de dan nog lege pakezels weer van stal gehaald om alles op het parcours weer netjes op te ruimen. Onderweg heeft Peter nog eventjes een foto moeten schieten bij de vijver die tegen de Vlagheideberg ligt, van een trotse visser die net een graskarper van (geschat) ruim zestig centimeter aan de haak had, was er weer de traditionele val van een der fietsen, vielen er een paar grotere regendruppels die niet prettig aanvoelde op een afgetraind hardlooplichaam, werden er slechts een paar drinkbekertjes en een watersponsje aangetroffen op het gehele parcours, maar verder was er niets bijzonders te melden en zo was een halve etmaal later niets meer waar te nemen van een groots evenement die voor vele mensen een leuke dag heeft opgeleverd in ons dorp. 


De organisatie kijkt dan ook met trots terug en ‘bedankt alle deelnemers, vrijwilligers en betrokkenen voor het slagen van de trail’. 

EERDSE KRANT - 20 juni 2019


Buurt niet te spreken over procedure


Komst van 200 meter hoge windturbines nabij Eerde?


Op 20 mei 2019 is door Renewable Energy Factory (REF) voor de ontwikkeling van Windpark Veghel Win(t)d een aanmeldingsnotitie ingediend. Windpark Veghel Win(t)d is een samenwerking van vier grote Veghelse bedrijven, te weten Friesland Campina DMV, Mars Nederland, Vanderlande Industries en Kuehne + Nagel Logistics. In die aanmeldingsnotitie is aan de hand van kenmerken van de voorgenomen activiteit en omgeving een beschrijving gegeven van de mogelijke milieueffecten. Op 28 mei jl. heeft het college besloten dat er geen belangrijke nadelige milieueffecten te verwachten zijn, waardoor het opstarten van een mer-procedure niet noodzakelijk was en REF een aanvraag omgevingsvergunning voor afwijken van het bestemmingsplan op grond van de Wabo kon indienen; voor windturbines van 200 meter hoog (zie illustratie).


Over het laatste vragen omwonenden zich hardop af waarom geen milieueffectrapportage (mer) nodig is. Daarom waren ze ondermeer dinsdagavond aanwezig bij de informatie-avond in het gemeentehuis, georganiseerd door de gemeente en het Utrechtse onderzoeksbureau Bosch en Van Rijn, dat door de initiatiefnemers is ingeschakeld.


‘We kregen over het plaatsvinden van deze informatie-avond pas net voor afgelopen weekend te horen, dus zijn we meteen in eerste instantie met vier huishoudens, gelegen aan de Veghelsedijk en die het dichtste bij de twee mogelijke locaties zitten, bij elkaar gekomen. We hebben ons verenigd en hebben geflyerd in de buurt om iedereen er op attent te maken van deze informatie-bijeenkomst’, aldus Hanneke de Kort, een van de initiatiefnemers. ‘En dat allemaal binnen 24 uur!’ Op 27 juni komt dit in de raad en zal er een voorlopig besluit worden genomen, ‘en die raad heeft een positieve houding’. ‘Wij maken ons zorgen en vinden het raar dat er geen milieueffectrapportage nodig is, want het gaat hier om windmolens van zo’n tweehonderdmeter hoog! Niet alleen wij als buurt zullen daar last van gaan krijgen, ook een gedeelte van het Eerdse buitengebied zal zeker gaan merken dat deze windturbines er staan en te maken krijgen met een lichtere geluidsoverlast en slagschaduw. Echter, de projectontwikkelaar zegt dat alles voor 90% rond is.’ 


Eén windmolen is gesitueerd bij de onderdoorgang Veghelsedijk met de A50, de andere staat een stukje verderop bij het kanaal, beiden aan de andere zijde van de snelweg. Over het kanaal komen de andere twee te staan, ook aan de binnenzijde van de A50, maar die zijn wel een stukje lager.


Het was er druk op deze inloopbijeenkomst. Ook met mensen uit Eerde, en dan met name van De Horstjens, Grootdonkweg, de Veghelsedijk en het Hoeves. Zij zullen het meest te maken krijgen met die enorme windmolens. Niet alleen door een lichtere geluidsoverlast en slagschaduw, maar ook door het uitzicht. Ter verduidelijking; het provinciehuis in Den Bosch is iets meer dan honderdmeter hoog, de twee windturbines die het dichtst bij ons dorp komen te staan worden bijna twee keer zo hoog! Medewerkers van de gemeente, onderzoeksbureau Bosch en Van Rijn en van de vier bedrijven gaven tekst en uitleg aan belangstellenden, en soms ging de discussie er pittig aan toe. Vooral de manier waarop en de snelheid waarmee dit plan wordt uitgevoerd, stuit buurtbewoners tegen de borst. Het vervolg; vandaag (donderdag) is er een commissievergadering met inspreektijd, daarna zal het conceptbesluit op 27 juni ter goedgekeuring aan de raad worden voorgelegd en vervolgens ter inzage komen waar men zes weken de tijd heeft om er bezwaar tegen aan te tekenen. 

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Gebouw uit 1912 maakt plaats voor appartementen


Pand ‘De Driesprong’ gesloopt


Een stuk historie is uit het Eerdse straatbeeld verdwenen met de sloop van het pand waar tot eind 2017 Zalencentrum De Driesprong was gevestigd. Het gebouw is meer dan honderd jaar oud, om precies te zijn is het gebouwd in 1912. 


Het pand was eerst een woonhuis met een winkel, in 1935 is het omgebouwd tot een café. Toen is er ook een stuk aan de linkerzijde bijgebouwd. Later is er nog een verdieping opgezet. Het café kreeg de naam De Ster, later is die naam veranderd in Zalencentrum De Driesprong. Maandagmorgen werd met de sloop begonnen, nadat al het nodige voorwerk was gedaan. Onder anderen kozijnen en dakpannen waren al verwijderd, evenals de bar. Naar verwachting zijn de werkzaamheden einde van de week klaar. 


De sloop trekt veel bekijks. Ieder met een herinnering. Zoals ook Gerard Verbruggen even een kijkje komt nemen. Hij is in het pand geboren. “Rechtsachter, om het hoekje om precies te zijn. En in dat kamertje op de eerste verdieping heb ik tot mijn zeventiende gewoond”, wijzend naar het raam rechtsboven. “Mijn vader Jan Verbruggen heeft jaren achter de tap gestaan.” Even later is daar ook Jacques van der Heijden. “Nostalgie”, klinkt het meteen. Hij maakt ook even een praatje met Gerrie van Rijbroek, de kraanmachinist van Gebr. Van Rijbroek die beetje bij beetje het pand ‘opruimt’. Jarenlang vormden zij een duo bij het tafelvoetbal dat bijna onverslaanbaar was. “We hebben hier veel gewonnen en veel plezier gehad”, klinkt het bijna weemoedig. Als de sloop klaar is kan er begonnen worden met de bouw van appartementen. Het laatste pilsje is nu echt getapt…

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


ZLM Tour raast over Koeveringsedijk


Zondagmiddag zoefde er weer een wielerpeloton over het grondgebied van Eerde. Kort ditmaal, alleen de Koeveringsedijk kreeg die eer om onderdeel te zijn van de vierde en tevens laatste etappe van de ZLM Tour. 


Deze rittenkoers voor profs begon vorige week woensdag met een proloog in Yerseke en eindigde zondag met een rit in lijn van Eindhoven naar Tilburg. De ronde die zijn oorsprong in Schijndel heeft, de eerste editie van de etappekoers werd al in 1987 verreden, heeft in het verleden al een aantal keren doorkomsten nabij Eerde gehad.


Drie kwartier voor de daadwerkelijke doorkomst zien we al motoren voorbijrazen op de Koeveringsedijk. Nadat deze groep ‘verkenners’ voorbij zijn zien we de eerste politiemotoren. De renners komen dichter. 


Verwacht geen grote reclamekaravaan voor de renners uit, zoals bij de Tour de France het geval is. De reclamekaravaan van deze koers bestond ditmaal uit… één auto. En ook nog eens van een Eerdse ondernemer. Ofdat hijzelf er weet van had is niet bekend bij de redactie, maar een beetje extra reclame na een grande opening is altijd prima. 


Even daarna komen auto’s en dan zien we de hoofdrolspelers zelf. Bij de passage langs de Vlagheideberg, ze hebben dan ruim vijftig kilometer erop zitten, ligt een groepje van drie renners op kop. Op een tweetal minuten volgt, schijnbaar op het gemak, het grote peloton. Daarin bepaalt Jumbo-Visma mede het tempo. Zij hebben leider Mike Teunissen in hun midden (hij wint ook de etappekoers) en op de zevende plek is duidelijk sprintbommetje Dylan Groenenwegen herkenbaar in zijn blauwe trui als leider in het puntenklassement. Over ruim een week moet hij voor etappezegs gaan zorgen in dé grootste wielerkoers van het jaar: La Grande Boucle. In een paar minuten tijd raast het hele ‘circus’ voorbij. Tussen de volgauto’s zien we nog een ander sprintbommetje, het is de Australiër Caleb Ewan. Hij heeft waarschijnlijk lek gereden maar wint wel deze etappe. Als laatste sluit natuurlijk de bezemwagen de rij.

 

Maar ineens wordt er haltgehouden, net voor de kruising bij de oude hoofdingang. Een ploegleiderswagen stopt, dit voor een sanitaire stop van de chauffeur. Als ook die is afgerond verdwijnt de karavaan uit het zicht en gaat het normale leven weer verder op de Koeveringsedijk. 

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Inauguratie oud-Prins Ruud en Prinses Tamara bij Hoge Raad


Juni is nu niet de meest voor de hand liggende maand als je aan carnaval denkt, maar in Eerde is het de maand waarin de Hoge Raad een nieuwe oud-Prins verwelkomt en afscheid neemt van de langstzittende. Ditmaal was het de beurt aan Prins Ruud d’n Urste en zijn Prinses Tamara om toe te mogen treden tot de oud-prinsenclub. Met nadruk op mogen, want wil je erbij komen dan moet je er wel iets voor doen!

 

De oud-prinsen en hun prinsessen hadden bedacht dat Ruud en Tamara in ‘Queenstijl’ moesten aantreden. Logisch, een grotere Queen-fan is er niet te vinden in Oiversland. En dan meer als Freddie Mercury zoals hij te zien is in de clip van I Want To Break Free. Dus met zwarte pruik, zwart snorretje, een roze topje, kort zwartleren rokje, open schoentjes en… een stofzuiger. Als twee druppels… Als beginopdracht kregen ze mee dat Ruud moest gaan stofzuigen en Tamara moest stoffen bij personen waar Ruud ongevraagd mee op de foto heeft gestaan. Dus er werd ergens een foto gemaakt van bijvoorbeeld een paar mensen, en dan kwam Ruud er zomaar en ongevraagd bij staan. Klik-klik! Bij die mensen moest hij zijn excuses gaan aanbieden en meteen ook maar even wat huishoudelijke taken verrichten. Zoals bij de familie Botti, waar toevallig ook oud-Prinses Wendy haar verjaardag vierde.

 

Het is alom bekend dat Ruud alles tot in de puntjes voorbereid. Tot het maniakale toe soms, zeggen anderen. Zelfs het ritje van de familie Botti naar de kiosk was met ‘muziek op maat’. Als je wilt weten hoelang het vervoersmiddel (een vrachtwagen met laadbak) er over heeft gedaan van de Haakakker naar de kiosk, luister dan naar de Rare U.S. Brazilian Extended Version van het nummer Living On My Own. Het is hier totaal overbodig om ook de artiest te vermelden... Het nummer kwam hard uit de speakers tijdens de rit, met extra vocals met allerlei korte kreetjes (bi-bap, jey, oehh, die-dap) van de oud-prins zelf. Het liedje was precies afgelopen bij aankomst bij de pastorietuin. Wat een timing!


De sfeer zat er lekker in op deze ruime cabrio. Bartafels met een biertje of een Jillzje en chips bij de hand, zonnetje hoog aan de hemel, wind in de haren. Ge-nie-ten! Bij de kiosk stond het oud-prinsenpaar een nieuwe opdracht te wachten. Ruud staat meteen op de kiosk, maar zónder de stofzuiger. “Tamara, waar is mijn stofzuiger?”, klinkt het van het ‘podium’. Twee tellen later: “Waar is Tamara...?”

 

Volgens aloude Hoge Raad-traditie moét er gezongen worden. Komt dat even goed uit, want daar mag je Ruud voor wakker maken! Ondertussen zijn de stofzuiger en Tamara terecht. Ook hier weer denkt Ruud alles goed voorbereid te hebben. Briefje met tekst wordt tevoorschijn gehaald, licht en geluid staat op scherp. Maar dan is daar de voorzitter van de Hoge Raad, Daan van Rozendaal. Ofdat Ruud de microfoon aan Tamara wil geven, zij moet gaan zingen! “Huh, ik zingen? Ik hoefde niet te oefenen van Ruud”, schrikt Tamara zich een hoedje als ze de micro krijgt en Ruud vriendelijk wordt verzocht om van het podium te gaan. Dit gebeurt, langzaam. “Let op de timing, let op de timing”, geeft hij Tamara nog vlug mee. De band wordt gestart en op muziek van I Want To Break Free zingt Tamara de sterren van de hemel (foto onder) met de zelfgeschreven tekst van Ruud. Die… moet toekijken: “Dat vind ik heel lastig!” Op het stukje tekst ‘we horen erbij’ klinkt vanaf Hoge Raad-zijde geroezemoes; ‘Hoho, nóg niet!’ Tamara krijgt een groot applaus, terwijl Ruud naar voren stapt en de micro vlug zelf weer ter hand neemt. Met stalen gezicht: ”Hier was ik op voorbereid, ik heb nog een tweede lied…” Maar een grote lach volgt: “Nee hoor, grapje. Ik vind het niet zo erg.” En hop, de ‘cabrio' weer in met z’n allen en op naar de Grootdonkweg, waar het afscheidsfeestje is van Tim en Wilranda van der Pas. Het bleef daar nog lang onrustig.

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Herenleed


Een fotograaf moet het geluk hebben dat hij op de juiste plaats en op het juiste moment de ‘klik’ maakt voor wat later een iconische foto blijkt te zijn. Voor een journalist geldt precies hetzelfde om een artikel te kunnen maken over een ‘toevallig’ gebeurtenis van enige importantie. Uw redacteur kwam zo’n toevallige gebeurtenis vorige donderdag tegen, tijdens het bezorgen van deze krant.

 

Er zijn drie mannen op straat, bezig met… iets. Wat, wordt snel duidelijk. Ze zijn een kentekenplaat aan het aanbrengen achterop en klein aanhangwagentje. Maar dat gaat niet gemakkelijk, zo te horen. Er wordt wat ‘gefrot’, gediscuteerd en er vallen wat plaagstootjes over en weer. Ze zitten midden in de voorbereiding van een weekendje weg, zo blijkt bij navraag. ‘Ze’ zijn het vriendengroepje Herenleed, bestaande uit Eerdenaar Ton Keetels, Richard Bouwmans (zijn roots liggen in Eerde) en Albert van Veghel, beiden uit Wijbosch en Bart Eijkemans uit Schijndel.

 

Wat is hun relatie tot elkaar? “We hebben samen op de middelbare school gezeten, het gymnasium Bernrode in Heeswijk”, geeft Richard aan. “Leed”, corrigeert Bart meteen, “dat bindt ons, daarom heten we Herenleed.” Hun leven loopt vanaf hun twaalfde gelijk op. “We hebben ook allemaal in dezelfde branche gewerkt, die van automatiseerders.” Sinds het jaar 2000 gaan ze eenmaal per jaar samen weg. “Dat idee is geboren op de verjaardag van Richard. Ik had in de krant gelezen van een weekendje New York voor 495 euro of zoiets. Dat moeten we een keer doen, zei ik? Ja, zeiden de anderen, en toen zijn we gegaan. En sindsdien gaan we elk jaar”, verteld Bart die door de anderen gebombardeerd is als een soort leider.

 

Dit is dus een jubileumweekendje, de twintigste keer? “We zijn al vaker weggeweest, maar dat is extra. Eenmaal per vijf jaar mogen namelijk de vrouwen ook mee. Dus dat weekendje is niet ter vervanging van hét weekendje, maar is extra erbovenop… Toen we nog in de kleine kinderen zaten hebben we ook eens een weekendje op de camping met z’n allen gezeten”, geeft Bart aan. “Ook toen al werden er fouten gemaakt”, lachen Richard en Ton. Bart legt de fout uit, al gaat dat niet van harte: “’Wij’ moesten voor de drank zorgen, en we hadden bier en nog meer bier bij, maar geen druppel… limonade. Daar hadden we even niet aan gedacht.”

 

De heren gaan nu voor het eerst op fietsvakantie, naar Winterswijk bij de Duitse grens. “We zijn nu de sportieve Herenleed”, aldus Bart: “We zijn al overal geweest in de wereld, Indonesië, Rome, Napels, Sevilla. Écht voor de cultuur!” Bart is duidelijk de bestuurder, figuurlijk maar ook letterlijk. “Hij bestuurt en wij voeren het uit. Simpel! Eigen inbreng wordt niet gewaardeerd”, geeft Richard fijntjes aan. Hoogtepunt van deze fietsvakantie moet worden het bezoek aan Südlohn. “Albert is een Duitslandkenner en dat stadje is de geboorteplaats van een of andere Olympisch kampioen. In het baanwielrennen, denken we.” Onduidelijkheid is troef? “Niemand weet het, maar Albert wel. Die is hier nu niet, je moet hem maar vragen hoe of wat. Maar we moeten ook eten en drinken, dat gaan we daar ook doen…”

 

Oh ja, de kentekenplaat zit intussen op z’n plek. Wat plakband op beide uiteinden moet ervoor zorgen voor extra, extra ‘dat-ie op zijn plaats blijft zitten’. Uiteraard bedacht en uitgevoerd door ‘de bestuurder’. Als bewijs werd na het weekend een foto toegestuurd. 

EERDSE KRANT - 11 juli 2019


Cuppen in ambassade van Brazilië!


Op uitnodiging van de ambassadeur van Brazilië is Marc van Berkel naar de ambassade in Wassenaar getogen voor een cupping (koffie proeven). 


Zijn bedrijf Noord Coffee Roasters is vier jaar geleden gestart op de Noordkade in Veghel. Marc: “Met het idee om unieke vers gebrande koffie te branden en die op locatie te leveren. Dat hebben we langzaam laten groeien. We zijn eerst hier een espressobar gestart, dan konden we mooi zien hoe onze kwaliteit zich verhoudt. We krijgen steeds meer klanten; we geven workshops aan bedrijven en steeds meer mensen begint het op te vallen dat onze koffie lekker is. Je kunt het vergelijken met appeltaart. Je kunt appeltaart kopen uit de vriezer, appeltaart bij de Jumbo die vers in de fabriek is gebakken, of die je thuis bakt en op de tafel zet. We zijn eigenlijk de verse appeltaartleverancier van de koffiewereld!”


En die ‘wereld’ komt op de koffie! Marc: “Er komen geregeld mensen kijken naar onze nieuwe branderij en voor een cupping. Cuppen is het proeven van een kopje koffie. Je pakt met een lepeltje een beetje koffie en die slurp je naar binnen. Zo ook een keer iemand die ‘incognito’ langs kwam. Onze zaak en kwaliteit viel kennelijk op, want op een dag kwam er een mailtje binnen van de ambassadeur van Brazilië. Hij nodigde ons uit, en een aantal koffiebranderijen meer uit Nederland, om voor een handelsmissie een aantal koffieplantages voor te stellen die in hun land actief zijn.”


Wow, op naar…? Marc, enthousiast: “Wassenaar! Uitgenodigd op de residentie van de ambassadeur van Brazilië. Auto gewassen, pak aangetrokken en nieuwe schoenen aan. Dan kom je binnen in een James Bond-achtige setting. Fantastisch groot en statig huis met een mega oprijlaan, dikke auto’s voor de deur, mannen in strakke pakken waaronder de minister van Economische Zaken en Handelbevordering, een portier bij de ingang. ‘Mister Beurkel, welcome in the ambassy of Brazil’, stond de ambassadeur in hoogst eigen persoon me op te wachten. Van een butler krijg je vervolgens een glaasje water, om de smaakpupillen te zuiveren. Dan ga je koffie uit Brazilië proeven, totaal zo’n tien stuks. Een barista was meegekomen om alle koffies voor te laten proeven. Bonen worden gemalen, precies op de juiste temperatuur op water geserveerd, koffie wordt ingeschonken, de aromalaag wordt gebroken en die moet je ruiken. We kregen ook nog een presentatie van twee grote koffieboeren uit Brazilië. Dat alles heeft geresulteerd in een tweede stap: samenwerking met een van die twee en we gaan nu koffiebonen rechtstreeks importeren vanuit Brazilië en die hier op de markt brengen. De setting was imponerend. Heel apart. Bij het verlaten dacht ik nog; wat is hier aan de hand?”

EERDSE KRANT - 25 juli 2019


Echtpaar neemt met pijn in het hart afscheid van hun tennispark


Henk en Nellie van Hooft hebben bij hun tennispark De Eerde aan De Coevering het bordje ‘te koop’ gezet. Gezondheidsredenen noopt het Eerdse echtpaar om na drieëntwintig jaar deze moeilijke beslissing te nemen.

 

Op ‘Baan 7’, zo wordt het paviljoen bij de zes banen tellend tennispark De Eerde ook wel genoemd, vertellen onder het genot van een kopje koffie Henk en Nellie van Hooft waarom ze hun tennispark te koop hebben staan en hoe ze het tennispark hebben opgebouwd tot wat het nu is. 

 

Henk: “Het gaat de laatste tijd wat minder met m’n gezondheid en de dokter adviseerde mij om een tandje minder te doen. Ook Nellie gaf aan dat het mooi is geweest. We hebben het altijd met liefde en plezier gedaan, maar het moment is nu gekomen waarop we beiden zeggen: het is inderdaad mooi geweest. Nellie is 78 jaar oud, ik ben 77. Als ik zie hoeveel mensen in d’Eerd die dezelfde leeftijd hebben als ons en met bijvoorbeeld een biljartkeu achter op de fiets rondrijden, of samen gaan wandelen, of iets anders gaan doen, en wij nog elke dag op de tennisbaan zijn te vinden en aan het werk zijn, want er moet gepoetst worden en een hoop dingen moeten worden geregeld, zegen we nu: wij gaan ook eens genieten van het leven!”

 

Maar met pijn in het hart? “We hebben er moeite mee”, vertelt Nellie verder. “Het is jammer dat we niet ouder worden en dat de leeftijd dit ons afpakt. We willen dit bij wijze van spreken nog vijftig jaar doen.” Henk: “Ik ga het contact met de mensen zeker missen. We hebben ze hier van alle leeftijden. Van de jeugd, jongere en de iets oudere, tot senioren. We komen op het park en je hebt altijd buurt.”

 

Terug in de tijd. Hoe wordt een van huis uit architect ineens eigenaar van een tennispark? Henk: “Dat is een mooi verhaal. Familie Scheffer was toen eigenaar van het park en het was op een zondagmiddag. Jan Scheffer stond achter de bar en zei zo voor de grap tegen mij: ‘Is dat niets voor jou, een tennisbaan?’ Uuh, een tennisbaan, zei ik verbaasd, want ik wist niet dat het te koop stond. Ik antwoordde met een nee. Ik heb een architectenbureau, ik heb werk zat, zei ik tegen hem. Maar ‘s avonds zaten we thuis en het hield me bezig. Ik daarna toch even nagevraagd ofdat ze het in eigen beheer deden of via een makelaar.

 

Het was via een makelaar en toeval of niet, laat ik daar nu net de dag erop een afspraak mee hebben in verband met een opdracht met ons architectenbureau. Nadat dat gedeelte was afgelopen vroeg ik hem ofdat we een tweetal weken een voorkeursrecht konden krijgen op het tennispark, en dat was geen probleem. Dus vervolgens overleg gehad binnen ons gezin en een weekje later na een gesprek met de familie Scheffer was alles rond.” 

 

En toen? Henk: “Ja, en toen? Toen zijn we zelf achter de bar gaan staan. Maar binnen een week kregen we een brief van de toenmalige gemeente Veghel op de deurmat dat we niet bevoegd waren, want niemand van ons had horecapapieren. We zijn toen met vijf personen op cursus gegaan, die overigens niet meer als een dag in beslag nam, met als doel dat er eentje zou slagen zodat we konden doorgaan. En dat lukte, ze slaagden alle vijf! Toen hadden we alle papieren en konden de horeca-aanvragen de deur uit. Want die zaten er toen nog niet op.”

 

Het woord ‘gemeente’ is gevallen, en dan blijkt dat ze niet altijd de medewerking hebben gekregen die ze gehoopt hadden. “De gemeente is lange tijd anti-tennispark geweest. Ze sommen een aantal zaken op uit het verleden. Nu pas, en dat is belangrijk voor de verkoop, hebben we de bevestiging gekregen dat het paviljoen een officiële horecapunt is. Eerst hadden we volgens de gemeente een paracommerciële vergunning, een vergunning met beperkingen zoals dat je maar tot een bepaalde tijd mag open zijn.

Of met de verlichting van de banen. We hadden eerst nog geen verlichting, daarom hingen we op baan 4 een paar bouwlampen op zodat we ook in het donker konden tennissen. Naast de gemeente hadden we toen ook meermaals de politie op de stoep. We hadden verlichting en dat mocht niet. We hebben gewoon doorgezet en een bouwaanvraag ingediend voor het plaatsen van lichtmasten. Dat werd keer op keer afgewezen. Totdat ik iemand tegenkwam die werkte bij een groot elektriciensbedrijf en ons heeft geholpen doormiddel van dikke rapporten, grafieken en opstellingen over de verlichting om uiteindelijk die vergunning te krijgen. Dat ging echter wel tot aan de Raad van State toe… Maar nu, in het kader van Masterplan Vlagheide, past het beter in het bestemmingsplan dan vroeger en zijn ze blij met ons. Maar niet alleen minder leuke zaken, we hebben ook veel steun gehad van omwonenden die ons ook hebben geholpen of hebben meegewerkt. Uiteindelijk is alles goed gekomen.”

 

Hebben ze eigenlijk ooit samen op de baan gestaan? Nellie: “Ik heb veel getennist, in competitieverband en met vriendinnen, Henk daarentegen was niet veel op de baan te vinden, hij heeft meer met een badmintonracket in zijn handen gestaan.” “Ik heb eigenlijk al die tijd meer langs de baan gestaan, deed liever hier rondlopen. Of erop, om onderhoud te plegen”, lacht Henk.

 

Voor Henk was het tennispark eigenlijk al bekend terrein. “Toen ik nog op de lagere school zat stond ik op deze grond asperges te steken! Het was toentertijd grond van Ben van de Oever en mijn vader had hier asperges staan. Het heeft voor mij dus ook een zekere emotionele waarde.”  

 

Tussendoor komt René Bouwmans Henk en Nellie even gedag zeggen. “René komt elke dag hier op het park. Twee keer per dag zelfs, ’s ochtends en ’s avonds. En op zaterdagmorgen komt ie koffiedrinken”, geeft Henk aan. René komt even vragen ofdat ze die zaterdag er ook zijn. Ze knikken beiden van ja. René weet genoeg: “Oké, hou-doe!” 

 

Het park is van top tot teen vernieuwd in die drieëntwintigjarig: “Er lagen eerst vier betonbanen, maar die waren allemaal gescheurd. Daarvoor in de plaats hebben we vier nieuwe kunstgrasbanen neergelegd. Later aangevuld met nog twee kunstgrasbanen. Want het werd steeds drukker. Bij een aantal tennisverenigingen in de buurt waren er toen wachtlijsten en daar profiteerden wij van. Op het hoogtepunt hadden we hier zo’n vierhonderdvijftig spelers. Maar toen kwamen er tennisbanen in Zijtaart, in Nijnsel en in Boskant. Velen gingen daarom terug naar hun eigen park. Logisch. Nu hebben we iets boven de tweehonderd spelers, nog steeds uit geheel Meierijstad, hier op de baan. Momenteel is ook het aantal Eerdenaren wat hier tennist weer groeiende, daar zijn we blij mee. Naast het paviljoen, eerst het kleed- en douchegedeelte, daarna het horecagedeelte, hebben we ook het terras vernieuwd, bomen rondom het park zijn weggehaald en nog veel meer. Eigenlijk, zo moet je het zien, hebben we twintig jaar gebouwd. En nu het klaar is, gaan we het verkopen”, geeft Henk ietwat verdrietig aan. “Met pijn in ons hart. Als ik eraan denk moet ik huilen”, valt Nellie haar man bij.

 

Nu staat het park te koop. Hoe pak je zoiets aan? “Een expert op het gebied van onroerend goed hebben we ingeschakeld. Want het is toch iets specifieks. Het paviljoen is eigenlijk te mooi voor een tennispark, gaf hij meteen aan. Dure materialen en zo, om te verkopen levert het eigenlijk relatief niet veel op. Waren de bouwkosten lager geweest, dan zou dat nog hetzelfde hebben opgeleverd als nu. Maar we wilden dat het er mooi uitzag, en dat is zeker gelukt. We hebben naast het park ook het aanpalende woonhuis in de verkoop, maar in eerste instantie alleen in combinatie met het park. Of iemand koopt alleen het tennispark, dat kan ook, dan pas kan het woonhuis worden gekocht. Maar er zijn meer mogelijkheden. Het zou ook kunnen dat het tennispark helemaal weggaat en dat er een ander soort recreatie voor in de plaats komt. Er zijn geïnteresseerden, maar nog niets concreet.”

 

“De gezelligheid en het contact met de mensen gaan we het meeste missen. We zijn ze dan ook dankbaar. Het tennispark voelde als een tweede thuis.” Ook de ontelbare ritjes van de Kapelstraat naar De Coevering in het witte autootje gaan ze missen. “Drie keer per dag, dat is duizend keer per jaar en dat keer drieëntwintig. Die wist zelf de weg…”

EERDSE KRANT - 25 juli 2019


Meester Frans gaat met pensioen


Het duurt nog een paar maanden, want 1 oktober is de officiële datum waarop Frans Zegers welverdiend met pensioen gaat, maar op vrijdag 28 juni jl. hebben zijn leerlingen en collega’s al afscheid van de ‘grapjesmeneer’ genomen. Dat deden ze met een feestelijke viering en een drukbezochte en gezellige receptie.

 

Frans heeft vijfenveertig jaar onafgebroken bij een en dezelfde stichting gewerkt: de Stichting Katholiek Onderwijs (SKOU). Nadat de katholieke basisscholen van Volkel en Odiliapeel bij deze stichting werden ondergebracht veranderde de naam in Stichting Katholiek Onderwijs Gemeente Uden (SKOGU) en de laatste jaren is de naam gewijzigd in Kiem. Dankbaar is hij vooral voor het feit, dat hij de afgelopen vijfenveertig jaar nooit werkeloos is geweest en dat hij les heeft mogen geven aan meer dan duizend Udense kinderen in alle leerjaren van het basisonderwijs; van groep 1 tot en met 8. Dankbaar ook voor het gegeven, dat hij in al die jaren slechts eenmaal zes werkdagen heeft hoeven te verzuimen wegens ziekte. Hij herinnert zich 1992 toen hij griep kreeg. "Uiteraard ben ik wel eens vaker ziek geweest, maar ik heb behalve die ene uitzondering nooit ziekteverlof opgenomen."

 

Waarom kreeg je 28 juni al je afscheidsfeestje? "Dat heeft te maken met het feit, dat de school waar ik de laatste vierentwintig jaar van mijn carrière heb gewerkt de komende tijd gesloopt gaat worden om plaats te maken voor de nieuwbouw van een nieuw kind- annex wijkcentrum. In de tussentijd gaan de leerlingen anderhalf jaar naar een andere locatie in Uden." En laat dat nou precies de plaats zijn waar Frans vijfenveertig jaar geleden zijn onderwijsloopbaan is begonnen! Frans kan zich nog goed herinneren hoe dat in zijn werk ging. Voorbereidingen treffen tijdens de grote vakantie was nog niet aan de orde. "Op de eerste dag van het nieuwe schooljaar kreeg elke leerling een tegel aangewezen waarop hij netjes in de rij moest staan alvorens de school, op signaal van de meester of juffrouw, te mogen betreden. In de klas werd toentertijd nog geschreven met een kroontjespen. Dat leverde vaak inktvlekken op", weet Frans zich nog te herinneren.

 

Tot op het laatst is de Eerdenaar gedreven gebleven. "Stap ik een klas binnen, dan wil ik de kinderen iets leren. Dat zit in me." Gezien zijn goede gezondheid had Frans best nog een aantal jaren door willen werken, maar aan de andere kant is hij ook blij, dat hij vanaf nu meer tijd kan gaan vrijmaken voor de voorbereiding van en het voorgaan bij uitvaarten en huwelijksfeesten. Daarnaast wil hij, samen met Ine waarmee hij de afgelopen decennia honderdtien landen over de hele wereld heeft bezocht, ook graag gaan reizen. "Dat blijft interessant. Het is heel boeiend om te zien hoe andere mensen hun leven vormgeven. Dat leert je relativeren. Je wordt er ook een heel tevreden mens van." Veel kinderen hebben de afgelopen jaren gesmuld van de vakantiefilms die hun meester heeft gemaakt en de verhalen die hij daarbij vertelde.

 

Bij het opmaken van de balans aan het einde van zijn carrière voert vooral dankbaarheid de boventoon. "Ik ben dankbaar voor het gegeven, dat ik meteen na mijn opleiding aan de slag kon op de Paulusschool in het centrum van Uden." Hij herinnert zich nog de merkwaardige aanloop daarnaartoe. "Naar aanleiding van een verzonden sollicitatiebrief mocht ik een hele ochtend meelopen met het hoofd der school op de Heilig Hartschool te Mill. Aan het einde van de ochtend merkte deze op: ‘Je hebt een heel goede indruk op mij gemaakt, maar ik heb helaas geen baan voor jou.’ Ik vond dat een bijzonder vreemde opmerking en verwachtte er verder niet veel meer van. Maar wat schetst mijn verbazing! Korte tijd daarna werd naar onze buren Jan en Tonnie Vissers gebeld - ja, in die tijd beschikte nog niet iedereen over een telefoon! - met de mededeling, dat ik voor een sollicitatiegesprek in Uden werd verwacht. ‘Breng dan ook gelijk je sollicitatiebrief mee,’ was de laatste mededeling tijdens dat telefoongesprek." Voorafgaand aan dat sollicitatiegesprek ontmoette Frans in Uden een dame en een heer, die hem vertelden zojuist een baan aangeboden te hebben gekregen. Frans: "Ik had toen geen hoge pet meer op van het komende gesprek. Maar tot mijn grote verbazing bleek er nog een derde baan beschikbaar te zijn! En zo kon ik op 1 augustus 1974 aan de slag op de Paulusschool. Achteraf bleek het eerdergenoemde hoofd der school te Mill bevriend te zijn met zijn collega van de Paulusschool in Uden en heeft hij de met mij opgedane ervaringen met hem gedeeld."

 

Rust, reinheid en regelmaat, blijven in de ogen van Frans belangrijk bij het opvoeden van kinderen. Hij betreurt het dat dat niet altijd een vanzelfsprekendheid is. "Verschillende kinderen komen vanuit een onrustige thuissituatie naar school. Dat heeft uiteraard invloed op hun functioneren. Als gevolg daarvan en vanwege de grote hoeveelheid prikkels die onze maatschappij afgeeft hebben veel kinderen een korte spanningsboog. Daarom moet je als leerkracht je instructie kort en kernachtig houden. Verder moet je van tijd tot tijd een volleerd cabaretier zijn om de aandacht van kinderen te trekken en vast te houden."

 

De ontwikkeling waarbij steeds meer kinderen, die voorheen naar het speciaal onderwijs gingen, deelnemen aan het reguliere onderwijs juicht Frans toe. Hij zegt het wel te betreuren, dat de overheid daarvoor onvoldoende financiële middelen beschikbaar stelt waardoor het in het voor leerkrachten niet in alle situaties haalbaar is om álle leerlingen tot hun recht te laten komen. Ook vindt hij het een goede ontwikkeling, dat er steeds beter wordt aangesloten bij de kwaliteiten van het individuele kind. "We staan nu pas aan het begin van een grondige verandering van het onderwijs!", is zijn stellige overtuiging. Hij heeft er geen moeite mee, dat kinderen en hun ouders mondiger zijn geworden "mits de grenzen van het fatsoen niet worden overschreden".

 

Naast zijn werkzaamheden in de klas was Frans tevens vijftien jaar (eind)redacteur van het personeelsbulletin Tussentijds en heeft hij zich vanaf 2008 op de dertien scholen van zijn stichting sterk gemaakt voor de inzet van ICT- en techniek bij het lesprogramma. Vanaf 2017 heeft hij zich ook mogen richten op de begeleiding van de invalleerkrachten. Hij zegt daarvan te hebben genoten. Tenslotte is Frans dankbaar voor het gegeven, dat zijn werkgever hem vijfendertig jaar lang de mogelijkheid heeft geboden om zijn werkzaamheden in het onderwijs te combineren met het drukke bestaan van fractievoorzitter van het CDA in de gemeenteraad van Veghel en daarna als voorzitter van onze dorpsraad. 

EERDSE KRANT - 5 september 2019


CampZone: kamperen met computer


Eerde kreeg eind juli, begin augustus, te maken met een ware invasie van computernerds. Op de Kempkens werd een klein dorpje opgericht waar duizenden gameliefhebbers van 26 juli tot 5 augustus naar hartenlust konden gamen in een campingachtige setting.

 

Wie over de A50 reed moet het zijn opgevallen. Net voor de afslag naar Eerde, komende van richting Eindhoven, werd halfweg juli een heus gamedorp opgetrokken. CampZone is de naam van het evenement. CampZone is ondertussen uitgegroeid het grootste gaming event van Nederland en toe aan haar negentiende editie. Dit jaar voor het eerst in Meierijstad.


De entree van de enorme camping ziet eruit alsof je een militair terrein opkomt, met een heuse slagboom. Weliswaar een beetje provisorisch in elkaar geknutseld, de ‘boom’ rust namelijk op twee blauwe kliko’s, maar je komt niet zomaar het terrein op. Rick Steenbakker van de organisatie geeft de Eerdse Krant een rondleiding. Hij wil een vooroordeel meteen de wereld uit helpen: “In de beginjaren waren het inderdaad nerds, maar we zien langzaamaan een verschuiving. Velen komen hier ook om gewoon vakantie te vieren. Er zijn er bij die hun computer niet aanraken! Ze komen gezellig met hun vrienden mee en genieten van de sfeer.”

 

Midden op het terrein staat het netwerk-headquarters, zoals ze het hart van de camping noemen. “Wij gebruiken hier in elf dagen net zoveel stroom als vijfentwintig huishoudens in een jaar gebruiken. We hebben dit jaar 2200 deelnemers en zijn nog steeds groeiende. Daarnaast kunnen mensen ook voor een dagje langskomen, dat zijn er dit jaar zo’n achthonderd in totaal.” In perspectief: anderhalf keer het inwonersaantal van Eerde was dus ‘even’ gelegerd op een groot weiland in buurtschap De Kempkens. Bijna niet voor te stellen.

 

Rick vervolgt zijn verhaal: “Hier kan je elf dagen lang genieten van de beste vakantie ooit! Kamperen in de buitenlucht, toffe games, de leukste outdoor-activiteiten, liveoptredens, dansavonden en natuurlijk een kampvuur. Heb jij een passie voor gamen en ben je toe aan een onvergetelijke vakantie? Dan mag je CampZone écht niet missen! Gezelligheid met je vrienden, wie wil dat nou niet? De eerste drie dagen was het zeer warm, nu is het prima campingweer.” Maar hij heeft zijn laatste woorden nog niet uitgesproken of een enorme onweersbui drijft over. Iedereen vlucht naar binnen, paraplu’s zijn nutteloos, het komt er met bakken uit. Binnen no time staat de camping blank. Als na een klein uurtje het weer droger wordt, komt iedereen even uit hun tentje om de ‘schade’ op te nemen. “We hebben al een paar buitjes meer gehad, maar opvallend: het water zakt hier relatief weer snel de grond in zodat we weer normaal ons kunnen bewegen.” Gelukkig voor ze, want er liggen alleen van die stalen rijplaten aan het begin van het terrein, verder is het alleen maar gras en zand als ondervloer.

 

En kabels! Heel veel kabels. Die zijn ook overal te zien op het terrein dat sfeervol verlicht is als het donker is. Die kabels lopen naar de tenten om de gamers van verbindingen te voorzien. In een van die tenten zit Wallylan. Een vriendengroep uit de omgeving van Soest en Amersfoort. Maar een wel heel onbekend computergeluid is te horen uit hun voortent. Het geluid is van een… freesmachine! “We hebben eigen tenten die altijd in grote zakken zitten, maar dat is altijd een gedoe om die erin te krijgen, vandaar dat een lid van ons heeft besloten om houten kisten te maken om ze zo makkelijker te vervoeren”, geeft Steffen van Loon aan. Lachend: “Hij heeft nu mooi de tijd!” Van Loon vertelt verder dat ze vanaf het begin al deelnemen aan CampZone. “De meesten waren toen nog student, nu lopen er al met kinderen rond. Onze vrouwen komen soms een dagje langs.” Een kijkje nemend in hun ‘gametent’, een oude legertent, en je waant je op een rommelmarkt. Het staat echt helemaal tjokvol met van alles en nog wat. Tig computers, computerschermen, overal kabels, stoelen in alle soorten en maten, banken, tafels, koelkasten, een gitaar, waaiers om voor verkoeling te zorgen. En gamers die eruitzien alsof ze drie dagen niet geslapen hebben… Prachtig!

 

Gamen is bij een vluchtige rondblik overwegend het domein van mannen. “Klopt, al is het aantal vrouwen dat nu deelneemt gestegen naar 12%. In de beginjaren was dat maar 2%”, aldus Steenbakker. “Deelnemers komen hoofdzakelijk uit Nederland, maar er lopen hier ook Finnen, Engelsen, Duitsers, Belgen, Portugezen en iemand uit Zuid-Afrika rond, dus het is een internationaal evenement.” 

 

“We werken met zo’n honderdvijftig vrijwilligers”, vervolgt Steenbakker terwijl het rondje over het terrein bijna ten einde is. “Het opbouwen heeft acht dagen in beslag genomen. De camping is van alle gemakken voorzien. Douches, een aantal eetgelegenheden en we organiseren toernooien met leuke prijzen en dagelijks hebben we leuke activiteiten op ons terrein en in de grote maintent. De drukbezochtste activiteit? Dat was de bingo-avond.”

EERDSE KRANT - 5 september 2019


Gerard Linders 50 jaar werkzaam bij Van Kaathoven Groep!


Vijftig jaar werkzaam bij dezelfde baas! Op 18 augustus behaalde Gerard Linders deze unieke mijlpaal. Hij werkt al een halve eeuw bij Van Kaathoven Groep.

 

Dat Gerard Linders bij Van Kaathoven Groep zou gaan werken stond eigenlijk al vast toen hij nog maar elf, twaalf jaar oud was. “Na schooltijd ging ik meteen naar Rooiseweg (zo werd de weg Corridor, de oude weg van Sint-Oedenrode naar Veghel, ook wel genoemd, red.) om te kijken ofdat er een vrachtwagen van Van Kaathoven voorbijkwam. Twee neven van mij werkten daar en dan mocht ik met ze meerijden. Soms stond ik wel een paar uurtjes aan de weg te wachten”, lacht Gerard. Hij herinnert zich ook nog goed dat hij tijdens een schoolvakantie vijf weken lang bij Van Kaathoven heeft gewerkt. “Op de laatste dag moest ik bij Albert van Kaathoven komen, toen de baas van het familiebedrijf. Ik kreeg als dank een envelopje mee, die ik bij thuiskomst opende. Wow, daar zaten vijf briefjes van vijf gulden in. Ik dacht dat ik miljonair was!”

 

Daar het leren hem niet zo goed af ging, ging Gerard al op zijn vijftiende aan de slag bij het bedrijf uit Sint-Oedenrode, gehuisvest aan ’t Everse. “Eerst als bijrijder, om voor de CHV zakken voer of kunstmest af te geven.” Op zijn achttiende behaalde hij zijn rijbewijs, niet veel later ook zijn chauffeursdiploma. “Dat ging heel vlotjes. Na twee, drie lessen had ik mijn vrachtwagenrijbewijs. Lessen bij Jan van der Doelen in een Opel Blitz, een lichte vrachtwagen. Toentertijd slaagde je meteen ook voor een aanhanger en bus.”

 

In zijn eerste jaren bij Van Kaathoven reed Gerard voer voor de CHV, maar in 1975 kwam hij terecht op een vuilniswagen (kleine foto links), waar hij tot op de dag van vandaag nog zit. “Twee dagen in de week rijd ik nu in Mook en twee dagen in Berlicum, Den Dungen en Sint-Michielsgestel. Ik rijd met een vrachtwagen die alles tegelijk ophaalt, dus restafval, gft en plastic. Twee collega’s zorgen er dan voor dat alles netjes wordt opgehaald. Vroeger was het allemaal anders, toen namen we echt alles mee, zoals banken, stoelen en tafels. Of tv’s met van die grote beeldschermen. Dat was wel gevaarlijk als die achter in de grote bak ging.”

 

Dat Gerard gemaakt is voor chauffeur blijkt wel uit het volgende: bij zijn 50-jarig jubileum sprak de baas van Van Gansewinkel (Van Kaathoven Groep is ondertussen onderdeel van Van Ganzenwinkel) dat hij Gerard eigenlijk niet kent: ‘Hij rijdt nooit geen schade, hij heeft nooit een verkeersboete!’. Gerard werd zelfs een keer onderscheiden als Ridder van de Weg. Hij kreeg een speldje en een oorkonde voor twaalf en een half jaar schadevrij rijden. Deze waarderingsprijs werd hem uitgereikt in Nijkerk en is een initiatief van TVM Verzekeringen.

 

Zijn vrouw Tiny organiseerde ook een feestje om ook even bij deze bijzondere mijlpaal stil te staan. “Het werd een verrassingsfeestje”, zegt Gerard. “Onder valse voorwendselen werd ik meegenomen. Ik dacht dat we gingen buurten in Nijnsel, maar mijn vrouw had een leuke avond georganiseerd met familie, vrienden en collega’s. Mooi toch, ik wist van niets!”

 

Hoewel Gerard vroeger naar school gaan niet echt leuk vond, zat-ie pas toch weer in de schoolbanken. “Om Code 95 (basiskwalificatie vakbekwaamheid chauffeurs) te halen. Dat is verplicht sinds vorig jaar. De cursus bestaat uit een praktijk- en theoriegedeelte. Van acht tot vier in de schoolbanken in Venlo, in Susteren werd het praktijkgedeelte afgenomen. Heb je al vijftig jaar gereden, moet je nog een hele dag rijden en kijkt een docent mee ofdat je het goed doet.” Maar slimmigheid hoef je niet per se op school te leren, dat kan ook in de praktijk en met een gezonde boerenverstand. Gerard: “Nu rijden ophaaldiensten zeven keer per maand door de straten hier in Meierijstad. Vier keer voor het ophalen van gft, twee keer voor plastic en eenmaal voor het restafval. Ik rijd nu in een vrachtwagen die alles tegelijk kan ophalen. Als je dat nu elke week doet, dan hoef je maar vier keer per maand het rondje te maken…”

 

Wat Gerard, die als derde of vierde werknemer in dienst kwam bij Van Kaathoven, opvalt in al die jaren als hij met zijn vuilniswagen door de straten rijdt, is dat vele kleine kinderen voor het raam staan en vol ontzag naar de grote vrachtwagen kijken. “Het zijn vaak dezelfde kinderen. Ze horen je aankomen. Ze zwaaien dan naar me, ik zwaai terug. Je ziet dat ze het mooi vinden. Pas trof een van mijn collega’s een briefje en een speentje op een container aan (zie foto hierboven). Prachtig!”

 

Volgend jaar juni heeft Gerard zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikt van zesenzestig jaar en vier maanden. “Ik heb het nog steeds naar mijn zin en vind het werk leuk. Wellicht dat ik nog niet helemaal stop en nog een tweetal dagen of zo blijf werken.” 

EERDSE KRANT - 19 september 2019


Herdenking 75 jaar vrijheid in Eerde


Deze regio staat deze week uitgebreid stil bij dat het vijfenzeventig jaar geleden is dat we bevrijd zijn. Operatie Market Garden, een groot geallieerd lucht- en grondoffensief in september 1944, droeg mede bij dat we nu kunnen leven in vrijheid. Eerde lag zaterdag in de route van een imponerende colonne van vierhonderd legervoertuigen. Op dinsdagmiddag waren er aan de Koeveringsedjijk herdenkingsparachutesprongen, op exact dezelfde datum, locatie en tijd als vijfenzeventig jaar geleden. ‘s Avonds was er een indrukwekkende herdenking bij het Airborne-monument en op de Vlagheide ligt nog tot en met zaterdag het basecamp. Kortom, ons dorp draagt een belangrijk steentje bij aan de herdenking!

 

Zaterdag vertrok een colonne van zo’n vierhonderd legervoertuigen vanuit het Belgische Leopoldsburg. Zij volgden daarmee de route die precies vijfenzeventig jaar geleden ook is afgelegd door de geallieerde strijdkrachten. De route ging via Valkenswaard, Eindhoven, Son, Nijnsel, Sint-Oedenrode en Veghel naar het basecamp op de Vlagheide. Daar verblijven ze een week om zaterdag naar een andere basecamp te vertrekken, gelegen in Nijmegen. Rond de klok van halfvier begeeft het voorste gedeelte van de colonne zich op d’Eerds grondgebied. Ietsjes later dan voorzien. Het publiek langs de kant heeft dat uurtje wachten er graag voor over. Uw redacteur heeft een strategische positie ingenomen om mooie foto’s te kunnen schieten: op het einde van de geluidswal, die tussen de A50 en de Corridor ligt. Ruim op tijd, om zien dat iets na half drie er een eerste politiemotor langskomt. De drukte langs de weg wordt groter. Auto’s worden geparkeerd, campingstoeltjes worden uitgeklapt, buggy’s komen tevoorschijn uit de kofferbak, vele fietsers op het fietspad rijden de colonne tegemoet. Ook vele mensen met een fototoestel. Zoekend ook naar dé ideale plek voor mooie plaatjes. Een drietal wil graag ook op de geluidswal op, maar de durven de sloot (die overigens droogt ligt) niet over. Een paar minuten later meldt zich weer een ‘fotograaf’. Die durft wel door de sloot, maar brandnetels zijn een volgend obstakel. Zeker als je een korte broek aan hebt, maar de man uit ’t Gooi waagt toch de oversteek. De helling lijkt meer en meer op Henman Hill, zoals we die ook kennen bij Wimbledon. Even later verlaat hij weer de zandhelling. Kramp is de oorzaak, daar hij niet kan gaan zitten met zijn korte broek.


Het is wachten, wachten, maar iets na vier uur draaien ze vanaf de Molenweg de Corridor op. De Corridor is een historische weg, het was vijfenzeventigjaar geleden een stukje van de opmars van de geallieerde grondtroepen naar het noorden. Een opmarsroute over een smal front die constant onder moordend vuur lag. De Britten en Amerikanen noemden de weg al snel ‘Hell's Highway’. Veel publiek langs de kanten, zoals ook bij de aansluiting Willibrordushoek en de Corridor. De gehele buurtschap is daar te vinden. Enkelen hebben van de nood (het wachten) een deugd gemaakt en hebben een ‘bevrijdingsbiertje’ in de hand. Proost!


In de Kapelstraat eenzelfde beeld. Velen hebben een terrasje bij de weg gemaakt om vandaaruit de colonne langs te zien trekken. Het weer werkt ook mee. Ook bij de Eerdse molen wordt de stoet hartelijk ontvangen. Ook dit is een historische plek en ook hier is hard gevochten voor onze vrijheid. Er wordt veel gezwaaid over en weer, prachtig om te zien.

 

Duizenden toeschouwers waren dinsdagmiddag getuigen van de herdenkingssprongen op de Vlagheide. Aan de Koeveringsedijk en Landingsweg stond het rijen dik aan mensen en zij zagen hoe parachutisten van het Round Canopy Parachuting Team (RCPT) The Netherlands op precies dezelfde datum, tijdstip en locatie als vijfenzeventig jaar geleden uit een Dakota sprongen en landden op drop zone A. Op die plek hebben destijds de eerste parachutisten tijdens Operatie Market Garden voet gezet op Nederlandse bodem! De herdenkingssprong werd opgedragen aan Bobby Hunter van het 501st Parachute Infantry Regiment van 101st Airborne Division. Twee WO2-veteranen maakten een tandemsprong, te weten Jim ‘Pee Wee’ Martin en Vincent Speranza. De twee, achtennegentig en vierennegentig jaar oud, landden als laatste springers veilig op de grond. Eenmaal geland kregen ze een groot applaus, oranje gerbera’s aangeboden door de adoptieklas van onze basisschool Petrus en Paulus en uiteraard heel veel (media-)aandacht. Een item over de sprong was ook te zien bij SBS6 Hart van Nederland en ook Omroep Brabant was met een grote ploeg uitgerukt.  

 

Om en nabij duizend belangstellenden waren bij de herdenking van de bevrijding bij het Airborne-monument, dinsdagavond (foto). Een zeer speciale herdenking ditmaal. De setting was groots. Indrukwekkende toespraken, prachtige muziek, veel bevrijders van weleer en een Koninklijke onderscheiding voor twee kartrekkers die de herinneringen in stand houden.

 

Burgemeester Kees van Rooij opende de herdenking met de woorden ‘hoe het moet voelen ofdat je morgen nog leeft? Ikzelf kan me geen voorstelling maken hoe het er hier vijfenzeventig jaar gelden aan toe ging en hoop het ook nooit mee te maken. Eerde steekt heel veel energie om de gedachte hierover in stand te houden en daar de groep kleiner en kleiner wordt die het hebben meegemaakt is het belangrijk om de verhalen te blijven vertellen.’ Hij sloot af met de hoop dat over weer vijfenzeventig jaar de kinderen van nu en hun kleinkinderen kunnen zeggen dat het honderdvijftig jaar geleden is dat we voor het laatst een oorlog hadden.

 

Pete Hoekstra, de ambassadeur van de Verenigde Staten in Nederland, liet de toeschouwers speciaal voor de veteranen het Lang zullen ze leven zingen. Een groot applaus daalde over hen neer na door de ambassadeur met een Amerikaans accent afsluitende ‘hip hip hoerééé’. Hij vertelde ook dat hij hier ‘a couple weeks ago op de fiets’ ook al was, als voorbereiding, en dat ‘the Dutch keep the memories alive’. De ambassadeur sloot de mooie speech af met ‘een land dat dankbaar is voor allen die meevochten voor de vrijheid van Europa’.

 

Daarna vertelden Don en Diann Mills een bijna niet voor te stellen verhaal over hun vader die nog uit een bommenwerper kon komen toen die was geraakt en ten zuiden van ons dorp terecht kwam. Via een route die leidde door België, Frankrijk en Spanje kwam hij uiteindelijk toch weer in Engeland terecht. Een zeer emotionele en aangrijpende toespraken van zowel de broer als de zus die bij de vele toeschouwers tranen in de ogen bracht. Ze vertelde ook dat ze een gedeelte van de as hebben uitgestrooid op de plek waar hun vader destijds met zijn parachute neerkwam.

 

Jos van der Doelen, voorzitter van het Airborne Comité Eerde en samen met Stichting Eerdse Molen organiseren ze deze ceremonie, vertelde in zijn toespraak dat vrijheid een werkwoord is, en dat ze ook werken aan de vrijheid door deze herdenking te organiseren. Mooi gesproken!  

 

Muziekvereniging Meierijstad verzorgde de muzikale omlijsting. Dat dezen ze met verve. Vooral het muziekstuk uit de oorlogsfilm Schindler’s List klonk imponerend.


(IN KADER) Tussen het talrijke publiek rondom de landingsplek van de parachutisten, stond ook Arjan van der Giessen. Hij is vooral bekend als tv-verslaggever bij RTL 7 als het gaat om darts. Elk jaar zien we hem bij het WK in Engeland spelers als Michael van Gerwen of een Raymond van Barneveld interviewen. Hoe komt de van oorsprong Limburger, nu woonachtig in Empel, hier in Eerde terecht? “Ik ben hier om indrukken op te doen voor een item welke ik vrijdag (morgen, red.) ga maken over John McDonald. Hij is een van de mastercallers van de PDC, de dartsbond. Hij haalt de dartsspelers naar het podium voorafgaand aan hun wedstrijd. Hij is een oud-paratrooper en hij springt die dag in Renkum. Het item komt op tv in een van onze uitzendingen tijdens de Darts World Grand prix in Dublin, van 6 tot 12 oktober. Gister (maandag, red.) ben ik ook al op het basecamp geweest.” Voorafgaand aan de sprongen appt Van der Giessen met McDonald, die opdat moment op het vliegveld van Teugen is.


(IN KADER) Wethouder Harry van Rooijen is ook aanwezig bij de herdenking bij het Airborne-monument. Incognito. “Ik heb geen taak vanavond.” Maar zijn woorden zijn nog niet koud of hij krijgt een groot bloemstuk in zijn handen gedrukt. ‘Kom mee, we gaan Elize feliciteren namens het college’, zegt een van zijn secretaresses tegen hem. Dan volgt een grappig moment. Harry voorop, achter hem aan zes (!) vrouwelijke medewerkers van de gemeente. Even wordt er nog haltgehouden voor een foto van Harry en… zijn harem! Klik-klik.


(IN KADER) Harrie van Berkel, ooggetuige van de luchtlanding in ’44, zichtbaar emotioneel: “Prachtig! Indrukwekkend! Ze sprongen ook vanuit precies dezelfde richting als vijfenzeventig jaar geleden. De wind kwam toen ook van die kant”, wijst hij naar het noorden.

EERDSE KRANT - 19 september 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft tijdens de Herdenking 75 jaar Vrijheid Erwin en Elize Janssen Koninklijk onderscheiden en ze zijn beiden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!

 

De burgemeester somde als eerste de verdiensten op van Erwin. ‘Meneer Janssen is al gedurende vele jaren een zeer betrokken vrijwilliger bij verschillende verenigingen. Zo is hij al vanaf 2003 tot en met heden bestuurslid bij het Stichting Airborne Comité Eerde. Binnen het comité is hij buitengewoon actief rondom de organisatie van de jaarlijkse herdenkingen, het verzorgen van kennisoverdracht aan jong en oud en het bewaren van de geschiedenis voor de toekomst. Vanaf 2001 tot en met heden is hij zo ongeveer dagelijks actief voor en bij de (Stichting) Eerdse Molen. Zo was hij als adviseur nauw betrokken bij de voorbereiding van de restauratie, was hij actief rondom de fondsenwerving en is hij inmiddels al jarenlang wekelijks in touw als molenaar. Vanaf 2005 tot en met heden is hij instructeur/docent/examinator bij het Brabants Gilde van Vrijwillige Molenaars. De geschiedenis van de molen is door Erwin uitgebreid in kaart gebracht en de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog worden daarin extra belicht. Hij is kartrekker geweest bij de totstandkoming van het Geronimomuseum dat in 2014 in de molen geopend werd en ook de uitbreiding van het museum is voor een groot deel aan hem te danken.

Erwin vindt het belangrijk dat de verhalen van de Tweede Wereldoorlog onthouden en doorgegeven worden en hij zet zich hiervoor onvermoeibaar en met veel betrokkenheid in. Zo verzorgt hij sinds 2013 in samenwerking met de Veghelse bibliotheek/Uitpunt Airborne Market Garden busexcursies waarin hij de deelnemers uitgebreid informeert over de gebeurtenissen. Ook het verzorgen van parachutedroppings in WOII-stijl behoort tot zijn verdiensten. Van deze droppings genieten vele belangstellenden die daarmee weer kennis nemen van de gebeurtenissen van destijds. Verder is hij is een zevental jaren betrokken geweest bij het WWII Airborne Demonstration Team Verenigde Staten en heeft in die hoedanigheid diverse sprongen georganiseerd. Daarnaast is hij sinds 2012 vrijwilliger bij Round Canopy Parachuting Team International, een internationaal parachutistenteam dat parachutesprongen in WOII-stijl uitvoert om hen te herdenken die in de strijd gesneuveld zijn. Vanaf 2018 is hij bovendien voorzitter van de Stichting Round Canopy Parachutingteam The Netherlands dat deze sprongen in Nederland organiseert.

Andere verdiensten: van 2003 tot en met 2011 voorzitter van de Stichting Gemeenschapshuis De Brink, gedurende acht jaar voorzitter van Carnavalsvereniging De Oivers en vanaf 2011 vrijwilliger bij de Werkgroep Eerdelogie die de historische van Eerde in beeld brengt.’

 

Vervolgens richtte de burgemeester zich tot Elize. ‘In 2001 is mevrouw Janssen gestart als secretaris bij de Stichting Eerdse Molen, die rol vervult zij tot op de dag van vandaag. Naast de verzorging van het volledige secretariaat was Elize ook actief in onder andere de fondsenwerving en is zij betrokken bij de planning van de activiteiten, de inkoop van benodigdheden en vervult zij een rol in de communicatie met andere organisaties. Daarnaast is zij vrijwel iedere zondag aanwezig in de molen als gastvrouw.

Elize vertegenwoordigt de Stichting Eerdse Molen in overleggen met bijvoorbeeld het Airborne Comité Eerde aangaande de jaarlijkse herdenkingen op 4 mei en 17 september en is onder andere verantwoordelijk voor de informele borrel die na deze herdenkingen in de molen gehouden wordt. Elize heeft, samen met haar echtgenoot, een groot netwerk waardoor de herdenkingen in Eerde heel bijzonder zijn en door velen enorm gewaardeerd worden. Samen met haar echtgenoot is zij zeer zorgzaam voor WOII-veteranen en zij hebben met een aantal van hen een zeer innige en liefdevolle band opgebouwd. De veteranen vinden het belangrijk dat hun verhaal verteld blijft worden en mede dankzij Elize gebeurt dat ook daadwerkelijk. 

Vanaf 2012 tot en met heden is ze actief bij de Stichting Round Canopy Parachutingteam International en mede dankzij haar inzet is er in 2018 een Team The Netherlands ontstaan. Vanaf 2018 vervult zij voor Team The Netherlands de rol van secretaris. 

Vanaf 2014 is ze bestuurslid bij de Vereniging Vlagheide die bestaat uit vertegenwoordigers van verenigingen, bedrijven, initiatiefnemers en bewoners die actief zijn in en rondom De Vlagheide. Het doel van deze vereniging is onder andere het ontwikkelen van gezamenlijke projecten op de Vlagheide.’ 

EERDSE KRANT - 26 september 2019


40-jarig jubileum Eerdse Ondernemers Vereniging


Twee (ere)leden van het eerste uur blikken terug


Vanaf volgende week donderdag tot en met zondag is het feest in Eerde omdat de Eerdse Ondernemers Vereniging (EOV) haar 40-jarig bestaan viert. Groots viert, een feesttent in de Pastorietuin is vier dagen de thuishaven van het jubileumfeest. Met twee ereleden en oud-voorzitters, Jan Gasseling en Jan van Kessel, en de huidige voorzitter Marc van Berkel wordt onder het genot van Eerdse koffie wat ‘geborreld’ en met een knipoog teruggeblikt op vier decennia ondernemerschap in ons dorp.

 

“15 januari 1979 was de oprichtersvergadering. Speciaal gekozen om dit in de wintermaanden te laten plaatsvinden, dan had iedereen wat meer tijd”, herinneren de twee oud-voorzitters zich nog goed. Vijf ondernemers hadden de koppen bij elkaar gestoken, te weten Wim van de Sande, Jan Ploegmakers, Jan Gasseling, Johan van den Tillaart en Wim van der Heijden. “We hadden geen vertegenwoordiging, we vonden het tijd worden dat die er ging komen en schreven een vergadering uit. Het werd een drukbezochte vergadering. Daaruit kwam na stemming een bestuur naar voren.” Opmerkelijk dat in de eerstvolgende Eerdse Klanken die na de oprichting verscheen, er in een artikel melding van werd gemaakt van de oprichting van Ondernemers Vereniging Eerde!? Dus dezelfde woorden, alleen in een andere volgorde. Dat staat de twee nog wel iets van bij, al is het vaag en ze weten daarom niet precies meer hoe dat zo gekomen is.

 

Jan Gasseling werd gekozen tot de allereerste voorzitter. “Bestuurslid Jan Ploegmakers deed dat op z’n Jan Ploegmakers. Dus met vólle overtuiging en met zijn hand slaand op de tafel: ‘Dat moet Jan (Gasseling, red.) doen, dat is unne voorzitter, die moet voorzitter worden!!”, lacht de andere Jan.  

 

Jan Gasseling is zestien jaar voorzitter geweest, waarvan hij naar eigen zeggen vier jaar bezig is geweest om er vanaf te komen. “Dat is slecht nieuws dan”, lacht Marc. Het stokje werd toen overgenomen door Jan van Kessel. Hij hanteerde de voorzittershamer, die symbolisch midden op de tafel ligt, veertien jaar. Daarna hebben Elles Ploegmakers en Bart van Erp de hamer gehanteerd, en nu ruim een jaar door Marc.

 

Anekdotes en verhalen te over. “Het eerste lustrum. ‘We houden een loterij’, zei Jan Ploegmakers. Leuk en aardig, maar wat verloten we dan, riepen wij. ‘Een paard!’, zei Jan. Dat kan toch niet, zeiden wij. ‘We doen dat en als de loterij daar is dan zeggen we dat het paard is overleden en geven de winnaar een foto’. Of bij een bestuursvergadering bij Jan thuis, dan bestond het laatste rondje steevast uit één flesje bier waar je met z’n allen mee moest doen.We hebben ook ooit bestuurslid Wim van de Sande als Prins Carnaval gefeliciteerd. Als Prins van Zijtaart wel te verstaan. Hij woonde toen op de grens met Zijtaart, maar nog wel net in parochie Eerde. De enige Eerdenaar die ooit in Zijtaart prins is geworden, grapt hij altijd'. Ondernemers zijn doorpakkers. Niet te veel praten, soms risico’s durven te nemen. Als voorbeeld wordt de spreuk van Harrie van Berkel toen hij Prins van Oiversland was, genoemd: ‘Geen gezever; Deurgoan!’” Of op een feestavond waar de leden moesten zèkske vuule. “Een idee van Jan (van Kessel, red.). We gingen met een zakje rond en daar moesten ze in voelen en raden wat er in zat. Naderhand had heel d’Eerd het hierover; de ondernemers waren aan het zèkske vuulen.” Of de sleutelactie met de kerst. “Met besteding van een tientje kreeg je een sleutel. Bij alle deelnemers stond op de laatste dag voor de kerst een kastje waarbij slechts één sleutel paste. Dat was een run! Een aantal van die sleuteltjes met bruine ‘loonzakjes’ hebben we nog ergens in het archief.”

 

Niet alle ideeën sloegen echter aan. Een telefoonkaart bijvoorbeeld. Maar voordat die werd uitgedeeld waren er al wijzigingen, dus dat ging niet goed. Of de EOV-welkomsttas. Een nieuwe inwoner kreeg bezoek van het EOV en kreeg een tasje met gadgets aangeboden. Het welkomstteam is een paar keer op pad geweest, maar niet vaak, zo geven ze aan. Of een boekje met visitekaartjes van alle ondernemers. Een van de Jannen kwam er pas nog eentje tegen. De visitekaartjes vielen er in kleine stukjes uit, zo verwoordt hij het.

‘Zo’n klein durpke, die kan toch geen ondernemersvereniging hebben’, kregen ze een keer te horen van toenmalig wethouder Peijnenburg na afloop aan de bar op een of andere avond in het Hooghuys. “Zo werden we destijds gezien door Veghel.”

 

Nog een verhaaltje over ‘Veghel’. “We hebben ook eens in een overlegorgaan gezeten voor mkb in Veghel. Eens in de maand, op de maandagochtend, hadden we overleg. Jan heeft het langer volgehouden dan ik”, zegt de tweede voorzitter, “want ik had het zo gezien. Zorgen waren er over de industrieterrein, zorgen waren er over het winkelcentrum, zorgen over de bouwbond, maar als wij aan de beurt waren om het over d’Eerd te hebben, stapte iedereen op of keek op zijn horloge: ‘is het al zo laat? Boeken en tas werd bij elkaar geraapt en wij zaten tegen ons eigen te praten.” Andere Jan bleef wel gaan: “Dit zijn van die dingen dat je wel moet blijven zitten, politiek is ook geduld hebben.” Lachend: “Op een gegeven moment was ik zelfs dé vertegenwoordiger van alle kerkdorpen!”

 

Politiek en ondernemen is soms als water en vuur, trekken de drie als conclusie. Marc komt met een recent voorbeeld. “We moesten bij de gemeente onze plannen komen doorspreken. Ik begon om te vertellen dat we het fantastisch vinden dat de gemeente ons steunt en mee werkt. Alle vergunningen waren rond, brandweervergunning, nooduitgangen, zelfs een fietsplan met een routeaanduiding. Anderhalf uur later, en achtentwintig punten doorlopen te hebben, aan alle voorwaarde hadden we voldaan, merkt een ambtenaar fijntjes op dat we nog een collectevergunning moesten aanvragen omdat er in die week ook een collecte is voor de dieren, en zij mogelijk bezwaar kunnen indienen en dat ze dan geen vergunning kunnen afgeven. Ze dachten namelijk dat wij geld gaan ophalen. Dat klopt, maar we geven het aan de gemeenschap, aan het verenigingsleven terug, het is niet voor onszelf. Nadat we hadden uitgelegd dat we al maanden hiermee bezig zijn en aan alles voldaan hebben, we nog geen plan méér schrijven. Als dit ons feest nog kan blokkeren, dan trekken we nu de stekker eruit.”

 

Samenwerking is belangrijk voor het dorp, beamen de drie. “In de eerste periode waren we ook politiek zeer actief. We wilden ons bij de mensen en bij de politiek bekend maken. We hebben een aantal dingen mede georganiseerd of aan meegewerkt. Samenwerking is dan belangrijk. Met zeg maar de voorloper van de dorpsraad, de Stichting Eerdse Belangen (SEB), verliep dat in het begin niet altijd even soepel. ‘Wij doen niet aan politiek’, gaven ze toen aan. Maar je ontkomt niet aan de politiek, daar heb je mee te maken. Wij kozen toen juist wel voor die weg. Zo hadden we bijna een staatssecretaris van Economische Zaken bij ons eerste lustrum! Op het laatste moment zegde hij helaas af. Het is een kwestie van uitnodigen”, geeft de eerste voorzitter zonder blikken of blozen aan. 

 

Daarop voortbordurend; In 1993 hebben ze een toekomstvisie geschreven. “Een ondernemersvisie, zakelijk bekeken met het oog op de toekomst. De Kamer van Koophandel was er blij mee, en het was tevens een stukje geschiedenis hoe ons dorp kon groeien. We hebben een ideale ligging, met een potentiele klantenkring van toen 50.000 mensen binnen een straal van tien kilometer.”

 

Nadat Jan het stokje overnam van zijn voorganger is het EOV een iets andere koers gaan varen op het politieke vlak. Jan: “We hebben de SEB hierin mee geholpen, maar ik heb de politiek wat aan de kant geschoven. We belegden avonden met sprekers, iemand van de bank, of van een verzekering of iemand van de Kamer van Koophandel, maar daar kwam op een gegeven moment niemand meer naar toe. We hebben toen meer op het sociale gebeuren ingezet. De leden gaven dat eigenlijk toen aan.” 

 

“De businessborrel, oftewel de nieuwjaarsborrel op 1 januari, is tot op de dag van vandaag de best bezocht activiteit van het EOV. Een van onze doelstellingen was ‘bij elkaar komen’, dat is goed gelukt bij de borrel”, zeggen de twee in koor.

 

“Vroeger kon bijna alles hier in Eerde, nu is dat wat minder”, vinden de twee Jannen tot slot. “We hebben nu meer last van ‘de grote wereld’, en daarmee doel ik op internet”, zegt de ene Jan. “We hebben ook een andere manier van leven nu”, vult Marc aan. “We leven zo snel, je moet dit en dat, kinderen op school, je bent de hele dag in touw, en voor je het weet ben je tien jaar verder en heb je misschien spijt dat je er niet bij bent geweest. Vroeger zag men elkaar meer, die zaten elke zondag na de kerk met elkaar in het café om een pilsje te pakken. Maar we zijn positief ingesteld, we moeten vooruit. Het leven is echter niet de gehele dag op de telefoon zitten. De kracht van een dorp is dat je mee doet en elkaar zien. We doen het niet voor ons eigen, we doen het voor elkaar; we moeten samen Eerde levendig houden.” 

 

Met het slaan van de voorzittershamer op tafel werd het interview symbolisch afgesloten.

EERDSE KRANT - 17 oktober 2019


Bijzonder: Thea van Erp tussen 1356 ex-internationals!


Wist je dat een Eerdse ooit in het Nederlands elftal heeft gestaan? ‘Onze’ Thea van Erp heeft in het jaar dat de mannen de Europese titel pakten in Duitsland, drie interlands gespeeld voor het nationale vrouwenteam! Opvallend detail, in die periode speelde ook de huidige bondscoach van het Nederlands elftal, Sarina Wiegman, en haar voorgangster Vera Pauw in het ‘Oranje’. Eerstgenoemde onthulde in april mede de Oranje Wall of Fame, waar ook Thea haar schildje heeft.

 

Op 30 april jl werd onder toeziend oog van ex-internationals, ex-bondscoaches op de KNVB Campus de Oranje Wall of Fame onthuld. Alle 1356 ex-internationals die sinds de allereerste interland op 30 april 1905 voor Oranje zijn uitgekomen hebben een speciaal plekje gekregen op de Oranje Wall of Fame. Iedere ex-international of ex-bondscoach die actief was voor het Nederlands elftal, de Oranje Leeuwinnen of de A-zaalvoetbalteams (mannen en vrouwen) is terug te vinden in de vorm van een metalen schildje met zijn of haar naam daarin gegraveerd. En dus heeft ook Thea een schildje met haar naam er op. Reden voor haar zussen om vorige zondag samen met haar een bezoekje te brengen aan de campus in Zeist om het schildje te vinden en dit vast te leggen.


Thea: “We waren nog niet bij het monument of er kwamen meteen een vijftal bewakers naar ons toe. Het is toch openbaar, zeiden we. We hadden een klein trapje bij, voor het geval dat. Misschien dat dat bij ze opviel. Er moest even gezocht worden, maar het schildje hebben we gevonden. Het trapje was inderdaad nodig, een selfiestick was achteraf makkelijker geweest." (foto: Familie Van Erp) De ontlading was groot toen hét schildje met haar naam werd gevonden door de dames die speciaal voor dit moment allemaal in het Oranje waren gekleed.


Thea heeft drie interlands gespeeld, allen in 1988. Ze was toen vijfentwintig. "In de kwalificatie naar het EK van 1989 wonnen we van Zweden maar verloren we tweemaal van Noorwegen. Toen was vrouwenvoetbal nog totaal niet in beeld, volgens mij is er een samenvatting van een paar minuten op tv te zien geweest. Kan me nog herinneren dat ik een paar seconden in beeld ben geweest. Wij waren toen nog gewoon amateur, er werd niet betaald zoals nu. We kregen de reis en hotel vergoed, meer niet.”


Ze is haar voetbalcarrière begonnen bij VOW in Zijtaart. “Mijn positie in het veld was spits, in het Nederlands elftal heb ik als linkshalf gespeeld. Van VOW ben ik naar Den Dungen gegaan, toen Tiel en tenslotte bij Braakhuizen/Geldrop terecht gekomen. Dat waren in die tijd allemaal topclubs van Nederland, heb ook een aantal kampioenschappen mogen vieren. Mijn grote voorbeeld was toen Johan Cruijff.” Die heeft uiteraard ook eens schildje met zijn naam erop.


Thea meldt dat er plaats is op de Oranje Wall of Fame voor 12.000 namen, dus dat gaat nog eeuwen duren voordat die allen zijn ingevuld. Hopelijk gaat nóg een Eerdenaar ook ooit zijn of haar naam daarop terugvinden. “Ik ga dan mee zoeken”, lacht ze.

EERDSE KRANT - 17 oktober 2019


Kunst! Of kitsch?


Er stonden nog net geen camera’s er bij, grote lampen die voor de juiste belichting zorgden en een nerveuze regisseur, maar voor de rest was de setting precies hetzelfde als bij het bekende tv-programma Tussen Kunst en Kitsch. Dinsdagmiddag was De Brink het decor van de Eerdse versie, oftewel: is het kunst, of is het kitsch? KBO Eerde had een erkende taxateur uitgenodigd die alle stukken vakkundig, en soms met de nodige humor, op waarde schatte. Echter, iedereen moest de volgende dag, als dat van toepassing was, gewoon weer aan het werk!

 

‘Ik schat de waarde op…’ was de meest gehoorde zin in De Brink die middag. Taxateur Marijke van Roosmalen wist werkelijk over elke aangeboden voorwerp iets te vertellen. Bijzonder knap! “Veel kijken en door jarenlange ervaring”, geeft ze in de pauze aan. Ze heeft dan al zo’n vijfentwintig mensen, die elke twee voorwerpen mochten meenemen om te laten taxeren, en plein public vertelt wat de waarde is van wat ze hebben meegebracht. Die opzet viel in de smaak, want het was vaak muisstil in de foyer als Van Roosmalen een voorwerp, soms ook letterlijk, onder de loep nam. Zo was daar Annie Smits die een soort pot bij zich had. Het bleek een Engelse porseleinen roomkan te zijn. “Die heb ik veertig jaar geleden, bij mijn vijftigste verjaardag, gekregen van mijn man. Die kocht geen rommel”, geeft Annie aan terwijl ondertussen de roomkan grondig wordt geïnspecteerd. Einde 19e eeuw blijkt het voorwerp gemaakt te zijn en de waarde wordt tussen de vijftig en vijfenzeventig euro geschat door Van Roosmalen. “Dat heeft ie duur betaalt”, reageert Annie meteen, die zich nog kan herinneren dat haar man er destijds vijftig gulden voor heeft moeten betalen.

 

Miet van Berkel heeft een schilderij bij zich, die tussen tweehonderdvijftig en driehonderd euro wordt getaxeerd. Van Roosmalen adviseert haar om het schoon te maken, maar dit nooit zelf te doen, maar door een professional en niet door een ‘eerlijke amateur’. Wat ook goed helpt, is spuug. Dat maakt goed schoon volgens haar, maar is eigenlijk niet aan te raden… 

 

Martien Krol had twee kleine schilderijtjes bij zich, van een paard en een hond. Maar helaas voor hem was het niet geschilderd. ‘Decoratie’, zo benoemd Van Roosmalen als iets geen waarde heeft. “Dus kitsch”, lacht Martien.

 

Frans van Berkel heeft wel waarde meegebracht. Een groot schilderij, dat ergens rond halfweg de negentiende eeuw moet zijn gemaakt. De waarde wordt geschat tussen de zevenhonderdvijftig en duizend euro! Het blijkt samen met nog een schilderij, die overigens een heel stuk kleiner is, het topstuk van de middag te zijn.

 

Nini van Kronenburg heeft een theeservice bij, van haar vader en moeder. “Zijn die in de jaren dertig getrouwd?”, vraagt Marijke aan haar.  Ja, zegt Nini. “Dat dacht ik al, want die werden in die jaren vaak als cadeau gedaan.” Ook hier zijn de versieringen er op gedrukt en niet geschilderd. “Maar ze zijn er zuinig op geweest, want ze zien er nog prachtig uit.”

 

Mieke van den Tillaart heeft porseleinen bordjes bij zich. “Die zijn tien euro per stuk. Je moet ze goed bewaren, misschien hebben je achterkleinkinderen er nog iets aan. Maar die moeten dan ook al goed volwassen zijn”, grapt Van Roosmalen. Mieke kan er om lachen.

 

Jan de Poorter heeft zoutvaatjes. Ze blijken een replica te zijn, maar de waarde wordt toch tussen de honderd en honderdvijftig euro geschat.

 

Een gebaksdoosje uit ergens rond 1700 blijkt het oudste voorwerp te zijn deze middag. De waarde is tussen de zes- en zevenhonderd euro. Een ivoren schoenlepel blijkt niets meer waard te zijn. “Daar mag niet meer in gehandeld worden, dus die heeft ook geen waarde meer”, geeft Van Roosmalen aan. “Maar op 13 november ben ik jarig…”


Vele schilderijen komen voorbij, velen met een achterzijde met bruin papier. “Ellendig bruin papier”, noemt Van Roosmalen. “Dat papier beïnvloedt het doek.”

 

Spullen hebben vaak een emotionele waarde, aldus de taxateur. Ze zit al dertig jaar in het vak, maar ze heeft nog nooit bewakers voor de deur moeten zetten in verband met een kostbaar voorwerp. Ze legt de aanwezigen ook uit hoe een veiling werkt. Als iets duizend euro opbrengt, dan krijgt de aanbieder er rond de acht- à negenhonderd euro ervoor. Diegene die het dan koopt betaalt bijna dertienhonderd euro. Ze zegt ook dat onze smaak veranderd. Een koperen waterkan was in de jaren ’70 enorm populair, nu zou daar niemand meer op bieden of heeft een waarde en daarom zijn de prijzen ook heel flexibel.

 

Ook voor diegenen waarvan hun voorwerp in de categorie ‘kitsch’ thuishoorde, hebben toch kunnen opsteken dat je service met een streepje goud niet in de magnetron of vaatwasser mag doen. “In de magnetron knettert het, in de vaatwasser slijt het goud”, aldus Van Roosmalen. “Voordeel is dan wel dat het met de hand afwassen je een goed gesprek erbij kunt voeren.”

 

Op het einde van een interessante middag, prima georganiseerd door KBO Eerde, zien we geen bewakers die De Brink beveiligen; iedereen moet de volgende dag, indien van toepassing, daarom gewoon weer aan het werk!

EERDSE KRANT - 24 oktober 2019


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


Het vijfde voertuig in deze serie is de Toyota Land Cruiser van eigenaar Jan Gloudemans. We zien Jan al sinds 1987 rondrijden in die kenmerkende, robuuste legergroene Japanse auto met opvallende zwart-wit striping op de zijkant. Maar Jan doet meteen een bekentenis. “Deze auto heb ik pas vanaf 1997. Ik heb tien jaar daarvoor in precies dezelfde auto rondgereden en heb deze zeg maar omgewisseld met die andere!” 


Oké, dit is wat je noemt een scoop die ook de Top Gear-redactie verrast! Het reglement wordt erop losgelaten, want voldoet deze ‘nieuwe’ auto wel voor deze rubriek? Tweeëntwintig jaar is eigenlijk best wel een lange tijd, zo wordt geoordeeld. Omdat iedereen ook het gevoel heeft dat Jan al tweeëndertig jaar rondrijdt in deze Toyota en omdat het waarschijnlijk nooit niemand is opgevallen van ‘de wisseling’, waarderen we zijn eerlijkheid en krijgt de auto een plaatsje in deze rubriek. 


“De vierwielaangedreven diesel heb ik vooral gebruikt als werkauto. Er zijn geen vakantie- of plezierritten mee gemaakt, het is een echt werkpaard die eigenlijk alleen binnen Nederland zijn kilometers heeft afgelegd. Er staan 180.000 kilometers op de teller, maar de laatste jaren is het gemiddeld misschien nog maar vijfduizend”, aldus Jan. “De wegligging is, door zijn korte wielbasis, een van de weinige minpunten van de auto”, volgens Jan. “De auto hobbelt wat als het wegdek iets slechter is. Maar voor de rest is het een en al degelijkheid. De hoge instap is ideaal, zeker als je wat ouder wordt. Voor het werk, vervoer in aanhanger van varkens en biggen, was ie perfect. Hij heeft me nooit in de steek gelaten.”  

 

Een keer echter wel, maar toen hadden dieven het gemunt op de Land Cruiser. “’s Morgens bij het wakker worden was de auto weg. Weken later kreeg ik een telefoontje van de rijkswacht vanuit België, daar hadden ze de auto langs de snelweg gevonden met een kapot geslagen achteruit. Ik mocht hem komen ophalen. Ons geluk was dat er bijna geen drop diesel in zat op de avond van ontvreemding, anders had ie naar alle waarschijnlijkheid op de boot in Antwerpen gegaan om in Afrika te worden verkocht. Dit soort auto’s zijn populair voor die markt.”


Het zicht is super, het interieur is sober. Wat meteen opvalt zijn de drietal metertjes die in een soort doosjes bovenop het dashboard lijkt neergeplant. “Daarop kun je bijvoorbeeld aflezen hoe hoog je zit. Niet echt van toepassing hier, maar toch. Ook geeft een metertje de hellingsgraad aan waarin de auto zich bevindt. Hij kàn tot 30%!” Jan lacht dan: “Eén keer sloeg dat hellingsgraadmetertje behoorlijk uit, want toen reed ik bij het achteruitrijden van een inrit pardoes in een sloot! De neus stond recht omhoog. Gelukkig heeft de auto vierwielaandrijving en kon ik er zelf uitkomen.” 


Ondervind de Toyota nog last van dit ongelukje als we op de Eerdse Top Gear-track op de Vlagheide zijn aanbeland? De auto heeft echter wel thuisvoordeel, zijn residentie is namelijk in dezelfde straat, dus hij kent elke centimeter weg… Die ligt er overigens wel nat bij en de wind staat wat op de koplampen. We tellen af; 3, 2, 1 en start voor de sprint over tweehonderdvijftig meter! De auto gaat rap uit de startblokken, het geluid klinkt goed. Jan is druk bezig met gas geven en schakelen, maar ondertussen vindt hij nog de tijd om zijn portierraampje met de hand dicht te draaien. Nog niet eerder vertoont tijdens een sprint! Eén keer is er een niet ideale schakelmoment, dat kost tijd. Maar na precies 19,83 seconden wordt de streep gepasseerd. En dat is één tiende van een seconde sneller dan de Mitsubishi L300 van Jan van Kessel, wat hem brengt op plaats twee in het Top Gear-klassement! De snelste tijd, met 15,34 seconden met de Volvo 142, is in handen van Frans van der Pol.


Uiteraard krijgt de Toyota van ons een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog vele jaren mee! Toch? Jan: “Dat is de vraag. Ik heb altijd geroepen dat ik deze auto nooit verkoop, maar de staat noopt ons om er waarschijnlijk toch eerder afstand van te doen.”



Naar boven


JA!


Ik wil een abonnement

op de Eerdse Krant

Eerdse AGENDA

Aanmelden via: redactie@eerdsekrant.nl


1 november 2020

Biljart-/buurtochtend

Den Binnenhof

10:30 uur

(Uitgesteld ivm coronamaatregelen)


1 november 2020

WEC 1 - Tivoli 1

Sportpark De Glorie

14:30 uur

(Afgelast)


3 november 2020

CV De Oivers - Ophalen Oud Papier


9 november 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


23 november 2020

Bibliotheek

Den Binnenhof

10:30-11:30 uur


12, 13 en 14 maart 2021

Theaterkoor Stem -

Vlucht naar de Vrijheid

De Brink Eerde


20, 21 en 22 maart 2021

Toneelvereniging Eerde -

Boer Dumpt Vrouw

De Brink Eerde




)


Eerdse KRANT

De Stelling

Eerdse KRANT

Archief

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Accepteren