Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2019 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 3 januari 2019


Nieuwjaarsspeech voorzitter Marc van Berkel: 'Eerde staat voor een tweesprong'


EOV-leden proosten op het nieuwe jaar! 


Inmiddels een jarenlange traditie: op nieuwjaarsdag komen Eerdse ondernemers bij elkaar tijdens de EOV-nieuwjaarsborrel om te proosten op het nieuwe (en zakelijke) jaar!


Zo ook dinsdag. Rond de klok van één uur komen de eerste leden van de Eerdse Ondernemers Vereniging (EOV) het Hooghuys binnen voor een gezellig samenzijn met een hapje en een drankje. Een uurtje later neemt Marc van Berkel het woord. De kersverse voorzitter doorloopt nog kort even het verenigingsjaar 2018. Voor wie geen winst had gemaakt, kon met Mark van de Meerakker gaan schatzoeken. Of: er werd ook nog flink gevochten, daarmee doelde hij op Daan van Rozendaal die als kickbokser de eer van Eerde hooghield tijdens de Fight Cancer Night in Boerdonk. Ook werden nieuwe leden welkom geheten.


Daarna, zo benadrukte de voorzitter, dat Eerde momenteel staat voor een tweesprong. Lokale ondernemers sluiten hun deuren terwijl de industrieterreinen van Veghel en Schijndel alsmaar groter worden, de Vlagheide wordt ontwikkeld en het buitengebied alsmaar belangrijker wordt. Hij benadrukte ook dat ondernemers erg belangrijk zijn voor de leefbaarheid van ons dorp. ‘Nieuwe en bestaande ondernemers brengen roering en beleving’. 


Marc: ‘Grote ondernemingen in vooral Veghel spreken allemaal hun groeiambities uit, zij zullen nieuwe medewerkers aantrekken en die allemaal op zoek zijn naar een nieuwe woonomgeving. Eerde en het EOV zouden moeten inspelen op deze stijgende woonbehoefte en deze inwoners moeten aantrekken. Voordelen hierdoor zijn het behoud van functies zoals de basisschool en het gemeenschapshuis, winkels en horeca, maar ook het bouwen van nieuwe woningen, omzetstijging voor lokale ondernemers en de huizenprijzen stijgen.’ 


Het EOV wil dit bereiken door een driejarenplan. ‘Zichtbaarheid is het thema in dit eerste jaar, laten zien dat we er zijn en wat er te koop is. Verbinden is het thema in het tweede jaar, aansluiting zoeken bij gemeente, provincie, POM en samen optrekken, met een politiek belang, met de dorpsraad. En in het derde jaar is het zakendoen, of zoals we hier in Eerde zeggen: doorbutsen. Activeren van werkgroepen, concrete plannen indienen en woningbouw stimuleren.’


Marc sloot af met: ‘We kunnen vechten of weglopen, wij gaan vechten voor de leefbaarheid, genieten en samen zakendoen’, om daarna meteen het woord bij de daad te voegen als het gaat om ‘zichtbaarheid’, werd de nieuwe website (www.eerdseondernemers.nl) gepresenteerd. 

EERDSE KRANT - 3 januari 2019


Oud-Eerdenaar leidsman bij topper


WEC 1: aanhaken of ‘afhaken’


Twee dagen voor de kerst stond de laatste competitiewedstrijd voor de winterstop op het programma voor het vaandelteam van WEC. Tegenstander was Avesteyn uit Dinther, de koploper in de 4e Klasse I. De opdracht was simpel voor de Wijbosch Eerde Combinatie; bij winst doet het nog mee om het kampioenschap, bij verlies kan die ambitie op de helft van het seizoen al zo goed als zeker de vriezer in.


Het was nog even spannend of de wedstrijd wel doorgang kon vinden. Veel velden liggen door de droge zomer er niet als een biljartlaken bij, zo ook het hoofdveld bij WEC. KNVB-scheidsrechter Frenk Habraken, een oud-Eerdenaar, vond het goed genoeg, er kon afgetrapt worden. Door de vele regen van de laatste weken werd het toch veel glibberen en glijden. Ook startte de wedstrijd in de regen, wellicht dat het daarom minder druk was langs de zijlijn dan je zou verwachten bij deze topper. Want WEC stond op dat moment virtueel op de tweede plaats, wel op acht punten van koploper Avesteyn, die bezig is aan een superseizoen. Het team uit Dinther had nog geen wedstrijd verloren, lukte het WEC wel. 


De opdracht voor de mannen van hoofdtrainer Bas van de Veerdonk was simpel: er moet gewonnen worden om de hoop te houden op een kampioenschap. In de eerste twintig minuten gebeurt er niet veel, beide ploegen spelen afwachtend. In de eenentwintigste minuut een eerste doelpoging van WEC, maar Rob van de Ven komt niet bij een voorzet. Drie minuten later veert iedereen met een rood-wit hart op en schreeuwt om een strafschop, er gaat een speler neer in ‘de zestien’. Maar de scheidsrechter ziet geen overtreding en wuift het weg. Op het halfuur scoort Avesteyn, maar het doelpunt gaat niet door wegens buitenspel. Maar twee minuten later is het wel raak. Een mooie steekbal zet een speler van Avesteyn alleen voor keeper Luuk Santegoeds en die scoort beheerst: 0-1! De laatste minuten van de eerste helft zijn hectisch, de topper komt tot leven. Nóg tweemaal wordt een doelpunt van Avesteyn afgekeurd wegens buitenspel, met stoom in de oren zoeken de spelers de kleedkamers op voor een warm kopje thee. 


WEC zal uit een ander vaatje moeten tappen, want de keeper van de tegenstander heeft de eerste helft nog niet in actie hoeven te komen. Maar na zes minuten lijkt de wedstrijd gespeeld. Avesteyn komt op 0-2 door een prachtig lobje over de uitgekomen keeper Luuk Santegoeds. Dat de uitslag niet groter werd is te danken aan de WEC-keeper, want ook in de tweede helft heeft WEC geen kans kunnen creëren en dus is de uitslag na negentig minuten een terechte. 


WEC staat nu op elf punten van koploper Avesteyn, wellicht doet de korte winterstop wonderen en kunnen er in de tweede helft van de competitie, en met een aantal geblesseerde spelers die dan terugkomen, voldoende punten worden gepakt om nog een periodetitel te bemachtigen om zodoende toch kans te maken om te promoveren naar de Derde Klasse. Op zondag 20 januari kan hiermee begonnen worden, dan staat de uitwedstrijd tegen Herpinia uit Herpen op het programma. 


Na een warme douche kwam scheidsrechter Frenk Habraken even 'voor de microfoon’ van de Eerdse Krant. Hoe is het als oud-Eerdenaar om WEC te mogen fluiten? “Dat maakt voor mij niets uit. Er staan tweeëntwintig spelers op het veld die ik niet ken. Ik fluit niet anders dan anders. Ik ben ook niet meer gespannen dan anders.” Het ‘penalty-moment’? “Voor mij geen discussie, ik stond er kort bij en vond het absoluut geen strafschop.” Hoe lang fluit je? “Ik ben pas rond mijn veertigste begonnen met fluiten, eerst bij een vereniging. Ik ben nu zo’n twaalf jaar KNVB-scheidsrechter en heb er veel plezier in. Zolang ik het nog kan belopen blijft ik het doen”, aldus de 59-jarige die al zo’n negenentwintig jaar in Mariaheide woont.

EERDSE KRANT - 10 januari 2019


Eerdeburger


Op de drukbezochte nieuwjaarsbijeenkomst van dorpsraad Eerde, afgelopen zondag in De Brink, is Jet Keetels-van Erp (58) benoemd tot Eerdeburger! Ze kreeg van voorzitter Frans Zegers het zilveren Oiverspeldje opgespeld en een mooie oorkonde. 


‘De Eerdeburger van 2019 staat niet graag op de voorgrond’, was de eerste aanwijzing die voorzitter Frans Zegers gaf wie o wie de nieuwe Eerdeburger zou gaan worden. ‘Ze zou op dit moment koffie moeten schenken in Den Binnenhof, want dat doet ze elke zondagochtend, maar ze is met een smoes naar hier gelokt.  Ze is een vrouw die al heel lang bij Eerde betrokken is en daaraan actief deelneemt. Niet iedereen kent haar, maar zij kent wel iedereen. Ze is een zeer positief ingestelde persoon, een stuwende kracht die voor Eerdse organisaties een belangrijke basis legt of heeft gelegd. Ze verricht onopvallend onmisbaar nuttig werk voor veel vrijwilligersactiviteiten in Eerde. Ze begon al op 18-jarige leeftijd als leidster van Jong Nederland. Haar talenten liggen echter vooral op financieel en administratief gebied. Ze is al jarenlang, tot op de dag van vandaag, actief als penningmeester van Den Binnenhof. Verder zet ze zich in voor de goede-doelenactie in Eerde. Daarnaast is ze actief voor de geloofsgemeenschap Sint Antonius Abt. In het verleden onder andere in de werkgroep Eerste Heilige Communie en tot op de dag van vandaag is ze betrokken bij het innen van gezinsbijdragen. Bovendien was ze tot aan het einde van het bestaan van deze vereniging actief voor de Vriendenkring van fanfare De Echo der Bergen. Voor de dorpsraad is zij de rechterhand van de penningmeester. En wat zeker ook niet onvermeld mag blijven: ze heeft haar hart al mening jaar verpand aan de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg regio Uden-Veghel. Deze vrijwilligers bieden ondersteuning aan de naasten van mensen, die in de laatste fase van hun leven in de eigen vertrouwde omgeving willen doorbrengen. Voor deze organisatie zet ze zich in als penningmeester. Eerdeburger 2019 is… Jet Keetels-van Erp.’ 


Emotioneel neemt Jet samen met haar man Ton de onderscheiding in ontvangst. ‘Ik voel me zeer vereerd’, sprak ze de aanwezigen kort en krachtig toe. ‘Ik dacht dat onze Bart de onderscheiding zou krijgen, maar toen Frans begon met ‘staat niet graag in de schijnwerpers’, dacht ik: nee, die smoes klopt niet!

EERDSE KRANT - 17 januari 2019


Wegwerkersinvasie


Een ware wegwerkersinvasie kreeg Eerde te verwerken vorige week woensdag en donderdag. En met name dan het buitengebied, want op verschillende locaties werden wegen hersteld. De gemeente Meierijstad steekt de komende vijf jaar in totaal vijftig miljoen euro in het opknappen en vervangen van slechte wegen en (fiets)paden. Dit omdat er sprake is van achterstallig onderhoud.


Toevalligerwijs valt op die woensdag onderstaand persbericht van gemeente Meierijstad binnen op de redactie:


Aanpak verhardingen Meierijstad

Binnen de openbare ruimte in de gemeente Meierijstad bevindt zich 5.500.000 m2 verharding, bestaande uit asfalt of bestrating. Alle gemeentelijke wegen en (fiets)paden maken hier onderdeel van uit. Het College van B&W heeft een meerjarenplan gepresenteerd voor het onderhoud en beheer van deze verhardingen. Dit plan is erop gericht in de periode 2019-2013 te komen tot een situatie waarin alle verhardingen het minimaal vereiste kwaliteitsniveau hebben.


Het is een verantwoordelijkheid van de gemeente als wegbeheerder dat de verhardingen veilig en bruikbaar zijn. De voormalige fusiegemeenten hadden ieder hun eigen manier voor beheer en onderhoud van die verhardingen. Dat verklaart de nu nog aanwezige kwaliteitsverschillen. Om tot een nieuwe uniforme aanpak voor Meierijstad te komen zijn na de fusie álle verhardingen in kaart gebracht. Bij de inventarisatie bleek dat voor 90% de onderhoudstoestand voldoet aan de criteria voor veilig weggebruik. Voor 10% is dat nog onvoldoende het geval en is ingrijpen noodzakelijk.


550.000 m2 verharding wordt aangepakt. 40% daarvan kan via reparatie en herstel van schade zodanig opgeknapt worden dat algehele vervanging van de constructie nog een aantal jaren kan worden uitgesteld. De overige 60% kan niet meer op zodanige wijze gerepareerd worden dat de levensduur verlengd wordt; Complete vervanging is hier noodzakelijk. Wethouder van Rooijen (infrastructuur & duurzaamheid) licht de uitvoering toe: ‘Het college wil het totale areaal binnen 5 jaar op een acceptabel kwaliteitsniveau hebben. 10% van de verhardingen is echt een aanzienlijk deel. Als we dit allemaal tegelijk zouden doen, wordt Meierijstad één grote bouwput. Daarom voeren we het gespreid over vijf jaar uit; zo werken we continu aan onze doelstelling, maar beperken we de overlast voor inwoners en ondernemers. De winkel, die Meierijstad heet, moet immers gewoon open kunnen blijven. De slechtste wegen komen het eerst aan bod; komende vijf jaar willen we jaarlijks voor 5 miljoen euro vervangen en voor 5 miljoen onderhoud uitvoeren. Dan hebben we het achterstallig onderhoud weggewerkt en voldoen we aan de minimale vereisten.’


De inkt is nog niet droog of er wordt meteen doorgepakt. Op De Kuilen een slechte strook vlakbij het kapelleke. Op de Willibrordushoek van hetzelfde laken een pak.  Op Den Dubbelen was het echt heel hard nodig, de wortels daar duwden het wegdek gevaarlijk omhoog. Dat zal voorlopig niet meer gebeuren, want de grote bomen waren al gerooid. Omdat het een doodlopende weg is, bij de onderdoorgang met de A50 gaat ie over op een fietspad, was het passen en meten met het groot materieel. Dan kan het gebeuren dat er wel een heel vreemd voertuig bij je op de stoep staat, zoals bij de familie Verhoeven het geval was (foto). Gelukkig was het alleen maar om eventjes te keren, de freesmachine liet alles netjes achter!


Op de Vlagheide was de klus het groots, daar moest een flinke strook asfalt en de onderlaag, tegenover het voormalige MOB-complex Oost, vernieuwd worden omdat er verzakkingen in de weg zaten. Ook die verzakkingen leverde gevaarlijk situaties op, er waren daarom de laatste weken (en dat was geen overbodige luxe, want wie er met zijn auto hard overheen reed kreeg een flinke dreun te verduren) tijdelijke waarschuwingsborden geplaatst voor slecht wegdek. 

EERDSE KRANT - 17 januari 2019


Masters of Stratego kent een ‘logische’ winnaar!


Een zaal vol met wereld- en nationale kampioenen zondag in café-zaal ’t Hooghuys. Eerde was wederom het decor voor de Van Geffen Druk Masters of Stratego, een invitatietoernooi voor de beste 32 spelers op de Stratego-ranking. Na een bloedstollende laatste ronde was het Pim Niemeijer (foto hierboven, 2e van links) die zichzelf opvolgt als winnaar. Thuisspelers Sem en Vince van Geffen hielden zich goed staande in dit geweld, zij eindigen respectievelijk op de derde en zesde plaats.


Veertien topspelers waren zondagochtend rond de klok van halfelf present om de degens met elkaar te kruisen op het Stratego-bord. Het was een regenachtige zondagmorgen, ideaal weer volgens wethouder Menno van Roozendaal van gemeente Meierijstad voor een potje Stratego te spelen. Hij had vervolgens de eer om de openingszet te verrichten, en dat deed hij met verve. Daarna werd het stiller in de speelzaal, de hersenen werden flink aan het werk gezet. De eerste van de in totaal zes ronden kende één verrassing, oud-wereldkampioen Anjo Travaille verloor van Peter Verleijsdonk. Hoewel verrassend, Verleijsdonk werd op het afgelopen NK nog tweede. 


In de tweede ronde op bord 1 een clash tussen tweevoudig-wereldkampioen Tim Slagboom en viervoudig wereldkampioen en elfvoudig Nederlands kampioen Pim Niemeijer. Laatstgenoemde won. Op bord 2 troffen de twee thuisspelers elkaar. Vince en Sem van Geffen maakte er een echte broederstrijd van, die uiteindelijk onbeslist blijft. 


Regerend wereldkampioen John Vandoros uit Griekenland tegen Pim Niemeijer (de nummer 1 op de Stratego-ranking) was in de derde ronde het topaffiche. Het werd een boeiend gevecht, welke ook in een remise eindigde. Ook het Duits onderonsje op bord 6 tussen Axel Hang, de Duitse kampioen van 2016 en zijn opvolger Jörg Dannenbring die een jaartje later de titel pakte bij onze oosterburen, bleef onbeslist. Het duel tussen twee oude rotten, George Franka (oud-Nederlands kampioen) en Wim Sikteoeboen (tweemaal winnaar van The Masters), werd een prooi voor Franka. 


In ronde vier moeten de twee broers uit het Eerdse hun meerdere herkennen in Niemeijer en Vandoros, zij blijven daardoor de ranglijst aanvoeren. 


In de vijfde en voorlaatste ronde komen beide koplopers niet tot winst! Vandoros speelt gelijk tegen Franka en Vince van Geffen wint zeer knap van Niemeijer. Bij het ingaan van de laatste ronde hebben nog vier spelers kans op de titel. De Griekse regerend wereldkampioen heeft de beste papieren, als hij wint dan is hij toernooiwinnaar. Vince van Geffen, Pim Niemeijer en George Franka volgen hem op twee punten. Ongekend spannend dus. Niemeijer speelt tegen Franka en die zijn vrij snel klaar. Franka zal het toernooi niet winnen, hij verliest. Niemeijer maakt dus nog kans. Op bord 1 zijn Vandoros en zijn tegenstander nog vol in gevecht. Maar dan: de Griek staat op en beent weg. Zichtbaar teleurgesteld! Hij verliest! Geen titel. Maar gelukkig, even later zien we weer die brede glimlach op zijn gezicht. Dit is acteren op het allerhoogste niveau, tweede en derde plaatsen tellen niet in de top…


Er is dan nog één partij gaande, die tussen Vince en Jörg Dannenbring. Op het einde staat de vlag van de Duitser ‘open’, zo is duidelijk. Vince heeft de keuze uit zeven stukken, maar viermaal ‘gokt’ hij verkeerd. Hij heeft dan nog één kans uit drie stukken. Misgokken betekent verlies, goed gokken betekent toernooiwinst. Helaas, ook zijn laatste gok pakt verkeerd uit. Dat betekent dat Pim Niemeijer zichtzelf opvolgt en ook zijn naam voor de tweede maal op de immense wisselbeker wordt ingegraveerd. Logisch eigenlijk ook, hij is de nummer 1 van de wereld. Vandoros pakt het zilver, op de derde plek eindigen twee spelers ex-aequo: Travaille en Sem van Geffen die zijn laatste partij wint tegen ook een oud-Nederlands kampioen, Dennis Baas. Bij de ceremonie protocolaire dus vier blijde gezichten op podium. Met een confetti-regen kwam er een mooi einde aan het toernooi.


(IN KADER) Niet alleen verrichtte wethouder Menno Roozendaal de openingszet bij The Masters, hij nam de gelegenheid ook te baat om een Stratego-partij te spelen tegen ‘de razende reporter’ van deze krant. Het verslag van een lucky winner.

'Al vele uitdagers in al die jaren tegenover me gehad, maar nog nooit een wethouder. Laat het ook nog eens de sportiefste wethouder van Meierijstad zijn én die een weekje ervoor brutaal aan je vraagt ofdat je al in trainingskamp bent? Dan moeten er eigenlijk toch een paar (Stratego)belletjes gaan rinkelen, toch? Maar op een of andere manier gingen die niet af, en zo zaten we na de opening van het toernooi op een ’bijbord’ klaar voor onze match. Ik totaal ontspannen en vol vertrouwen op een goede afloop. Eerst moet er getost worden wie met welke kleur speelt daar de speler met de rode stukken mag beginnen. Als een echte gastheer betaamt, mag de gast de keuze maken. Hij kiest de linkerhand met daarin… het rode stuk! ‘Dat komt mooi uit, ik ben ook rood’, maakt de wethouder de leuke grap. 

Huh?! Wie moet hier zenuwachtig zijn? Tegenover me zit een speler die totaal ontspannen oogt! En dat bleek ook. Ik maakte een aanval op over rechts, maar de wethouder bleef koel en sloeg het ene na het andere stuk van mij van het bord. Toen ik ook nog eens de generaal inzette, het op één na hoogste stuk, en dacht wat te gaan terugpakken, kwam daar ineens de maarschalk om de hoek kijken… Dit gaat niet goed aflopen, het alles-of-niets-plan moest uit de kast worden getrokken. Slim werden zijn verdedigers (een maarschalk en kolonel) aan de rechterkant afgeruild, waardoor die flank ineens helemaal openlag. ‘Toevallig’ stond er een verkenner op mijn achterlijn en die vloog mijn volgende zet als een dolle naar de achterste rij van de wethouder, die wellicht al aan het bedenken was welk medium hij als eerste zou gaan inlichten over deze historische zege. Na deze uit-de-hoge-hoed-zet begon de wethouder te lachen en werd zijn verbazing steeds zichtbaarder. Hij legt vervolgens het stuk wat ik wil gaan slaan om. Het is zijn vlag! Een handdruk volgt. De hopelijk niet zichtbare zweetdruppels lossen op op mijn voorhoofd en mijn agenda staat de komende tijd bomvol voor een eventuele rematch…’

EERDSE KRANT - 31 januari 2019


‘Hondje plagen’ in Eerdse bossen


Er zijn al gebakken sponsen aangetroffen. Afgelopen zondag lag er een zakje met een vreemde inhoud op een bankje. Toeval, of zijn de Eerdse bossen het doelwit van ‘hondje plagen’? 


Een paar weken geleden zijn ze aangetroffen in de bossen; gebakken sponsen. Dat zijn sponsen die gebakken worden in vleesvet en vervolgens neer worden gelegd, in dit geval in de bossen van Eerde. Doel is om honden te lokken en dat ze ervan eten. Gebakken spons zou smakelijk zijn voor honden. Als ze de spons eten, zou deze in de darm uitzetten en deze afsluiten. Bij een afsluiting van een darm zal een hond gaan overgeven. Als de afsluiting in het begin van de darm zit, zal de hond snel zieker worden (binnen een dag). Zit de verstopping aan het eind van de dunne darm, of in de dikke darm, dan gaat de verslechtering minder snel. Een voorwerp die de darm afsluit zal chirurgisch moeten worden verwijderd. Gaat dat niet dan zal de hond overlijden. 


Zondag werd een plastic zakje op een bankje aangetroffen met een hoogst opmerkelijke inhoud. Het zakje lag in een houten groentekistje met daarin afval van groenten en aardappelen, een koelelement (!), een plastic bandje en het zat helemaal vol met rattengif. Wat zijn de symptomen van een rattengifvergiftiging bij de hond? Het duurt een paar dagen voordat een hond ziek wordt na inname van rattengif. De meeste soorten rattengif remmen de stolling doordat ze het zogenaamde recyclen van vitamine K tegengaan. De stolling is een relatief ingewikkeld proces waarbij er via meerdere stappen na het scheuren van een bloedvat of -vaatje een stolsel gevormd wordt. Dit stolsel zorgt ervoor dat het bloeden stopt. Om een stolsel te vormen is vitamine K nodig. Na gebruik komt het vitamine K weer vrij en kan dit weer hergebruikt worden. Het rattengif zorgt ervoor dat het vitamine K niet meer hergebruikt kan worden. Na verloop van tijd raakt al het vitamine K dus op en kan er geen stolsel meer gevormd worden. Iedere kleine blessure of kneuzing kan hierdoor uitmonden in een levensbedreigende bloeding. Nadat een hond dus rattengif heeft ingenomen ontstaan er na een paar dagen bloedingen. Meestal zijn dit inwendige bloedingen en is dit uitwendig niet waarneembaar. Een hond wordt sloom, bleek en koud en zal door bloedverlies overlijden. Soms ontstaan er longbloedingen en kan een hond bloed ophoesten. Ook kunnen er bloedingen ontstaan in de urinewegen en kan een hond bloed gaan plassen. Als er een bloeding ontstaat in de buikholte krijgt de hond een dikke buik gevuld met bloed. In beide gevallen geldt: hondenbezitters zijn dus extra gewaarschuwd. Het heeft er veel van weg dat iemand honden aan het plagen is, of erger; ze iets aan willen doen.

EERDSE KRANT - 7 februari 2019


Discussie over WhatsApp Let Op! 


Eerde kent een WhatsApp genaamd Let Op!. Initiatiefnemer Mari van Gaalen heeft deze in november 2015 in het leven geroepen om de veiligheid en daarmee indirect ook leefbaarheid te bevorderen in ons dorp. Verdachte situaties kunnen hierop gemeld worden zodat binnen no time ‘heel Eerde’ weet dat er iets loos is of men extra alert moet zijn. 

Zo’n honderdvijftig personen hebben zich inmiddels aangemeld. De groepsapp heeft een serieus karakter en is niet bedoeld voor grappen en grollen of andere zaken. Over dat laatste is er de laatste tijd een discussie ontstaan en lijkt de app wel een discussieforum. Mensen verlaten daardoor weer de groep! Mag je bijvoorbeeld een weggelopen dier op de app vermelden? Vervolgvraag: moet daarom de insteek van de app aangepast worden?


De WhatsApp Let Op! is een prima initiatief. Het heeft zijn nut, in die nu ruim drie jaar, al een aantal keren bewezen. Initiatiefnemer en beheerder Mari van Gaalen heeft ook regelmatig contact en overleg met wijkagent Henk Verbruggen. Die samenwerking verloopt tot ieders tevredenheid goed. Maar de laatste tijd lijkt de app wel op een discussieforum. We vragen Mari om een reactie over de ontstane situatie. “Vooropgesteld, de app heeft een serieuze ondertoon, dat was en is nog steeds de insteek. Als mensen zich aanmelden dan stuur ik ze altijd eerst een appje met de volgende tekst: ‘Hallo, graag geen correspondentie via de app Let Op en zeker geen onzin berichten! Voor vragen of nieuwe aanmeldingen; het volgende nummer; 06-34100852. Voor verdachte situaties en personen, BEL EERST DE POLITIE en zet het daarna op de WhatsApp Let Op!. Als je dit hebt gelezen, even een duimpje en dan zet ik je op de WhatsApp Let Op Eerde.’ Daar kan dus geen misverstand over bestaan. Geen flauwekul of iets dergelijks, dat tolereer ik niet. Tijdens de zittingsavond van CV De Oivers op 5 januari jl. werd er een selfie van een van de deelnemers, Grof Getikt (beter bekend als Grof Geschakeld, red.), op de app geplaatst. Zij hadden het in hun stukje over de WhatsApp Let Op!. Ik dacht dat ze die foto naar mijn privé-app hadden gestuurd en reageerde meteen met dat ik het leuk en ludiek vond. Tot ik even later zag dat dit op de groepsapp Let Op! stond. Op die app kwamen al meteen verschillende reacties, sommigen gingen daardoor uit de groepsapp. Daar ben ik fout geweest, dat geef ik toe. Daarna hebben de dames van die groepsselfie wel persoonlijk hun excuses aangeboden, zij vonden het eigenlijk ook niet gepast.” 


Afgelopen weekend kwam er een melding op de app dat er een hond was weggelopen. Helaas werd de hond een dag later door een van de appgebruikers gevonden langs de A50. Hierna laaide op de app de discussie weer op en verlaten mensen daardoor de groep. Mag bijvoorbeeld een weggelopen dier op de app worden vermeld? Sommigen vinden van wel, anderen vinden van niet. 


Peter Mijsberg bijvoorbeeld is duidelijk. Zijn reactie op de app: ‘Het lijkt mij dat momenteel deze app alleen maar discussie oplevert. Het lijkt mij dat deze app serieus moet worden gebruikt. Dus alleen voor Let Op-zaken en verder nergens anders voor.’ Dorie Meijer, zelf een hondenliefhebber, geeft ook haar mening op de app. Ze roept op tot respect en dat een maatje ook belangrijk is. Dorie laat desgevraagd weten dat “wat als een kindje of een ouder wordt vermist, wat dan? Wij hebben een speurhond die meteen kan worden ingezet mocht dat nodig zijn. Dan is zo’n app een uitkomst. Of en konijntje? Dat kan voor bijvoorbeeld een kind heel dierbaar zijn. We hebben toch hetzelfde belang, en dat is voor elkaar zorgen. Wat is belangrijk en wie bepaalt dat?”


Een vervolgvraag op die laatste vraag is: moet daarom de insteek van de whatsapp aangepast worden? Mari vindt het geen goed plan om de app te gaan gebruiken voor van alles en nog wat. “Nee, dat krijg je juist discussies en dat wil ik niet.” Heb je geen moment gedacht om er mee te stoppen, na alle commotie die is ontstaan? “In een eerste reactie wel, maar het is voor de gemeenschap en ik wil dat het blijft fungeren. Maar als er behoefte is om bijvoorbeeld ook de dieren te gaan vermelden, dan moeten we daar over nadenken.”


Daarover gaat De Stelling van deze keer. Iedereen kan zijn of haar mening hierover geven. De stelling staat voortaan ook op www.eerdsekrant.nl. 

EERDSE KRANT - 14 februari 2019


Nieuwe voorzitter EHBO Eerde


EHBO-vereniging Eerde heeft sinds oktober een nieuwe voorzitter. Na tweeënveertigjarig heeft Wim Steenbakkers de voorzittershamer overgedragen aan Jane Pawiroredjo. 


Toch wel historisch nieuws vond er op maandag 8 oktober jl. plaats. Tijdens de algemene ledenvergadering van EHBO-vereniging Eerde nam Wim Steenbakkers afscheid als voorzitter. Maar liefst tweeënveertigjarig (!) heeft hij die taak op zich genomen. Dit moment is zeker nieuwswaardig, daarom werd naast een praatje met de nieuwe en oude voorzitter ook de overdracht nog eventjes symbolisch overgedaan voor een foto bij dit artikel. Helaas wel zonder dé hamer, die was de kersverse voorzitter vergeten. Dat nemen we haar natuurlijk niet kwalijk, alle begin is moeilijk. Maar dit maakte Jane ruimschoots goed met een overheerlijke en zelfgebakken appeltaart voor bij de koffie in huize Steenbakkers. Slagroom erbovenop zorgde letterlijk voor ‘het toetje’.

 

Na het genieten krijgt Wim de eerste, en meest voor de hand liggende, vraag voorgeschoteld; tweeënveertigjarig, had je de vijftig niet vol kunnen maken? Wim: “Hahaha, nee. Mijn bedoeling was om al een paar jaar eerder te stoppen, tegelijk met huisarts Jan van den Biggelaar die op dat moment ook stopte met lesgeven, maar toen stond er nog niemand op om de voorzittershamer over te nemen. Deze keer wel en daar ben ik en zeer zeker de vereniging heel blij mee! Alle leden vinden het prima zo, nieuw bloed.” 


Wat neem je over van Wim, stellen we de vraag aan Jane? “Zijn hamer”, grapt ze. “Twee”, vult Wim meteen aan, “we hebben niet één maar twee voorzittershamers. Een antieke en een echte. Waar die eerste vandaan komt weet niemand.” Jane weer serieus: “Zijn enthousiasme wil ik graag overnemen. Wat ik niet kan overnemen zijn zijn vele verhalen over tweeënveertigjarig EHBO. Ik ga mijn eigen verhalen nu opbouwen.” Het stoppen van Wim betekende ook dat er wat spullen verhuisd moesten worden naar Sabina Ruster, de secretaris van de club. “Een bus vol”, geeft Wim aan. “Zoals vier poppen, jassen, verbanddozen, een aantal brancards. Die brancards zijn trouwens te koop.” 

Dit jaar bestaat de EHBO-vereniging zestig jaar, met voor de eerste keer in haar bestaan een vrouwelijke voorzitter ‘aan het roer’. “We zijn goed bezig”, grappen de twee. 


Jane besluit met: “Ik wil graag iets doen voor de Eerdse gemeenschap, daarom heb ik ja gezegd.”

EERDSE KRANT - 21 februari 2019


Verrassingsfeestje voor trainer


Piet van de Ven werd vorige week donderdag door trimclub TRIOANA in het zonnetje gezet vanwege zijn tachtigste verjaardag. Ze organiseerde voor hun trainer een verrassingsfeestje.


Sinds mensenheugenis is donderdagavond dé avond waarop leden van Trimmen Is Ontspanning Na Arbeid (TRIONA) gaan sporten. Rond de klok van iets na negen uur komen ze een voor een, met een sporttasje losjes in de hand, De Brink binnen en begeven ze zich naar de kleedruimtes. Week in, week uit hetzelfde ritueel. Ook voor Piet (beter bekend als Pietje) van de Ven. Hij is vanaf de oprichting van het clubje, nu zevenenveertig jaar gelden, de trainer.


Ook afgelopen donderdag zien we Piet op dat tijdstip ons gemeenschapshuis binnenstappen, op weg naar de kleedruimtes. Meestal is hij als eerste, maar een stukje verderop in de entreehal staan daar twee Ads, Ad van de Laar en Ad Bekkers. ‘We hebben een probleem’, zegt de ene Ad tegen Piet, ‘we kunnen niet in de zaal, er is iets tussengekomen.’ ‘Zullen we dan maar iets gaan drinken in de foyer?’, zegt de ander. Dat vindt Piet goed en dus stapt hij met zijn sporttas nonchalant in de hand de foyer binnen. Nietsvermoedend. Maar een paar tellen later zie je het ongeloof op zijn gezicht verschijnen. Er klinkt een luid Lang zal hij leven door de foyer, voor hem. Piet zet zijn sporttas rustig op de grond en laat alles ogenschijnlijk gelaten op zich afkomen. Na de laatste van drie hoera’s is het handjes schudden geblazen. De week ervoor is Piet tachtig jaar geworden en dat was voor de club aanleiding om hem eens flink in het zonnetje te zetten. Ze organiseerde daarom een verrassingsfeestje en nodigde naast de eigen leden ook oud-leden uit om op deze mooie mijlpaal iets op komen te drinken. Velen gaven hieraan gehoor en zo werd deze avond ook een reünie, want sommige kwamen letterlijk van heinde en verre om erbij te zijn.


Uiteraard horen bij zo’n gelegenheid ook woorden. ‘Piet ziet er met zijn tachtig jaar nog zo jong uit. Hij is een bietje een unieke mens. Hij is zo sterk als een beer en zo lenig als een slang. Tijdens de Nieuwjaarsbijeenkomst zei Piet, in een filmpje over Eerdeburgers, dat hij honderd jaar wil worden. Dat hopen wij ook en dat hij daarom nog heel lang onze trainer mag blijven’, aldus de voorzitter van de club. 


Als cadeau kreeg hij een fotoboek overhandigd. Een boek vol met actuele en nostalgische foto’s van hemzelf en van de club. Daar wordt doorheen gebladerd en meteen voorzien van wat losse opmerkingen. Zo zien we op een van de foto’s Theo van de Ven aan het ‘planken’. Planken, voor de niet-TRIONA-leden, is horizontaal liggend en alleen de handen en tenen raken de grond. Piet kan dat uren als het moet, alle andere leden haken ietsjes eerder af tijdens het sporten. Terugkomend op de foto met Theo maakt iemand de opmerking ‘hé, kan Theo óók planken?’, waarop een ander opmerkt, ‘op de foto houdt hij het lang vol!’. 


Of Eric Krol die op een andere foto aan het ‘blokken’ is. Op het einde van de trainingsavond doet het groepje altijd een paar potjes volleybal. Blokken is een volleybalterm: een speler wil de bal knalhard over het net slaan en de tegenpartij - topvolleyballers springen dan heel hoog op - proberen met hun handen dit te voorkomen. Dit noemt men: blokken. ‘Huh, doet ie dat ook?’ is weer een opmerking door iemand anders. TRIONA-humor zullen we maar zeggen. 


Welke oud-leden zijn er zoal op deze avond. We zien Harrie van Dijk, erelid en man van het eerste uur. We zien Noud Vissers, de bedenker van de clubnaam. Wie nog meer? Wat?! Ook Jan van Kessel is in the house. ‘Die is steunend lid geweest’, wordt er gegrapt aan de tafel. “Meer kreunend lid”, grapt hij terug. “Nee, ik sta niet in dat fotoboek. Ik ben een jaar lid geweest en maar twee keer geweest of zo.” Ad Ketelaars kreeg ook een uitnodiging maar wist naar eigen zeggen niet meer dat hij erbij was geweest. Leuke (én sterke) verhalen allemaal.  Dat Roel Vos aanwezig is was voor iedereen een verrassing. Het oud-lid woont tegenwoordig in Frankrijk en hij moest bij toeval babysitten bij zijn dochter. “Normaal laat ik altijd weten dat ik weer in Nederland ben, nu expres niet”, lacht hij. Dat hij bij de penningmeester nog een bonnetje in gaat leveren wat betreft een tegemoetkoming in de reiskosten, daar laat hij zich niet over uit. ‘Waarschijnlijk wel, want daarom hebben we nu minder consumptiebonnen gekregen’, werd al meteen gezegd. 


De stemming zat er goed in en het gerstenat vloeide rijkelijk. Het bleef nog lang onrustig in de feestelijk versierde Brink.

EERDSE KRANT - 28 februari 2019


Dé muizenvallengigant


Je hebt dekbedgiganten, keukengiganten, fietsgiganten en zo nog tig giganten meer. In Eerde is ook een gigant gevestigd: de muizenvallengigant! Jan van Dijk geeft een kijkje in de wereld van de muizenvallen.


“Het is als een hobby begonnen”, zegt Jan van Dijk in het ‘hart van de gigant’: de werkplaats. Daar heeft hij ondertussen al vele tientallen exemplaren gemaakt. “Iemand had een muizenval die het niet goed deed. Die kan ik wel repareren, maar ik kan zelf ook een nieuwe maken, zei ik tegen hem. Heb er meteen een stuk of zes, zeven gemaakt en die we ook zelf in gebruik hebben genomen. Iemand zag dan weer zo’n val bij ons staan en zo is het balletje gaan rollen.” 


De van huis uit elektricien blijkt ook handig in houtbewerking te zijn en begint zo’n vijf jaar geleden een ‘productielijn’ onder het mom van; ‘beter goed gejat, dan slecht verzonnen’.


Zijn muizenval verkoopt meteen goed, via onder andere Markplaats worden ze door het hele land verstuurt. “Ook een zaak in dierenbenodigdheden neemt intussen de muizenvallen af, het product is degelijk en het werkt goed”, zo krijg ik terug te horen.


“Ik heb geen muizen, wat moet ik er mee, vertelde eens iemand tegen me. Hier, neem maar mee, zei ik tegen hem. Hij ving de eerste vijf dagen elke dag een muis. Hahaha. Overal zitten muizen, is het niet binnen in het huis of zolder, dan wel rondom. Eén keer zaten er in een muizenval bij ons zelfs jonkies en eenmaal zaten er zelfs twee in! Die waren... jonkies aan het maken, denk ik.” 


De muizenvallen zijn kindvriendelijk. “Een muizenklem kun je niet in de buurt van kinderen plaatsen, dat levert geheid zere vingertjes en tranen op. Mijn muizenvallen kun je wel overal neerzetten en ik schuur de scherpe kantjes eraf. De werking? De muis loopt op een plankje als ie naar binnen gaat en als het knaagdiertje over de helft is kiept het om en kan de muis niet meer terug. Via een klein gaatje aan de onderzijde heb je de mogelijkheid om het plankje terug te duwen om zo de muis weer vrij te laten, als je dat wilt.”


Naast de muizenvallen maakt Jan ook broedblokken voor parkieten. “Daar is ook vraag naar. Ik maakte ze al, maar nu voor bijvoorbeeld grasparkieten, valkparkieten, maar ook voor rosella’s. In allerlei soorten en maten, van een klein tot groot, met een afmeting van vijfentwintig bij vijfentwintig centimeter en zestig centimeter hoog. De verkoop gaat ook via Markplaats en handelaren. Maar ook vogellopers. Het is een mooie hobby en als ik hiermee mijn andere hobby, het houden van parkieten, er mee kan betalen vind ik dat prima. De ene hobby betaalt de andere hobby.” 


Tot slot, de meest brandende vraag; hoe ben je op de naam 'muizenvallengigant' gekomen? “Dat is natuurlijk een geintje. Ik noemde ooit eens iemand die in kerstbomen deed een kerstbomengigant, omdat ik muizenvallen maak vond ik muizenvallengigant daarom wel leuk klinken. Vooral op de donderdag, tijdens de biljartavond in ’t Hooghuys van biljartclub ’t Vrolijk Stootje, wordt er nog wel eens de draak mee gestoken met die naam. Maar och, ik reageer daar niet op en lach er mee.”

EERDSE KRANT - 21 maart 2019


Behoud kerkgebouw, nieuwe basisschool en woningbouw houdt de gemoederen bezig


Drukbezochte bijeenkomst dorpsraad Eerde


De Brink puilde uit dinsdagavond. Zo’n tweehonderd belangstellenden waren aanwezig bij de bijeenkomst van dorpsraad Eerde. Het agendapunt van de avond was een combinatie van het behoud van het kerkgebouw, de nieuwbouw van de basisschool en de woningbouw.


De foyer was tegen de klok van achtuur volgestroomd. Er was grote belangstelling, zo’n tweehonderd toehoorders waren aanwezig. Zij kregen eerst als ‘voorgerechtje’ de film van het bezoek van onze burgemeester Kees van Rooij aan Eerde te zien, dit ging in een vorige bijeenkomst niet goed vanwege problemen met het geluid en Richard Smit stelde zich voor als nieuw dorpsraadlid. Daarna werd het ‘hoofdgerecht’ opgediend; een combinatie van het behouden van het kerkgebouw, een nieuwe basisschool en woningbouw. Twee plannen werden deze avond gepresenteerd. Een plan van SHAAK en van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk.  


De term ‘rondvraag’ kreeg een nieuwe dimensie. Daar werd de bijeenkomst niet mee afgesloten, maar mee geopend. Een keuze van de dorpsraad, maar dat zette de toon van de bijeenkomst wel meteen op scherp.


Dorpsraadvoorzitter Frans Zegers herhaalde nog maar eens dat er in ons dorp gebrek is aan betaalbare woningbouw. Jongeren verlaten Eerde. ‘De locatie waar nu de school staat is een uitstekende plek om te bouwen.’ Uit een eigen onderzoek blijkt dat er zo’n dertig gegadigden zijn die willen bouwen of verhuizen naar een ander huis. De vraag is nu wat de gemeente wil. De aanwezige wethouder Coby van der Pas gaf aan inbreiding voor uitbreiding te prefereren en kiest voor het traject ‘aanjagen'. Als de locatie waar nu de basschool staat vrijkomt, dan zal het nog enkele jaren duren alvorens daar gebouwd kan worden. Een andere locatie wat nu in beeld is achter de Haakakker. Daar kan wel sneller nieuwe woningbouw worden gerealiseerd. Daar de gemeente weinig grond in eigen bezit heeft, zal men met grondeigenaren aan tafel moeten aanschuiven. De focus ligt op zo’n twintig woningen, een mix van starterswoningen, seniorenwoningen (patio) en duurdere woningen. Woningbouw maakt ook onderdeel uit van de presentaties van de stichting Vrienden van de Eerdse Kerk en SHAAK als het gaat om het behoud van het Eerdse kerkgebouw. 


Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk schoof oud-Eerdenaar Aldwin van Hooft naar voren om zijn onafhankelijke licht als architect hierop te laten schijnen. Hij kwam met het ontwerp van een glazen schoolgebouw haaks op de westkant van de kerk. ‘Geen 2020-gebouw, maar een tijdloos gebouw, een soort paviljoen’, zo gaf hij aan. In het gebouw is plek voor vier lokalen. De helft van het kerkgebouw zal dan worden gebruikt voor onder andere een kinderdagverblijf en ruimtes om te spelen. De ingang van de school wordt dan wat nu de ingang van de kerk is. De ruimte voor de geloofsgemeenschapgedeeltes krijgt een andere ingang, aan de oostzijde. Daarnaast wil de stichting de pastorie met daarin appartementen terugbouwen, die komt dan schuin links voor de kerk te staan, op de plek waar vroeger ook een pastorie heeft gestaan. Achter in de hoek van de Pastorietuin, tegen de Bernard van Damstraat zouden ook nog woningen kunnen worden gerealiseerd, zo geeft hij aan. Ook het vrijgekomen gebied van waar nu de basisschool staat gebruiken voor woningbouw. Aldwin noemde het plan Ons Samenkomen. ‘Het is een gebouw van ons allemaal en dat het een openbare plek voor en van alle Eerdenaren moet blijven op een manier van waardigheid en respect’, zo sprak hij in een emotioneel slotbetoog. 


Voorzitter Eric Krol van stichting Vrienden van de Eerdse Kerk gaf toe dat ze, zoals hij het noemde, water bij de miswijn hebben gedaan. In een eerder stadium gaf de stichting aan dat ze de school niet in het kerkgebouw wilden. De Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk staat achter de visie van de oud-Eerdenaar en voelt zich nu geroepen om alle initiatiefnemers bij elkaar te roepen.


Daarna was het de beurt aan Stichting Heilige Antonius Abt Kerk (SHAAK). Hans Verouden, Ton Verhoeven en Hans van den Tillaart hebben de koppen bij elkaar gestoken en zagen twee uitdagingen in de kerk en een nieuwe school. Hans van den Tillaart, architect van beroep, hield ook een vurig betoog over hun plannen. ‘Na analyse bleek een school in de kerk niet haalbaar. We hebben het breder bekeken en vooral: is het exploitabel?’ Volgens de stichting is er 100.000 euro nodig om de toren weer in oude staat terug te brengen en 700.000 euro op lange termijn, de exploitatiekosten niet meegerekend. Hun plan is om met een slimme combinatie 1+1=3 te maken. Ze willen een flexibel gebouw tegen de westgevel van de kerk aanzetten, met een groot afdak aan de voorzijde. Wel als een los element, met een tussenlid van glas. Daarin vier groepsruimtes met een totale grootte van 650m2. Erboven een gedeeltelijke verdieping om de mogelijkheid te hebben voor extra ruimtes. In een gedeelte van de kerk komen dan twee ruimtes voor een aula en speelruimte. Het hart van de school ligt in de kerk. Het kerkgedeelte blijft, maar door effectief ruimtegebruik en flexibele wanden kan het vergroot worden. Op een hoger gedeelte midden in de kerk kan bijvoorbeeld het koor repeteren of gebruikt worden als vergaderruimte. Natuurlijke elementen in het gebouw zorgen met een mooie aansluiting met de Pastorietuin die grotendeels intact blijft. Aan de andere zijde moeten appartementen komen. We hebben onze planen voorgelegd aan de parochie en bisdom heeft positief gereageerd op onze plannen, aldus Hans. Verder geeft hij aan dat in een ruimte bij Friettent Pieperz hun plan tentoonstellen. ‘De ideeën (ten opzichte van Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk, red.) liggen niet ver uit elkaar’, zo geeft hij tot slot aan. ‘Stapt Eerde mee op de trein of laten we hem voorbijgaan?’


De toehoorders luisterden ademloos naar beide plannen, daarna kreeg ‘de zaal’ de gelegenheid om vragen te stellen aan beide sprekers. Geen meningen, zo gaf de dorpsraad uitdrukkelijk aan. De eerste de beste ‘vraag’: ‘Laat SHAAK en plan van Aldwin uitvoeren!’ Al meteen een overtreding, constateerde de voorzitter. De volgende vraag van Eric Krol gericht aan de dorpsraad was van een andere toon: hoe erg is spijt? De voorzitter reageert fel door aan te geven dat er negenenveertig bijeenkomsten zijn geweest om de twee partijen bij elkaar te brengen. ‘Dat is niet gebeurd, waarna wij een brief, betreffende nieuwbouw basisschool in combinatie met herbestemming kerkgebouw, hebben gestuurd aan parochie-, gemeente- en schoolbestuur.’ Deze brief wordt getoond op het grote scherm en de tekst staat hieronder afgedrukt:


'N.a.v. het krantenartikel ‘Kerken wachten met smart op nieuwe kansen’ in het regiokatern Uden-Veghel van het Brabants Dagblad de dato woensdag 6 februari, voelt onze dorpsraad behoefte om zijn visie met u te delen. Wij nemen uitdrukkelijk afstand van het in het artikel vermelde citaat: ‘We zitten echt niet te wachten op een school in onze kerk.‘

Zoals tijdens de startbijeenkomst inzake het opstellen van erfgoedbeleid, op dinsdag 5 februari jl. in het bestuurscentrum te Sint-Oedenrode, door meerdere deskundigen werd benadrukt, begint de herbestemming van een kerkgebouw bij het toedichten van een functie. In Eerde doet die mogelijkheid zich op dit moment voor door de toegezegde nieuwbouw van de basisschool.

N.a.v. het eerder genoemde krantenartikel hebben wij contact opgenomen met het bestuur van de Franciscusparochie. Daarbij is duidelijk geworden, dat de plannen van de Stichting van de Vrienden van de Eerdse kerk op geen enkel draagvlak kunnen rekenen bij het bestuur van de parochie en het bisdom. Het parochiebestuur heeft er vervolgens aan toegevoegd ‘eensgezind met onze dorpsraad op te willen trekken om het plan van SHAAK een eerlijke kans te geven en daarmee de kerk als gebouw voor Eerde te behouden.’ Onze dorpsraad doet daarom een dringend beroep op zowel het parochie-, gemeente- als schoolbestuur om zich tot het uiterste in te spannen om - uiteraard onder verantwoorde condities - tot overeenstemming te komen met de heer Verhoeven c.s. Naar onze stellige overtuiging dient deze unieke mogelijkheid zich maar één keer aan en mag deze niet gemist worden in het kader van de leefbaarheid van Eerde.'


Frans vervolgt: ‘We hebben ons drie jaar uit de naad gewerkt en SKIPOV heeft aangegeven dat er geen langdurig uitstel is voor een nieuwe school.’ Verder is hij positief verrast van de plannen van Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk. Vanuit de zaal roept een ouder op dat er nú een nieuwe school moet komen. Ze geeft aan dat er al een kind van school is gegaan vanwege astma. Applaus klinkt. 

Verder is er een opmerking, en het verwijt gericht aan het parochiebestuur, dat SHAAK met alles en iedereen gesproken heeft, behalve met de mensen die hier in ons dorp alles regelen. Hoe ver zijn we met de plannen? Is alles al bekonkeld?, klinkt het van een andere toehoorder. 


Wethouder Coby van der Pas heeft het laatste woord. Ze kijkt tevreden terug, maar soms zat ze met gekromde tenen, geeft ze toe. ‘Het was een bewogen avond. Met emotie hebben we een brug geslagen. De leefbaarheid hier in Eerde gaat ons aan het hart. De kerk is een iconisch gebouw. Het kerkgebouw heeft onze ondersteuning als het gaat om het te combineren met een school. We zitten in een verkenningsfase, wat is financieel haalbaar? Belangrijk is dat er een goed plan komt, maar er is haast geboden: de school is op. Wees zorgvuldig, creëer draagvlak, maar maak er haast mee en doe dat hand in hand.’ 


Bij het scheiden van de markt nog een nieuwtjes. Binnenkort kan het excuus ‘ik wist niet hoe laat het was’ weer in de ijskast, want op de vraag vanuit de zaal wanneer het uurwerk terugkomt was het antwoord dat dat binnenkort gaat gebeuren! Henk van de Burgt van de geloofsgemeenschap Eerde laat weten dat ze al veertien maanden klaar zijn en dat voor Pasen de vier uurwerken weer op de toren hangen. 

EERDSE KRANT - 21 maart 2019


Een selfie met… de minister-president!!


In aanloop naar de verkiezingen voor de Provinciale Staten en waterschappen, waarvoor iedereen gisteren naar de stembus kon, was er het programma Pauw & Jinek: De Verkiezingen. In de uitzending van vrijdag waren twee Eerdenaren, Eric van Houtum en Jurre van de Sande, goed in beeld te zien.


Een live-programma op NPO1 op de late avond van Eva Jinek en Jeroen Pauw die praatte met politici, politiek commentatoren, prominenten en de belangrijkste gasten uit het nieuws over de verkiezingsstrijd. Het programma maakte een rondtoer door het land en uitzendingen van donderdag 14 en vrijdag 15 maart kwamen vanuit de CHV Noordkade in Veghel. Eric ‘Koning-Keizer-Adjudant’ van Houtum en Jurre van de Sande zaten in het publiek en waren gedurende de uitzending ‘vol’ in beeld. 


De ochtend erna bellen we met Eric over dit tv-avontuur. “Het was een verrassing voor me dat we naar de uitzending gingen. Jurre was de hele week al mysterieus, hij gaf aan dat we vrijdags naar de ‘grote baas’ zouden gaan. Ik dacht dat hij daarmee Holland Zingt Hazes bedoelde, dat is nu ook. Zitten we donderdagavond naar de uitzending van Pauw & Jinek: De Verkiezingen te kijken, dat was dus de eerste van twee uitzendingen op de Noordkade in Veghel, zei ik nog dat het grappig zou zijn om erbij te zijn. En wat denk je, Jurre had kaartjes kunnen bemachtigen voor de volgende dag. Hahaha! 


Om 21:45 uur moesten we ons melden, om 23:00 uur begon de live-uitzending. Je mag zelf niet bepalen waar je gaat zitten, stoelen worden je aangewezen. Wat blijkt toen de uitzending begon? We zitten vol, vol in beeld! Voor ons zitten ‘de baas’ Mark Rutte, de minister-president en Sybrand Buma, de leider van het CDA, aan de grote gesprekstafel. Die zijn veel in beeld.


Mijn broek heeft een uur lang getrild van de berichtjes en appjes die ik kreeg! Mijn moeder heeft me ook de hele tijd gebeld, maar je mag niet opnemen tijdens de uitzending, dat wordt je ook nadrukkelijk verteld van tevoren. Na afloop wel even contact gehad met haar en ze vond het zo leuk. Ge-wel-dig!!”


En dan die selfie van jou en de minister-president? “Toen de uitzending was afgelopen zei ik tegen Jurre; ik ben effe een selfie maken. Ik ben toen meteen als een dolle naar Rutte gelopen en aan hem gevraagd ofdat ik een selfie mocht nemen. In eerste instantie stelde hij een groepsfoto voor, maar ik zei tegen hem dat ik mijn prive-paparazzi niet bij me had en ik zelf een foto wilde maken. Dat vond hij goed en zie hier het resultaat!” 


Wat. Een. Foto! De redactie van deze krant is unaniem: dé foto van het jaar, nu al! Heb je een zware dag gehad op kantoor, verloren met voetbal of net de bus gemist en moet je een uur wachten, kijk dan even naar die foto en je humeur zal weer positief worden. “Het was zo gezellig”, geeft Eric nog aan. “Het was een soort van huiskamergevoel, heel warm allemaal. Na afloop ook nog lekker wat geborreld, de gasten bleven ook nog eventjes en Jinek en Pauw zijn ook gewoon leuke mensen.”  

EERDSE KRANT - 28 maart 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft vorige week donderdag op de Technische Universiteit Eindhoven Jo van Ham (66) (foto: Bart Overbeeke) Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!       

   

Er is veel waardering voor zowel de beroepsmatige als de vele onbezoldigde werkzaamheden die de Eerdenaar al sinds jaren verricht voor de maatschappij. Als vicevoorzitter van de TU Eindhoven heeft hij gedurende elf jaar op een zeer gedegen, uiterst betrokken en pro-actieve wijze bijgedragen aan de positionering en de profilering van de TU/e. Hij was een stabiele bestuurder die een aantal grote projecten op zeer professionele wijze heeft begeleid. Zijn bijdrage aan bijvoorbeeld het Masterplan Huisvesting van de TU/e was, zeker in de periode van de bouwcrisis, van bijzonder grote waarde voor de universiteit en de stad Eindhoven. Hij heeft een toonaangevende rol vervuld in de ontwikkeling van de TU/e. Hij heeft met zijn visie de toon gezet voor de positionering van de universiteit als een spin in het web in een hoogtechnologische regio. 

De kennis van de TU/e is dankzij hem verbonden met het bedrijfsleven in Brainport en op die manier heeft hij een unieke positie weten te bewerkstellingen voor de TU/e ten opzichte van andere universiteiten in het land. Hij heeft, naast het betrekken van het bedrijfsleven, ook het verschil gemaakt in het aantrekken van andere doelgroepen. Zo heeft hij zich bijzonder ingezet voor het ontwikkelen van beleid om buitenlandse studenten en expats te werven. Dit is niet alleen voor TU/e erg belangrijk maar ook voor de stad Eindhoven en de provincie Noord-Brabant.

Tot de onbezoldigde inzet van Jo behoren onder andere onderstaande activiteiten. Van 2008 tot heden is hij ambassadeur bij Brainport Development N.V., waar hij betrokken is bij de projecten en programma’s die ontwikkeld worden om de regionale en economische structuur van de Brainportregio Eindhoven te versterken. Zijn focus ligt hierbij op onderwijs, de promotie van techniek en de versterking van de keten hightech toeleveranciers. Het betrekken van de jeugd bij het onderwijs is een van zijn speerpunten en hij maakt zich daarom sterk voorgoed en vernieuwend onderwijs op alle niveaus dat aansluit op de vraag en de behoefte uit de markt. De promotie van Brainport onder talentvolle buitenlandse studenten is bij hem in goede en bekwame handen. 

In 2011 stond decorandus, in Maastricht geboren en nu zo'n negen jaar in Eerde wonend, aan de wieg van het project ‘Dutch Technology Week’: een week waarin hightechbedrijven hun deuren openen voor het publiek zodat het publiek ontdekt dat techniek zorgt voor innovatie, maatschappelijk relevant is en bijdraagt aan welvaart en welzijn. Nog steeds is decorandus een zeer actief lid van de klankbordgroep die dit project begeleidt. Van 2012 tot heden is Jo zeer intensief betrokken bij Eindhoven365 en van 2016 tot heden is hij ambassadeur bij philharmonie zuidnederland.


"Toen ik burgemeester Kees van Rooij bij de afscheidsreceptie afgelopen donderdag naar voren zag komen, met de ambtsketen om, dacht ik: die komt niet voor niets", blikt Jo een paar dagen later terug. "Hij hield een leuke toespraak en noemde mij de beroemste man van Eerde. We kennen elkaar niet persoonlijk, maar hij nodigde mij uit om een kop koffie te komen drinken op het gemeentehuis. Ga ik zeker doen. Leuk!"

EERDSE KRANT - 28 maart 2019


Gezelligheid troef in 'dorpsrestaurant'


Eerde aan tafel!


Eerdse inwoners zaten zaterdagavond met elkaar aan tafel. Eerde was omgetoverd tot een groot dorpsrestaurant waarbij twaalf teams van drie personen eenmaal zelf een gang (voor-, hoofd- of nagerecht) moesten maken en tweemaal uit gingen eten. 


Een leuk en geslaagd initiatief van Marsha Claassen, Pleun Ketelaars en Elles Ploegmakers, oftewel Team aan Tafel. “De opzet van de avond: een team bestaat uit drie personen. Elk team maakt één gang; voorgerecht, hoofdgerecht of het nagerecht en serveert deze gang bij een van de teamleden thuis voor twee andere teams. Samen gezellig aan tafel dat is de bedoeling!” En supergezellig werd het! Alle deelnemers waren unaniem in hun oordeel, een teken voor de organisatie om volgend jaar er een vervolg aan te geven. 


Rond de klok van zes uur was de samenkomst van de teams bij De Orangerie op de Vlagheide. De organisatie verwelkomde iedereen en prees de teams dat ze de uitdaging zijn aangegaan. Er werd een toost uitgebracht met een glaasje prosecco en een amuse om de smaakpupillen op gang te brengen. Een van de deelnemende teams is Schaft. Mét hoofdletters en een uitroepteken, zo geven de drie teamleden aan. Bij dezen genoteerd. Het zijn de broers Jeroen en Ruud van Gaalen en Rob Fleskens. Ze hebben al volop praatjes en hebben al uren in de keuken gestaan. Zeggen ze. Maar hebben ze alleen hun gerecht voorgeproefd, of van nog iets meer? Hoe komen ze aan hun teamnaam ‘Schaft’? Rob meteen: Ruud heeft de letters s en a bedacht, Jeroen de letters c en f en ik de h en t!” Duidelijk… Ze zijn er klaar voor om rond de klok van halfzeven hun voorgerecht te serveren.


Op de Willibrordushoek staat kennelijk een file, want twee teams (De Willies en de Buufkes) zijn ietwat verlaat. Met dus een kleine vertraging in het programma. “We moeten de Chinees even bellen dat ze het gerecht ietsjes later komen brengen”, klinkt het (heel zachtjes) bij team Schaft, mét hoofdletters en een uitroepteken.


Iets na halfzeven is dan toch iedereen aanwezig op vier locaties in Eerde voor het eerste gerecht. Bij team Schaft, die hun ‘restaurant’ hebben ingericht in de Capellevelt, schuiven team Ketelaars en team Pappie & Kokkies aan voor het voorgerecht. Terwijl de twee teams aan de prachtig opgemaakte tafel plaatsnemen, is de situatie in de keuken hectisch te noemen. De Bruschetta's met brie staan al een tijdje op tafel, het is wachten op de mosterdsoep. ‘We hebben honger’, klinkt het plagend vanaf de eettafel, terwijl de drie zich in het zweet werken. Na één bord komt er meer structuur in en schept Rob de kommen vol, zorgt Ruud voor de finishing touch en serveert Jeroen uit. Per twee borden. Met Foreigner als goed gekozen voorgerechtmuziek op de achtergrond, Uilenzeik uit Erp als aperitiefje, kan er begonnen worden. 


De tweede gang vangt om kwart voor acht aan. Wie bij wie aanschuift weten de teams niet, alleen hun eigen gemaakte gang weten ze. Huize Ketelaars is een van de vier locaties voor het hoofdgerecht. Daar schuiven naast het gastteam, bestaande uit Wim, Hennie en hun dochter Heike ook team Hupsatee en Pappie & Kokkies aan. Ze krijgen een heerlijk bord tagliatelle met zalm voorgeschoteld. En ook hier is de gezelligheid ruimschoots aanwezig en de wijn vloeit rijkelijk. Nadat iedereen klaar is, vraagt Wil Fiers beleeft ofdat hij nog even wat ‘bankzaken’ mag doen…


Bij een Hofdame van Oiversland is een van de locaties voor de laatste ronde, het toetje. Daar schuiven aan team De Willies en team Ketelaars. Team Dushi’s, het team met Joyce van Brunschot, Kimberly Maas en Romy van Berkel, heeft een mix van nougatine, ijstaart, lemon en cheesecake gemaakt. “We kwamen met een gemiddelde verwachting hier, maar het toetje is boven verwachting en rijkelijk gevuld”, geven De Willes aan. Ook hier een gezellige boel! 


Rond de klok van elfuur verzamelt iedereen zich weer in De Orangerie waar de avond wordt afgesloten. Iedereen komt lekker jolig binnen, verhalen te over. De groepsapp heeft daar mede aan bijgedragen, daar konden de teams gedurende de avond hun belevenissen en foto’s op kwijt. Wat een creativiteit is er te noteren. Zo wordt er een filmpje geplaatst over het voorgerecht. We zien iemand de voorraadkast ingaan en een blik soep van de plank afhalen. Ludiek! Of de reactie op de mededeling van de organisatie dat de poort van De Orangerie vanaf 22:45 uur weer open is; een foto van een fles port, met het onderschrift ‘de port is open’. 


De teamfoto’s blijken uiteindelijk bepalend voor drie prijzen. Team Hupsatee werd derde en kreeg een keukendoek, Tricolore werd tweede en de teamleden kregen ieder een houten deegroller en de winnaars, ze kregen een zilveren garde, werd het team dat ‘gekleed’ ging met felroze sjerpen: Miss en Place. 

EERDSE KRANT - 11 april 2019


Eerde weer ‘bij de tijd’


Bij menig koffiekransje, op straat of aan de bar kwam het onderwerp ter sprake: wanneer komt de klok op de kerktoren terug? Afgelopen vrijdag was het zover, de vier uurwerken hangen weer op de kerktoren.


In september 2017 werden de uurwerken van de toren afgehaald om grondig te worden opgeknapt. Daelemans Klokken en Uurwerken uit Lierop heeft de herstelwerkzaamheden uitgevoerd. Wat is er zoal gedaan: de cijferringen en wijzers zijn glasparel gestraald, geprimeerd en tweemaal afgelakt, daarna aan de voorzijde met gele verf gespoten en verguld met 23,75-karaats dubbeldik toren bladgoud. De verlichting is ledverlichting geworden. De cijferringen zijn op vier plekken op de penanten vastgezet met rvs-draadstangen.


Een aantal maanden later was het werk klaar en konden de uurwerken in principe weer terug worden gebracht. Maar omdat het voegwerk van de toren slecht is, besloot het bestuur van de geloofsgemeenschap de uurwerken pas weer terug te plaatsen nadat het voegen was gebeurd. Zo hoefde er maar één keer kosten te worden gemaakt, omdat bij het voegen de uurwerken weer zouden moeten worden verwijderd. Maar omdat nog niet duidelijk is wanneer dit daadwerkelijk gaat gebeuren, heeft het bestuur het besluit genomen om de uurwerken terug te plaatsen. “We kregen telkens de vraag ‘wanneer komt de klok nu terug’, en niet wanneer de toren wordt gevoegd”, verduidelijkt Henk van de Burgt van geloofsgemeenschap Eerde op de vroege vrijdagochtend (als een hijskraan van Gaffert arriveert) de genomen beslissing. ‘Nu hoeven we niet meer nutteloos naar de kerktoren te kijken’, was er meteen te horen door een blijde Eerdenaar.


Nadat alle werkzaamheden waren afgerond, rond de klok van halfvier, gebeurde de juiste tijd instellen geheel automatisch; de Eerdse tijd is precies dezelfde als die op de atoomklok in het Duitse Frankfurt. Naast de uurwerken werden ook de bolletjes met een verguld kruis teruggeplaatst op de vier kleine dakkapellen. 

EERDSE KRANT - 11 april 2019


Geen voetreis, wel Oiversviltjes van… vilt!


De Oiverskrant kende dit jaar een noviteit: een prijsvraag. Daarom toog afgelopen vrijdag kersverse Oiverskrant-redacteur Ruud van Gaalen, met in zijn kielzog uw redacteur, naar de Busstraat om winnaar Eppo Ebbenn te feliciteren.


De binnenkomst is allerhartelijkst. ‘We gaan naar Rome toe, we gaan naar Rome toe’, zingt Eppo Ebbenn (foto, rechts), als hij de ‘prijzendelegatie’ binnen ziet komen. “We hebben een voetreis naar Rome gewonnen!”, grapt hij tegen zijn vrouw Martina. Het is zijn lucky week, zo blijkt, want Eppo is nog aan het bijkomen van de prijsuitreiking van het tiende BoBus-biljarttoernooi, waarin hij... de eerste plaats behaalde! Is er nog plek op hun schoorsteenmantel? 


Het is geen voetreis, de prijs behorende bij de winnaar van de prijsvraag die in de afgelopen Oiverskrant stond. Daarin stond op de pagina met foto’s ‘uit den ouwe doos’, een foto van de Jeugdheersers in Oiversland in 1976, met daarbij de vraag wie de hofnar is? Het juiste antwoord is Berdien van Dijk. Een aantal inzenders kwam met het juiste antwoord, en dus moest een notaris (Mila van Gaalen) worden gecontracteerd om te bepalen wie uiteindelijk de winnaar werd. “Het werd dus Eppo, toevalligerwijs ook de eerste inzender”, zo geeft Ruud aan.


Naast de eeuwige roem krijgt Eppo ook een leuke prijs: een pakket met een viertal speciaal bieren en viltjes. Die biertjes zullen de kerst waarschijnlijk niet overleven, de viltjes daarentegen wel. “Want”, zo benadrukte de Oiverskrant-redacteur, “de viltjes zijn van vilt en speciaal ter gelegenheid voor deze prijs gemaakt, dus het is een collectors item. En, niet onbelangrijk, ze zijn handgemaakt! Vandaar dat de prijs nu pas kan worden uitgereikt.”


Het is groot feest in huize Ebbenn met deze prijs, daarom krijgen de gasten een biertje aangeboden. Niet zomaar een, maar een door Eppo zelf gebrouwen pilsje, genaamd: ’t Dirds Genot!! Speciaal bieren moet je met beleid en zorg inschenken, anders is er de kans dat je een schuimkraag mist. Daarbij wordt duidelijk dat onze kersverse redacteur nog de nodige ervaring mist, maar dit zal in de komende jaren zeker verbeteren… 


’t Dirds Genot, met een percentage van iets boven de 10%, wordt soepeltjes soldaat gemaakt. Een heerlijk biertje! Volgend jaar weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen, de Oiverskrant-redacteur zit al vol met nieuwe ideeën. Een nieuwe traditie is geboren… 

EERDSE KRANT - 18 april 2019


Eerde is een watertappunt rijker


Afgelopen vrijdag is een watertappunt in ons dorp feestelijk geopend. Elke kern) in gemeente Meierijstad, Eerde is de vijfde in de rij, krijgt zo’n watertappunt.


Stichting Meierijstad Gezond Sportief, Rotary Veghel en gemeente Meierijstad hebben gezamenlijk gekozen om in het kader van gezondheid te investeren in JOGG (Jongeren op Gezond Gewicht). Dat doen zij door in iedere kern van Meierijstad een zichtbaar, toegankelijk en aantrekkelijk watertappunt te plaatsen.


Veel van de tappunten komen in de buurt van scholen, speel- en sportplekken te staan, zodat jongeren hun dorst makkelijk kunnen lessen met kraanwater in plaats van met frisdrank. De gemeente Meierijstad kent in totaliteit dertien kernen, waarbij al vier kernen voorzien zijn van een watertappunt. De komende tijd worden er in de overige acht kernen nog watertappunten geplaatst. Eerde was vrijdag aan de beurt. Brabant Water is nauw betrokken bij de realisatie van de watertappunten. Zij plaatsten de week ervoor vakkundig het waterpunt nabij De Brink aan het Antoniusplein. De locatie van de watertappunten is afgestemd in overleg met de buurtadviseurs, en wijk- en dorpsraden. De opening kreeg een feestelijk tintje. Een aantal leerlingen van de basisschool Petrus en Paulus dansten onder leiding van Juf Nathalie de passendans, waarna onder toeziend oog van wethouder Coby van der Pas, Eric Rath van Rotary Veghel en Renate Rijken van Brabant Water, Lune Dortmans de eer kreeg om als eerste haar gekregen drinkbeker te vullen met ‘d’Eerds water’.


“Kantar heeft in opdracht van alle drinkwaterbedrijven onderzoek gedaan naar het gebruik van kraanwater door kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar. Het onderzoek laat zien dat kraanwater als een lekkere dorstlesser beschouwd wordt en dat vooral het aanbieden en stimuleren op scholen, in sportclubs en thuis een aandachtspunt is. De watertappunten in Meierijstad en het thema van de Koningsspelen (water drinken) dragen hier zeker aan een steentje bij”, aldus Renate Rijken.

EERDSE KRANT - 25 april 2019


Eerste deel boekwerk oeuvre Bernard van Dam uitgereikt


Op eerste paasdag heeft Stichting Bernard van Dam het eerste geprinte exemplaar van Brabants Dorpsleven van Bernard van Dam uitgereikt aan Ad Latijnhouwers, oud-voorzitter van de voormalige Noord-Brabantse Christelijke Boerenbond (NCB). Die dag was niet toevallig gekozen, 21 april is namelijk de geboortedag van de markante Eerdenaar.


‘Het werk van Bernard van Dam mag niet verloren gaan. Als wij het nu niet doen, dan zal het waarschijnlijk nooit meer gebeuren’, benadrukte de stichting bij de inleiding van de presentatie van het eerste deel van Brabants Dorpsleven, een digitaal boekwerk dat het gehele oeuvre van Bernard van Dam omvat. Het stichtingsbestuur bestaat uit kleinkinderen van Van Dam, te weten voorzitter Ben van Dam, Nard Jansen (secretaris), Regien van der Heijden-van Dam (penningmeester) en bestuursleden Ans van Tilborg-Jansen en Ansel van Dam.


Bernard van Dam, geboren in Eerde in 1881 en gestorven in 1958, was een markant persoon die zijn tijd ver vooruit was. In september van het vorig jaar was er, in samenwerking met werkgroep Eerdelogie en de dorpsraad, samen met pastoor Willenborg een tentoonstelling van zijn werken te zien. Dat werd een overweldigend succes. Voor de familie van Bernard de aanleiding om een stichting op te richten en al zijn werken te bundelen en zo vast te leggen voor de eeuwigheid.


Dat ‘bundelen’ is gegoten in de vorm van een digitaal boekwerk dat te downloaden is of in geprinte vorm besteld kan worden via de website www.bernardvandam.com. Vele tekeningen en verhalen zijn in het bezit van de familie, zo veel zelfs dat ze er van schrokken. Ook in andere archieven werd gesnuffeld en leverde vele werken op en ook cultuurhistoricus Gerard van Rooijakkers heeft vele materialen. Hij is dan ook nauw betrokken bij het samenbrengen van alle materialen. Een enthousiaste Rooijakkers (‘toevallig’ ook op dezelfde dag jarig als Bernard van Dam, er werd daarom Het lang zal hij leven gezongen voor hem) nam de aanwezigen in de Eerdse kerk mee naar wie Bernard van Dam was: ‘Onze opa heeft nooit gewerkt’, was een opmerking van een van zijn kleinkinderen. Bernard was dan ook niet de definitie van werken op het Brabantse land, hij was meer een flierefluiter. Echter, met veel discipline en hard werken had hij een dagtaak aan het schrijven over en illustreren over het leven toen. Hij paste niet in het stramien, hij was uit het nest gevallen. Al was dat niet letterlijk, omdat hij altijd in Eerde is blijven wonen. Via zijn verhalen en tekeningen waren andere boeren in Nederland op de hoogte. In de jaren ’30 kwamen bij wijze van spreken boeren niet hun erf af.’


Als opener van de presentatie had Martijn van Dam tekst en uitleg gegeven over de nieuwe website van de stichting. Zijn doel was om een duidelijke site te creëren en hoe de nieuwe generatie te bereiken.


Het eerste boekdeel heeft als thema landbouw, er volgen nog zeven delen meer die worden gepresenteerd op drie verschillende tijden. Dat zal gebeuren op 20 juni in Veghel, op 24 september in Gemert en op 29 november (de sterfdag van Bernard) weer in Eerde. 

EERDSE KRANT - 2 mei 2019


Een tweetal activiteiten op Koningsdag 2019 in Eerde: een fietstocht en een spelletjesochtend voor schoolkinderen waarbij echte d’Eerdse Dollars konden worden verdiend. 


Jimmy van Riel, Sjir van der Hofstad, Marijn van Deursen en Anne-Celeste de Kruijff hebben samen met vrijwilligers een leuke ochtend voor de Eerdse schooljeugd georganiseerd op Koningsdag. Eerde was omgetoverd tot een groot casino en de zes groepjes kregen een startkapitaal aan d’Eerdse Dollars mee om door middel van allerlei spelletjes onderweg met een zo groot mogelijke winst weer huiswaarts te keren. Het schijnt dat die d’Eerdse Dollars momenteel meer waard zijn dan bitcoins, dus er werd fanatiek gestreden.


Een van de spellen vond op het Zandvliet plaats. Daar stond de groepjes een heuse zeepkistenrace te wachten. Een mooi parcours was uitgezet. Technisch vooral, want het was draaien, slalommen, objecten (waterflessen) aantikken, en vooral snelheid was belangrijk. Want lukte het binnen de twee minuten en twintig seconden, dan kreeg elk groepje sowieso 125 dollar. Kassa dus! Maaar… werden waterflessen omvergereden, dan kostte dat per fles telkens vijf dollar. En, als een soort superbonus, is er nog 125 dollar voor de snelste groep. 


Het zeepkistenraceparcours was op het laatste stukje van het Zandvliet. Normaliter een rustig stukje weg waar voertuigbewegingen op een hand te tellen zijn. Pech voor Fédrique de Kruijff, de spelbegeleider van dienst, dat het waarschijnlijk de drukste zaterdagochtend in de historie van die weg was, want meermaals moest hij de waterflessen (het parcours besloeg de volle breedte van de weg) aan de kant zetten in verband met passerende auto’s. Groep Roze arriveert bij het spel, ze hebben er duidelijk zin in. Aandachtig luisteren ze naar de uitleg van Fédrique hoe het parcours moet worden afgewerkt. Hun eerste poging is al meteen snel, ze leggen met gemak het parcours binnen de ‘125 dollar-tijd’ af.  Er wordt wat aan fine tuning gedaan, en na weer een ‘3-2-1-start’ vliegen ze werkelijk over het parcours. Een supertijd wordt genoteerd, namelijk 57 seconden! Dat bleek later ook de allersnelste tijd te zijn. Zou de toptijd mede zijn gerealiseerd door luidde aanmoedigingen van het groepje supporters dat aan de andere kant van de sloot stond…?


In de Boomstraat was het spel Zoek de verschillen. Er stond een tafel vol met attributen, die moesten de groepjes goed in hun geheugen prenten. Na een paar minuten moesten ze even wegkijken en werd er door spelbegeleider Romy van Berkel een aantal dingen veranderd. Zoals de appel en banaan die worden omgedraaid en een klein bord wordt een groot bord. Daarna moeten ze de tien verschillen opsommen die dan weer de nodige dollars opleveren. Eén groepje had pech. Zij moesten niet tien, maar elf verschillen zoeken! De tafel stond namelijk onder een grote boom, en in die boom zat een duif. En laat die duif nu net… flats! Desondanks weten ze alle verschillen te vinden.


Op het grasveldje achter de Busstraat was het spel Kubb. Een oud-Vikingsspel, waarbij eerst drie paaltjes moesten worden omgegooid met houten stokjes waarna ‘de Koning’ zelf aan de beurt was. Een lastig spel, zo ook voor Groep Blauw. Spelbegeleider Marijn van Deursen kneep af en toe een oogje dicht, maar het lukt ze net niet binnen de zes pogingen die ze telkens krijgen. Dat is balen…


En dan hebben we nog Jimmy ‘de lopende roulettetafel’ van Riel. De groepjes konden 50 dollar inzetten en gokken op kop of munt. Bij goed raden krijgen ze 100 dollar terug, bij een fout antwoord zijn ze hun geld kwijt. Groep Geel gokte op ‘kop’, en het werd… kop! Grote vreugde alom.


Begon de ochtend een beetje druilerig, bij prijsuitreiking in de Pastorietuin scheen de zon. In Groep Roze zaten de beste gokkers, zij verzamelden de meeste d’Eerdse Dollars, namelijk 1165. Groep Geel had er 1085, Groep Groen 1015. Groep Wit kwam huiswaarts met 965 dollar, Groep ‘mét slechts vier kinderen’ Rood had 815 dollar gewonnen en Groep Blauw 760 dollar. 


‘Weer of geen weer, we zijn er weer!’ Een uitspraak van een van de acht die hards die de mindere weersomstandigheden trotseerde, want de weersvoorspellingen waren niet zo gunstig voorafgaande aan de jaarlijks fietstocht op Koningsdag. Het viel achteraf allemaal reuze mee, er is ooit met sneeuw gefietst tijdens de feestdag, zo werd bij het vertrek gemeld. Vertrekpunt en eindpunt was als vanouds Den Binnenhof. ‘Een groepje achterblijvers heeft een partijtje biljart gespeeld en een aantal aanwezige dames hebben gekeken naar de uitzending op tv van het bezoek van het koninklijk paar aan Amersfoort. Na afloop van de fietstocht werd er nog wat nagebuurt. Al met al een gezellige rustige ochtend’, zo laat Den Binnenhof-coördinator Antoinette van de Laar weten.

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide, waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een ‘Eerdenaar’ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Hij is lid van het eerste uur. Vijftig jaar geleden zag Blaaskapel De Bergtoeters het levenslicht. Ter gelegenheid van dit jubileum is Bert van Boxtel (76) de gast op het bankje.

 

“Elke repetitie bij fanfare De Echo der Bergen ging het erover: ‘Zullen we een kapel oprichten?’ De muziek was in opkomst. Ze vroegen mij ofdat ik mee wilde doen, ik speelde toen alt en dat is een mooi instrument om begeleiding te blazen. In 1969 zijn we dan gestart. Bernard van Dam was toen de voorzitter van de fanfare, en die vond het geweldig maar het mocht geen concurrent van de fanfare worden, zo gaf hij aan. Maar het heeft altijd goed samengegaan. Het is ook geen vereniging met statuten en zo, het is gewoon een clubje.”

 

Vele leden van de Bergtoeters waren dus ook lid van fanfare De Echo der Bergen. “Jammer dat de fanfare niet meer bestaat, maar ze hebben een goed alternatief”, zegt Bert die geboren is in Nijnsel. En toeval of niet, de Eerdse fanfare is met de fanfare uit Nijnsel samengegaan tot wat nu Muziekvereniging Meierijstad is. “Ik wilde in Nijnsel bij de fanfare, maar onze vader zei dat ik dat niet mog, omdat we gingen verhuizen naar d’Eerd. ‘Je moet maar in d’Eerd bij de fanfare gaan’, zei hij. In 1954 zijn wij met ons gezin hier in Eerde op de Corridor komen wonen en ben ik bij de fanfare en ook later bij de blaaskapel gegaan.”

 

Welk instrument bespeel je? “Eerst heb ik een tijdje alt gespeeld, daarna en nu nog steeds de hoorn. Alles blaast vooruit, de hoorn blaast achteruit en zit midden in het orkest. Je krijgt daardoor effecten van achteren. Een prachtig instrument, maar niet populair. Waarom bijvoorbeeld wel een trompet? Die staan voorop! Het karakter van de mens zie je terug in het instrument”, geeft Bert de vergelijking aan die je ook vaak ziet met een hond en zijn baasje. En ook in dit geval klopt het, bescheidenheid siert de mens. Ook nog grappig om te noteren: “Ook onze dochter Ellen speelt hoorn, zij vindt het ook een fantastisch instrument.”

 

Het is warm tijdens het interview, daarom heeft Bert zijn toch wel zo kenmerkende hoedje op: “Dat is ter bescherming van mijn oren tegen de felle zon. Die heb ik vroeger verbrand. Een collega van die andere kapel waarbij Bert ook ruim dertig jaar lid is van geweest, de hofkapel, komt ‘toevallig’ met de hond langs gewandeld. Die moeten nog even geduld hebben…

 

“De eerste twintig, dertig jaar hebben we vele successen gehad. Zo zat de Brink altijd vol als we rond Nieuwjaar een concert gaven. Ook toen het carnavalsgebeuren in ons dorp nog in de kinderschoenen stond, deed de blaaskapel actief mee. In Zijtaart was er vroeger een muziekweekend, de tent zat altijd stampvol. Wij zaten een keer in het voorprogramma. We speelden als één na laatste. Na ons kwam de hoofdact, zeg maar de populairste kapel die het weekend afsloot. Maar wat stond er daags erna in de krant? De Bergtoeters uit Eerde stal de show!”

 

Bert is de oudste van de blaaskapel. De nestor dus? “Als je het alleen over de leeftijd hebt wel. Maar niet als je het hebt over iemand die het initiatief neemt of de leiding heeft. Dat is het karakter, hè.”

 

“Muziek maken doe je met gevoel. Doordat je elke week met elkaar muziek maakt leer je elkaar ook kennen. Je hoeft ook geen universitaire opleiding te hebben gevolgd, je kunt bouwvakker zijn en toch samen muziek maken. Dat is het mooie er van. We zijn altijd een hechte groep geweest. Ik ben er ook altijd op de receptieavonden. Ook al had ik het eerst nog zo druk thuis, ik was er. Je hebt dan ook geen tijd om aan de problemen te denken, je moet opletten. Het is ook een stukje ontspanning. Zo’n soort muziek maken wij ook, noem het lichte en ontspannen muziek”, geeft Bert tot slot aan.

 

Bij een gouden jubileum hoort een feestje? “Jazeker! Dat feestje vindt aanstaande zaterdag plaats in café-zaal ’t Hooghuys. Iedereen is van harte uitgenodigd voor deze jubileum-avond vanaf 20:30 uur.”

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft tijdens de open dag van Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen Henk Biemans (71) Koninklijk onderscheiden en benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau! 


Henk ontving de onderscheiding vanwege de waardering voor de vele vrijwillige werkzaamheden die hij al jaren verricht voor de Eerdse gemeenschap. Henk is al vele jaren zeer betrokken bij de natuur in de omgeving van Eerde. Zo is hij al ruim twintig jaar een zeer gewaardeerd vrijwilliger van Staatsbosbeheer en binnen de Eerdse bossen is hij actief als natuurbeheerder en verricht hij onderhoudswerkzaamheden, controleert hij afrasteringen, ruimt hij zwerfafval op en voorziet hij bezoekers van informatie. Daarnaast is de Eerdenaar al vanaf 1986 actief in het wildbeheer. 


‘Henk is medeoprichter van de Stichting Natuurwerkgroep De Eerdse Bergen en op dit moment actief als vrijwilliger, deskundig bestuurslid en betrokken natuurbeschermer. Henk is een ware verbinder, een rustig man die achter de schermen actief is. Met name zorgt Henk voor de inwendige mens, zoals soep en worstenbroodjes op de zaterdag, als vele vrijwilligers in de Eerdse bossen aan het werk zijn. De stichting plukt de vruchten van tien jaar inzet, mogen er nog vele lustrums volgen. Het delen van kennis richting jong en oud, het werven van (sponsor)gelden, het verrichten van hand- en spandiensten binnen de natuurtuin: dit alles en nog veel meer doet meneer met veel passie en inzet. Niets is mooier dan op de Eerdse Bergen te worden gehuldigd’, sprak de burgemeester terwijl hij samen met Henk en zijn vrouw Marij op een berg zand staan dat afkomstig is uit het gebied.  


Van 2001 tot en met 2011 was Henk betrokken bij de restauratie van de Eerdse molen. Hij was in die periode onder andere lid van de bouwcommissie waarin hij onder meer de schakel vormde tussen bestuur, bouwteam en vrijwilligers. ‘Hij heeft er dag en nacht aan meegebouwd’, zo sprak de burgemeester. 

EERDSE KRANT - 16 mei 2019


Opening Natuurtuin


Tijdens de open dag van natuurwerkgroep De Eerdse Bergen, waarbij ze ook hun 10-jarig jubileum vierden, werd door burgemeester Kees van Rooij samen met oud-wethouder Annemieke van de Ven en Henk van Berkel de Natuurtuin officieel geopend door het in werking stellen van een waterpomp. Onder grote belangstelling stroomde het eerste water via een waterval van uitgeholde boomstammen naar beneden. Een aantal kinderen lieten hun zelfgemaakte bootjes van bladeren meevaren. Diverse kraampjes met betrekking tot de natuur stonden her en der uitgestald in de tuin, de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de prachtige grote en kleine uilen en een torenvalk. 

EERDSE KRANT - 23 mei 2019


Jubileumavond blaaskapel De Bergtoeters


Blaaskapel De Bergtoeters Eerde vierde zaterdagavond hun 50-jarig jubileum in café-zaal 't Hooghuys. Er werd feestelijk stilgestaan met deze mijlpaal met een gevarieerd concert door de twaalfkoppige formatie onder leiding van dirigent Theo van de Wijer. Collega-blaaskapel Die Fürstenwälder Musikanten uit Boxtel luisterde de feestavond ook op met een optreden.


Daarnaast werden vier leden in het zonnetje gezet vanwege hun 50-jarig lidmaatschap! Zij zijn vanaf het begin lid, te weten Bert van Boxtel, Pierre van de Burgt, Jan Gloudemans en Henk Zegers. Ze kregen een oorkonde, bloemen en werden toegezongen.

 

Niet alleen aandacht voor muziek op deze avond, er was ook een tentoonstelling met de geschiedenis van de kapel. Prachtige foto’s waren te zien, evenals krantenartikelen en attributen uit het verleden.

EERDSE KRANT - 23 mei 2019


Cover gaat viraal!


Zangeres Getty Kaspers moet al zo’n voorgevoel gehad hebben toen ze in 1975 met Teach-In het Eurovisiesongfestival won met het liedje Ding-a-Dong. De openingswoorden van het liedje zijn: ‘Is het lang geleden, is het lang geleden...’. En lang geleden is het zeker, want na vierenveertigjaar won Nederland afgelopen zaterdag eindelijk weer eens het songfestival met het prachtige nummer Arcade van Duncan Laurence. De mensen gingen nog net niet luid toeterend de straat op, maar er was wel grote vreugde in den lande. Een heldenontvangst stond de Nederlander te wachten bij terugkomst, media berichtte dagenlang over deze ‘historische’ overwinning.


Onze eigen Tom van Aarle (foto) had veel minder tijd nodig om zijn idee tot praktijk te verwezenlijken. De Eerdse Carel ‘de traan van Maxima’ Kraayenhof coverde het nummer Arcade met zijn accordeon, maakte er een clip van samen met Jonah van de Burgt, zette het zaterdagochtend (op de dag van de finale) online en in een mum van tijd ging het viraal op internet - inmiddels is de video al meer dan 100.000 keer bekeken op diverse websites. En dat allemaal in een tijdsbestek van een paar dagen. 


Ook Hilversum kreeg er lucht van, in nieuwsuitzendingen op Radio 1, 2 en 3FM en bij Q-music werd aandacht besteed aan de opvallende cover. “Een last minute-ideetje, dit moet ik effe doen”, noemt hij het zelf.


Ofdat het Ducan aan de overwinning geholpen heeft, zal altijd de vraag blijven. Maar hij zal vast en zeker de versie van Tom tegenkomen, en stel: hij vraagt aan de Eerdenaar die nu in Veghel woont ofdat hij samen met hem een akoestische versie wil spelen, in noem een plaats als Cannes in Zuid-Frankrijk, wat dan? Tom, lachend: “Dan zeg ik dat ik kan....”


Maar het geheel ziet er prachtig uit en het klinkt fan-tas-tisch. Kippenvel! Vooral ook het ‘instrumentaal’ stukje waarop Tom met zijn hand op de accordeon tikt, is geweldig. Het lijkt wel alsof het liedje speciaal gemaakt is voor de accordeon. De clip is te zien op www.tomvanaarle.nl.

EERDSE KRANT - 6 juni 2019


Eerdse buitengebiedopschoner


Verbeter de wereld en begin met jezelf. Dat doet zeer zeker Mari van Breugel. Het buitengebied rond ons dorp ziet er sinds het begin van dit jaar een stuk schoner uit omdat de Eerdenaar zwerfvuil en andere spullen die er niet in thuis horen opruimt of meldt bij de gemeente.


Het vele rotzooi her en der was aanleiding voor Mari van Breugel om deze eigenhandig aan te pakken. Hij ging in het begin van dit jaar naar de gemeente, vroeg een paar plastic zakken en ging aan de slag in het buitengebied van Eerde. “Die paar zakken zaten in een mum van tijd vol, dus dat werd al vlug weer nieuwe ophalen”, lacht Mari. “Als ik dan er een aantal vol heb bel ik de gemeente en die komen ze dan netjes hier thuis ophalen. In het begin ging het heel hard. Ik denk dat ik in de eerste twee maanden wel tachtig zakken aan rotzooi heb opgehaald. ‘Zo’, zeiden ze bij de gemeente, ‘je naait er op’. Ook heb ik intussen een grijper gekregen, dan hoef je niet elke keer krom om iets van de straat of uit de berm te halen en het is hygiënischer.”


Mari heeft een ‘vaste route’ intussen. “Die loopt via Den Dubbelen, langs de A50, de manege aan de Molenweg, de zandpaden achter de Koeveringsdijk, langs industrieterrein Duin en over de Vlagheide en via het Hoeves en Veghelsedijk. Vooral op de taluds van de A50 kom je veel zwerfafval tegen. Naast de vele McDonalds-afval heb ik daar ook schoenen en zelfs een haltergewicht aangetroffen. Mensen gooien echt van alles uit hun auto. Pas nog op MOB-Zuid een mooi ‘vrachtje’ bijeengesprokkeld: een campingbedje, een stalen buis van zo’n drie meter en motoronderdelen. Op dat voormalige mobilisatiecomplex wordt veel gecrost. Ze rijden dan wat kapot en gooien het vervolgens zo weg in de natuur… De gemeente eventjes gebeld en ze kwamen het netjes ophalen.”


“Niet alleen de jeugd gooit van alles weg, ook zeer zeker volwassenen. Het is een stukje opvoeding. Als ouders er zelf een gewoonte van maken, dan zullen dat hun kinderen dat als vanzelfsprekend vinden en dus ook gaan doen."


"Je hoeft niet elke keer dit aan de kinderen aan te geven, door zelf bijvoorbeeld telkens het papiertje van je snoepje of wat dan ook bij je te houden geef je een signaal af wat ze op den duur toch oppikken. Oké, zeker bij pubers is het ook stoerigheid; kijk eens, dit durf ik! Ikzelf heb nog nooit iets weggegooid. Ik neem het mee naar huis of gooi het onderweg in een prullenbak!”


Wat is de top 3 van zwerfafval in het buitengebied van Eerde? Mari: “Sigarettenpakjes en blikken Bavaria en Red Bull. Maar in de Dalenstraat, in de groenstrook tussen de Eerdsebaan, haalde ik tijdens de Landelijke Opschoondag nog tien wijnflessen uit die bosjes. Maar daar trof ik ook half opgedronken colaflessen, of zakken chips die nog zo goed als vol zaten, aan.”


Mari is er een paar dagen per week mee in de weer, alleen nu even niet. “Ik heb eind april mijn linkerschouder op een drietal plaatsen gebroken. Staand op een muurtje om even een paar streepjes te zetten en boem… daar lag ik. Deze week begonnen met therapie, dus het zal nog wel eventjes duren voordat ik weer rond kan. 


‘Moeten we je nu ziekmelden bij de gemeente’, grapte een van onze kinderen, doelend op dat ik eigenlijk werkzaamheden verricht die normaliter door medewerkers van de gemeente worden verricht. Maar in de zomermaanden was ik toch al van plan om minder op pad te gaan, met al dat ongedierte is de kans groot dat je gestoken wordt.”


“Het is ontspannend, je bent buiten en je krijgt soms ook nog waardering in wat je doet. Een keer liep ik langs de paralelweg bij de A50 met een afvalzak in m’n hand en in een voorbijfietsende groep schooljeugd stak een meisje spontaan haar duim op tegen mij. Leuk toch! Maar ik ben ook ooit in mijn gezicht gespuugd of van achteren in mijn nek geslagen. Ik liep toen aan de rechterkant, zag het dus niet aankomen. Sindsdien loop ik altijd aan de linkerkant van de weg zodat ik tegenliggers zie aankomen”, besluit dé Eerdse Buitengebiedopschoner.

EERDSE KRANT - 13 juni 2019


Veel deelnemers, goed weer en een gemoedelijke sfeer

 

Geslaagde eerste editie Vlagheide Trail


De Vlagheide Trail is een groot succes geworden. Om en nabij tweehonderdvijftig deelnemers uit den landen stonden op tweede pinksterdag rond de klok van 11:00 uur bij de startboog op de Vlagheide om deel te nemen aan deze editie die een andere opzet kent dan andere jaren. Waren de vorige zeven edities op verharde wegen en onder de naam Vlagheideloop, ditmaal werd er veelal gelopen over onverharde ondergrond. Uw redacteur zat mee op de eerste rij in de organisatie, samen met Peter Mijsberg en Stan Gloudemans. Een impressie van die dag.


Maandag, tweede pinksterdag. Het is 05:15 uur. Het is al licht, nou vooruit; schemering. De vogels laten weten dat ze ook al wakker zijn en dat ze zin hebben in weer een nieuwe dag. Zij zijn ongewild ook een natuurlijke wekker, het ‘je-moet-wakker-worden-piepje’ heeft geen kans om zich te laten horen, zijn ‘slachtoffer’ is al klaarwakker. Nog even wat lummelen en dan hop-hop, eruit! Ontbijtje gaat er goed in, de koffie staat al te pruttelen en het water kookt al bijna. Om 05:45 uur, stipt volgens ‘het draaiboek’, komt Peter Mijsberg binnen. Er wordt een bakkie en een theetje naar binnen gewerkt, alle benodigde materialen worden op de ‘pakezels’ geladen, om vervolgens een kwartiertje later de Bergweg op te fietsen, op naar de startlocatie, de verharde weg tussen de familie Gloudemans en camping Het Goeie Leven. Dat is het startpunt en ook om de routes uit te zetten. Dat gaat met borden en linten. Een klein gedeelte is de avond ervoor al uitgepijld, zoals dat zo mooi heet. Samen met de andere organisator Stan Gloudemans is het stukje van de route over de Vlagheideberg al gedaan, en het stuk op het voormalige mobilisatiecomplex (MOB-Oost), onder aan de voet van de bult. In alle drie de afstanden is dit het laatste gedeelte van de route. Onderling is er bij de organisatoren al stiekem wat gegniffeld, want dit stukje voelt bij het uittekenen al zwaar aan. Het is draaien en keren, voortdurend op en af, en dat of na zo’n drie kilometer, of na zo’n negen kilometer of na zo’n vijftien kilometer. Een grande finale-stukje dus, zou de ‘Koning-Keizer-Adjudant’ zeggen.


Het uitzetten verloopt voorspoedig, borden en lintje worden met militaire precisie neergehangen. Alleen het niet-apparatuur doet soms niet waarvoor het is meegenomen, en zeker niet als die zonder patronen komt te zitten. Dit komt door een ‘valpartij’ van de fiets waardoor het doosje met de nietjes, zo blijkt later na een korte zoektocht, half in een sloot is achtergebleven. Maar rond de klok van negen uur is alles klaar en op dat moment wordt de grote startboog opgebouwd door Stan en een van de vrijwilligers. Ook staat de tractor met een aanhanger met geluid al in de startblokken, die zal nadat het startschot heeft geklonken zich naar de finishplaats begeven. Wedstrijdspeaker Jos van Uden is nog wel wat aan het testen, maar die is er ook klaar voor. 


Intussen is ook alles in gereedheid gebracht bij de familie Gloudemans. Vanaf 09:45 uur worden hier de ruim dertig vrijwilligers ontvangen door Ria met een kopje koffie of thee. Zij worden dan gebriefd zodat iedereen goed op de hoogte is wat te moeten doen. De meesten bemannen een post op het parcours, zoals bij (gevaarlijke) oversteken. Omdat de lopers niet op een afgesloten parcours lopen, hebben niet zij maar het verkeer voorrang, dus is begeleiding geen overbodige luxe. Een aantal van hen begeeft zich naar de inschrijftafel, bij de hoofdingang van de camping Het Goeie Leven. Rond de klok van iets voor tien uur, we zitten ruim een uur voor vertrek van de tien en zestien kilometer, is het nog rustig rondom die plek. De vijf ‘inschrijfdames’ hebben nu nog alle tijd voor een fotootje, maar alras wordt het drukker en drukker. Van alle kanten stromen de deelnemers toe, de rij voor de inschrijftafel groeit en groeit. Ondanks die drukte en dat de deelnemers eventjes moeten wachten gaat het er allemaal gemoedelijk aan toe. Er heerst een gezellige en ontspannen sfeer. Dit zie je later ook onderweg en bij de finish terug. Mooi toch!  


Inmiddels zitten we nog maar een kwartier voor de start als een vrouw op haar fiets, zigzaggend door warmlopende lopers, komt aangesneld. Ze is nog ‘ruim op tijd’ en de wachtrij voor de inschrijftafel is nog maar kort. Warmlopen hoeft ze niet, zo geeft ze met een lach aan. Ze zegt daarna nog iets meer, maar dat hoeft niet in de krant… De vrijwilligers van EHBO Eerde zijn ook gearriveerd, dus iedereen is er en staat op positie. Op één na! Maar ook dat staat in het draaiboek. Wethouder Menno Roozendaal heeft de eer op het startschot te lossen, en bij goedgebruik arriveert hij altijd nèt op tijd. Iets na elven stuurt hij de grote groep lopers letterlijk het bos in met het startschot, naar goede traditie met… een eendenfluitje. Als eerste starten de afstanden tien en zestien kilometer, een kwartiertje later starten ook de deelnemers aan de vier kilometer. De eerste groep met de twee begeleiders, die op een mountainbike die eerste loper bij de ‘tien’ begeleid. Alleen de tien kilometer heeft een klassement, die maakt onderdeel uit van een circuit in Meierijstad, de andere afstanden kennen geen klassement. De deelnemers krijgen een prachtig en gevarieerd parcours voorgeschoteld. Uiteraard mag de Vlagheideberg niet ontbreken. Lopers die de langste afstand lopen moeten hem maar liefst vijf keer beklimmen! Goed voor ongeveer honderdvijfentwintig hoogtemeters. Onder bij de berg staat een waterpunt, daar wordt gretig gebruik van gemaakt. De weergoden zijn de trail gunstig gegund, op een paar spatjes na is het prima hardloopweer. 


Dat het zwaar is, is goed te zien bij de finish. Rood aangeslagen gezichten, vele lopers die nadat de streep zijn gepasseerd even goed moeten uitblazen. Gelukkig voor hen is er drinken bij de hand om de eerste dorst te lessen. Verhalen te over. Zoals Nick de Haas uit Veghel. Hij gaat eerst even zitten en pakt een paar slokken. Dat mag, als je net zestien kilometer erop hebt zitten. ‘Het was loeizwaar’, verteld hij dan tussen de zweetdruppels door. ‘Vooral die strook langs het water was ontzettend zwaar. Dat gemaaide gras zeg, dat liep echt voor geen meter. Er kwam geen eind aan.’ Hij doelt daarmee op het pad langs de Beekse Waterloop. Een speciale ‘maaigroep’ had een paar dagen voor de loop het gras dat een half metertje hoog stond gemaaid. Dat maakte die strook alleen maar zwaarder, zo was ook veelvuldig bij andere deelnemers te horen. Verderop in het parcours liepen de lopers nog een stukje langs diezelfde loop. Die strook bleek ’s morgens bij het uitzetten ook (in dit geval puur toeval) gemaaid te zijn! Nog een vloekje meer zal zeker gevallen zijn, daar aan de waterkant.


Deelnemers komen uit alle hoeken van Nederland, zo ook Lisette Dibbets uit Zevenhuizen. ‘Zevenhuizen uit Zuid-Holland’, roept ze nog fris en fruitig. Ze heeft zojuist ook ‘de 16’ gelopen en bijna geen spoor van vermoeidheid is waarneembaar. Petje af hoor! Wat vindt zij van het parcours? ‘Vooral dat laatste stukje in de bossen, dat was echt fun met al dat draaien en keren. Dat is echte trail!’ Ze bedankte meteen de organisatie voor de leuke dag die zij en haar supporters (vader en moeder, red.) gehad hebben. ‘Het was mijn eerste trail en omdat Limburg als start me te zwaar leek, was dit precies goed. Mooie afstand, lang genoeg om een eind voor te rijden, afwisselend parcours en natuurlijk een gezellige sfeer. Volgend jaar sta ik hopelijk met meer Zevenhuizenaren aan de start.’ Staat genoteerd, Lisette!


En daarmee slaat ze de spijker op zijn kop. De sfeer was fantastisch te noemen. Gezellig en gemoedelijk. De lopers konden na gefinisht te zijn direct de doorsteek maken naar de bistro van Het Goeie Leven, om op het terras in het zonnetje nog een hapje te eten of wat te drinken. De organisatie deed dat ook toen de finishplek was opgeruimd, maar niet te lang, want de trail-opruimkaboutertjes waren niet te zien.


Terwijl Stan de start- en finishlocatie weer in de oorspronkelijke staat brengt, worden de dan nog lege pakezels weer van stal gehaald om alles op het parcours weer netjes op te ruimen. Onderweg heeft Peter nog eventjes een foto moeten schieten bij de vijver die tegen de Vlagheideberg ligt, van een trotse visser die net een graskarper van (geschat) ruim zestig centimeter aan de haak had, was er weer de traditionele val van een der fietsen, vielen er een paar grotere regendruppels die niet prettig aanvoelde op een afgetraind hardlooplichaam, werden er slechts een paar drinkbekertjes en een watersponsje aangetroffen op het gehele parcours, maar verder was er niets bijzonders te melden en zo was een halve etmaal later niets meer waar te nemen van een groots evenement die voor vele mensen een leuke dag heeft opgeleverd in ons dorp. 


De organisatie kijkt dan ook met trots terug en ‘bedankt alle deelnemers, vrijwilligers en betrokkenen voor het slagen van de trail’. 

EERDSE KRANT - 20 juni 2019


Buurt niet te spreken over procedure


Komst van 200 meter hoge windturbines nabij Eerde?


Op 20 mei 2019 is door Renewable Energy Factory (REF) voor de ontwikkeling van Windpark Veghel Win(t)d een aanmeldingsnotitie ingediend. Windpark Veghel Win(t)d is een samenwerking van vier grote Veghelse bedrijven, te weten Friesland Campina DMV, Mars Nederland, Vanderlande Industries en Kuehne + Nagel Logistics. In die aanmeldingsnotitie is aan de hand van kenmerken van de voorgenomen activiteit en omgeving een beschrijving gegeven van de mogelijke milieueffecten. Op 28 mei jl. heeft het college besloten dat er geen belangrijke nadelige milieueffecten te verwachten zijn, waardoor het opstarten van een mer-procedure niet noodzakelijk was en REF een aanvraag omgevingsvergunning voor afwijken van het bestemmingsplan op grond van de Wabo kon indienen; voor windturbines van 200 meter hoog (zie illustratie).


Over het laatste vragen omwonenden zich hardop af waarom geen milieueffectrapportage (mer) nodig is. Daarom waren ze ondermeer dinsdagavond aanwezig bij de informatie-avond in het gemeentehuis, georganiseerd door de gemeente en het Utrechtse onderzoeksbureau Bosch en Van Rijn, dat door de initiatiefnemers is ingeschakeld.


‘We kregen over het plaatsvinden van deze informatie-avond pas net voor afgelopen weekend te horen, dus zijn we meteen in eerste instantie met vier huishoudens, gelegen aan de Veghelsedijk en die het dichtste bij de twee mogelijke locaties zitten, bij elkaar gekomen. We hebben ons verenigd en hebben geflyerd in de buurt om iedereen er op attent te maken van deze informatie-bijeenkomst’, aldus Hanneke de Kort, een van de initiatiefnemers. ‘En dat allemaal binnen 24 uur!’ Op 27 juni komt dit in de raad en zal er een voorlopig besluit worden genomen, ‘en die raad heeft een positieve houding’. ‘Wij maken ons zorgen en vinden het raar dat er geen milieueffectrapportage nodig is, want het gaat hier om windmolens van zo’n tweehonderdmeter hoog! Niet alleen wij als buurt zullen daar last van gaan krijgen, ook een gedeelte van het Eerdse buitengebied zal zeker gaan merken dat deze windturbines er staan en te maken krijgen met een lichtere geluidsoverlast en slagschaduw. Echter, de projectontwikkelaar zegt dat alles voor 90% rond is.’ 


Eén windmolen is gesitueerd bij de onderdoorgang Veghelsedijk met de A50, de andere staat een stukje verderop bij het kanaal, beiden aan de andere zijde van de snelweg. Over het kanaal komen de andere twee te staan, ook aan de binnenzijde van de A50, maar die zijn wel een stukje lager.


Het was er druk op deze inloopbijeenkomst. Ook met mensen uit Eerde, en dan met name van De Horstjens, Grootdonkweg, de Veghelsedijk en het Hoeves. Zij zullen het meest te maken krijgen met die enorme windmolens. Niet alleen door een lichtere geluidsoverlast en slagschaduw, maar ook door het uitzicht. Ter verduidelijking; het provinciehuis in Den Bosch is iets meer dan honderdmeter hoog, de twee windturbines die het dichtst bij ons dorp komen te staan worden bijna twee keer zo hoog! Medewerkers van de gemeente, onderzoeksbureau Bosch en Van Rijn en van de vier bedrijven gaven tekst en uitleg aan belangstellenden, en soms ging de discussie er pittig aan toe. Vooral de manier waarop en de snelheid waarmee dit plan wordt uitgevoerd, stuit buurtbewoners tegen de borst. Het vervolg; vandaag (donderdag) is er een commissievergadering met inspreektijd, daarna zal het conceptbesluit op 27 juni ter goedgekeuring aan de raad worden voorgelegd en vervolgens ter inzage komen waar men zes weken de tijd heeft om er bezwaar tegen aan te tekenen. 

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Gebouw uit 1912 maakt plaats voor appartementen


Pand ‘De Driesprong’ gesloopt


Een stuk historie is uit het Eerdse straatbeeld verdwenen met de sloop van het pand waar tot eind 2017 Zalencentrum De Driesprong was gevestigd. Het gebouw is meer dan honderd jaar oud, om precies te zijn is het gebouwd in 1912. 


Het pand was eerst een woonhuis met een winkel, in 1935 is het omgebouwd tot een café. Toen is er ook een stuk aan de linkerzijde bijgebouwd. Later is er nog een verdieping opgezet. Het café kreeg de naam De Ster, later is die naam veranderd in Zalencentrum De Driesprong. Maandagmorgen werd met de sloop begonnen, nadat al het nodige voorwerk was gedaan. Onder anderen kozijnen en dakpannen waren al verwijderd, evenals de bar. Naar verwachting zijn de werkzaamheden einde van de week klaar. 


De sloop trekt veel bekijks. Ieder met een herinnering. Zoals ook Gerard Verbruggen even een kijkje komt nemen. Hij is in het pand geboren. “Rechtsachter, om het hoekje om precies te zijn. En in dat kamertje op de eerste verdieping heb ik tot mijn zeventiende gewoond”, wijzend naar het raam rechtsboven. “Mijn vader Jan Verbruggen heeft jaren achter de tap gestaan.” Even later is daar ook Jacques van der Heijden. “Nostalgie”, klinkt het meteen. Hij maakt ook even een praatje met Gerrie van Rijbroek, de kraanmachinist van Gebr. Van Rijbroek die beetje bij beetje het pand ‘opruimt’. Jarenlang vormden zij een duo bij het tafelvoetbal dat bijna onverslaanbaar was. “We hebben hier veel gewonnen en veel plezier gehad”, klinkt het bijna weemoedig. Als de sloop klaar is kan er begonnen worden met de bouw van appartementen. Het laatste pilsje is nu echt getapt…

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


ZLM Tour raast over Koeveringsedijk


Zondagmiddag zoefde er weer een wielerpeloton over het grondgebied van Eerde. Kort ditmaal, alleen de Koeveringsedijk kreeg die eer om onderdeel te zijn van de vierde en tevens laatste etappe van de ZLM Tour. 


Deze rittenkoers voor profs begon vorige week woensdag met een proloog in Yerseke en eindigde zondag met een rit in lijn van Eindhoven naar Tilburg. De ronde die zijn oorsprong in Schijndel heeft, de eerste editie van de etappekoers werd al in 1987 verreden, heeft in het verleden al een aantal keren doorkomsten nabij Eerde gehad.


Drie kwartier voor de daadwerkelijke doorkomst zien we al motoren voorbijrazen op de Koeveringsedijk. Nadat deze groep ‘verkenners’ voorbij zijn zien we de eerste politiemotoren. De renners komen dichter. 


Verwacht geen grote reclamekaravaan voor de renners uit, zoals bij de Tour de France het geval is. De reclamekaravaan van deze koers bestond ditmaal uit… één auto. En ook nog eens van een Eerdse ondernemer. Ofdat hijzelf er weet van had is niet bekend bij de redactie, maar een beetje extra reclame na een grande opening is altijd prima. 


Even daarna komen auto’s en dan zien we de hoofdrolspelers zelf. Bij de passage langs de Vlagheideberg, ze hebben dan ruim vijftig kilometer erop zitten, ligt een groepje van drie renners op kop. Op een tweetal minuten volgt, schijnbaar op het gemak, het grote peloton. Daarin bepaalt Jumbo-Visma mede het tempo. Zij hebben leider Mike Teunissen in hun midden (hij wint ook de etappekoers) en op de zevende plek is duidelijk sprintbommetje Dylan Groenenwegen herkenbaar in zijn blauwe trui als leider in het puntenklassement. Over ruim een week moet hij voor etappezegs gaan zorgen in dé grootste wielerkoers van het jaar: La Grande Boucle. In een paar minuten tijd raast het hele ‘circus’ voorbij. Tussen de volgauto’s zien we nog een ander sprintbommetje, het is de Australiër Caleb Ewan. Hij heeft waarschijnlijk lek gereden maar wint wel deze etappe. Als laatste sluit natuurlijk de bezemwagen de rij.

 

Maar ineens wordt er haltgehouden, net voor de kruising bij de oude hoofdingang. Een ploegleiderswagen stopt, dit voor een sanitaire stop van de chauffeur. Als ook die is afgerond verdwijnt de karavaan uit het zicht en gaat het normale leven weer verder op de Koeveringsedijk. 

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Inauguratie oud-Prins Ruud en Prinses Tamara bij Hoge Raad


Juni is nu niet de meest voor de hand liggende maand als je aan carnaval denkt, maar in Eerde is het de maand waarin de Hoge Raad een nieuwe oud-Prins verwelkomt en afscheid neemt van de langstzittende. Ditmaal was het de beurt aan Prins Ruud d’n Urste en zijn Prinses Tamara om toe te mogen treden tot de oud-prinsenclub. Met nadruk op mogen, want wil je erbij komen dan moet je er wel iets voor doen!

 

De oud-prinsen en hun prinsessen hadden bedacht dat Ruud en Tamara in ‘Queenstijl’ moesten aantreden. Logisch, een grotere Queen-fan is er niet te vinden in Oiversland. En dan meer als Freddie Mercury zoals hij te zien is in de clip van I Want To Break Free. Dus met zwarte pruik, zwart snorretje, een roze topje, kort zwartleren rokje, open schoentjes en… een stofzuiger. Als twee druppels… Als beginopdracht kregen ze mee dat Ruud moest gaan stofzuigen en Tamara moest stoffen bij personen waar Ruud ongevraagd mee op de foto heeft gestaan. Dus er werd ergens een foto gemaakt van bijvoorbeeld een paar mensen, en dan kwam Ruud er zomaar en ongevraagd bij staan. Klik-klik! Bij die mensen moest hij zijn excuses gaan aanbieden en meteen ook maar even wat huishoudelijke taken verrichten. Zoals bij de familie Botti, waar toevallig ook oud-Prinses Wendy haar verjaardag vierde.

 

Het is alom bekend dat Ruud alles tot in de puntjes voorbereid. Tot het maniakale toe soms, zeggen anderen. Zelfs het ritje van de familie Botti naar de kiosk was met ‘muziek op maat’. Als je wilt weten hoelang het vervoersmiddel (een vrachtwagen met laadbak) er over heeft gedaan van de Haakakker naar de kiosk, luister dan naar de Rare U.S. Brazilian Extended Version van het nummer Living On My Own. Het is hier totaal overbodig om ook de artiest te vermelden... Het nummer kwam hard uit de speakers tijdens de rit, met extra vocals met allerlei korte kreetjes (bi-bap, jey, oehh, die-dap) van de oud-prins zelf. Het liedje was precies afgelopen bij aankomst bij de pastorietuin. Wat een timing!


De sfeer zat er lekker in op deze ruime cabrio. Bartafels met een biertje of een Jillzje en chips bij de hand, zonnetje hoog aan de hemel, wind in de haren. Ge-nie-ten! Bij de kiosk stond het oud-prinsenpaar een nieuwe opdracht te wachten. Ruud staat meteen op de kiosk, maar zónder de stofzuiger. “Tamara, waar is mijn stofzuiger?”, klinkt het van het ‘podium’. Twee tellen later: “Waar is Tamara...?”

 

Volgens aloude Hoge Raad-traditie moét er gezongen worden. Komt dat even goed uit, want daar mag je Ruud voor wakker maken! Ondertussen zijn de stofzuiger en Tamara terecht. Ook hier weer denkt Ruud alles goed voorbereid te hebben. Briefje met tekst wordt tevoorschijn gehaald, licht en geluid staat op scherp. Maar dan is daar de voorzitter van de Hoge Raad, Daan van Rozendaal. Ofdat Ruud de microfoon aan Tamara wil geven, zij moet gaan zingen! “Huh, ik zingen? Ik hoefde niet te oefenen van Ruud”, schrikt Tamara zich een hoedje als ze de micro krijgt en Ruud vriendelijk wordt verzocht om van het podium te gaan. Dit gebeurt, langzaam. “Let op de timing, let op de timing”, geeft hij Tamara nog vlug mee. De band wordt gestart en op muziek van I Want To Break Free zingt Tamara de sterren van de hemel (foto onder) met de zelfgeschreven tekst van Ruud. Die… moet toekijken: “Dat vind ik heel lastig!” Op het stukje tekst ‘we horen erbij’ klinkt vanaf Hoge Raad-zijde geroezemoes; ‘Hoho, nóg niet!’ Tamara krijgt een groot applaus, terwijl Ruud naar voren stapt en de micro vlug zelf weer ter hand neemt. Met stalen gezicht: ”Hier was ik op voorbereid, ik heb nog een tweede lied…” Maar een grote lach volgt: “Nee hoor, grapje. Ik vind het niet zo erg.” En hop, de ‘cabrio' weer in met z’n allen en op naar de Grootdonkweg, waar het afscheidsfeestje is van Tim en Wilranda van der Pas. Het bleef daar nog lang onrustig.

EERDSE KRANT - 27 juni 2019


Herenleed


Een fotograaf moet het geluk hebben dat hij op de juiste plaats en op het juiste moment de ‘klik’ maakt voor wat later een iconische foto blijkt te zijn. Voor een journalist geldt precies hetzelfde om een artikel te kunnen maken over een ‘toevallig’ gebeurtenis van enige importantie. Uw redacteur kwam zo’n toevallige gebeurtenis vorige donderdag tegen, tijdens het bezorgen van deze krant.

 

Er zijn drie mannen op straat, bezig met… iets. Wat, wordt snel duidelijk. Ze zijn een kentekenplaat aan het aanbrengen achterop en klein aanhangwagentje. Maar dat gaat niet gemakkelijk, zo te horen. Er wordt wat ‘gefrot’, gediscuteerd en er vallen wat plaagstootjes over en weer. Ze zitten midden in de voorbereiding van een weekendje weg, zo blijkt bij navraag. ‘Ze’ zijn het vriendengroepje Herenleed, bestaande uit Eerdenaar Ton Keetels, Richard Bouwmans (zijn roots liggen in Eerde) en Albert van Veghel, beiden uit Wijbosch en Bart Eijkemans uit Schijndel.

 

Wat is hun relatie tot elkaar? “We hebben samen op de middelbare school gezeten, het gymnasium Bernrode in Heeswijk”, geeft Richard aan. “Leed”, corrigeert Bart meteen, “dat bindt ons, daarom heten we Herenleed.” Hun leven loopt vanaf hun twaalfde gelijk op. “We hebben ook allemaal in dezelfde branche gewerkt, die van automatiseerders.” Sinds het jaar 2000 gaan ze eenmaal per jaar samen weg. “Dat idee is geboren op de verjaardag van Richard. Ik had in de krant gelezen van een weekendje New York voor 495 euro of zoiets. Dat moeten we een keer doen, zei ik? Ja, zeiden de anderen, en toen zijn we gegaan. En sindsdien gaan we elk jaar”, verteld Bart die door de anderen gebombardeerd is als een soort leider.

 

Dit is dus een jubileumweekendje, de twintigste keer? “We zijn al vaker weggeweest, maar dat is extra. Eenmaal per vijf jaar mogen namelijk de vrouwen ook mee. Dus dat weekendje is niet ter vervanging van hét weekendje, maar is extra erbovenop… Toen we nog in de kleine kinderen zaten hebben we ook eens een weekendje op de camping met z’n allen gezeten”, geeft Bart aan. “Ook toen al werden er fouten gemaakt”, lachen Richard en Ton. Bart legt de fout uit, al gaat dat niet van harte: “’Wij’ moesten voor de drank zorgen, en we hadden bier en nog meer bier bij, maar geen druppel… limonade. Daar hadden we even niet aan gedacht.”

 

De heren gaan nu voor het eerst op fietsvakantie, naar Winterswijk bij de Duitse grens. “We zijn nu de sportieve Herenleed”, aldus Bart: “We zijn al overal geweest in de wereld, Indonesië, Rome, Napels, Sevilla. Écht voor de cultuur!” Bart is duidelijk de bestuurder, figuurlijk maar ook letterlijk. “Hij bestuurt en wij voeren het uit. Simpel! Eigen inbreng wordt niet gewaardeerd”, geeft Richard fijntjes aan. Hoogtepunt van deze fietsvakantie moet worden het bezoek aan Südlohn. “Albert is een Duitslandkenner en dat stadje is de geboorteplaats van een of andere Olympisch kampioen. In het baanwielrennen, denken we.” Onduidelijkheid is troef? “Niemand weet het, maar Albert wel. Die is hier nu niet, je moet hem maar vragen hoe of wat. Maar we moeten ook eten en drinken, dat gaan we daar ook doen…”

 

Oh ja, de kentekenplaat zit intussen op z’n plek. Wat plakband op beide uiteinden moet ervoor zorgen voor extra, extra ‘dat-ie op zijn plaats blijft zitten’. Uiteraard bedacht en uitgevoerd door ‘de bestuurder’. Als bewijs werd na het weekend een foto toegestuurd. 

EERDSE KRANT - 11 juli 2019


Cuppen in ambassade van Brazilië!


Op uitnodiging van de ambassadeur van Brazilië is Marc van Berkel naar de ambassade in Wassenaar getogen voor een cupping (koffie proeven). 


Zijn bedrijf Noord Coffee Roasters is vier jaar geleden gestart op de Noordkade in Veghel. Marc: “Met het idee om unieke vers gebrande koffie te branden en die op locatie te leveren. Dat hebben we langzaam laten groeien. We zijn eerst hier een espressobar gestart, dan konden we mooi zien hoe onze kwaliteit zich verhoudt. We krijgen steeds meer klanten; we geven workshops aan bedrijven en steeds meer mensen begint het op te vallen dat onze koffie lekker is. Je kunt het vergelijken met appeltaart. Je kunt appeltaart kopen uit de vriezer, appeltaart bij de Jumbo die vers in de fabriek is gebakken, of die je thuis bakt en op de tafel zet. We zijn eigenlijk de verse appeltaartleverancier van de koffiewereld!”


En die ‘wereld’ komt op de koffie! Marc: “Er komen geregeld mensen kijken naar onze nieuwe branderij en voor een cupping. Cuppen is het proeven van een kopje koffie. Je pakt met een lepeltje een beetje koffie en die slurp je naar binnen. Zo ook een keer iemand die ‘incognito’ langs kwam. Onze zaak en kwaliteit viel kennelijk op, want op een dag kwam er een mailtje binnen van de ambassadeur van Brazilië. Hij nodigde ons uit, en een aantal koffiebranderijen meer uit Nederland, om voor een handelsmissie een aantal koffieplantages voor te stellen die in hun land actief zijn.”


Wow, op naar…? Marc, enthousiast: “Wassenaar! Uitgenodigd op de residentie van de ambassadeur van Brazilië. Auto gewassen, pak aangetrokken en nieuwe schoenen aan. Dan kom je binnen in een James Bond-achtige setting. Fantastisch groot en statig huis met een mega oprijlaan, dikke auto’s voor de deur, mannen in strakke pakken waaronder de minister van Economische Zaken en Handelbevordering, een portier bij de ingang. ‘Mister Beurkel, welcome in the ambassy of Brazil’, stond de ambassadeur in hoogst eigen persoon me op te wachten. Van een butler krijg je vervolgens een glaasje water, om de smaakpupillen te zuiveren. Dan ga je koffie uit Brazilië proeven, totaal zo’n tien stuks. Een barista was meegekomen om alle koffies voor te laten proeven. Bonen worden gemalen, precies op de juiste temperatuur op water geserveerd, koffie wordt ingeschonken, de aromalaag wordt gebroken en die moet je ruiken. We kregen ook nog een presentatie van twee grote koffieboeren uit Brazilië. Dat alles heeft geresulteerd in een tweede stap: samenwerking met een van die twee en we gaan nu koffiebonen rechtstreeks importeren vanuit Brazilië en die hier op de markt brengen. De setting was imponerend. Heel apart. Bij het verlaten dacht ik nog; wat is hier aan de hand?”

EERDSE KRANT - 25 juli 2019


Echtpaar neemt met pijn in het hart afscheid van hun tennispark


Henk en Nellie van Hooft hebben bij hun tennispark De Eerde aan De Coevering het bordje ‘te koop’ gezet. Gezondheidsredenen noopt het Eerdse echtpaar om na drieëntwintig jaar deze moeilijke beslissing te nemen.

 

Op ‘Baan 7’, zo wordt het paviljoen bij de zes banen tellend tennispark De Eerde ook wel genoemd, vertellen onder het genot van een kopje koffie Henk en Nellie van Hooft waarom ze hun tennispark te koop hebben staan en hoe ze het tennispark hebben opgebouwd tot wat het nu is. 

 

Henk: “Het gaat de laatste tijd wat minder met m’n gezondheid en de dokter adviseerde mij om een tandje minder te doen. Ook Nellie gaf aan dat het mooi is geweest. We hebben het altijd met liefde en plezier gedaan, maar het moment is nu gekomen waarop we beiden zeggen: het is inderdaad mooi geweest. Nellie is 78 jaar oud, ik ben 77. Als ik zie hoeveel mensen in d’Eerd die dezelfde leeftijd hebben als ons en met bijvoorbeeld een biljartkeu achter op de fiets rondrijden, of samen gaan wandelen, of iets anders gaan doen, en wij nog elke dag op de tennisbaan zijn te vinden en aan het werk zijn, want er moet gepoetst worden en een hoop dingen moeten worden geregeld, zegen we nu: wij gaan ook eens genieten van het leven!”

 

Maar met pijn in het hart? “We hebben er moeite mee”, vertelt Nellie verder. “Het is jammer dat we niet ouder worden en dat de leeftijd dit ons afpakt. We willen dit bij wijze van spreken nog vijftig jaar doen.” Henk: “Ik ga het contact met de mensen zeker missen. We hebben ze hier van alle leeftijden. Van de jeugd, jongere en de iets oudere, tot senioren. We komen op het park en je hebt altijd buurt.”

 

Terug in de tijd. Hoe wordt een van huis uit architect ineens eigenaar van een tennispark? Henk: “Dat is een mooi verhaal. Familie Scheffer was toen eigenaar van het park en het was op een zondagmiddag. Jan Scheffer stond achter de bar en zei zo voor de grap tegen mij: ‘Is dat niets voor jou, een tennisbaan?’ Uuh, een tennisbaan, zei ik verbaasd, want ik wist niet dat het te koop stond. Ik antwoordde met een nee. Ik heb een architectenbureau, ik heb werk zat, zei ik tegen hem. Maar ‘s avonds zaten we thuis en het hield me bezig. Ik daarna toch even nagevraagd ofdat ze het in eigen beheer deden of via een makelaar.

 

Het was via een makelaar en toeval of niet, laat ik daar nu net de dag erop een afspraak mee hebben in verband met een opdracht met ons architectenbureau. Nadat dat gedeelte was afgelopen vroeg ik hem ofdat we een tweetal weken een voorkeursrecht konden krijgen op het tennispark, en dat was geen probleem. Dus vervolgens overleg gehad binnen ons gezin en een weekje later na een gesprek met de familie Scheffer was alles rond.” 

 

En toen? Henk: “Ja, en toen? Toen zijn we zelf achter de bar gaan staan. Maar binnen een week kregen we een brief van de toenmalige gemeente Veghel op de deurmat dat we niet bevoegd waren, want niemand van ons had horecapapieren. We zijn toen met vijf personen op cursus gegaan, die overigens niet meer als een dag in beslag nam, met als doel dat er eentje zou slagen zodat we konden doorgaan. En dat lukte, ze slaagden alle vijf! Toen hadden we alle papieren en konden de horeca-aanvragen de deur uit. Want die zaten er toen nog niet op.”

 

Het woord ‘gemeente’ is gevallen, en dan blijkt dat ze niet altijd de medewerking hebben gekregen die ze gehoopt hadden. “De gemeente is lange tijd anti-tennispark geweest. Ze sommen een aantal zaken op uit het verleden. Nu pas, en dat is belangrijk voor de verkoop, hebben we de bevestiging gekregen dat het paviljoen een officiële horecapunt is. Eerst hadden we volgens de gemeente een paracommerciële vergunning, een vergunning met beperkingen zoals dat je maar tot een bepaalde tijd mag open zijn.

Of met de verlichting van de banen. We hadden eerst nog geen verlichting, daarom hingen we op baan 4 een paar bouwlampen op zodat we ook in het donker konden tennissen. Naast de gemeente hadden we toen ook meermaals de politie op de stoep. We hadden verlichting en dat mocht niet. We hebben gewoon doorgezet en een bouwaanvraag ingediend voor het plaatsen van lichtmasten. Dat werd keer op keer afgewezen. Totdat ik iemand tegenkwam die werkte bij een groot elektriciensbedrijf en ons heeft geholpen doormiddel van dikke rapporten, grafieken en opstellingen over de verlichting om uiteindelijk die vergunning te krijgen. Dat ging echter wel tot aan de Raad van State toe… Maar nu, in het kader van Masterplan Vlagheide, past het beter in het bestemmingsplan dan vroeger en zijn ze blij met ons. Maar niet alleen minder leuke zaken, we hebben ook veel steun gehad van omwonenden die ons ook hebben geholpen of hebben meegewerkt. Uiteindelijk is alles goed gekomen.”

 

Hebben ze eigenlijk ooit samen op de baan gestaan? Nellie: “Ik heb veel getennist, in competitieverband en met vriendinnen, Henk daarentegen was niet veel op de baan te vinden, hij heeft meer met een badmintonracket in zijn handen gestaan.” “Ik heb eigenlijk al die tijd meer langs de baan gestaan, deed liever hier rondlopen. Of erop, om onderhoud te plegen”, lacht Henk.

 

Voor Henk was het tennispark eigenlijk al bekend terrein. “Toen ik nog op de lagere school zat stond ik op deze grond asperges te steken! Het was toentertijd grond van Ben van de Oever en mijn vader had hier asperges staan. Het heeft voor mij dus ook een zekere emotionele waarde.”  

 

Tussendoor komt René Bouwmans Henk en Nellie even gedag zeggen. “René komt elke dag hier op het park. Twee keer per dag zelfs, ’s ochtends en ’s avonds. En op zaterdagmorgen komt ie koffiedrinken”, geeft Henk aan. René komt even vragen ofdat ze die zaterdag er ook zijn. Ze knikken beiden van ja. René weet genoeg: “Oké, hou-doe!” 

 

Het park is van top tot teen vernieuwd in die drieëntwintigjarig: “Er lagen eerst vier betonbanen, maar die waren allemaal gescheurd. Daarvoor in de plaats hebben we vier nieuwe kunstgrasbanen neergelegd. Later aangevuld met nog twee kunstgrasbanen. Want het werd steeds drukker. Bij een aantal tennisverenigingen in de buurt waren er toen wachtlijsten en daar profiteerden wij van. Op het hoogtepunt hadden we hier zo’n vierhonderdvijftig spelers. Maar toen kwamen er tennisbanen in Zijtaart, in Nijnsel en in Boskant. Velen gingen daarom terug naar hun eigen park. Logisch. Nu hebben we iets boven de tweehonderd spelers, nog steeds uit geheel Meierijstad, hier op de baan. Momenteel is ook het aantal Eerdenaren wat hier tennist weer groeiende, daar zijn we blij mee. Naast het paviljoen, eerst het kleed- en douchegedeelte, daarna het horecagedeelte, hebben we ook het terras vernieuwd, bomen rondom het park zijn weggehaald en nog veel meer. Eigenlijk, zo moet je het zien, hebben we twintig jaar gebouwd. En nu het klaar is, gaan we het verkopen”, geeft Henk ietwat verdrietig aan. “Met pijn in ons hart. Als ik eraan denk moet ik huilen”, valt Nellie haar man bij.

 

Nu staat het park te koop. Hoe pak je zoiets aan? “Een expert op het gebied van onroerend goed hebben we ingeschakeld. Want het is toch iets specifieks. Het paviljoen is eigenlijk te mooi voor een tennispark, gaf hij meteen aan. Dure materialen en zo, om te verkopen levert het eigenlijk relatief niet veel op. Waren de bouwkosten lager geweest, dan zou dat nog hetzelfde hebben opgeleverd als nu. Maar we wilden dat het er mooi uitzag, en dat is zeker gelukt. We hebben naast het park ook het aanpalende woonhuis in de verkoop, maar in eerste instantie alleen in combinatie met het park. Of iemand koopt alleen het tennispark, dat kan ook, dan pas kan het woonhuis worden gekocht. Maar er zijn meer mogelijkheden. Het zou ook kunnen dat het tennispark helemaal weggaat en dat er een ander soort recreatie voor in de plaats komt. Er zijn geïnteresseerden, maar nog niets concreet.”

 

“De gezelligheid en het contact met de mensen gaan we het meeste missen. We zijn ze dan ook dankbaar. Het tennispark voelde als een tweede thuis.” Ook de ontelbare ritjes van de Kapelstraat naar De Coevering in het witte autootje gaan ze missen. “Drie keer per dag, dat is duizend keer per jaar en dat keer drieëntwintig. Die wist zelf de weg…”

EERDSE KRANT - 25 juli 2019


Meester Frans gaat met pensioen


Het duurt nog een paar maanden, want 1 oktober is de officiële datum waarop Frans Zegers welverdiend met pensioen gaat, maar op vrijdag 28 juni jl. hebben zijn leerlingen en collega’s al afscheid van de ‘grapjesmeneer’ genomen. Dat deden ze met een feestelijke viering en een drukbezochte en gezellige receptie.

 

Frans heeft vijfenveertig jaar onafgebroken bij een en dezelfde stichting gewerkt: de Stichting Katholiek Onderwijs (SKOU). Nadat de katholieke basisscholen van Volkel en Odiliapeel bij deze stichting werden ondergebracht veranderde de naam in Stichting Katholiek Onderwijs Gemeente Uden (SKOGU) en de laatste jaren is de naam gewijzigd in Kiem. Dankbaar is hij vooral voor het feit, dat hij de afgelopen vijfenveertig jaar nooit werkeloos is geweest en dat hij les heeft mogen geven aan meer dan duizend Udense kinderen in alle leerjaren van het basisonderwijs; van groep 1 tot en met 8. Dankbaar ook voor het gegeven, dat hij in al die jaren slechts eenmaal zes werkdagen heeft hoeven te verzuimen wegens ziekte. Hij herinnert zich 1992 toen hij griep kreeg. "Uiteraard ben ik wel eens vaker ziek geweest, maar ik heb behalve die ene uitzondering nooit ziekteverlof opgenomen."

 

Waarom kreeg je 28 juni al je afscheidsfeestje? "Dat heeft te maken met het feit, dat de school waar ik de laatste vierentwintig jaar van mijn carrière heb gewerkt de komende tijd gesloopt gaat worden om plaats te maken voor de nieuwbouw van een nieuw kind- annex wijkcentrum. In de tussentijd gaan de leerlingen anderhalf jaar naar een andere locatie in Uden." En laat dat nou precies de plaats zijn waar Frans vijfenveertig jaar geleden zijn onderwijsloopbaan is begonnen! Frans kan zich nog goed herinneren hoe dat in zijn werk ging. Voorbereidingen treffen tijdens de grote vakantie was nog niet aan de orde. "Op de eerste dag van het nieuwe schooljaar kreeg elke leerling een tegel aangewezen waarop hij netjes in de rij moest staan alvorens de school, op signaal van de meester of juffrouw, te mogen betreden. In de klas werd toentertijd nog geschreven met een kroontjespen. Dat leverde vaak inktvlekken op", weet Frans zich nog te herinneren.

 

Tot op het laatst is de Eerdenaar gedreven gebleven. "Stap ik een klas binnen, dan wil ik de kinderen iets leren. Dat zit in me." Gezien zijn goede gezondheid had Frans best nog een aantal jaren door willen werken, maar aan de andere kant is hij ook blij, dat hij vanaf nu meer tijd kan gaan vrijmaken voor de voorbereiding van en het voorgaan bij uitvaarten en huwelijksfeesten. Daarnaast wil hij, samen met Ine waarmee hij de afgelopen decennia honderdtien landen over de hele wereld heeft bezocht, ook graag gaan reizen. "Dat blijft interessant. Het is heel boeiend om te zien hoe andere mensen hun leven vormgeven. Dat leert je relativeren. Je wordt er ook een heel tevreden mens van." Veel kinderen hebben de afgelopen jaren gesmuld van de vakantiefilms die hun meester heeft gemaakt en de verhalen die hij daarbij vertelde.

 

Bij het opmaken van de balans aan het einde van zijn carrière voert vooral dankbaarheid de boventoon. "Ik ben dankbaar voor het gegeven, dat ik meteen na mijn opleiding aan de slag kon op de Paulusschool in het centrum van Uden." Hij herinnert zich nog de merkwaardige aanloop daarnaartoe. "Naar aanleiding van een verzonden sollicitatiebrief mocht ik een hele ochtend meelopen met het hoofd der school op de Heilig Hartschool te Mill. Aan het einde van de ochtend merkte deze op: ‘Je hebt een heel goede indruk op mij gemaakt, maar ik heb helaas geen baan voor jou.’ Ik vond dat een bijzonder vreemde opmerking en verwachtte er verder niet veel meer van. Maar wat schetst mijn verbazing! Korte tijd daarna werd naar onze buren Jan en Tonnie Vissers gebeld - ja, in die tijd beschikte nog niet iedereen over een telefoon! - met de mededeling, dat ik voor een sollicitatiegesprek in Uden werd verwacht. ‘Breng dan ook gelijk je sollicitatiebrief mee,’ was de laatste mededeling tijdens dat telefoongesprek." Voorafgaand aan dat sollicitatiegesprek ontmoette Frans in Uden een dame en een heer, die hem vertelden zojuist een baan aangeboden te hebben gekregen. Frans: "Ik had toen geen hoge pet meer op van het komende gesprek. Maar tot mijn grote verbazing bleek er nog een derde baan beschikbaar te zijn! En zo kon ik op 1 augustus 1974 aan de slag op de Paulusschool. Achteraf bleek het eerdergenoemde hoofd der school te Mill bevriend te zijn met zijn collega van de Paulusschool in Uden en heeft hij de met mij opgedane ervaringen met hem gedeeld."

 

Rust, reinheid en regelmaat, blijven in de ogen van Frans belangrijk bij het opvoeden van kinderen. Hij betreurt het dat dat niet altijd een vanzelfsprekendheid is. "Verschillende kinderen komen vanuit een onrustige thuissituatie naar school. Dat heeft uiteraard invloed op hun functioneren. Als gevolg daarvan en vanwege de grote hoeveelheid prikkels die onze maatschappij afgeeft hebben veel kinderen een korte spanningsboog. Daarom moet je als leerkracht je instructie kort en kernachtig houden. Verder moet je van tijd tot tijd een volleerd cabaretier zijn om de aandacht van kinderen te trekken en vast te houden."

 

De ontwikkeling waarbij steeds meer kinderen, die voorheen naar het speciaal onderwijs gingen, deelnemen aan het reguliere onderwijs juicht Frans toe. Hij zegt het wel te betreuren, dat de overheid daarvoor onvoldoende financiële middelen beschikbaar stelt waardoor het in het voor leerkrachten niet in alle situaties haalbaar is om álle leerlingen tot hun recht te laten komen. Ook vindt hij het een goede ontwikkeling, dat er steeds beter wordt aangesloten bij de kwaliteiten van het individuele kind. "We staan nu pas aan het begin van een grondige verandering van het onderwijs!", is zijn stellige overtuiging. Hij heeft er geen moeite mee, dat kinderen en hun ouders mondiger zijn geworden "mits de grenzen van het fatsoen niet worden overschreden".

 

Naast zijn werkzaamheden in de klas was Frans tevens vijftien jaar (eind)redacteur van het personeelsbulletin Tussentijds en heeft hij zich vanaf 2008 op de dertien scholen van zijn stichting sterk gemaakt voor de inzet van ICT- en techniek bij het lesprogramma. Vanaf 2017 heeft hij zich ook mogen richten op de begeleiding van de invalleerkrachten. Hij zegt daarvan te hebben genoten. Tenslotte is Frans dankbaar voor het gegeven, dat zijn werkgever hem vijfendertig jaar lang de mogelijkheid heeft geboden om zijn werkzaamheden in het onderwijs te combineren met het drukke bestaan van fractievoorzitter van het CDA in de gemeenteraad van Veghel en daarna als voorzitter van onze dorpsraad. 

EERDSE KRANT - 5 september 2019


CampZone: kamperen met computer


Eerde kreeg eind juli, begin augustus, te maken met een ware invasie van computernerds. Op de Kempkens werd een klein dorpje opgericht waar duizenden gameliefhebbers van 26 juli tot 5 augustus naar hartenlust konden gamen in een campingachtige setting.

 

Wie over de A50 reed moet het zijn opgevallen. Net voor de afslag naar Eerde, komende van richting Eindhoven, werd halfweg juli een heus gamedorp opgetrokken. CampZone is de naam van het evenement. CampZone is ondertussen uitgegroeid het grootste gaming event van Nederland en toe aan haar negentiende editie. Dit jaar voor het eerst in Meierijstad.


De entree van de enorme camping ziet eruit alsof je een militair terrein opkomt, met een heuse slagboom. Weliswaar een beetje provisorisch in elkaar geknutseld, de ‘boom’ rust namelijk op twee blauwe kliko’s, maar je komt niet zomaar het terrein op. Rick Steenbakker van de organisatie geeft de Eerdse Krant een rondleiding. Hij wil een vooroordeel meteen de wereld uit helpen: “In de beginjaren waren het inderdaad nerds, maar we zien langzaamaan een verschuiving. Velen komen hier ook om gewoon vakantie te vieren. Er zijn er bij die hun computer niet aanraken! Ze komen gezellig met hun vrienden mee en genieten van de sfeer.”

 

Midden op het terrein staat het netwerk-headquarters, zoals ze het hart van de camping noemen. “Wij gebruiken hier in elf dagen net zoveel stroom als vijfentwintig huishoudens in een jaar gebruiken. We hebben dit jaar 2200 deelnemers en zijn nog steeds groeiende. Daarnaast kunnen mensen ook voor een dagje langskomen, dat zijn er dit jaar zo’n achthonderd in totaal.” In perspectief: anderhalf keer het inwonersaantal van Eerde was dus ‘even’ gelegerd op een groot weiland in buurtschap De Kempkens. Bijna niet voor te stellen.

 

Rick vervolgt zijn verhaal: “Hier kan je elf dagen lang genieten van de beste vakantie ooit! Kamperen in de buitenlucht, toffe games, de leukste outdoor-activiteiten, liveoptredens, dansavonden en natuurlijk een kampvuur. Heb jij een passie voor gamen en ben je toe aan een onvergetelijke vakantie? Dan mag je CampZone écht niet missen! Gezelligheid met je vrienden, wie wil dat nou niet? De eerste drie dagen was het zeer warm, nu is het prima campingweer.” Maar hij heeft zijn laatste woorden nog niet uitgesproken of een enorme onweersbui drijft over. Iedereen vlucht naar binnen, paraplu’s zijn nutteloos, het komt er met bakken uit. Binnen no time staat de camping blank. Als na een klein uurtje het weer droger wordt, komt iedereen even uit hun tentje om de ‘schade’ op te nemen. “We hebben al een paar buitjes meer gehad, maar opvallend: het water zakt hier relatief weer snel de grond in zodat we weer normaal ons kunnen bewegen.” Gelukkig voor ze, want er liggen alleen van die stalen rijplaten aan het begin van het terrein, verder is het alleen maar gras en zand als ondervloer.

 

En kabels! Heel veel kabels. Die zijn ook overal te zien op het terrein dat sfeervol verlicht is als het donker is. Die kabels lopen naar de tenten om de gamers van verbindingen te voorzien. In een van die tenten zit Wallylan. Een vriendengroep uit de omgeving van Soest en Amersfoort. Maar een wel heel onbekend computergeluid is te horen uit hun voortent. Het geluid is van een… freesmachine! “We hebben eigen tenten die altijd in grote zakken zitten, maar dat is altijd een gedoe om die erin te krijgen, vandaar dat een lid van ons heeft besloten om houten kisten te maken om ze zo makkelijker te vervoeren”, geeft Steffen van Loon aan. Lachend: “Hij heeft nu mooi de tijd!” Van Loon vertelt verder dat ze vanaf het begin al deelnemen aan CampZone. “De meesten waren toen nog student, nu lopen er al met kinderen rond. Onze vrouwen komen soms een dagje langs.” Een kijkje nemend in hun ‘gametent’, een oude legertent, en je waant je op een rommelmarkt. Het staat echt helemaal tjokvol met van alles en nog wat. Tig computers, computerschermen, overal kabels, stoelen in alle soorten en maten, banken, tafels, koelkasten, een gitaar, waaiers om voor verkoeling te zorgen. En gamers die eruitzien alsof ze drie dagen niet geslapen hebben… Prachtig!

 

Gamen is bij een vluchtige rondblik overwegend het domein van mannen. “Klopt, al is het aantal vrouwen dat nu deelneemt gestegen naar 12%. In de beginjaren was dat maar 2%”, aldus Steenbakker. “Deelnemers komen hoofdzakelijk uit Nederland, maar er lopen hier ook Finnen, Engelsen, Duitsers, Belgen, Portugezen en iemand uit Zuid-Afrika rond, dus het is een internationaal evenement.” 

 

“We werken met zo’n honderdvijftig vrijwilligers”, vervolgt Steenbakker terwijl het rondje over het terrein bijna ten einde is. “Het opbouwen heeft acht dagen in beslag genomen. De camping is van alle gemakken voorzien. Douches, een aantal eetgelegenheden en we organiseren toernooien met leuke prijzen en dagelijks hebben we leuke activiteiten op ons terrein en in de grote maintent. De drukbezochtste activiteit? Dat was de bingo-avond.”

EERDSE KRANT - 5 september 2019


Gerard Linders 50 jaar werkzaam bij Van Kaathoven Groep!


Vijftig jaar werkzaam bij dezelfde baas! Op 18 augustus behaalde Gerard Linders deze unieke mijlpaal. Hij werkt al een halve eeuw bij Van Kaathoven Groep.

 

Dat Gerard Linders bij Van Kaathoven Groep zou gaan werken stond eigenlijk al vast toen hij nog maar elf, twaalf jaar oud was. “Na schooltijd ging ik meteen naar Rooiseweg (zo werd de weg Corridor, de oude weg van Sint-Oedenrode naar Veghel, ook wel genoemd, red.) om te kijken ofdat er een vrachtwagen van Van Kaathoven voorbijkwam. Twee neven van mij werkten daar en dan mocht ik met ze meerijden. Soms stond ik wel een paar uurtjes aan de weg te wachten”, lacht Gerard. Hij herinnert zich ook nog goed dat hij tijdens een schoolvakantie vijf weken lang bij Van Kaathoven heeft gewerkt. “Op de laatste dag moest ik bij Albert van Kaathoven komen, toen de baas van het familiebedrijf. Ik kreeg als dank een envelopje mee, die ik bij thuiskomst opende. Wow, daar zaten vijf briefjes van vijf gulden in. Ik dacht dat ik miljonair was!”

 

Daar het leren hem niet zo goed af ging, ging Gerard al op zijn vijftiende aan de slag bij het bedrijf uit Sint-Oedenrode, gehuisvest aan ’t Everse. “Eerst als bijrijder, om voor de CHV zakken voer of kunstmest af te geven.” Op zijn achttiende behaalde hij zijn rijbewijs, niet veel later ook zijn chauffeursdiploma. “Dat ging heel vlotjes. Na twee, drie lessen had ik mijn vrachtwagenrijbewijs. Lessen bij Jan van der Doelen in een Opel Blitz, een lichte vrachtwagen. Toentertijd slaagde je meteen ook voor een aanhanger en bus.”

 

In zijn eerste jaren bij Van Kaathoven reed Gerard voer voor de CHV, maar in 1975 kwam hij terecht op een vuilniswagen (kleine foto links), waar hij tot op de dag van vandaag nog zit. “Twee dagen in de week rijd ik nu in Mook en twee dagen in Berlicum, Den Dungen en Sint-Michielsgestel. Ik rijd met een vrachtwagen die alles tegelijk ophaalt, dus restafval, gft en plastic. Twee collega’s zorgen er dan voor dat alles netjes wordt opgehaald. Vroeger was het allemaal anders, toen namen we echt alles mee, zoals banken, stoelen en tafels. Of tv’s met van die grote beeldschermen. Dat was wel gevaarlijk als die achter in de grote bak ging.”

 

Dat Gerard gemaakt is voor chauffeur blijkt wel uit het volgende: bij zijn 50-jarig jubileum sprak de baas van Van Gansewinkel (Van Kaathoven Groep is ondertussen onderdeel van Van Ganzenwinkel) dat hij Gerard eigenlijk niet kent: ‘Hij rijdt nooit geen schade, hij heeft nooit een verkeersboete!’. Gerard werd zelfs een keer onderscheiden als Ridder van de Weg. Hij kreeg een speldje en een oorkonde voor twaalf en een half jaar schadevrij rijden. Deze waarderingsprijs werd hem uitgereikt in Nijkerk en is een initiatief van TVM Verzekeringen.

 

Zijn vrouw Tiny organiseerde ook een feestje om ook even bij deze bijzondere mijlpaal stil te staan. “Het werd een verrassingsfeestje”, zegt Gerard. “Onder valse voorwendselen werd ik meegenomen. Ik dacht dat we gingen buurten in Nijnsel, maar mijn vrouw had een leuke avond georganiseerd met familie, vrienden en collega’s. Mooi toch, ik wist van niets!”

 

Hoewel Gerard vroeger naar school gaan niet echt leuk vond, zat-ie pas toch weer in de schoolbanken. “Om Code 95 (basiskwalificatie vakbekwaamheid chauffeurs) te halen. Dat is verplicht sinds vorig jaar. De cursus bestaat uit een praktijk- en theoriegedeelte. Van acht tot vier in de schoolbanken in Venlo, in Susteren werd het praktijkgedeelte afgenomen. Heb je al vijftig jaar gereden, moet je nog een hele dag rijden en kijkt een docent mee ofdat je het goed doet.” Maar slimmigheid hoef je niet per se op school te leren, dat kan ook in de praktijk en met een gezonde boerenverstand. Gerard: “Nu rijden ophaaldiensten zeven keer per maand door de straten hier in Meierijstad. Vier keer voor het ophalen van gft, twee keer voor plastic en eenmaal voor het restafval. Ik rijd nu in een vrachtwagen die alles tegelijk kan ophalen. Als je dat nu elke week doet, dan hoef je maar vier keer per maand het rondje te maken…”

 

Wat Gerard, die als derde of vierde werknemer in dienst kwam bij Van Kaathoven, opvalt in al die jaren als hij met zijn vuilniswagen door de straten rijdt, is dat vele kleine kinderen voor het raam staan en vol ontzag naar de grote vrachtwagen kijken. “Het zijn vaak dezelfde kinderen. Ze horen je aankomen. Ze zwaaien dan naar me, ik zwaai terug. Je ziet dat ze het mooi vinden. Pas trof een van mijn collega’s een briefje en een speentje op een container aan (zie foto hierboven). Prachtig!”

 

Volgend jaar juni heeft Gerard zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikt van zesenzestig jaar en vier maanden. “Ik heb het nog steeds naar mijn zin en vind het werk leuk. Wellicht dat ik nog niet helemaal stop en nog een tweetal dagen of zo blijf werken.” 

EERDSE KRANT - 19 september 2019


Herdenking 75 jaar vrijheid in Eerde


Deze regio staat deze week uitgebreid stil bij dat het vijfenzeventig jaar geleden is dat we bevrijd zijn. Operatie Market Garden, een groot geallieerd lucht- en grondoffensief in september 1944, droeg mede bij dat we nu kunnen leven in vrijheid. Eerde lag zaterdag in de route van een imponerende colonne van vierhonderd legervoertuigen. Op dinsdagmiddag waren er aan de Koeveringsedjijk herdenkingsparachutesprongen, op exact dezelfde datum, locatie en tijd als vijfenzeventig jaar geleden. ‘s Avonds was er een indrukwekkende herdenking bij het Airborne-monument en op de Vlagheide ligt nog tot en met zaterdag het basecamp. Kortom, ons dorp draagt een belangrijk steentje bij aan de herdenking!

 

Zaterdag vertrok een colonne van zo’n vierhonderd legervoertuigen vanuit het Belgische Leopoldsburg. Zij volgden daarmee de route die precies vijfenzeventig jaar geleden ook is afgelegd door de geallieerde strijdkrachten. De route ging via Valkenswaard, Eindhoven, Son, Nijnsel, Sint-Oedenrode en Veghel naar het basecamp op de Vlagheide. Daar verblijven ze een week om zaterdag naar een andere basecamp te vertrekken, gelegen in Nijmegen. Rond de klok van halfvier begeeft het voorste gedeelte van de colonne zich op d’Eerds grondgebied. Ietsjes later dan voorzien. Het publiek langs de kant heeft dat uurtje wachten er graag voor over. Uw redacteur heeft een strategische positie ingenomen om mooie foto’s te kunnen schieten: op het einde van de geluidswal, die tussen de A50 en de Corridor ligt. Ruim op tijd, om zien dat iets na half drie er een eerste politiemotor langskomt. De drukte langs de weg wordt groter. Auto’s worden geparkeerd, campingstoeltjes worden uitgeklapt, buggy’s komen tevoorschijn uit de kofferbak, vele fietsers op het fietspad rijden de colonne tegemoet. Ook vele mensen met een fototoestel. Zoekend ook naar dé ideale plek voor mooie plaatjes. Een drietal wil graag ook op de geluidswal op, maar de durven de sloot (die overigens droogt ligt) niet over. Een paar minuten later meldt zich weer een ‘fotograaf’. Die durft wel door de sloot, maar brandnetels zijn een volgend obstakel. Zeker als je een korte broek aan hebt, maar de man uit ’t Gooi waagt toch de oversteek. De helling lijkt meer en meer op Henman Hill, zoals we die ook kennen bij Wimbledon. Even later verlaat hij weer de zandhelling. Kramp is de oorzaak, daar hij niet kan gaan zitten met zijn korte broek.


Het is wachten, wachten, maar iets na vier uur draaien ze vanaf de Molenweg de Corridor op. De Corridor is een historische weg, het was vijfenzeventigjaar geleden een stukje van de opmars van de geallieerde grondtroepen naar het noorden. Een opmarsroute over een smal front die constant onder moordend vuur lag. De Britten en Amerikanen noemden de weg al snel ‘Hell's Highway’. Veel publiek langs de kanten, zoals ook bij de aansluiting Willibrordushoek en de Corridor. De gehele buurtschap is daar te vinden. Enkelen hebben van de nood (het wachten) een deugd gemaakt en hebben een ‘bevrijdingsbiertje’ in de hand. Proost!


In de Kapelstraat eenzelfde beeld. Velen hebben een terrasje bij de weg gemaakt om vandaaruit de colonne langs te zien trekken. Het weer werkt ook mee. Ook bij de Eerdse molen wordt de stoet hartelijk ontvangen. Ook dit is een historische plek en ook hier is hard gevochten voor onze vrijheid. Er wordt veel gezwaaid over en weer, prachtig om te zien.

 

Duizenden toeschouwers waren dinsdagmiddag getuigen van de herdenkingssprongen op de Vlagheide. Aan de Koeveringsedijk en Landingsweg stond het rijen dik aan mensen en zij zagen hoe parachutisten van het Round Canopy Parachuting Team (RCPT) The Netherlands op precies dezelfde datum, tijdstip en locatie als vijfenzeventig jaar geleden uit een Dakota sprongen en landden op drop zone A. Op die plek hebben destijds de eerste parachutisten tijdens Operatie Market Garden voet gezet op Nederlandse bodem! De herdenkingssprong werd opgedragen aan Bobby Hunter van het 501st Parachute Infantry Regiment van 101st Airborne Division. Twee WO2-veteranen maakten een tandemsprong, te weten Jim ‘Pee Wee’ Martin en Vincent Speranza. De twee, achtennegentig en vierennegentig jaar oud, landden als laatste springers veilig op de grond. Eenmaal geland kregen ze een groot applaus, oranje gerbera’s aangeboden door de adoptieklas van onze basisschool Petrus en Paulus en uiteraard heel veel (media-)aandacht. Een item over de sprong was ook te zien bij SBS6 Hart van Nederland en ook Omroep Brabant was met een grote ploeg uitgerukt.  

 

Om en nabij duizend belangstellenden waren bij de herdenking van de bevrijding bij het Airborne-monument, dinsdagavond (foto). Een zeer speciale herdenking ditmaal. De setting was groots. Indrukwekkende toespraken, prachtige muziek, veel bevrijders van weleer en een Koninklijke onderscheiding voor twee kartrekkers die de herinneringen in stand houden.

 

Burgemeester Kees van Rooij opende de herdenking met de woorden ‘hoe het moet voelen ofdat je morgen nog leeft? Ikzelf kan me geen voorstelling maken hoe het er hier vijfenzeventig jaar gelden aan toe ging en hoop het ook nooit mee te maken. Eerde steekt heel veel energie om de gedachte hierover in stand te houden en daar de groep kleiner en kleiner wordt die het hebben meegemaakt is het belangrijk om de verhalen te blijven vertellen.’ Hij sloot af met de hoop dat over weer vijfenzeventig jaar de kinderen van nu en hun kleinkinderen kunnen zeggen dat het honderdvijftig jaar geleden is dat we voor het laatst een oorlog hadden.

 

Pete Hoekstra, de ambassadeur van de Verenigde Staten in Nederland, liet de toeschouwers speciaal voor de veteranen het Lang zullen ze leven zingen. Een groot applaus daalde over hen neer na door de ambassadeur met een Amerikaans accent afsluitende ‘hip hip hoerééé’. Hij vertelde ook dat hij hier ‘a couple weeks ago op de fiets’ ook al was, als voorbereiding, en dat ‘the Dutch keep the memories alive’. De ambassadeur sloot de mooie speech af met ‘een land dat dankbaar is voor allen die meevochten voor de vrijheid van Europa’.

 

Daarna vertelden Don en Diann Mills een bijna niet voor te stellen verhaal over hun vader die nog uit een bommenwerper kon komen toen die was geraakt en ten zuiden van ons dorp terecht kwam. Via een route die leidde door België, Frankrijk en Spanje kwam hij uiteindelijk toch weer in Engeland terecht. Een zeer emotionele en aangrijpende toespraken van zowel de broer als de zus die bij de vele toeschouwers tranen in de ogen bracht. Ze vertelde ook dat ze een gedeelte van de as hebben uitgestrooid op de plek waar hun vader destijds met zijn parachute neerkwam.

 

Jos van der Doelen, voorzitter van het Airborne Comité Eerde en samen met Stichting Eerdse Molen organiseren ze deze ceremonie, vertelde in zijn toespraak dat vrijheid een werkwoord is, en dat ze ook werken aan de vrijheid door deze herdenking te organiseren. Mooi gesproken!  

 

Muziekvereniging Meierijstad verzorgde de muzikale omlijsting. Dat dezen ze met verve. Vooral het muziekstuk uit de oorlogsfilm Schindler’s List klonk imponerend.


(IN KADER) Tussen het talrijke publiek rondom de landingsplek van de parachutisten, stond ook Arjan van der Giessen. Hij is vooral bekend als tv-verslaggever bij RTL 7 als het gaat om darts. Elk jaar zien we hem bij het WK in Engeland spelers als Michael van Gerwen of een Raymond van Barneveld interviewen. Hoe komt de van oorsprong Limburger, nu woonachtig in Empel, hier in Eerde terecht? “Ik ben hier om indrukken op te doen voor een item welke ik vrijdag (morgen, red.) ga maken over John McDonald. Hij is een van de mastercallers van de PDC, de dartsbond. Hij haalt de dartsspelers naar het podium voorafgaand aan hun wedstrijd. Hij is een oud-paratrooper en hij springt die dag in Renkum. Het item komt op tv in een van onze uitzendingen tijdens de Darts World Grand prix in Dublin, van 6 tot 12 oktober. Gister (maandag, red.) ben ik ook al op het basecamp geweest.” Voorafgaand aan de sprongen appt Van der Giessen met McDonald, die opdat moment op het vliegveld van Teugen is.


(IN KADER) Wethouder Harry van Rooijen is ook aanwezig bij de herdenking bij het Airborne-monument. Incognito. “Ik heb geen taak vanavond.” Maar zijn woorden zijn nog niet koud of hij krijgt een groot bloemstuk in zijn handen gedrukt. ‘Kom mee, we gaan Elize feliciteren namens het college’, zegt een van zijn secretaresses tegen hem. Dan volgt een grappig moment. Harry voorop, achter hem aan zes (!) vrouwelijke medewerkers van de gemeente. Even wordt er nog haltgehouden voor een foto van Harry en… zijn harem! Klik-klik.


(IN KADER) Harrie van Berkel, ooggetuige van de luchtlanding in ’44, zichtbaar emotioneel: “Prachtig! Indrukwekkend! Ze sprongen ook vanuit precies dezelfde richting als vijfenzeventig jaar geleden. De wind kwam toen ook van die kant”, wijst hij naar het noorden.

EERDSE KRANT - 19 september 2019


Koninklijke onderscheiding


Burgemeester Kees van Rooij heeft tijdens de Herdenking 75 jaar Vrijheid Erwin en Elize Janssen Koninklijk onderscheiden en ze zijn beiden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!

 

De burgemeester somde als eerste de verdiensten op van Erwin. ‘Meneer Janssen is al gedurende vele jaren een zeer betrokken vrijwilliger bij verschillende verenigingen. Zo is hij al vanaf 2003 tot en met heden bestuurslid bij het Stichting Airborne Comité Eerde. Binnen het comité is hij buitengewoon actief rondom de organisatie van de jaarlijkse herdenkingen, het verzorgen van kennisoverdracht aan jong en oud en het bewaren van de geschiedenis voor de toekomst. Vanaf 2001 tot en met heden is hij zo ongeveer dagelijks actief voor en bij de (Stichting) Eerdse Molen. Zo was hij als adviseur nauw betrokken bij de voorbereiding van de restauratie, was hij actief rondom de fondsenwerving en is hij inmiddels al jarenlang wekelijks in touw als molenaar. Vanaf 2005 tot en met heden is hij instructeur/docent/examinator bij het Brabants Gilde van Vrijwillige Molenaars. De geschiedenis van de molen is door Erwin uitgebreid in kaart gebracht en de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog worden daarin extra belicht. Hij is kartrekker geweest bij de totstandkoming van het Geronimomuseum dat in 2014 in de molen geopend werd en ook de uitbreiding van het museum is voor een groot deel aan hem te danken.

Erwin vindt het belangrijk dat de verhalen van de Tweede Wereldoorlog onthouden en doorgegeven worden en hij zet zich hiervoor onvermoeibaar en met veel betrokkenheid in. Zo verzorgt hij sinds 2013 in samenwerking met de Veghelse bibliotheek/Uitpunt Airborne Market Garden busexcursies waarin hij de deelnemers uitgebreid informeert over de gebeurtenissen. Ook het verzorgen van parachutedroppings in WOII-stijl behoort tot zijn verdiensten. Van deze droppings genieten vele belangstellenden die daarmee weer kennis nemen van de gebeurtenissen van destijds. Verder is hij is een zevental jaren betrokken geweest bij het WWII Airborne Demonstration Team Verenigde Staten en heeft in die hoedanigheid diverse sprongen georganiseerd. Daarnaast is hij sinds 2012 vrijwilliger bij Round Canopy Parachuting Team International, een internationaal parachutistenteam dat parachutesprongen in WOII-stijl uitvoert om hen te herdenken die in de strijd gesneuveld zijn. Vanaf 2018 is hij bovendien voorzitter van de Stichting Round Canopy Parachutingteam The Netherlands dat deze sprongen in Nederland organiseert.

Andere verdiensten: van 2003 tot en met 2011 voorzitter van de Stichting Gemeenschapshuis De Brink, gedurende acht jaar voorzitter van Carnavalsvereniging De Oivers en vanaf 2011 vrijwilliger bij de Werkgroep Eerdelogie die de historische van Eerde in beeld brengt.’

 

Vervolgens richtte de burgemeester zich tot Elize. ‘In 2001 is mevrouw Janssen gestart als secretaris bij de Stichting Eerdse Molen, die rol vervult zij tot op de dag van vandaag. Naast de verzorging van het volledige secretariaat was Elize ook actief in onder andere de fondsenwerving en is zij betrokken bij de planning van de activiteiten, de inkoop van benodigdheden en vervult zij een rol in de communicatie met andere organisaties. Daarnaast is zij vrijwel iedere zondag aanwezig in de molen als gastvrouw.

Elize vertegenwoordigt de Stichting Eerdse Molen in overleggen met bijvoorbeeld het Airborne Comité Eerde aangaande de jaarlijkse herdenkingen op 4 mei en 17 september en is onder andere verantwoordelijk voor de informele borrel die na deze herdenkingen in de molen gehouden wordt. Elize heeft, samen met haar echtgenoot, een groot netwerk waardoor de herdenkingen in Eerde heel bijzonder zijn en door velen enorm gewaardeerd worden. Samen met haar echtgenoot is zij zeer zorgzaam voor WOII-veteranen en zij hebben met een aantal van hen een zeer innige en liefdevolle band opgebouwd. De veteranen vinden het belangrijk dat hun verhaal verteld blijft worden en mede dankzij Elize gebeurt dat ook daadwerkelijk. 

Vanaf 2012 tot en met heden is ze actief bij de Stichting Round Canopy Parachutingteam International en mede dankzij haar inzet is er in 2018 een Team The Netherlands ontstaan. Vanaf 2018 vervult zij voor Team The Netherlands de rol van secretaris. 

Vanaf 2014 is ze bestuurslid bij de Vereniging Vlagheide die bestaat uit vertegenwoordigers van verenigingen, bedrijven, initiatiefnemers en bewoners die actief zijn in en rondom De Vlagheide. Het doel van deze vereniging is onder andere het ontwikkelen van gezamenlijke projecten op de Vlagheide.’ 

EERDSE KRANT - 26 september 2019


40-jarig jubileum Eerdse Ondernemers Vereniging


Twee (ere)leden van het eerste uur blikken terug


Vanaf volgende week donderdag tot en met zondag is het feest in Eerde omdat de Eerdse Ondernemers Vereniging (EOV) haar 40-jarig bestaan viert. Groots viert, een feesttent in de Pastorietuin is vier dagen de thuishaven van het jubileumfeest. Met twee ereleden en oud-voorzitters, Jan Gasseling en Jan van Kessel, en de huidige voorzitter Marc van Berkel wordt onder het genot van Eerdse koffie wat ‘geborreld’ en met een knipoog teruggeblikt op vier decennia ondernemerschap in ons dorp.

 

“15 januari 1979 was de oprichtersvergadering. Speciaal gekozen om dit in de wintermaanden te laten plaatsvinden, dan had iedereen wat meer tijd”, herinneren de twee oud-voorzitters zich nog goed. Vijf ondernemers hadden de koppen bij elkaar gestoken, te weten Wim van de Sande, Jan Ploegmakers, Jan Gasseling, Johan van den Tillaart en Wim van der Heijden. “We hadden geen vertegenwoordiging, we vonden het tijd worden dat die er ging komen en schreven een vergadering uit. Het werd een drukbezochte vergadering. Daaruit kwam na stemming een bestuur naar voren.” Opmerkelijk dat in de eerstvolgende Eerdse Klanken die na de oprichting verscheen, er in een artikel melding van werd gemaakt van de oprichting van Ondernemers Vereniging Eerde!? Dus dezelfde woorden, alleen in een andere volgorde. Dat staat de twee nog wel iets van bij, al is het vaag en ze weten daarom niet precies meer hoe dat zo gekomen is.

 

Jan Gasseling werd gekozen tot de allereerste voorzitter. “Bestuurslid Jan Ploegmakers deed dat op z’n Jan Ploegmakers. Dus met vólle overtuiging en met zijn hand slaand op de tafel: ‘Dat moet Jan (Gasseling, red.) doen, dat is unne voorzitter, die moet voorzitter worden!!”, lacht de andere Jan.  

 

Jan Gasseling is zestien jaar voorzitter geweest, waarvan hij naar eigen zeggen vier jaar bezig is geweest om er vanaf te komen. “Dat is slecht nieuws dan”, lacht Marc. Het stokje werd toen overgenomen door Jan van Kessel. Hij hanteerde de voorzittershamer, die symbolisch midden op de tafel ligt, veertien jaar. Daarna hebben Elles Ploegmakers en Bart van Erp de hamer gehanteerd, en nu ruim een jaar door Marc.

 

Anekdotes en verhalen te over. “Het eerste lustrum. ‘We houden een loterij’, zei Jan Ploegmakers. Leuk en aardig, maar wat verloten we dan, riepen wij. ‘Een paard!’, zei Jan. Dat kan toch niet, zeiden wij. ‘We doen dat en als de loterij daar is dan zeggen we dat het paard is overleden en geven de winnaar een foto’. Of bij een bestuursvergadering bij Jan thuis, dan bestond het laatste rondje steevast uit één flesje bier waar je met z’n allen mee moest doen.We hebben ook ooit bestuurslid Wim van de Sande als Prins Carnaval gefeliciteerd. Als Prins van Zijtaart wel te verstaan. Hij woonde toen op de grens met Zijtaart, maar nog wel net in parochie Eerde. De enige Eerdenaar die ooit in Zijtaart prins is geworden, grapt hij altijd'. Ondernemers zijn doorpakkers. Niet te veel praten, soms risico’s durven te nemen. Als voorbeeld wordt de spreuk van Harrie van Berkel toen hij Prins van Oiversland was, genoemd: ‘Geen gezever; Deurgoan!’” Of op een feestavond waar de leden moesten zèkske vuule. “Een idee van Jan (van Kessel, red.). We gingen met een zakje rond en daar moesten ze in voelen en raden wat er in zat. Naderhand had heel d’Eerd het hierover; de ondernemers waren aan het zèkske vuulen.” Of de sleutelactie met de kerst. “Met besteding van een tientje kreeg je een sleutel. Bij alle deelnemers stond op de laatste dag voor de kerst een kastje waarbij slechts één sleutel paste. Dat was een run! Een aantal van die sleuteltjes met bruine ‘loonzakjes’ hebben we nog ergens in het archief.”

 

Niet alle ideeën sloegen echter aan. Een telefoonkaart bijvoorbeeld. Maar voordat die werd uitgedeeld waren er al wijzigingen, dus dat ging niet goed. Of de EOV-welkomsttas. Een nieuwe inwoner kreeg bezoek van het EOV en kreeg een tasje met gadgets aangeboden. Het welkomstteam is een paar keer op pad geweest, maar niet vaak, zo geven ze aan. Of een boekje met visitekaartjes van alle ondernemers. Een van de Jannen kwam er pas nog eentje tegen. De visitekaartjes vielen er in kleine stukjes uit, zo verwoordt hij het.

‘Zo’n klein durpke, die kan toch geen ondernemersvereniging hebben’, kregen ze een keer te horen van toenmalig wethouder Peijnenburg na afloop aan de bar op een of andere avond in het Hooghuys. “Zo werden we destijds gezien door Veghel.”

 

Nog een verhaaltje over ‘Veghel’. “We hebben ook eens in een overlegorgaan gezeten voor mkb in Veghel. Eens in de maand, op de maandagochtend, hadden we overleg. Jan heeft het langer volgehouden dan ik”, zegt de tweede voorzitter, “want ik had het zo gezien. Zorgen waren er over de industrieterrein, zorgen waren er over het winkelcentrum, zorgen over de bouwbond, maar als wij aan de beurt waren om het over d’Eerd te hebben, stapte iedereen op of keek op zijn horloge: ‘is het al zo laat? Boeken en tas werd bij elkaar geraapt en wij zaten tegen ons eigen te praten.” Andere Jan bleef wel gaan: “Dit zijn van die dingen dat je wel moet blijven zitten, politiek is ook geduld hebben.” Lachend: “Op een gegeven moment was ik zelfs dé vertegenwoordiger van alle kerkdorpen!”

 

Politiek en ondernemen is soms als water en vuur, trekken de drie als conclusie. Marc komt met een recent voorbeeld. “We moesten bij de gemeente onze plannen komen doorspreken. Ik begon om te vertellen dat we het fantastisch vinden dat de gemeente ons steunt en mee werkt. Alle vergunningen waren rond, brandweervergunning, nooduitgangen, zelfs een fietsplan met een routeaanduiding. Anderhalf uur later, en achtentwintig punten doorlopen te hebben, aan alle voorwaarde hadden we voldaan, merkt een ambtenaar fijntjes op dat we nog een collectevergunning moesten aanvragen omdat er in die week ook een collecte is voor de dieren, en zij mogelijk bezwaar kunnen indienen en dat ze dan geen vergunning kunnen afgeven. Ze dachten namelijk dat wij geld gaan ophalen. Dat klopt, maar we geven het aan de gemeenschap, aan het verenigingsleven terug, het is niet voor onszelf. Nadat we hadden uitgelegd dat we al maanden hiermee bezig zijn en aan alles voldaan hebben, we nog geen plan méér schrijven. Als dit ons feest nog kan blokkeren, dan trekken we nu de stekker eruit.”

 

Samenwerking is belangrijk voor het dorp, beamen de drie. “In de eerste periode waren we ook politiek zeer actief. We wilden ons bij de mensen en bij de politiek bekend maken. We hebben een aantal dingen mede georganiseerd of aan meegewerkt. Samenwerking is dan belangrijk. Met zeg maar de voorloper van de dorpsraad, de Stichting Eerdse Belangen (SEB), verliep dat in het begin niet altijd even soepel. ‘Wij doen niet aan politiek’, gaven ze toen aan. Maar je ontkomt niet aan de politiek, daar heb je mee te maken. Wij kozen toen juist wel voor die weg. Zo hadden we bijna een staatssecretaris van Economische Zaken bij ons eerste lustrum! Op het laatste moment zegde hij helaas af. Het is een kwestie van uitnodigen”, geeft de eerste voorzitter zonder blikken of blozen aan. 

 

Daarop voortbordurend; In 1993 hebben ze een toekomstvisie geschreven. “Een ondernemersvisie, zakelijk bekeken met het oog op de toekomst. De Kamer van Koophandel was er blij mee, en het was tevens een stukje geschiedenis hoe ons dorp kon groeien. We hebben een ideale ligging, met een potentiele klantenkring van toen 50.000 mensen binnen een straal van tien kilometer.”

 

Nadat Jan het stokje overnam van zijn voorganger is het EOV een iets andere koers gaan varen op het politieke vlak. Jan: “We hebben de SEB hierin mee geholpen, maar ik heb de politiek wat aan de kant geschoven. We belegden avonden met sprekers, iemand van de bank, of van een verzekering of iemand van de Kamer van Koophandel, maar daar kwam op een gegeven moment niemand meer naar toe. We hebben toen meer op het sociale gebeuren ingezet. De leden gaven dat eigenlijk toen aan.” 

 

“De businessborrel, oftewel de nieuwjaarsborrel op 1 januari, is tot op de dag van vandaag de best bezocht activiteit van het EOV. Een van onze doelstellingen was ‘bij elkaar komen’, dat is goed gelukt bij de borrel”, zeggen de twee in koor.

 

“Vroeger kon bijna alles hier in Eerde, nu is dat wat minder”, vinden de twee Jannen tot slot. “We hebben nu meer last van ‘de grote wereld’, en daarmee doel ik op internet”, zegt de ene Jan. “We hebben ook een andere manier van leven nu”, vult Marc aan. “We leven zo snel, je moet dit en dat, kinderen op school, je bent de hele dag in touw, en voor je het weet ben je tien jaar verder en heb je misschien spijt dat je er niet bij bent geweest. Vroeger zag men elkaar meer, die zaten elke zondag na de kerk met elkaar in het café om een pilsje te pakken. Maar we zijn positief ingesteld, we moeten vooruit. Het leven is echter niet de gehele dag op de telefoon zitten. De kracht van een dorp is dat je mee doet en elkaar zien. We doen het niet voor ons eigen, we doen het voor elkaar; we moeten samen Eerde levendig houden.” 

 

Met het slaan van de voorzittershamer op tafel werd het interview symbolisch afgesloten.

EERDSE KRANT - 17 oktober 2019


Bijzonder: Thea van Erp tussen 1356 ex-internationals!


Wist je dat een Eerdse ooit in het Nederlands elftal heeft gestaan? ‘Onze’ Thea van Erp heeft in het jaar dat de mannen de Europese titel pakten in Duitsland, drie interlands gespeeld voor het nationale vrouwenteam! Opvallend detail, in die periode speelde ook de huidige bondscoach van het Nederlands elftal, Sarina Wiegman, en haar voorgangster Vera Pauw in het ‘Oranje’. Eerstgenoemde onthulde in april mede de Oranje Wall of Fame, waar ook Thea haar schildje heeft.

 

Op 30 april jl werd onder toeziend oog van ex-internationals, ex-bondscoaches op de KNVB Campus de Oranje Wall of Fame onthuld. Alle 1356 ex-internationals die sinds de allereerste interland op 30 april 1905 voor Oranje zijn uitgekomen hebben een speciaal plekje gekregen op de Oranje Wall of Fame. Iedere ex-international of ex-bondscoach die actief was voor het Nederlands elftal, de Oranje Leeuwinnen of de A-zaalvoetbalteams (mannen en vrouwen) is terug te vinden in de vorm van een metalen schildje met zijn of haar naam daarin gegraveerd. En dus heeft ook Thea een schildje met haar naam er op. Reden voor haar zussen om vorige zondag samen met haar een bezoekje te brengen aan de campus in Zeist om het schildje te vinden en dit vast te leggen.


Thea: “We waren nog niet bij het monument of er kwamen meteen een vijftal bewakers naar ons toe. Het is toch openbaar, zeiden we. We hadden een klein trapje bij, voor het geval dat. Misschien dat dat bij ze opviel. Er moest even gezocht worden, maar het schildje hebben we gevonden. Het trapje was inderdaad nodig, een selfiestick was achteraf makkelijker geweest."  c De ontlading was groot toen hét schildje met haar naam werd gevonden door de dames die speciaal voor dit moment allemaal in het Oranje waren gekleed.


Thea heeft drie interlands gespeeld, allen in 1988. Ze was toen vijfentwintig. "In de kwalificatie naar het EK van 1989 wonnen we van Zweden maar verloren we tweemaal van Noorwegen. Toen was vrouwenvoetbal nog totaal niet in beeld, volgens mij is er een samenvatting van een paar minuten op tv te zien geweest. Kan me nog herinneren dat ik een paar seconden in beeld ben geweest. Wij waren toen nog gewoon amateur, er werd niet betaald zoals nu. We kregen de reis en hotel vergoed, meer niet.”


Ze is haar voetbalcarrière begonnen bij VOW in Zijtaart. “Mijn positie in het veld was spits, in het Nederlands elftal heb ik als linkshalf gespeeld. Van VOW ben ik naar Den Dungen gegaan, toen Tiel en tenslotte bij Braakhuizen/Geldrop terecht gekomen. Dat waren in die tijd allemaal topclubs van Nederland, heb ook een aantal kampioenschappen mogen vieren. Mijn grote voorbeeld was toen Johan Cruijff.” Die heeft uiteraard ook eens schildje met zijn naam erop.


Thea meldt dat er plaats is op de Oranje Wall of Fame voor 12.000 namen, dus dat gaat nog eeuwen duren voordat die allen zijn ingevuld. Hopelijk gaat nóg een Eerdenaar ook ooit zijn of haar naam daarop terugvinden. “Ik ga dan mee zoeken”, lacht ze.

EERDSE KRANT - 17 oktober 2019


Kunst! Of kitsch?


Er stonden nog net geen camera’s er bij, grote lampen die voor de juiste belichting zorgden en een nerveuze regisseur, maar voor de rest was de setting precies hetzelfde als bij het bekende tv-programma Tussen Kunst en Kitsch. Dinsdagmiddag was De Brink het decor van de Eerdse versie, oftewel: is het kunst, of is het kitsch? KBO Eerde had een erkende taxateur uitgenodigd die alle stukken vakkundig, en soms met de nodige humor, op waarde schatte. Echter, iedereen moest de volgende dag, als dat van toepassing was, gewoon weer aan het werk!

 

‘Ik schat de waarde op…’ was de meest gehoorde zin in De Brink die middag. Taxateur Marijke van Roosmalen wist werkelijk over elke aangeboden voorwerp iets te vertellen. Bijzonder knap! “Veel kijken en door jarenlange ervaring”, geeft ze in de pauze aan. Ze heeft dan al zo’n vijfentwintig mensen, die elke twee voorwerpen mochten meenemen om te laten taxeren, en plein public vertelt wat de waarde is van wat ze hebben meegebracht. Die opzet viel in de smaak, want het was vaak muisstil in de foyer als Van Roosmalen een voorwerp, soms ook letterlijk, onder de loep nam. Zo was daar Annie Smits die een soort pot bij zich had. Het bleek een Engelse porseleinen roomkan te zijn. “Die heb ik veertig jaar geleden, bij mijn vijftigste verjaardag, gekregen van mijn man. Die kocht geen rommel”, geeft Annie aan terwijl ondertussen de roomkan grondig wordt geïnspecteerd. Einde 19e eeuw blijkt het voorwerp gemaakt te zijn en de waarde wordt tussen de vijftig en vijfenzeventig euro geschat door Van Roosmalen. “Dat heeft ie duur betaalt”, reageert Annie meteen, die zich nog kan herinneren dat haar man er destijds vijftig gulden voor heeft moeten betalen.

 

Miet van Berkel heeft een schilderij bij zich, die tussen tweehonderdvijftig en driehonderd euro wordt getaxeerd. Van Roosmalen adviseert haar om het schoon te maken, maar dit nooit zelf te doen, maar door een professional en niet door een ‘eerlijke amateur’. Wat ook goed helpt, is spuug. Dat maakt goed schoon volgens haar, maar is eigenlijk niet aan te raden… 

 

Martien Krol had twee kleine schilderijtjes bij zich, van een paard en een hond. Maar helaas voor hem was het niet geschilderd. ‘Decoratie’, zo benoemd Van Roosmalen als iets geen waarde heeft. “Dus kitsch”, lacht Martien.

 

Frans van Berkel heeft wel waarde meegebracht. Een groot schilderij, dat ergens rond halfweg de negentiende eeuw moet zijn gemaakt. De waarde wordt geschat tussen de zevenhonderdvijftig en duizend euro! Het blijkt samen met nog een schilderij, die overigens een heel stuk kleiner is, het topstuk van de middag te zijn.

 

Nini van Kronenburg heeft een theeservice bij, van haar vader en moeder. “Zijn die in de jaren dertig getrouwd?”, vraagt Marijke aan haar.  Ja, zegt Nini. “Dat dacht ik al, want die werden in die jaren vaak als cadeau gedaan.” Ook hier zijn de versieringen er op gedrukt en niet geschilderd. “Maar ze zijn er zuinig op geweest, want ze zien er nog prachtig uit.”

 

Mieke van den Tillaart heeft porseleinen bordjes bij zich. “Die zijn tien euro per stuk. Je moet ze goed bewaren, misschien hebben je achterkleinkinderen er nog iets aan. Maar die moeten dan ook al goed volwassen zijn”, grapt Van Roosmalen. Mieke kan er om lachen.

 

Jan de Poorter heeft zoutvaatjes. Ze blijken een replica te zijn, maar de waarde wordt toch tussen de honderd en honderdvijftig euro geschat.

 

Een gebaksdoosje uit ergens rond 1700 blijkt het oudste voorwerp te zijn deze middag. De waarde is tussen de zes- en zevenhonderd euro. Een ivoren schoenlepel blijkt niets meer waard te zijn. “Daar mag niet meer in gehandeld worden, dus die heeft ook geen waarde meer”, geeft Van Roosmalen aan. “Maar op 13 november ben ik jarig…”


Vele schilderijen komen voorbij, velen met een achterzijde met bruin papier. “Ellendig bruin papier”, noemt Van Roosmalen. “Dat papier beïnvloedt het doek.”

 

Spullen hebben vaak een emotionele waarde, aldus de taxateur. Ze zit al dertig jaar in het vak, maar ze heeft nog nooit bewakers voor de deur moeten zetten in verband met een kostbaar voorwerp. Ze legt de aanwezigen ook uit hoe een veiling werkt. Als iets duizend euro opbrengt, dan krijgt de aanbieder er rond de acht- à negenhonderd euro ervoor. Diegene die het dan koopt betaalt bijna dertienhonderd euro. Ze zegt ook dat onze smaak veranderd. Een koperen waterkan was in de jaren ’70 enorm populair, nu zou daar niemand meer op bieden of heeft een waarde en daarom zijn de prijzen ook heel flexibel.

 

Ook voor diegenen waarvan hun voorwerp in de categorie ‘kitsch’ thuishoorde, hebben toch kunnen opsteken dat je service met een streepje goud niet in de magnetron of vaatwasser mag doen. “In de magnetron knettert het, in de vaatwasser slijt het goud”, aldus Van Roosmalen. “Voordeel is dan wel dat het met de hand afwassen je een goed gesprek erbij kunt voeren.”

 

Op het einde van een interessante middag, prima georganiseerd door KBO Eerde, zien we geen bewakers die De Brink beveiligen; iedereen moet de volgende dag, indien van toepassing, daarom gewoon weer aan het werk!

EERDSE KRANT - 24 oktober 2019


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


Het vijfde voertuig in deze serie is de Toyota Land Cruiser van eigenaar Jan Gloudemans. We zien Jan al sinds 1987 rondrijden in die kenmerkende, robuuste legergroene Japanse auto met opvallende zwart-wit striping op de zijkant. Maar Jan doet meteen een bekentenis. “Deze auto heb ik pas vanaf 1997. Ik heb tien jaar daarvoor in precies dezelfde auto rondgereden en heb deze zeg maar omgewisseld met die andere!” 


Oké, dit is wat je noemt een scoop die ook de Top Gear-redactie verrast! Het reglement wordt erop losgelaten, want voldoet deze ‘nieuwe’ auto wel voor deze rubriek? Tweeëntwintig jaar is eigenlijk best wel een lange tijd, zo wordt geoordeeld. Omdat iedereen ook het gevoel heeft dat Jan al tweeëndertig jaar rondrijdt in deze Toyota en omdat het waarschijnlijk nooit niemand is opgevallen van ‘de wisseling’, waarderen we zijn eerlijkheid en krijgt de auto een plaatsje in deze rubriek. 


“De vierwielaangedreven diesel heb ik vooral gebruikt als werkauto. Er zijn geen vakantie- of plezierritten mee gemaakt, het is een echt werkpaard die eigenlijk alleen binnen Nederland zijn kilometers heeft afgelegd. Er staan 180.000 kilometers op de teller, maar de laatste jaren is het gemiddeld misschien nog maar vijfduizend”, aldus Jan. “De wegligging is, door zijn korte wielbasis, een van de weinige minpunten van de auto”, volgens Jan. “De auto hobbelt wat als het wegdek iets slechter is. Maar voor de rest is het een en al degelijkheid. De hoge instap is ideaal, zeker als je wat ouder wordt. Voor het werk, vervoer in aanhanger van varkens en biggen, was ie perfect. Hij heeft me nooit in de steek gelaten.”  

 

Een keer echter wel, maar toen hadden dieven het gemunt op de Land Cruiser. “’s Morgens bij het wakker worden was de auto weg. Weken later kreeg ik een telefoontje van de rijkswacht vanuit België, daar hadden ze de auto langs de snelweg gevonden met een kapot geslagen achteruit. Ik mocht hem komen ophalen. Ons geluk was dat er bijna geen drop diesel in zat op de avond van ontvreemding, anders had ie naar alle waarschijnlijkheid op de boot in Antwerpen gegaan om in Afrika te worden verkocht. Dit soort auto’s zijn populair voor die markt.”


Het zicht is super, het interieur is sober. Wat meteen opvalt zijn de drietal metertjes die in een soort doosjes bovenop het dashboard lijkt neergeplant. “Daarop kun je bijvoorbeeld aflezen hoe hoog je zit. Niet echt van toepassing hier, maar toch. Ook geeft een metertje de hellingsgraad aan waarin de auto zich bevindt. Hij kàn tot 30%!” Jan lacht dan: “Eén keer sloeg dat hellingsgraadmetertje behoorlijk uit, want toen reed ik bij het achteruitrijden van een inrit pardoes in een sloot! De neus stond recht omhoog. Gelukkig heeft de auto vierwielaandrijving en kon ik er zelf uitkomen.” 


Ondervind de Toyota nog last van dit ongelukje als we op de Eerdse Top Gear-track op de Vlagheide zijn aanbeland? De auto heeft echter wel thuisvoordeel, zijn residentie is namelijk in dezelfde straat, dus hij kent elke centimeter weg… Die ligt er overigens wel nat bij en de wind staat wat op de koplampen. We tellen af; 3, 2, 1 en start voor de sprint over tweehonderdvijftig meter! De auto gaat rap uit de startblokken, het geluid klinkt goed. Jan is druk bezig met gas geven en schakelen, maar ondertussen vindt hij nog de tijd om zijn portierraampje met de hand dicht te draaien. Nog niet eerder vertoont tijdens een sprint! Eén keer is er een niet ideale schakelmoment, dat kost tijd. Maar na precies 19,83 seconden wordt de streep gepasseerd. En dat is één tiende van een seconde sneller dan de Mitsubishi L300 van Jan van Kessel, wat hem brengt op plaats twee in het Top Gear-klassement! De snelste tijd, met 15,34 seconden met de Volvo 142, is in handen van Frans van der Pol. 


Uiteraard krijgt de Toyota van ons een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog vele jaren mee! Toch? Jan: “Dat is de vraag. Ik heb altijd geroepen dat ik deze auto nooit verkoop, maar de staat noopt ons om er waarschijnlijk toch eerder afstand van te doen.”

EERDSE KRANT - 31 oktober 2019


Vier bestuursleden stappen op!


Dorpsraadbijeenkomst met onverwacht slot


Drie bestuursleden van dorpsraad Eerde, Frans Zegers, Mark Verhagen en Richard Smit en de vaste notulist Dorenda van den Akker zijn opgestapt. Dit deden ze aan het einde van een drukbezochte en constructieve openbare bijeenkomst, dinsdag in De Brink. Er was na de vorige openbare bijeenkomst van 19 maart jl. een onwerkbare situatie ontstaan, werd als reden gegeven voor het plotseling stoppen. ‘Er zijn grenzen overschreden’, aldus voorzitter Frans Zegers.

 

Die aankondiging verraste iedereen in de bomvolle vergaderruimte in de foyer van De Brink, die net als in maart eigenlijk te krap was. Het was niet zo druk als ruim een half jaar geleden, maar een aantal van de ruim honderd belangstellenden moest blijven staan.

 

De vergadering zelf was constructief en verliep een stuk ordelijker en minder heftig dan in maart. Over het onderwerp dat al een tijdje de gemoederen bezighoudt in ons dorp, het behoud van het kerkgebouw en wat daaromheen bij komt, was er veel minder verdeeldheid in de zaal en was er te horen dat de betrokken partijen (SHAAK, Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk, architect Aldwin van Hooft, Skipov en het bisdom/parochie) doormiddel van een intentieverklaring aangegeven hebben om er samen uit te komen.


Eind goed al goed, leek het op het einde van de bijeenkomst. Maar toen kwam de mededeling van voorzitter Frans Zegers om de vergadering voor een tiental minuten te schorsen zodat het bestuur zich even kon terugtrekken. Dat was al een noviteit, maar binnen een paar minuten zat het bestuur alweer terug achter hun tafel en deelde Frans mede dat hij, en ook Mark Verhagen, Richard Smit en notulist Brenda van den Akker hun functie neerleggen. Een schok ging door de zaal. ‘Er zijn grenzen overschreden na de vergadering van maart en onze integriteit is in twijfel getrokken. Het dossier is moeilijk en complex, er is nog veel werk te doen, maar we kunnen in deze situatie niet verder werken’, zo lichtte hij kort in een slotverklaring toe. Vanuit de zaal hield daarna Bertus van Berkel, een oud-voorzitter van de dorpsraad, een pleidooi om ‘er nog een nachtje over te slapen’. Hij bood zich aan om te bemiddelen en in gesprek gaan met betrokkenen om tot een oplossing te komen. Daar ook eerder op de avond Karel van Doorn met een bedankje in de bloemetjes werd gezet vanwege zijn afscheid als bestuurslid, bestaat het bestuur van de dorpsraad nu nog uit twee leden.

 

De bijeenkomst werd geopend door Lianda de Vos. Zij is onder andere voor Eerde buurtadviseur en is naar eigen zeggen ‘de smeerolie tussen de ambtelijke organisatie en de inwoners van Meierijstad’. Ze wil aanwezig en zichtbaar in de dorpen zijn, signalen opvangen vanuit de samenleving, betrokken bij wijk- en dorpsraden en aanwezig zijn bij wijkschouwen. ‘Er zijn vele initiatieven, de inzet is enorm en het aantal vrijwilligers indrukwekkend, somde ze de betrokkenheid vanuit Eerde op.

 

De dorpsraad is teleurgesteld over de maatregelen die vooralsnog genomen worden voor N622. De weg blijkt de onveiligste weg van Noord-Brabant te zijn, maar ondanks dat de weg wordt opgeknapt (de rotonde wordt opnieuw geasfalteerd, de huidige laag gaat eruit er komt nieuwe geluidsreducerend asfalt), geef de provincie aan dat er verder minimale aanpassingen worden gedaan. Dus ook de oversteek bij het Zandvliet blijft zoals ie nu is. Zelfs een voorstel om de snelheid te verlagen naar 60 km/u wordt niet gehonoreerd, want de meeste gebruikers rijden de toegestane snelheid, aldus de provincie. Hoe lang gaat het nog duren, vraagt de dorpsraad zich af, die opteert voor een rotonde ter hoogte van de afslag naar de Vlagheide. Vanuit de zaal kwam de opmerking om dan maar met trekkers blokkades op te richten, om de noodzaak kracht bij te zetten. Vooral de oversteek is onveilig, de bestaande borden belemmeren ook het zicht.

 

De dorpsraad concludeert dat na een jaar met twee woningbehoeftebijeenkomsten en overleg het meedenken dat er nog geen beweging in zit wat betreft de woningbouw in ons dorp. Er is grote behoefte om zelf te bouwen, er is de bereidheid van grondeigenaren om mee te denken. Maar nu en binnen een jaar, zo is de verwachting van de dorpsraad, zijn er nog geen verwachtingen als het gaat om nieuwe plannen.

 

Na de pauze kwam het behoud van het kerkgebouw en de nieuwe basisschool aan de orde. Na de laatste openbare bijeenkomst kwamen er bij de dorpsraad dertien mailtjes binnen van betrokken Eerdenaren. De drie partijen, SHAAK (Ton Verhoeven, Hans Verouden en Hans van den Tillaart), Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk en Aldwin van Hooft zaten op 9 april samen voor overleg, aldus de dorpsraad. Daarna kwam naar buiten dat de uitbouw aan de zuidkant, richting Esdonkstraat, werd geschrapt. SHAAK is vervolgens doorgegaan met plannen maken. Ton Verhoeven vertelt dat ze op een lijn zitten met het bisdom/parochie. 'Er zijn nu nog twee plannen over die acceptabel zijn om te realiseren.'


Aan de noordkant moeten dan vijf lokalen komen met een verwerkingsruimte in de kerk zelf. De lokalen zijn voorzien van één laag, maar mocht de schoolfunctie verdwijnen, dan kunnen er tien appartementen van worden gemaakt. Hun intentie is om zoveel mogelijk van de kerk intact te houden en de kerk te restaureren. Skipov heeft de mogelijkheid om hun ruimtes veertig jaar te huren. 'Om een kerk te behouden moeten er functies aan worden toegevoegd. Met dit plan, kerk combineren met een school, lossen we een probleem op’, sloot Ton Verhoeven zijn betoog af. ‘Je kunt niet aan alle eisen voldoen, je moet consensus doen. We hopen dat dit wordt omarmd!’

EERDSE KRANT - 7 november 2019


Prijsvraag: Wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2020?


Jim d’n Urste, Prins van Oiversland 2019 - interview


Zaterdagavond wordt in De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekendgemaakt tijdens de Night of the Prins van CV De Oivers. Dat betekent ook het einde van de regeerperiode van Prins Jim d’n Urste. Tijd om op de plek, waar hij op één dag na precies een jaar geleden werd onthuld, nog een keer terug te kijken. Uitgebreid terug te kijken…

 

Klokslag op tijd is Prins Jim in De Brink. Puntje voor hem. Een ‘campingtafeltje’ wordt ditmaal als meubilair gebruikt, ook leuk!

 

Koffie bij de hand, Jim trapt af. “Eind mei zijn we gevraagd. We hadden ergens een feestje en daar was ook Prins Ruud. Die vertelde dat ze de volgende dag de nieuwe Prins gingen bellen. Oh, dacht ik nog, maar daar hoefde ik niet van te verschieten want ze bellen me toch niet. Warempel, ik zit de volgende dag op kantoor in Uden, lekker rustig, wilde net naar huis gaan, zag ik op mijn telefoon dat er iemand geappt had. Was het Geertje Gloudemans van de prinsencommissie. ‘Mag ik je bellen als je alleen bent’, stond er in. Die stuurt geen appje omdat de verwarmingsketel kapot is? En meteen dacht ik aan het gesprek met Ruud. Ik belde even naar huis met de mededeling dat ik moest overwerken. Ik was ontzettend nieuwsgierig, dat moet daar mee te maken hebben. Dit kon geen toeval zijn? Prima, appte ik terug! Even later Geertje aan de lijn, die vroeg ofdat we ergens konden afspreken. Toen de kinderen die avond ein-de-lijk op bed lagen, liet ik het appje zien aan Marloes. Toen gebeurde er iets vrij opmerkelijks: toen was het een minuut of tien muisstil bij ons binnen! Ik heb hierover Geertje nog een appje gestuurd en bedankt dat het bij ons een aantal minuten zo lekker rustig was… Ik vier al carnaval toen ik bij wijzen van spreken net kon lopen, ben er nooit mee bezig geweest, ook niet in de Raad, maar vond het wel spannend want het kon niets anders betekenen dat we werden gevraagd voor óf Prins óf als Adjudant? Zenuwen speelden in die dagen toch wel op. Wij dus naar een geheime plek voor die afspraak. Geertje en Hilde van Gompel zaten daar op ons te wachten. Na een kort koetjes-en-kalfjes-gesprek kwam dé vraag: ofdat we Prins en Prinses van Oiversland willen worden. “Hoe komde toch bij mij terecht, was mijn eerste reactie toen ze vroegen ofdat ik Prins wilde worden. Grappig, toen ze mij een jaar of vier terug voor de Raad van Elf kwamen vragen, reageerde ik met dezelfde woorden…” Een voorspelbare Prins dus? “In elk geval wel consequent.”, lacht Jim. “Ik ben niet vlug verrast, maar deze keer wel. Dan krijg je bedenktijd en zo. Maar voordat de twee dames de parkeerplaats af waren, waren wij er al uit; we doen het!!”


Het grote geheim waren jullie nu zelf? Jim: “Dan breekt een mooie en speciale periode aan. Jij weet het, een ander niet. Ik ben ook nooit mee bezig geweest wie de nieuwe Prins zal worden, ik zie wel wie het wordt. Maar nu krijg je ineens andere ‘voelsprieten’. Wie wordt er genoemd? En kun je zomaar wat vragen gaan stellen. Ons grote voordeel was dat Prins Ruud uit de Raad van Elf kwam, ‘heel d’Eerd’ riep daarom dat de nieuwe Prins zeker niet iemand uit de Raad zal zijn. Daar hebben we al die tijd gebruik van gemaakt. Op zondagavond bijvoorbeeld, bij de vergaderingen van de Raad van Elf. Dan gaat het natuurlijk ook over wie de nieuwe Prins zal worden. Ik bleef dat ook aandikken. ‘Dit jaar uit de Raad, dat kan niet, dat kan écht niet!’ We moesten daarnaast nog mensen erbij hebben voor de Raad, want door het wegvallen van Ruud van Gaalen die Prins werd waren we nog met tien. Toen ging er de discussie ofdat we er twee of misschien wel drie nieuwe personen moeten bijvragen. Nooit doen, zei ik, ééntje is genoeg. Al sta je in bijvoorbeeld Erp met tien op het podium, dat telt toch niemand na. Ik bleef dat een beetje volhouden, al wist ik beter.”

 

De adjudant? “We zijn er een avond voor gaan zitten. Op een gegeven moment kwamen we na wat wikken en wegen op Roel Dortmans en Romy van Berkel. We kennen elkaar, maar ook niet meer dan dat. Ze wonen om de hoek, we zeggen elkaar goeie dag, maar verder niets. Dat vonden we juist heel leuk en best wel spannend. Laten we dat doen, zeiden we, om juist mensen te vragen die niet zo heel dicht bij ons staan. Ook zij kregen dé vraag voorgelegd een aantal weken later. We kregen daarna een appje van Geertje dat het viertal compleet is. Weer later op die avond stonden ze ineens in de keuken met een fles champagne. Superleuk!”  

 

Eerste time-out! Terwijl de een op weg is naar de bar om de koffie in te wisselen voor iets anders, gaat de ander even bij de zijingang een sigaretje roken. Allebei de activiteiten duren even lang.

 

En dan waren er nog de mysterieuze kaarten? “In de voorbereiding met ons vieren had ik eens een keer laten vallen om aanstaande, en onze Vorst, Ruud een bietje te grazen te nemen. Ik ben op een avond er eens voor gaan zitten achter de pc en heb zonder medeweten van de anderen een kaart bedacht en gemaakt. Ben nog van de oude stempel, dus een kaart. Met aan de voorzijde een spreuk, op de achterzijde stond een silhouet van een Prins en een foto van drie aapjes die Marloes, Romy en Roel moesten voorstellen. Een paar dagen voordat het uitstapje van de Raad van Elf was, waar Ruud ook bij zou zijn, stuurde ik die kaart naar hem op. De spreuk die op de voorzijde stond, ‘afscheid is een deur naar de toekomst’, sloeg niet op ons. Vond het een gewoon mooie kreet, hahaha. Ik deed het om voor wat reuring te zorgen. En weet je wat? Wij komen binnen en Ruud zei meteen tegen mij: ‘Heb je gezien wat ik gehad heb?’ Uh, wat?!, zei ik onwetend. ‘Heb jij geen Facebook dan?’ Nee, ik heb geen Facebook. Ik kreeg zijn telefoon in mijn handen geduwd en kreeg toen mijn eigen kaart te zien. Ik brak van het lachen. Van binnen dan. Velen van de Raad van Elf dachten dat de drie aapjes misschien wel drie kinderen moesten voorstellen. Ha, wij hebben ook drie kinderen, vertelden we zonder een spier te vertrekken. Niemand had iets in de gaten. Het was ook een beetje toneelspelen. Prachtig! Een paar weken voor de onthulling heb ik nog een kaart gestuurd. Om Ruud nóg wat meer zenuwachtig te maken. En, ik had nóg een derde kaart. Het was net voor de onthulling, achter de coulisse. Daar stond Ruud, ontdaan van alle spullen, kats alleen. Ik gaf hem een envelop met die derde kaart. Maar ditmaal niet met een silhouet van een Prins en drie aapjes, maar met een foto van mijzelf in prinsenpak en van Marloes, Roel en Romy. Hij neemt de kaart uit de envelop, ziet eerst de voorkant met weer een tegeltjeswijsheid en zegt ‘wat moet ik hier mee?’ Dan draait hij de kaart om en toen werd het hem duidelijk en vloog hij me om de nek. Tot de onthulling hebben wij niet het gevoel gehad dat we verdacht zijn geweest. We hebben niets gehoord. ”

 

Alles verliep dus op rozen? Jim: ”Bij de aanvoer van de onthullingsattributen moesten we even ‘schakelen’. Om het doek waar we doorheen sprongen zaten stijgerpijpen. Tijdens het opbouwen kon ik niet met die pijpen zo De Brink binnenlopen. Alles moest natuurlijk in het geniep. Afgesproken met Mark van de Meerakker, ook van de prinsencommissie, om die bij Miss Hyacinth over te laden in zijn auto en dat hij ze dan naar binnen bracht. Wat denk je, bleek het niet te kunnen in dat ‘Promet-busje’. Mark, niet voor een gat te vangen, kwam met het idee om onze auto, met de spullen erin, achter de Brink te parkeren en de sleutels onder de auto neer te leggen. Hij heeft het daar zo goed en kwaad als het kon in zijn te kleine Promet-busje overgeladen, is naar de voorkant gereden en heeft ze vandaaruit naar zijn plek in de Brink gebracht. Ik stond op dat moment boven op het dak en zag door het dakluik Mark naar binnen lopen met ‘onze’ stijgerpijpen.”

 

“De periode van mei tot november is een fantastische tijd. Ik baal als een stekker dat zaterdag het Prins zijn voorbij is. Aan de andere kant, ik vind het ook kei mooi en heb er gruwelijk veel zin in, in het afscheid. Het jaar is veel te kort. De piek is bij carnaval geweest, daarna heb je een periode om je rust te pakken. Maar we hebben niet echt een moment gehad waar we direct of indirect niet met carnaval zijn bezig geweest. Elke periode heeft zijn charme. We zochten geregeld gelegenheden om iets doen, zoals bijvoorbeeld op de vierde dinsdag van maart…”

 

Nog even terugkomen op ‘op tijd komen’. In de wandelgangen was te horen dat dat soms niet lukte? Jim, met een stalen gezicht: “Uh, laat ik het zo zeggen: ik was altijd op tijd, maar de andere, met name de Vorst, waren altijd tien minuten te vroeg. Overigens waren in ons groepje er altijd sowieso twee te laat. Mijn Prinses is erg slecht in op tijd komen, en misschien nog een graadje erger is Adjudant Roel. We moesten een keer ergens naar toe. Taxi geregeld, die stond te wachten voor de deur bij de Adjudant en Hofdame Romy. Romy zat er volgens mij al in het busje, Vorst Ruud en Hofdame Tamara zaten er zéker in. Ik kom op ‘klokslag’ aangelopen, maar onze Loes (Prinses Marloes, red.) en Roel waren er nog niet. Onze Loes kwam een paar minuten later, Roel weer wat later, hij had net een broek en zijn blouse aan, de rest heeft ie in de bus aangetrokken.”

 

Tweede time-out, of is het al de derde?! Terwijl de een op weg is naar de bar om de lege glazen in te wisselen voor weer volle, gaat de ander even bij de zijingang een…  sigaretje roken. “Daarover gesproken”, lacht Jim bij terugkomst. “Marijn van Lieshout en ik gaan altijd een sigaretje roken bij die deur als het pauze is. Dus ook op onze onthullingsavond. Staan we daar, komt toevallig Geertje aangereden met een ‘belangrijke lading’. Verrek, zegt Marijn die dat ook zag, dat is de auto van Geertje, die kómt de nieuwe Prins brengen! Dat is ook mooi, zei ik nog tegen Marijn. Maar ik brak van het lachen, want ‘die zit er niet in, die staat hier te roken’. Geertje zag ons ook staan, en zette de auto in zijn achteruit en reed vervolgens weer weg. Ze durft niet, ze durft niet, zei Marijn nog. Geweldig toch!”

 

Als ik mijn opvolger een ding mag meegeven, is om er van te genieten. Van de onthulling tot het haringhappen, want het is zo voorbij!

Wie wordt zijn opvolger? Normaliter de slotvraag, maar Jim kaart het onderwerp al halverwege aan. “Ik mag niet mee raden toch, heeft iemand mij verteld.” Wat, ook de afscheidnemende Prins mag natuurlijk raden! Is hier sprake van moedwillige opzet door een derde persoon? Overigens, niet dat prinsen dat goed kunnen, want tot nog toe raadde slechts één Prins (Eppo Ebbenn) zijn opvolger. Jim weet het wel zeker, hij heeft al een weddenschap lopen met een kratje bier als inzet. Maar hij is in de veronderstelling dat hij dit niet en plein public hoeft te vertellen. Wat nu? Jim wikt en weegt. “Ik voel de druk. Maar ik ga het toch zeggen, ik wil Eppo van de troon stoten.”

 

Zijn antwoord komt later. We gaan weer verder. “De onthulling was zeer bijzonder, toen kwam wel de spanning. Ik weet niet hoelang ik bezig ben geweest om bij de ‘achterdeur’ te komen, we waren elkaar ook kwijt. Ik kreeg er zoveel energie van, kon wel vijf dagen door”, vertelt Jim met vochtige oogjes. “Je hebt honderdduizend man een hand gegeven, je stuitert van links naar rechts, maar als je dan je drie kinderen ziet binnenkomen, de ene nog in zijn pyjama, is zóóó mooi! Ook een aantal van onze vriendengroep waren nog geweest, eentje was zelf op feest en kwam nog met de taxi naar d’Eerd. Het zijn juist de kleine dingen die het doen. Tegen de receptie keek ik wel tegenop, maar die is voorbijgevlogen. Met carnaval prachtige dagen gehad. Schitterend weer bij onze optocht en het feest op het pleintje.” 

 

Prins Jim zal als dé Prins van de tegelwijsheden worden herinnerd. “Romy kwam met het idee, daar waren we meteen enthousiast over. Het doek waar we door heen sprongen was een tegel, medailles waren vierkant, op recepties zat bij het presentje onder andere een tegel met onze spreuk. Op internet, tijdens het fröbelen in de avonduren, kwam ik iets soortgelijks tegen en heb deze aangepast naar ‘Vanuit het Oiversnest gezien is iedereen even groot’.”

 

“Ik heb het altijd als een eer gezien. Je krijgt de vraag ofdat je Prins wilt worden. Past dat met mij? Ik ben geen steek anders geweest. Wel of geen Prins, ben dezelfde gebleven. We hebben zoveel plezier gehad. We waren met z’n zessen een geweldig clubke. Ik heb moeten beloven aan de Vorst om mijn best te doen als nieuwe Vorst.

 

Ieder doet het op zijn eigen manier. Ik ben, denk ik, soms wat laconieker. Voorbeeldje: Je bent op een gegeven moment volgehangen met medailles, die na een avondje feesten allemaal in de knoop zit. Als ik thuiskwam hing ik het aan de kapstok, de volgende dag hing ik het zo weer om mijn nek. Wat deed Vorst Ruud dan als eerste als we elkaar weer zagen? Precies, alle medailles werden weer netjes recht gehangen en op volgorde. Ik kan één ding verzekeren, ik hang er geen één recht, want ik… zie dat niet! Hahaha!”  

 

Dan een uniek moment in de historie van de prinseninterviews, er was ditmaal ook een ingezonden vraag van een bekend persoon uit Eerde, die verder wel anoniem wil blijven. Die vraag luidt als volgt: ‘Doet een Prins hét ook met zijn steek op?’ Het antwoord van Jim blijft vaag…

 

“Het mooie is dat hier op enkele personen na, niemand weet wie de nieuwe Prins wordt. Ik sprak pas Prins Hannes d’n Derde van Veghel, en die kiest mede zijn opvolger. Dat vind ik vreemd, de kans op ‘kliekjesvorming’ neemt dan toe. Ik heb een enorme hekel aan kliekjesvorming. Daarom, iedereen in d’Eerd kan Prins worden en dat vind ik heel bijzonder. Prins Hannes had wel iets moois, hij had een kist bij op recepties. Een lege kist. Elke Prins kreeg de opdracht om die kist te vullen met herinneringen. We komen nog een keer bij elkaar nadat we allemaal prins-af zijn en gaan onze kisten symbolisch openmaken. Wil het meegeven aan m’n opvolger, geniet er van en vullen die kist. Ik heb dit jaar ook meer dan anders gezien hoeveel mensen ermee bezig zijn. Van dansmariekes tot mensen die aan een hofzitting meedoen, echt knap. Heel veel mensen werken mee.”

 

Ietsjes later, hét antwoord: “Mijn opvolger. Ik ben overtuigd dat Tom van Oort het wordt. Het gevoel heb ik al een langere tijd. Hij wilde ergens rond de vakantie op een feestje bij mij op de foto. Opvallend én waarom?”

 

Prins Jim heeft een goede leermeester gehad in de vorm van zijn Vorst Ruud. Maar op één vlak heeft hij zijn meester evenaart of misschien wel overtroffen, dat is de lengte van dit interview. De lampen gaan uit in De Brink, sluitingstijd. Het campingtafeltje en stoelen worden weer netjes opgeruimd, het podium is weer in dezelfde staat als… vier uur daarvoor.

 

De bekende slotvraag van dit artikel: denk ook jij te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor zaterdagavond 20:11 uur binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. Alleen inwoners van Eerde mogen stemmen. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. De minimumleeftijd is 18 jaar. Volgende week wordt de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.

EERDSE KRANT - 14 november 2019


Grote en Kleine Prins met Gevolg onthuld

Night of the Prins: prachtige en sfeervolle avond vol tegeltjeswijsheden, liedjes en sketches!


Zaterdagavond is Prins Mark d’n Urste onthuld als nieuwe Heerser van Oiversland. Tijdens The Night of The Prins kwam Mark van Rijbroek, samen met zijn Prinses Janneke, Adjudant Marc Verkuijlen en Hofdame Jessie, onder groot applaus het grote podium in De Brink opgelopen (foto hierboven). Samen met Vorst Jim en Hofdame Marloes gaan zij de Oivers met hun spreuk ‘Effe gin kroan of appelkiste, tis tijd om te goan fiste!’ voorop tijdens het komende carnaval in ons dorp.

 

De dag erna werd het Jeugdviertal onthuld tijdens de Jeugdplaybackshow: Jeugdprins Dignan van den Tillaart, Jeugdprinses Jada van Uden, Adjudant Boaz Landman en Hofdame Jori Saris. Hun spreuk is: ‘Voor ons geen PRANK te gek, wij blijven lachen met gekke bek!’

 

De avond van de Night of The Prins, geschreven en geregisseerd door Elles Ploegmakers, stond vooral in het teken van een terugblik op, en een mooi afscheid van, de Heersers van 2019: Prins Jim d’n Urste, Prinses Marloes, Adjudant Roel, Hofdame Romy, Vorst Ruud en Hofdame Tamara. Juffrouw Ooievaar leidde de volle zaal door hun jaar. Ze keek over de rand van het nest en zag dat in de cirkel (Eerde, red.) iedereen even groot is.

 

Het thema van de aftredende Prins ‘Tegeltjeswijsheden’ vormde de rode draad door de verschillende sketches, liedjes en filmpjes. Het publiek kreeg een fantastische avond voorgeschoteld, het was genieten!

 

‘Hoe later op de avond, hoe schoner het volk’, was de aftrap. Een aantal Eerdenaren werd voorgesteld en kreeg een paar vragen over Eerde voor de kiezen. Eén vraag was: Wat wil je voor Eerde? Een tweetal kinderen willen graag een pretpark, Ans Verberk wil graag dat ene Gaston langskomt! Juf Ank gaf vervolgens college aan een avondklas (de zaal) die bijgespijkerd moest worden. Leerling ‘Loesje’ was weer eens te laat. Ze moet eerst een briefje halen bij de directeur. Diezelfde directeur flirtte wel heel opzichtig met juf Ank, wat komische situaties opleverde.


Aan een bartafel werd een lied ten gehore gebracht over de sluiting van De Driesprong

 

In het stukje van De Zwakste Schakel wist één kandidaat, ene Robbert, opvallend ver te geraken door elke keer ‘pas’ te zeggen op moeilijke tegeltjeswijshedenvragen, daar hij telkens het antwoord niet wist. Desondanks was ook hij ‘een kalkoen van de maand november’ en wist het spel niet te winnen. Het kapsel van de Prinses was ook een hot item. Marloes heeft de perfecte krul, werd aangegeven. Recht toe en recht aan is zóóó 2018. Iedereen in d’Eerd liep dan ook met een grote krullenkop rond dit jaar. Kapsalon Kasmira kon het werk niet aan en zelfs huisdieren deden mee met de rage.

Daarna werd het liedje Rollercoaster van Danny Vera gezongen door Meike Verhagen, Stan van Hoof en Dianne van den Brand-Verkuijlen. Samen met de beelden van de onthulling van het afscheidnemende zestal op de grote schermen op de achtergrond zorgde dat voor een kippenvelmoment.

En dan was er nog een pizzabezorger die Eerde steevast een ‘landje’ noemde en was er een rustig momentje in het programma met een zweverig typetje die vele wijze woorden sprak.

Het slotakkoord van het programma was voor Tom van Aarle, die met zijn zelfgemaakte clip te zien was op de schermen, het winnende songfestivalnummer Arcade van Duncan Laurence spelend op zijn accordeon. Tussen de geweldige klanken door blikten naasten van het zestal terug op hun regeerperiode. Prachtig met soms hilarische uitspraken!

 

Naast het komische was er ook aandacht voor enkele officiële momenten. Rob Fleskens trad na tien jaar af als Raad van Elf lid en verruilt die functie voor zijn nieuwe rol als voorzitter van CV De Oivers. Hij wilde zelf een afscheid van een week, maakte hij de grap tegenover ‘De Elf’. En die kreeg hij dan ook. Een week lang zijn leden van de Raad van Elf elke dag bij hem langs geweest. Hij kreeg een afscheidscadeau van puzzelstukjes met, geheel in de stijl van de avond, een tegeltjeswijsheid: ‘Beter een Fles in het bestuur, dan elf (jaar) in de Raad.’  Twee bestuursleden namen ook afscheid. Erwin Janssen werd bedankt voor zijn jarenlange inzet als voorzitter en Marieke van Gompel als bestuurslid. Twee nieuwe bestuursleden werden verwelkomd: Romy van Berkel en Berty van Heertum. Ook twee nieuwe leden werden welkom geheten in de Raad van Elf, te weten Gijs van den Boogaard en Robin van den Bergh. Tot Vrijwilliger van het Jaar werd de Jeugdcommissie van de carnavalsvereniging uitgeroepen.

 

En toen was het de hoogste tijd voor het zestal om af te treden. Ze mochten dat doen met eerst nog een klein woordje. Het programma liep daardoor wel wat uit, want terwijl de ene het opvallend kort hield, had de ander ‘een afscheidsboek van zeven pagina’s’ bij zich. Daarna stapten ze gezamenlijk (overigens wel met de nodige tijdsverschillen) in een auto op het podium en blikten nog eenmaal terug op hun jaar.

 

En dan, hét moment van de avond: de onthulling! Na wat korte aanwijzingen betrad Prins Mark d’n Urste, samen met zijn Prinses Janneke, Adjudant Marc Verkuijlen en Hofdame Jessie, samen met Vorst Jim van de Donk en Hofdame Marloes het podium en was het tijd om te goan fiste!

 

Zondag was het de beurt aan de jeugd voor de aftrap van het carnavalsseizoen. Traditiegetrouw staat deze middag in het teken van playbacken door onze vele talentjes, het afscheid en de onthulling. Zo ook dit jaar weer.  Maar liefst veertien optredens op het programma. Wat hebben alle kinderen, ouders en opa’s en oma’s, die allen in grote getalen aanwezig waren, weer kunnen genieten van de geweldige optredens. Allemaal toppers. Hieronder de winnaars van de playbackshow:

1e prijs onderbouw: Kinderen voor kinderen - Stop met jagen (Levi & Bodi)

2e prijs onderbouw: Sister act - I will follow him (Fiene, Naomi, Lune, Charlotte, Jinte, Fabienne, Fleur)

3e prijs onderbouw: Tim Schalks - Bubbelbad (Kate, Nora, Lisa, Fieke, Keet)

1e prijs bovenbouw: Mix Britney & Bon Jovi - Medley (Finn & Moon)

2e prijs bovenbouw: Diversen - Medley (Guul, Aram, Maik, Dylena, Jisse, Yara, Boaz, Pleun, Jori, Dignan, Jada, Lisanne, Mikky, Kyani)

3e prijs onderbouw: Kalvijn - De Missie (Finnz, Dilan, Bynx, Jelt, Jip)

Aanmoedigingsprijs: Armin, Marco en Davina - Hoe het danst (Sandra & Nikkie)

 

Nadat de prijswinnaars nog een keer hun optreden hebben laten zien, is het echt tijd om afscheid te gaan nemen van jeugdprins Teun, jeugdprinses Sophieke, adjudant Cem, hofdame Josje en de Raad van Negen. De Jeugdcommissie: 'Wat hebben ze het geweldig gedaan en wat heeft iedereen genoten van alles. Dan neemt de spanning achter de coulisse en in de zaal toe. Wie gaat dit carnavalsjaar bij de jeugd voorop in Oiversland? Eerst komt de Raad van Tien door de lijsten naar voren. Dan volgt het viertal, die door de karikaturen van bekende artiesten en voetballers naar voren gesprongen komen: Jeugdprins Dignan, jeugdprinses Jada, adjudant Boaz en hofdame Jori zijn de nieuwe heersers! Na het onthullen van de spreuk ‘Voor ons geen PRANK te gek, wij blijven lachen met gekke bek’, volgt het jeugdlied op het podium en daarna gaat de Prins voorop in de polonaise door de zaal. We kunnen weer zeggen: Een zeer geslaagde middag. We hebben er zin in!!'

Op zaterdag 18 januari (voor de jeugd) en zondag 19 januari (Prins Mark d’n Urste) heeft iedereen de gelegenheid om de nieuwe Heersers te feliciteren. Is de nieuwe Prins geraden? De uitslag van de Eerdse Krant-prijsvraag. Niet Prins Jim raadde zijn opvolger, niemand van de inzenders deed dat. 'De meter' blijft onaangeroerd tijdens de carnavalsdagen.

EERDSE KRANT - 28 november 2019


Top Gear Eerde


De kerk, de kiosk, de molen. Eerdse monumenten die er al een tijdje staan en over pakweg honderd jaar nog zullen zijn. Maar over de Eerdse wegen rijden ook van die ‘monumenten’ rond. Soms al decennia ’s lang en wie weet over pakweg honderd jaar nog steeds. Voertuigen die van mijlen ver te herkennen zijn, omdat er slechts nog eentje in de verre, en nog verdere omtrek van rondrijdt. De Eerdse Krant neemt in deze rubriek plaats op de passagiersstoel en rijdt een rondje mee met zijn bestuurder.


Het zesde voertuig in deze serie is de Mercedes 250 D van eigenaar Jan Gloudemans. Uh, zien we de oplettende lezer denken, was het vorige voertuig in deze rubriek ook al niet van Jan? Klopt, naast de Toyota Land Cruiser heeft Jan nóg een auto die een plaatsje verdient in de eregalerij van Top Gear Eerde. 


Noemde Jan de Toyota Land Cruiser het werkpaard, dit is het luxepaard waarvan hij tweeëndertig jaar de trotse eigenaar van is. “De auto hebben we in 1987 nieuw gekocht, bij firma Van der Doelen hier in Eerde. Het was als ik me goed herinner de allereerste nieuwe auto die ze verkochten! We kregen ook een bosje bloemen bij aflevering, mooi toch!”


Met recht mag ‘De Benz’ een luxepaard worden genoemd: “Dit was in die tijd de top van het automerk. Een diesel van alle gemakken voorzien.” Daar is niets van gelogen, want wie instapt in de beigekleurige limo, baant zich in luxe en comfort. Een overzichtelijk en netjes afgewerkt dashboard. Met in de middenconsole zelfs schakelaars voor gescheiden temperatuurinstellingen voor de chauffeur en zijn passagier! De ruimte binnenin is enorm. Ook hier is de kleur beige nadrukkelijk aanwezig. Én, voorop de lange motorkap staat ie, fier overeind: dé ster. “Een keer stond ie een beetje scheef, maar hij is nooit gejat”, verbaasd ook Jan zich nu een beetje. De topsnelheid van de auto weet Jan niet. “Ik heb een keer 180 km/u gereden, maar ik schrok er zo van dat ik nooit meer harder heb gereden dan 140.”


Die snelheid zal de auto zeker gereden bij een retourtje Moskou. Jan: “In 1991 heeft de Mercedes zijn langste tocht gemaakt. Op en neer naar Moskou, alles bij elkaar zo’n 5200 kilometer. We, samen met Mari van Gaalen, Theo van den Elsen, Wim van den Elsen en Sinus Bijmholt, waren uitgenodigd om deel te nemen aan de ronde van Moskou. Een veteranenkoers van… één dag! We vielen echt op in het Oostblok. Alleen staatshoofden reden in die dagen in zo’n auto, verder zag je ze nergens! We keerden terug zonder wieldoppen, die werden gestolen.” Hoe verliep de koers? Jan, lachend: “We hebben niet gekoerst, de wedstrijd ging niet door!” De volgende gedachte schiet meteen binnen: ken je die mop van vijf wielrenners die…!


“De auto rijdt als een zonnetje”, geeft Jan verder aan. “Het is op en top Duitse degelijkheid. Zwakke punten heeft de auto niet. Of toch, eentje dan. De koppeling, maar verder een en al betrouwbaarheid. Het meest vervangende onderdeel is een lampje. Als klein manneke was ik al idolaat van Mercedes. Als klein kind werkte ik bij een bedrijfje en de baas, die zelf ook in een Mercedes reed, zei een keer tegen me: ‘Jungske, als je ook ooit zo’n auto wilt rijden, dan moet je er aan blijven denken’. Dat heb ik altijd gedaan.”


We zijn tenslotte benieuwd wat de Mercedes, na maar liefst 380.000 kilometers, nog in zijn mars heeft op het Eerdse Top Gear-track. Een sprint over tweehonderdvijftig meter. Kan de Duitser de snelste tijd, 15,34 seconden met de Volvo 142 van Frans van der Pol, aanvallen? Raampjes dicht, Jan is op en top geconcentreerd. Na het startschot komt de diesel wat traag op gang, maar dan gaat het toch heel rap. De toptijd wordt niet gehaald, maar met 17,10 seconden toch een keurige twee plaats in het klassement. Daarmee is hij wel bijna twee seconden sneller dan collega-Duitser, de 200 D van Thijn van der Heijden.


Uiteraard krijgt ook deze Mercedes van ons een ‘duimpje’ en de Eerdse Krant TopGear-sticker, want hij kan nog vele jaren mee! Jan: “Dat is net als bij de Toyota ook hier de vraag. Ik heb altijd geroepen dat ik deze auto nooit verkoop. Iedereen herkent me ook in deze auto, tegenliggers steken vaak hun hand op. Alleen weet ik soms niet wie het is, met die geblindeerde ramen tegenwoordig. We rijden nu misschien nog zo’n 5000 kilometer per jaar, en dit samen met de staat van de auto, gaan we waarschijnlijk toch eerder afstand doen.”

EERDSE KRANT - 28 november 2019


Werkzaamheden aan de ‘ring van Eerde’


Van A naar B(E)t(e)r(de)


De Eerdsebaan en een gedeelte van de Koeveringsedijk krijgen deze week een nieuwe asfaltlaag. Dat betekent ongemakken, vooral voor automobilisten.


Terwijl maandag in alle vroegte en in de mist de werkzaamheden aan de Eerdsebaan (N622) zijn begonnen, zoeken automobilisten die ochtend toch een route om op de plaats van bestemming te komen. Dat valt soms niet mee, op de sluiproutes is het daarom extra druk. In het dorp en de Vlagheide is het de gehele dag een komen en gaan van auto’s. Doordat een van die sluiproutes, de Koeveringsedijk, ook is afgesloten wegens wegwerkzaamheden, wordt het deze week de automobilisten extra lastig gemaakt op de ‘ring van Eerde’. 


En dan zien we in de ANWB-filelijst naast de dagelijkse rijden- en stilstaanfile op de A50 op de maandagochtend spontaan een file op jawel, de N637, de weg tussen Schijndel en Sint-Oedenrode. Daar staat iets voor de klok van negen uur heel even vijf kilometer file voor de aansluiting met de A50! Is de N622 een onderschatte verkeersader?


Zo’n eerste dag is altijd wennen. De tweede dag gaat het meestal beter, dan wordt er rekening mee gehouden. Mensen gaan dan eerder van huis. Op dinsdagochtend is het dan ook een stuk rustiger in de kom. Natuurlijk, er is verkeer, maar veel minder als de dag ervoor. De werkzaamheden gaan dag en nacht door en dat betekent dat op verschillende plekken er ook continue verkeersregelaars staan die ‘de boel bewaken’.


“Als wij er niet zouden zijn, dan was het binnen no-time een chaos”, zeggen Kenneth Goerdir en Askin Adabasi in koor. Zij staan voor de tweede opeenvolgende dag bij de kruising Zandvliet/Eerdsebaan/De Horstjens. En hun woorden zijn nog niet uitgesproken of een grote vrachtwagen wil zo vanaf het Zandvliet de Eerdsebaan opdraaien. Er staan hekken, borden, er staan pionnen, maar de chauffeur heeft daar kennelijk geen boodschap aan en negeert alle verbodstekens. Even is er paniek, een van de twee moet zelfs half opzij springen, maar de buitenlandse vrachtwagenchauffeur wordt nog op tijd tot stoppen gemaand. Hij rijdt vervolgens een stukje achteruit en vervolgt met een ietwat verhoogde bloeddruk zijn weg via de Dalenstraat.


Terwijl een grote frasemachine het wegdek stukje bij beetje vermorzeld en het gebroken asfalt met een loopband afvoert in een bak van een vrachtwagen die voor hem uit rijdt, gaan de twee rustig door met hun werk. “Door ons kunnen de wegwerkers ongestoord doorwerken. Wij zien er ook op toe dat fietsers veilig kunnen oversteken, wij zijn zeg maar de ogen en oren van de wegwerkers op gevaarlijke punten.” Ze zijn met in totaal vijftien. Zo staan ze nog bij de rotonde nabij Wijbosch, bij de aansluiting met het Hoeves, bij aansluiting met de Vlagheide en bij de rotonde Kapelstraat/Eerdsebaan. Beide verkeersregelaars zijn woonachtig in Rotterdam, die ochtend zijn ze rond kwart voor vijf vertrokken uit de havenstad. Hun dienst is van zes tot zes uur, dan worden ze weer afgelost door twee andere collega’s. Ook al lijkt het werk saai en eentonig, ondertussen alle weertypes trotserend, ze maken regelmatig een praatje met voorbijgangers of staan automobilisten te woord die wat te vragen hebben. “Mensen zijn hier heel vriendelijk”, valt hun op. Hun Rotterdamse humor hebben ze ook niet thuisgelaten. “Dat is het leuke aan deze regering. Ze halen mensen van de straat en ze zetten ons weer op straat!”, grappen ze.


Vannacht is de rotonde Eerdsebaan/Kapelstraat opnieuw geasfalteerd. Vanavond wordt het stuk vanaf de rotonde Eerdsebaan/Kapelstraat tot afrit 10 (A50) onder handen genomen. Van morgenavond 19:00 uur tot zondagmiddag 12:00 uur vindt de laatste fase van de werkzaamheden plaats. Dan is er weer een volledige afsluiting voor doorgaand verkeer van de Eerdsebaan van rotonde Wijbosch tot rotonde Eerde. 

EERDSE KRANT - 19 december 2019


‘Hart van Eerde’ houdt de gemoederen al jaren bezig

 

Eerde lijkt de laatste twee jaar wel een beetje op het Binnenhof, daar waar het centrum van de Nederlandse politiek is gevestigd. Op die plek wordt gediscussieerd, daar zijn meningen te horen, daar spelen belangen mee, daar worden afwegingen gemaakt, daar is boosheid, slimheid of blijheid, daar worden soms spelletjes gespeeld, eigen belang of vriendjespolitiek etc etc. Het centrum van Eerde is ‘het hart’; oftewel het gebied waar het kerkgebouw staat, de school en de pastorietuin. Nu de rookwolken lijken te zijn opgetrokken van het slagveld, met als laatste grote slag het opstappen van de voltallige dorpsraad, is tijd voor een terugblik, met een aantal kanttekeningen.

 

Het begon allemaal met de sloop van De Drie Ghemalen, begin 2015. Het gebouw stond sinds 2010 leeg, had geen functie meer en de gemeente kocht de gronden. Twee maanden later presenteert de werkgroep Drie Ghemalen hun plannen. Zij zijn dan al vier jaar bezig om iets te bedenken voor het gebied, daar het al een hele poos bekend was dat het gebouw zou worden gesloopt. Ze hebben een enquête laten uitvoeren in ons dorp, de wens voor een open gebied en een nieuwe pastorie komen duidelijk naar voren. Het plan, waar plaats is voor wandel- en fietspaden, een speelgelegenheid voor kinderen en veel groen, en eventueel een pastorie, wordt enthousiast ontvangen.

 

In september van dat jaar wordt de Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk officieel opgericht. Zij hebben ten doel om het kerkgebouw te behouden. In de kerk, waar anders, wordt de handtekening gezet onder de oprichtingsakte. Voorzitter Eric Krol: ‘We zijn hiermee een officiële gesprekspartner om het gebouw overeind te houden.’

 

Voorzitter Berry Tomas van Skipov, de organisatie die de basisscholen in Veghel beheerd, laat weten in een interview in deze krant in oktober van 2015 dat hij zich zorgen maakt over de krimp in vele dorpen, waaronder ook Eerde. Cijfers wijzen uit dat er in 2020 nog zo’n negentig leerlingen op onze basisschool zitten. Hij zegt verder dat ze de intentie hebben om in 2022 een nieuw schoolgebouw neer te zetten met vier lokalen. En: ‘De nieuwe school kan op de huidige locatie komen, maar ook elders in Eerde.’

 

Eind 2016 wordt door wethouder Annemieke van de Ven het startsein gegeven voor realisatie van het gebied langs de kerk. Ze doet zelfs de belofte aan de werkgroep om een dag mee te komen helpen: ‘Snoeien of spaaien, altijd goed.’ Vervolgens onthult ze een chique naambordje met daarop de naam van het terrein: De Pastorietuin! Werkgroep Pastorietuin (voorheen werkgroep Drie Ghemalen) krijgt lovende woorden van de wethouder over een plek waar iedereen kan genieten en die symbool staat voor spelen, ontspannen en ontmoeten. De schop kan in de grond, maar verder dan wat opruimwerkzaamheden komt het niet en blijft het meer dan een jaar stil.

 

Tot er ineens een gebruikersovereenkomst wordt getekend begin 2018. De setting is in de Pastorietuin. Er is inmiddels een andere wethouder die een handtekening zet, wethouder Jan Goijaarts. Er is ook al 50.000 euro toegezegd middels allerlei fondswerving en 100% van Eerde staat achter het plan, laat voorzitter van de dorpsraad Frans Zegers weten bij het zetten van een krabbel. Ein-de-lijk, de schop kan de grond in! Het blijkt echter de laatste ‘reuring’ rondom de Pastorietuin te zijn, want sindsdien wordt er niet of nauwelijks meer gesproken over het plan van de werkgroep. Vanaf maart zijn er namelijk geluiden te horen in ons dorp dat een drietal ondernemers (Hans van den Tillaart, Hans Verouden en Ton Verhoeven) zich verenigd hebben onder de naam SHAAK, wat staat voor Stichting Heilige Antonius Abt Kerk, en een idee hebben voor de kerk in combinatie met de school. Dat betekende concreet dat een nieuwe partij naast de 'Vrienden’ zich meldt aan het front aangaande het kerkgebouw. Een geruchtenstroom komt daarmee ook op gang. De ‘voors en tegens’ worden het onderwerp van gesprek. De Eerdse Krant nodigt daarom, maanden later, beide partijen uit om inzicht te geven in hun plannen, om middels een artikel Eerde op de hoogte te brengen. Aan beide partijen wordt gevraagd om hun plan toe te lichten of de stand van zaken te geven. SHAAK geeft aan dit niet te doen, ze laten weten wel ‘transparant te zijn naar dorpsraad Eerde’. Stichting Vrienden van de Eerdse Kerk licht wel hun plannen toe in deze krant.

 

Zomaar een paar tussentijdse vragen. Waarom was SHAAK wél transparant naar de dorpsraad toe, maar niet naar de gemeenschap? De dorpsraad had echter de keuze om hun ‘werkwijze’ te weigeren, want ze is in feite geen partij in deze. De dorpsraad is een aanspreekpunt, een ‘opvangbak’ en een doorgeefluik naar de gemeente én de gemeenschap. Waarom nam de dorpsraad op dat moment niet het initiatief om de gemeenschap te informeren doormiddel van bijvoorbeeld een bijeenkomst te beleggen, met aan te geven wat er op dat moment speelde en waar iedereen zijn of haar zegje kon doen? Eerde begon in die periode meer en meer te lijken op een spelletje Stratego: rood (de Vrienden) tegen blauw (SHAAK), met de strijd om de vlag (kerk)!

 

De dorpsraad had nóg een mooie gelegenheid om dit te doen, op hun halfjaarlijkse openbare vergadering, ook altijd eentje ergens op het einde van het jaar. Die stond op 30 oktober van het vorig jaar gepland, maar is niet doorgegaan met de door de dorpsraad aangegeven reden dat het wachten was op een reactie van de gemeente op de inbreng van een woonwensenavond die een aantal weken daarvoor plaats had gevonden.

 

Nog een open vraag: was dat belangrijk en met alle respect; de gemeente én een snelle reactie… Er heeft geen bijeenkomst meer plaatsgevonden later in het jaar. 'De ‘Vrienden’ komen nu ineens met een plan, terwijl ze al jaren bezig zijn’, is ook te horen in de wandelgangen, nadat SHAAK ten tonele is verschenen. 

 

Op 19 maart jl. is er een openbare vergadering van de dorpsraad en die zal ingaan als een van de meest memorabele bijeenkomsten ooit. De foyer in De Brink zit tjokvol en het kolkt. De twee partijen krijgen de gelegenheid om hun plannen te presenteren. De ‘Vrienden’ hebben Aldwin van Hooft naar voren geschoven die met 'een last minute plan' een glazen school laat zien, haaks tegen de westkant van kerk aan. Daar zijn de lokalen gesitueerd, in de kerk zijn ruimtes voor een kinderdagverblijf en speel/overblijfruimtes. De Vrienden laten hiermee het idee los dat er niet in het kerkgebouw zelf schoolruimtes komen en hebben ‘water bij de miswijn gedaan’.

 

SHAAK presenteert ook hun plannen. Hun idee is om van één plus één samen drie te maken. Een flexibel gebouw ook tegen de westgevel, aan de oostkant staan appartementen getekend. Zij hebben hun plannen al voorgelegd aan het bisdom en parochie, die beiden positief reageren, aldus Hans van den Tillaart die de presentatie doet namens SHAAK. Een plan nota bene dat niet op draagvlak kan rekenen in het dorp. Want, de zaal is redelijk eenduidig als het gaat om welk plan zij het beste vinden; dat van Aldwin van Hooft! De schop kan de grond in, Annemieke…!!

 

Maar dan wordt het grimmig. Na de presentaties wordt de dorpsraad verweten dat ze al hebben ingestemd met het plan van SHAAK. Opschudding in de zaal! Ze hadden namelijk in die tussentijd een brief gestuurd naar de gemeente, parochie en school met de vraag om tot overeenkomst te komen met SHAAK. Dat doet bij vele Eerdenaren de wenkbrauwen fronsen. De dorpsraad heeft toch de taak om een standpunt naar buiten te brengen dat gedragen wordt door de gemeenschap? Een standpunt, dat pas na hoor en wederhoor kan worden geformuleerd? ‘Is alles al beklonken’, is een opmerking vanuit de zaal. De dorpsraad geeft aan dat er negenenveertig bijeenkomsten zijn geweest om de twee partijen bij elkaar te brengen, maar dat dit niet gelukt is. Wijst hiermee de dorpsraad eigenlijk indirect de ‘Vrienden’ als schuldige aan van het niet slagen? Was er niet een vijftigste keer voor nodig? Of een eenenvijftigste? Of mét de gemeenschap? Zomaar wat open vragen.

 

Nog meer vragen. Opvallend in deze is dat Frans Zegers (op dat moment de voorzitter van de dorpsraad) ook zitting heeft in het parochiebestuur, als afgevaardigde van Eerde. Een verwijt dat iemand met twee petten op zit, zou dan gemaakt kunnen worden. Frans geeft tijdens de bijeenkomst zelf aan dat als het onderwerp ‘Eerde’ op tafel komt bij het parochiebestuur, hij dan de ruimte verlaat. Maar als je vertegenwoordiger bent van je dorp, en als het dan gaat over jouw dorp, je het gesprek verlaat is dat wel juist? Wie vertegenwoordigt dan ons dorp? Waarom heeft Frans dan niet een van de twee taken neergelegd, om zodoende mogelijke belangenverstrengeling uit te sluiten? Waarom heeft de beheerscommissie (de nieuwe naam voor het vroegere bestuur van onze parochie Antonius Abt) hier geen opmerkingen overgemaakt, of heeft 'ingegrepen' door iemand anders naar voren te schuiven?

 

De twee partijen gaan (toch weer) samen aan tafel, zo laten ze in die vergadering weten.

 

Een stelling in deze krant, een paar weken na die openbare bijeenkomst, met als vraag welk plan het beste uit de bus komt, kiest ‘Eerde’ ook ditmaal overduidelijk voor het plan van Aldwin van Hooft. Uiteraard hebben niet alle Eerdenaren gereageerd op deze stelling en is daarmee de uitkomst niet 100% representatief. Maar wil je écht weten hoe Eerde er over denkt (voor het creëren van een draagvlak), welk plan de voorkeur geniet, dan is bijvoorbeeld een referendum een uitstekend middel. 

 

Ondertussen worden ook in die maand de uurwerken terug op de kerktoren geplaatst. Ze waren al eerder klaar, maar de beheerscommissie wilde eerst de toren hebben gevoegd alvorens de uurwerken terug te plaatsen, dit uit kostenbesparing. Maar omdat het duurt en duurt, besluiten ze om ze al eerder terug te plaatsen.

 

De dorpsraad krijgt na de vergadering van 19 maart een aantal mailtjes van betrokken Eerdenaren die hun zorgen naar voren brengen over de ontstane situatie. De dorpsraad heeft gesprekken met ze gevoerd en vooral geluisterd en informatie verschaft. Door een aantal gesprekspartners is gevraagd om de dorpsgenoten zo goed mogelijk op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Samen op weg naar één plan, staat verder in hun mededelingen te lezen in deze krant. ‘Hans van den Tillaart, Hans Verouden en Ton Verhoeven namens SHAAK, Aldwin van Hooft, parochie, geloofsgemeenschap en stichting Vrienden van de Eerdse Kerk hebben bij elkaar gezeten en de intentie uitgesproken tot samenwerking aan ‘Hart van Eerde’. In de ontwerpfase trekken de beide architecten (Hans en Aldwin) gezamenlijk op richting alle partijen om tot een door iedereen gedragen plan te komen. In de uitwerkingsfase zullen ieder hun eigen gedeelte gaan uitwerken volgens de lijn der verantwoordelijkheid’, zo meldt de dorpsraad in april.

 

Eind april wordt de intentieverklaring bezegeld, er worden weer handtekeningen gezet. De twee architecten willen ‘het beste van twee werelden samenvoegen’. De appartementen aan de oostkant zijn geschrapt, het (gedragen) plan van Aldwin met een glazen schoolgebouw gaat het niet worden. Wel de herbouw van de pastorie wordt meegenomen, evenals het gebied waar nu nog de school staat en waar woningbouw kan komen. Dat is zo’n beetje de uitkomst op dat moment.

 

Dan blijft het weer een tijdje stil, tot begin oktober als zich plots een derde partij zich aan het front meldt, te weten Harrie van Berkel en Jan Gasseling. Ze doen dat doormiddel van een artikel in deze krant. Ze vinden het allemaal te lang duren en dat er onvrede heerst in ons dorp. Ze hebben met een aantal Eerdenaren contact opgenomen en voorgelegd ofdat die een financieel steentje willen bijdrage om het gebouw, haar functie en erediensten te behouden. Ze willen een bijeenkomst beleggen voor alle Eerdenaren, maar meer dan een korte verklaring op de dorpsraadbijeenkomst van 29 oktober jl. is tot dan hun enige wapenfeit. 

 

Op voorgenoemde bijeenkomst op 29 oktober gaat het een stuk milder aan toe dan een half jaar geleden als het over het kerkgebouw gaat. Er heerst zelfs een soort van berusting over de vergadering; heeft ‘blauw’ gewonnen? De handen kunnen geschud worden en de schop kan in de grond… Toch komt er nog een verrassend einde, daar voorzitter Frans Zegers na een korte onderbreking waarin het bestuur zich even terugtrekt, aankondigt om samen met drie andere leden op te stappen. ‘Er zijn grenzen overschreden’, is een van de reden en de aanwezige toehoorders ietwat in shock achterlatend. Echter, van opstappen van de vier blijkt niet meteen sprake te zijn! In de mededelingen van de dorpsraad op 7 november in deze krant geven ze (Mark Verhagen, Richard Smit, Frans Zegers en notuliste Dorenda van de Akker) aan dat verdergaan met de dorpsraad in de huidige samenstelling voor hun geen optie is. 'Het moge duidelijk zijn, dat de genoemde vier personen ons dorp niet van de ene op de andere dag in kou laten staan. Vooralsnog zullen zij in het belang van Eerde urgente zaken afhandelen.'

 

Begin november worden er weer handtekeningen gezet. Witte rook op het gemeentehuis!? SHAAK tekent, onder toeziend oog van een demissionaire dorpsraad Eerde, een intentieverklaring met de gemeente Meierijstad en Skipov over de nieuwbouw van de basisschool die deels in de kerk zal worden gerealiseerd, zo laat Hans van den Tillaart de aanwezigen door een kleine presentatie zien. Wethouder Coby van der Pas is in haar nopjes: ‘Dit is een bijzonder moment en belangrijk voor de leefbaarheid van Eerde’. De schop kan dan ein-de-lijk de grond in! Opvallend en een terugkerend ritueel: al verschillende jaren wordt aangeven dat alles grote spoed heeft en die nieuwe school er vlug moet komen. Wethouder Van der Pas roept al een paar jaar dat het jaar erop de school er zal staan… De laatste prognose is, aangegeven bij ondertekening van de intentieverklaring door de drie partijen, dat eind 2022 - dus over drie jaar - de school klaar moet zijn.

 

Er wordt nog geprobeerd om de dorpsraadscherven te lijmen, maar het dossier ‘Hart van Eerde’ heeft kennelijk hele diepe wonden geslagen. Half november maakt de dorpsraad bekend dat het voltallige bestuur is opgestapt! Een unicum voor Eerde. Twee oud-voorzitters, te weten Bertus van Berkel en Ad Bekkers, vormen samen een vertrouwenscommissie (zie kader hierlangs) die naar opvolgers gaat zoeken en de honneurs waarneemt. Direct merkbaar, door al dat gekissebis in de afgelopen jaren, is dat de demissionaire dorpsraad heeft aangegeven dat er geen nieuwjaarsbijeenkomst zal plaatsvinden in januari.

 

De ‘derde partij’, die van Harrie van Berkel en Jan Gasseling, laat weer van zich horen middels een ingezonden brief in deze krant op 21 november jl. Ze hebben een eerste vergadering gehad en spreken zich uit om de kerkgebouw en erediensten te behouden zoals die door Aldwin van Hooft zijn gepresenteerd. Er wordt geld toegezegd, als de nood aan de man komt om voorgenoemde te verwezenlijken, maar ze vinden het jammer dat dit niet in de intentieverklaring terug te vinden is.

 

En dan is er nog het bisdom, die is tenslotte eigenaar van het kerkgebouw. Waarom heeft die zich al die tijd niet één keer laten zien of horen in het openbaar, lees hier richting de gemeenschap? Een gebouw uit 1872, gebouwd met en door Eerdenaren en al bijna honderdvijftig jaar in stand gehouden met en door Eerdenaren. Met soms bloed, zweet en tranen! Een gebouw dat mede heeft bijgedragen aan onze bevrijding, waardoor we nu kunnen leven in vrijheid. Een gebouw waarin de historie van ons dorp in rond galmt. Een gebouw met emotionele waarden, ofdat je nu vijftien, vijftig of tachtig jaar oud bent.

 

Het jaar 2019 is bijna ten einde. Gelukkig zou je haast zeggen. Kerst en Oud & Nieuw staat voor de deur, normaliter een tijd van bezinning, samenzijn, warmte, stilte en vrede. Dat heeft ons dorp nu even nodig…


(IN KADER)

Vertrouwenscommissie

Ad Bekkers en Bertus van Berkel zijn gevraagd door het bestuur nadat ze waren opgestapt, om de honneurs waar te nemen en te zoeken naar nieuwe leden voor de dorpsraad. 

Ad en Bertus vertellen wat hun rol is als vertrouwenscommissie: ‘We zijn in eerste instantie op zoek naar zeven personen, maar als het er vijf zijn is dat ook prima, dan kunnen we van start. We hebben de intentie uitgesproken om op 1 maart een nieuwe dorpsraad te hebben. De oude bestuursleden zijn bereid gevonden om de nu lopende zaken af te handelen. Maar mochten er nieuwe zaken bijkomen, dan kunnen we daar nu geen antwoord op geven. We roepen daarom nogmaals op als er mensen zijn die de intentie hebben om zich in te zetten voor de Eerdse gemeenschap, deze van harte welkom zijn. Er zijn een aantal heikele punten, dat weten we, en die moeten we proberen eerst op te lossen. Deze periode zijn wij echter vooral op zoek naar nieuwe mensen en geven we ze de tijd om erover na te denken of ze dat willen of niet. We moeten ze een kans geven om een goede start te maken door ze eerst als groep bij elkaar te brengen. Daarna hebben ze dan nog de keuze, ofdat ze het willen of niet en ofdat het klikt. De dorpsraad moet namelijk een team zijn. We weten ook dat het niet makkelijk is om nu zitting te nemen. Daarom, alle suggesties, constructieve suggesties gericht naar de toekomst, zijn heel erg welkom. 

Er neemt niemand van de oude dorpsraad zitting in de nieuwe dorpsraad, die afspraak hebben we gemaakt. Maar als de nieuwe dorpsraad iemand vraagt uit de nu nog zittende dorpsraadleden, dan kan dat. We hebben ook overleg gehad met de gemeente en die spreekt het vertrouwen uit dat we er als gemeenschap uitkomen. ‘Jullie moeten het intern oplossen, dat is het beste wat je kunt doen’, geven ze aan. Die mening delen wij zelf ook. Er wordt aan gewerkt, we houden de gemeenschap op de hoogte. De dorpsraad is heel belangrijk voor een dorp. We hebben het volste vertrouwen dat het gaat lukken.’ 

EERDSE KRANT - 19 december 2019


Eén keertje voor-, in plaats van achter de bar!


Dit jaar zijn Geert en Luus Sijbers precies twintig jaar de uitbaters van café-zaal ’t Hooghuys. In de zomer van 1999, om precies te zijn op 1 juli, namen zij het café over van Alfred Tünnissen. Al twee decennia lang is het echtpaar hét gezicht van ‘het café tegenover de kerk’. De Eerdse Krant haalt ze achter de bar vandaan en blikt met ze terug.

 

Wegens gezondheidsredenen was het voor Geert Sijbers eind negentiger jaren niet mogelijk om zijn werk nog langer uit te oefenen. Hij zat in de landbouw- en tractorenhandel. Toen kwam hem ter ore dat café ’t Hooghuys te koop stond. “Ik toog daarom naar de Grootdonk, naar de Clara Hoeve, waar pandeigenaar Harrie Tünnissen woonde. Eimbert Timmermans en Gerrie van Rijbroek kochten het pand en mijn vrouw Luus en ik werden de nieuwe huurders.”

 

Het was een sprong in het diepe, want de twee hadden geen ervaring in de horeca. Geert lacht: “Nul ervaring áchter de bar, ja dat klopt.” Luus vult aan: “Ik was ziekenverzorgster, maar ondertussen huismoeder van onze kinderen. Ik hoefde alleen maar frikandellen te bakken, werd me verteld.” Dan weer serieus. “Er was bijna geen overlap met Alfred, de vorige kastelein, dus we hebben in het begin veel zelf moeten ontdekken en uitzoeken. Ik kan me de eerste koffietafel nog goed voor de geest halen. Veel stress en zo. Gelukkig hebben we heel veel steun en hulp gehad van het personeel die er al werkte, en dan met name van Oda van Zutphen. Na verloop van tijd kan je dan beetje bij beetje je eigen richting bepalen”, geeft Geert aan.

 

Toen ze hun eerste pilsje tapten op 1 juli in de laatste jaar van de vorige eeuw, woonden ze nog op de boerderij op De Horstjens. Maar dat bleek niet ideaal te zijn en al vlug hebben ze het huis langs ’t Hooghuys betrokken.

 

Ze begonnen vol goede moed aan het avontuur, maar al vlug sloeg het noodlot toe. Luus: “Geert werd ziek en het bleek later om zijn lever te gaan. In 2002 heeft hij het hele jaar op bed gelegen. In 2003 heeft hij een levertransplantatie ondergaan.” “Het runnen van een café is zwaar, maar die jaren waren extra zwaar, zeker voor Luus.”, geeft Geert nu aan. “We hadden vijf kleine kinderen. Die moesten naar school, die hadden verjaardagen, die gingen op zwemles, het gezinsleven moest doordraaien. Luus is zondermeer de motor van het bedrijf, ze heeft wonderen verricht. Gelukkig kregen we in die periode veel hulp van vrienden en familie. Zonder hen hadden we het niet gered.” Luus geeft een voorbeeld: “Zoals buurman Gerry Vorstenbosch, die nam vrij van zijn werk om samen met Geert zijn nichtje Ilse het café draaiend te houden toen hij in Groningen in het ziekenhuis lag.”

 

Het ‘Hooghuus’ draaide ondanks alle tegenspoed door. De vaste gasten valt het waarschijnlijk niet eens meer op, maar het dialect dat Luus soms spreekt, valt op tussen het Brabantse. Ze is opgegroeid in Heumen, net Gelderland. Kieken, tiet zat, luusteren, pien in de buuk, zomaar wat uitspraken die vallen tijdens het gesprek. Ook Geert, geboren in Nijnsel, horen we heel af en toe hetzelfde dialect gebruiken als Luus.

 

Twintig jaar runnen van een café, dat is een zeldzaamheid? Geert: “Tegenwoordig wel. Velen houden het maar een jaar of vijf vol of cafe’s verdwijnen. We zijn hier in Eerde de laatste der Mohikanen. We hadden café Stapelbroek, ’t Oiversnest op de Kempkens, De Driesprong. Het uitgaansleven is veranderd.”

 

Herinneringen ophalen over twintig jaar is lastig. Artiesten hebben ’t Hooghuys velen malen aangedaan. Ze sommen op: “Marianne Weber, Frans Duijts, Imca Marina, Corry Konings, Bonnie St. Claire, Shirley Lee Hooper, René Schuurmans en Tino Martin, om er maar een paar te noemen. Dan was het niet altijd om klokslag één uur sluiten.” Geert herinnert zich die keer dat er politie voor de deur stond. “Het was halfvier in de nacht, de tent zat nog tjokvol. Jan Verbakel liep toevallig effe naar buiten, kwam ie de politie tegen die net aankwamen. Ze wilden naar binnen gaan. Jan sprak de agenten toe: ‘Je kunt er niet bij, het zit hier bomvol!’. En wat denk je, ze draaiden om en reden weer weg. Hahaha! Maar de volgende dag stonden ze wel weer op de stoep met… een bekeuring van driehonderdvijftig gulden. ‘Die heb je gisteren wel verdient’, grapten ze.”


“Of die keer dat Jan Wolf het café binnenkwam. Jan had altijd een hoed op, dus toen we hem zagen aankomen in het portaal deden we vlug de lampen uit en pakte ik een zaklamp die toevallig achter de bar lag. Ik zette het nummer op van The Pink Panther en toen Jan binnenkwam scheen ik met een zaklamp op hem. Met die muziek op de achtergrond leek het net als in de film, ofdat Inspector Clousseau himself binnenkwam. Hij had niets in de gaten. Wat hebben we gelachen.” Luus: “En wat te denken van Harrie Essens die als Sinterklaas met een witte pony binnenkwam. Die hadden ze echter vele pepernoten gegeven, om het beestje rustig te houden. Maar net op het moment dat de pony binnen is, poepte ie alles vol. Bah!”

De twee hebben een duidelijke taakverdeling: Geert doet het café en Luus de feesten. “Soms helpen de kinderen ook mee, want het aankomen van personeel is vandaag de dag soms lastig. Vroeger werkten obers alleen voor jou, tegenwoordig werken ze op meerdere plekken en dan is het soms puzzelen.”

 

Zitten er ook keerzijdes aan het vak van kastelein? “Jazeker, wat je wel en wat je niet mag vertellen. Je maakt mee dat soms een klant van zijn kruk afvalt. Dat is toch wel een beetje grappig, maar dat doorvertellen wordt niet altijd gewaardeerd. Spreken is zilver, zwijgen is goud.”

 

Hoewel het cafébezoek minder is als decennia geleden, zijn Geert en Luus blij met de vele verenigingen die ze elke week of regelmatig te gast hebben. We zijn al achttien jaar de thuisbasis van een line-danceclub, koor Cantado repeteert hier, evenals hofkapel Dès Mooi, tafelvoetbalvereniging Kurkkleuvers is hier pas neergestreken, en natuurlijk de vele biljartclubs, te weten D’n Blauwe Dop, Het Vrolijk Stootje, Net Nie en de driebandenteams. Daarnaast werden er vele themafeesten georganiseerd samen met CV De Deurdouwers uit Sint-Oedenrode waar Geert lid van is en niet te vergeten de succesvolle Pimp my Bar-competitie waarin vriendengroepen uit Eerde streden om de beste omzet in het café. Zo zijn er in de afgelopen twintig jaar nog vele andere leuke evenementen de revue gepasseerd, momenteel is maandelijks de 30PLUS Party die druk wordt bezocht evenals de Portugese dansavonden. En ze zijn dankbaar voor de vele feesten en partijen die ze in de loop der jaren voor mensen uit Eerde en omgeving hebben mogen verzorgen.

 

Nu geven ze zelf een feestje voor genodigden, op zaterdag 28 december, ter ere van hun jubileum. Ditmaal dus zelf een keertje in de (verdiende) spotlights, in plaats van gastheer- en vrouw te zijn bij een feest.

 


Naar boven