Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2020 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 9 januari 2020


Band Apostrophe' brengt hun eerste plaat uit!


Vandaag (donderdag) is een spannende dag voor de band Apostrophe’, een Veghels bandje met daarbij 'onze' Cas Habraken. Vanavond om acht uur komt hun eerste liedje, met de titel Bottles, online op hun eigen YouTube-kanaal en die van Popsport. 


De band Apostrophe’ bestaat nu ruim vier jaar en is ontstaan bij de organisatie Pop&Co Bandcoaching uit Veghel en Schijndel. Vijf jonge muzikanten vonden elkaar en vormen nu een bandje dat al enkele leuke optredens achter de rug heeft en wekelijks een paar keer te vinden is in de popkelder van CHV Noordkade om te repeteren, plezier te beleven aan muziek maken en te dromen dat ooit nog eens ene Marco Borsato in hun voorprogramma komt te staan!


Even voorstellen, de bandleden. Vier uit Veghel, eentje uit ons dorp. Willem Bennenbroek is de leadzanger en gitarist, achttien jaar oud. Sander Weber is zeventien en is de drummer. Teun van Wershoven is achttien en speelt ook gitaar. Zijn tweelingzus Eefje is de pianist en last but not least Cas Habraken (foto, rechtsonder) uit Eerde. Hij is de oudste van het quintet, negentien en hij speelt basgitaar. 


Dat er potentie zit in dit ‘goed stel’ zag ook leraar Joost van Sprundel van Pop&Co. Hij meldde de band aan voor Popsport 2019. Popsport is het landelijke coachingsprogramma voor jonge, talentvolle muzikanten, bands en producers die verder willen komen met hun eigen muziek. De band kreeg muziekinhoudelijke coaching van onder andere Okke Punt, schrijver van de nummer 1-hit Reünie, en ze kregen coaching in stage performance, marketing en songwriting. Zo krijgen ze meer inzicht in de muziekbusiness en hoe je je daarin als artiest, muzikant of band kunt bewegen. Het programma bestond uit een viertal workshops en werd afgesloten met een opname in de studio van de Nijmeegse band De Staat. Daarvoor hadden ze al een keertje in Utrecht in een andere studio gestaan, echter niet zo professioneel als die in Nijmegen, om alvast een keertje te oefenen. Op 7 december was de opname in Nijmegen en dat was zweten volgens de bandleden. ‘We kregen een uur de tijd om het nummer op te nemen en als je al drie kwartier nodig hebt om alles af te stellen, dan begrijp je wel de nodige stress die het oplevert. We hebben het nummer Bottles tweemaal gespeeld. De eerste keer verliep niet vlekkeloos, de tweede opname verliep goed. Er zijn meteen ook filmopnames gemaakt, dus ook wij zijn benieuwd naar het eindresultaat. Want vanavond zien ook wij die videoclip van Bottles voor het eerst. Spannend dus! Dit is ons Instagram-account waarop we de clip plaatsen; @apostropheband.’


Als afsluiter van het interview (hun allereerste!) speelt de band het nummer in hun repetitieruimte. ‘Bottles gaat over de overeenkomst tussen mensen en glazen flessen. Het nummer gaat eigenlijk nergens over, maar dat gaan de meeste nummers niet’, grappen ze vooraf. Er wordt eerst wat gestemd, drummer Sander tikt dan af en vervolgens vult de popkelder zich met heerlijke pop- en rockklanken met een vleugje indie. Bott-les een rustig nummer met een aantal uptempo stukken; het klinkt lekkerrr en applaus volgt! 


‘We hopen op zo’n duizend views in de eerste twee weken’, geven ze als verwachting aan. Dat zouden er best wel eens meer kunnen worden, aldus de muziekverslaggever van deze krant…


Voor wie vanavond wil meezingen, hierbij de songtekst:

We are just like bottles, if you let us fall we break

When you hold us fully transparant, no lies or hidden heartache

Build from a trillion parts we've all overcome

flames and pressure make sure we all fuse into one


Shattered apart, until an fire lits back up


Shine a light on me and my multicolored shadow is yours

But throw me in a sea and I'll sink down to ocean floors

Hold me, enjoy me, taste me till im emptied out

Don't leave me hanging if you're someone I can't live without


Shattered apart all over the ground

Shards bring good fortune, until a fire lits back up

Ooh just like recyclable glass 


Shattered apart all over the ground

Shards bring good fortune, until a fire lights back up

Ooh just like recyclable glass, 

ooh just like recyclable glass

ooh just like recyclable glass

EERDSE KRANT - 23 januari 2020


Vreemde 'carnavals-eend' op receptie Prins Mark d'n Urste


Het was het afgelopen weekend receptietijd voor carnavalminnend Eerde. CV De Oivers was twee dagen lang gastheer van de recepties van Prins Mark d’n Urste en zijn Gevolg en de Jeugdheersers, Jeugdprins Dignan, Jeugdprinses Jada, Adjudant Boaz en Hofdame Jori en verwelkomde vele carnavalsclubs, families, vrienden, bekenden en dorpsgenoten in De Brink.

 

Prins Mark d’n Urste en zijn Gevolg hadden het er maar druk mee zondag. Veelal kon er geluisterd worden naar voordrachten of liedjes, maar soms moesten de handen uit de mouwen. Zoals bij hun vriendengroep waar de Prins met een speelgoedkraan een kroket moest opscheppen, Prinses Janneke met een mes in de mond een broodje moest voorzien van boter, Adjudant Marc al fietsend met een grote hengel achter op zijn rug met de kroket aan een touwtje, er voor moest zorgen dat de Prinses deze kon pakken, op het broodje kon leggen en de Prins het kon opeten. Hilarisch!

 

Honderden handen werden geschud tijdens de recepties. Eén hand was een bijzondere die Prins Mark d’n Urste zondagmiddag kreeg op zijn receptie. Namelijk die van Prins Julien Voliere dun Urste uit Krabberdonk. Oftewel dé Prins van Den Dungen. Voor de eerste maal was er een Prins, uit het dorp onder de rook van Den Bosch, op receptie hier in Oiversland. De reden is, zoals hij in zijn woordje aangaf op het podium, dat hij een neef is van Hofdame Jessie en daarom voor een heuse carnavalspremière zorgde. Hij werd vergezeld door zijn Adjudant Lochte Penne en een aantal Raad van Elf-leden (foto). Een bijzondere samenstelling heeft zijn Raad van Elf, want deze bestaat uit in totaal vijftien dames! De Prins is duidelijk in zijn nopjes, zo geeft hij desgevraagd aan. ‘Wat wil je nog meer als Prins, met deze mooie dames telkens op pad te gaan’, geeft hij met pretoogjes aan. Al direct na binnenkomst stuitert hij in de rondte. Is hij soms zenuwachtig? ‘Nee, totaal niet’, geven de dames van de Raad van Elf aan, ‘zo is hij eenmaal! Maar bij ons in de buurt is het niet gebruikelijk, zelf een receptie te geven of op receptie gaan. Dit is voor ons de eerste keer, het is misschien toch wel een beetje spannend voor hem.’

 

Terwijl de Prins nog even verder stuitert, vragen we ‘zijn’ dames naar zijn plus- en minpunten. ‘Hoho, het is ladies’, corrigeren ze. ‘Want onze Prins heeft een stuk grond in Schotland, dus is hij een Lord en zijn we zijn ladies.’ Dan weer serieus. ‘Een pluspunt is zijn leeftijd, hij is drieëndertig! Hij heeft een vlotte babbel, ziet er leuk uit, is sportief en… is nog vrijgezel. Verder is hij een goede ober en hij is grenzeloos. Dat laatste moeten we even uitleggen, want ‘grenzeloos’ is namelijk het thema van dit jaar in Krabberdonk. Minpunten heeft hij ook; hij let niet op tijdens vergaderingen, hij zit altijd te appen, hij woont nu in Den Bosch en hij is een beetje bijdehand. En om nog even terug te komen dat hij nog steeds vrijgezel is: hij is op dat gebied heel kieskeurig.’

 

De ladies hebben het goed naar hun zin, het is een vrolijke boel. Totaal ontspannen staan ze even later op het grote podium. Prins Julien spreekt de zaal en zijn nichtje Jessie en Prins Mark en Gevolg toe alsof hij dat al tien keer eerder heeft gedaan. Hij spreekt ook de wens uit dat zijn opvolger het volgend jaar hier graag weer wil komen. Is dit het begin van een traditie? De dames zorgen voor het cadeau. In appelkiste-stijl; een boerenkoolboeket!

 

Terug op de begane grond gaat het gezelschap vrolijk verder waarmee ze gebleven waren, feestvieren en plezier maken. Prins Julien oogt ietsjes rustiger nu, de druk is er kennelijk wat af. Raad van Elf-ladie Diana laat weten dat ze derdejaars is. ‘Je mag bij ons maximaal drie jaar lid zijn van de Raad van Elf. Ik zit nu in mijn derde en dus laatste jaar, maar ik wil eigenlijk nog wel een jaar eraan vastplakken. Of nóg twee! Het is zo leuk, we hebben een gezellige groep.’ Ze geniet ook zichtbaar, met een wijntje in de hand. Is ze al ooit in ons dorp geweest? ‘Volgens mij stond hier vroeger alleen een telefooncel als ik me goed kan herinneren. Ik wist niet dat ze daar een dorpje omheen hebben gebouwd…’

 

Leg die uitnodiging maar alvast klaar. Mét een voorwaarde; dat ze wel met alle vijftien komen en niet met de helft!

EERDSE KRANT - 6 februari 2020


Ook drie nieuwe dorpsraadleden voorgesteld op extra bijeenkomst


Brede steun voor plan herbestemming kerkgebouw!


De extra bijeenkomst maandagavond in De Brink, belegd door dorpsraad Eerde, heeft voor opluchting gezorgd in ons dorp; het plan voor herbestemming kerkgebouw, gezamenlijk gepresenteerd door Hans van den Tillaart en Aldwin van Hooft, kan rekenen op een breed gedragen steun. De schop kan nu in de grond! Medio 2022 moet, als alles volgens plan verloopt, de school haar deuren kunnen openen. 

 

Tegen de klok van achtuur maandagavond stroomt de foyer van De Brink helemaal vol. Rond de tweehonderdvijftig belangstellenden zijn aanwezig, om ‘de toekomst van Eerde te bepalen’, aldus avondvoorzitter Bertus van Berkel tijdens zijn openingswoord. Hij is blij met zo’n grote opkomst en benoemd dit ‘de dag van de duidelijkheid’. “Een spannende dag ook”, volgens hem, “want we hebben iets bereikt; dat is om van twee plannen één plan te maken.”

 

Bertus licht eerst wat toe over de aanloop naar deze bijeenkomst. “In november tijdens een openbare bijeenkomst waren we goed op weg, maar de domper van de avond was het opstappen van de voltallige dorpsraad. Samenwerking was onmogelijk geworden, de oorzaak heeft te maken met communicatie. Samen met ook een oud-voorzitter, Ad Bekkers, zijn we de kar gaan trekken met een simpele opdracht; een nieuwe dorpsraad zoeken. We hebben in de afgelopen maanden vele mensen gesproken, uit de gemeenschap en van de kerk. We wilden duidelijkheid in het proces. Dus ook mét elkaar zoeken naar oplossingen. We hebben tenslotte allemaal hetzelfde doel: het kerkgebouw behouden én een nieuwbouw van de school.”

 

Ad Bekkers vult aan. “We hadden een bestuurscrises. Het zoeken naar een nieuw bestuur moest gecoördineerd en met vertrouwen gaan. We moesten een samenwerking op gang brengen en er een werkbaar proces van maken. Op 13 januari is er met alle partijen gesproken. Wensen, mogelijke frustraties en meningen zijn kenbaar gemaakt. Daaruit is een conceptplan gemaakt door de twee architecten Aldwin van Hooft en Hans van den Tillaart dat we vanavond te zien krijgen. We roepen daarom ook een nieuwe werkgroep in het leven die door de nieuwe dorpsraad wordt benoemd en onder de vlag ván gaat werken. Voorstellen voor een nieuwe naam voor die werkgroep zijn welkom, evenals mensen die zich willen aanmelden. We willen een respectvolle en daadkrachtige samenstelling. Samen met deze opkomst hebben we daar alle vertrouwen in.”

 

Bertus neemt daarna weer het woord en meldt dat de subsidie die de Pastorietuin destijds heeft gekregen voor de inrichting in het vat blijft zitten, daar ze uitstel hebben gekregen en dus gebruikt kan worden als de school klaar is. Hij geeft ook aan dat het zover is dat we iets met de kerk moeten gaan doen. “De meeste partijen kunnen we voorzien en we hebben een unieke mogelijkheid. Eerde wil duidelijkheid!”

 

En die krijgt het, want de twee architecten Aldwin van Hooft en Hans van den Tillaart geven een presentatie over hoe het een en ander er komt uitzien (impressie-afbeeldingen: Van Hooft Architecten/LA Architecten). Hans geeft in zijn inleiding aan dat betaalde huurders nodig zijn om het kerkgebouw te behouden en daarnaast een gedeelte van de ruimte over te houden voor de geloofsgemeenschap. Samen met Ton Verhoeven en Hans Verouden vormt hij SHAAK en hebben ze gesprekken gevoerd met de gemeente en stakeholders, te weten Skipov, parochie, de geloofsgemeenschap en Vrienden van de Eerdse Kerk. Daaruit kwam naar voren dat Hans namens SHAAK het schoolgedeelte voor zijn rekening neemt en Aldwin het geloofsgemeenschapsgedeelte. “De opdracht was om een ideaal plan te maken dat leidt totstandkoming van een Integraal Kind Centrum. De status is nu dat er een voorlopig ontwerp ligt”, aldus Hans.

 

Die wordt op het grote beeldscherm getoond met de daarbij horende uitleg: "De school telt vijf lokalen met een verdiepingsvloer waar evenzoveel appartementen komen. Een balkon dient als een soort luifel en daarmee een stukje privacy biedt tussen school en appartementen. Dit is ook een stukje verdienmodel om de kerk te kunnen restaureren. De aula is in het achterste gedeelte van de kerk geplaatst. Tussen de lokalen en de aula is een verwerkingsruimte. Elk lokaal heeft een gevoel- en zichtlijn naar elkaar. Er moet nog heel veel gebeuren, maar de planning is om op het einde van dit jaar de vergunning te krijgen, medio volgend jaar kunnen starten en in 2022 het klaar is. Maar als er bezwaren komen gaan we deze planning natuurlijk niet redden.”

 

Aldwin neemt het geloofsgemeenschapsgedeelte voor zijn rekening. Hij onderzocht wat de mogelijkheden zijn voor een kleinere ruimte waarin je het geloof in kan belijden en komt uit op een kapelvorm in het voorste gedeelte van de kerk. “Het altaar wordt een halve slag gedraaid en komt in het midden te staan van die ruimte. De liturgieraad heeft hiervoor toestemming gegeven dat het altaar gericht staat naar het hoogaltaar. Aan alle kanten zijn er zitmogelijkheden voor tussen vijftig en honderd mensen, daar ook een stukje van de aula er kan worden bijgetrokken. De ingang van de kapel komt aan de zijkant, vlak bij het patronaatsgebouw, die met een hellingbaan en een trap bereikbaar is. Daar komt ook een aanbouw, de zogenaamde ontmoetingsruimte.”

 

Als slot van zijn presentatie leest hij een stukje voor uit de 40-jarigjubileumeditie van de Eerdse Klanken, die van juli 2010. Daarin kreeg hij in een interview de vraag wat de belangrijkste gebeurtenis of verandering voor Eerde waren in de afgelopen veertig jaar en voor de komende veertig. Hij geeft aan dat in die komende jaren er wederom van alles gaat veranderen. “We hebben er nu tien jaar opzitten van die veertig, we zijn alweer een volgend hoofdstuk aan het schrijven. Kom uit de loopgraven en werk samen. Er liggen nu kansen en die moeten we grijpen”, besluit hij. 

 

Vervolgens krijgt Ad Wonders het woord. Hij is bestuurslid van de Franciscus Parochie en begint met de uitleg over de ‘machtsverhoudingen’ binnen het geloof. “Het bestuur is acht jaar geleden na de samenvoeging met andere parochies eigenaar geworden van de Eerdse kerk. Het parochiebestuur beslist echter niets, deze moet verantwoording afleggen aan het bisdom. Toen wij hoorden van de plannen van SHAAK waren we direct enthousiast. Nu zijn we zover dat de parochie overgaat tot verkoop en het kapelgedeelte terug gaat huren van SHAAK. Het gaat in eerste instantie om een periode van vijf jaar, maar na drie jaar is er een evaluatiemoment ofdat we door gaan. De geloofsgemeenschap moet wel levensvatbaar blijven, is ons standpunt.”

 

Aldwin geeft als opmerking aan dat die periode kort is en gooide het idee op tafel om als ‘Eerde’ de pastorie te kopen, daar mensen van de geloofsgemeenschap een gemeenschappelijke ruimte willen mocht de parochie besluiten na drie jaar om te stoppen met het huren van het kapelgedeelte. Echter wil het bisdom daar vooralsnog niet in meegaan, hoewel zowel parochie als SHAAK hier niets op tegen hebben.    

 

Hiermee werd het kerkgebouw- en schoolonderwerp afgesloten en werd een toelichting gegeven over de taken van de nieuw te vormen werkgroep en de zoektocht naar een nieuwe dorpsraad. “Die heeft veel energie gekost”, geeft Bertus toe. “We hadden vijf mensen gevonden maar twee zegden helaas weer af. Eerde kan niet zonder dorpsraad en daarom zijn we blij dat Patrick Ketelaars, Gerard van der Velden en Jan de Wilt samen de kar willen gaan trekken. We willen graag zeven mensen in het bestuur, daarom een oproep aan verdere kandidaten om zich te melden. Onze taak is hiermee nog niet af, we zijn halverwege. Vanaf volgende week zal de nieuwe dorpsraad weer actief zijn.”

 

Tot slot de rondvraag. Daarin werd opgemerkt waarom de kapel ook niet voor twintig jaar en nog eens twintig jaar kan worden gehuurd, net als bij de school het geval is? Heeft de parochie zo weinig vertrouwen in de geloofsgemeenschap? Nu kan er bijvoorbeeld beknibbeld worden aan de inrichting van de kapel door de nieuwe eigenaar. En wat gebeurt er met het interieur op het moment dat de kapel niet meer gebruikt gaat worden? Ook werd opgemerkt om respect te tonen voor SHAAK dat ze zijn doorgegaan. Applaus klinkt bij de toehoorders. Ook een applaus voor de opmerking dat een nieuwe basisschool héél hard nodig is, want het is een …zooi!

 

Bertus sluit iets voor de klok van halfelf de constructieve bijeenkomst, die heeft gezorgd voor helderheid en duidelijkheid en breedgedragen steun, krachtig af met: “Niet mauwen, maar bouwen!”

EERDSE KRANT - 20 februari 2020


Charlotte Looman maakt debuut in musical over Tina Turner!


Een droom kwam vorige week zaterdag uit voor Charlotte Looman. In het prestigieuze Operettenhaus in het Duitse Hamburg speelde ze voor de eerste keer de rol van Tina Turner in TINA: The Tina Turner Musical! De Eerdse Krant sprak een paar dagen later met de in Eerde geboren en getogen musicalster.

 

Ze zit nog vol met adrenaline. Niet verwonderlijk, een paar dagen daarvoor speelde de achtendertigjarige Eerdse voor de eerste keer de hoofdrol in TINA: The Tina Turner Musical! in het Noord-Duitse Hamburg. De musical beleefde zijn wereldpremière in april 2018 in het West End theater in Londen. Een jaar later werd de musical ook voor de eerste keer in Hamburg gespeeld en sinds november ook op Broadway in New York. Vorige week kwam daar Nederland bij, en wel in het Beatrix theater in Utrecht. De volgende locaties staan ook al gepland, in Australië en Spanje.

 

Terug naar Hamburg, waar Charlotte inmiddels een appartementje betrekt en waar ze nog zeker tot half september zal verblijven. Daarna verplaatst het hele ‘circus’ zich zuidwaarts in Duitsland, naar Stuttgart. “Ik ben niet de eigenlijke hoofdrolspeelster. Er zijn voor elke Tina-musical vier Tina’s nodig. Je hebt zeg maar de eerste Tina, zij heeft de echte hoofdrol. De tweede Tina is de alternate. Je hebt acht shows per week, dat is heel zwaar. Dus speelt de eerste Tina vier tot vijf keer, de tweede Tina de overige. Mocht beiden niet kunnen, door bijvoorbeeld vakantie of ziekte, dan speelt een van de twee coverdames (Tina nummer drie en Tina nummer vier, red.) en daar ben ik er nu een van.

 

Op de plek waar ze nu zit, werd niet zonder slag of stoot bereikt. Charlotte: “Ik had net een contract voor zeven maanden getekend op een cruise. Daar was ik zangeres en deed theater. Ik zag toen dat er een auditie was voor de musical Tina in Nederland. Daar wilde ik echt graag aan meedoen, maar dat ging natuurlijk niet want ik zat op een boot ergens in Alaska. Ik heb mijn gegevens gestuurd met de vraag ofdat ik ook online auditie mocht doen. Maar ik kreeg een ‘nee’. Net voordat die zeven maanden erop zaten zag ik wéér een auditie voorbijkomen, ditmaal voor Duitsland. De hoofdrolspeelster nu hier in Nederland, Nyassa Alberta, was in Hamburg de alternate-Tina. Omdat ze hier in Nederland geen goede hoofdrolspeelster konden vinden, werd ze door het overkoepelende creative team overgeheveld van Duitsland naar Nederland. In Duitsland kwam dus een plekje vrij. Ik me wederom aangemeld, met de aantekening dat ik de week erop weer in Nederland zou zijn. Maar de auditie vonden al in die week plaats, dus… Ik nog een keer geprobeerd ofdat ik alsjeblieft, alsjeblieft de week erop auditie mocht doen, maar kreeg weer een ‘nein’!”

 

Balen dus? “Ik was inmiddels thuis, kreeg ik een verrassend mailtje vanuit Duitsland dat ze op de auditiedag niet een geschikte kandidaat hadden gevonden en ofdat ik alsnog een auditie wilde doen. Dat is goed!!”, schreeuwt ze ook nu uit. “Dus auditie gedaan door drie nummers in het Duits te zingen en deze opgestuurd. Daarop werd ik uitgenodigd voor een worksession in Hamburg om daar onder het oog van de musicaldirector en musicalsupervisor de liedjes live te zingen. In hun ogen zag ik het al: ‘wij willen haar!’ Zo stapte ik daar ook binnen. Ik wil dit echt zó graag! Daarnaast moest ik nog een dans- en acteerauditie doen. Vooral voor het acteergedeelte was ik een beetje bang. Daarom had ik twee coaches in de arm genomen om dat bij te schaven. In Londen vonden die audities plaats. Dat ging goed. De volgende dag kreeg ik een telefoontje vanuit Hamburg; ik was aangenomen! Dol- en dolblij natuurlijk!!”

 

En nu? “Vorige week was mijn première als Tina. Uiteraard nog een wijntje op gedronken na afloop. Het ging goed. Daarnaast ben ik ook aangenomen als swing. Je moet dan alle rollen kennen uit het ensemble. Je staat zeg maar klaar om in te springen wanneer nodig is. Ik ben nu dus eigenlijk alleen maar aan het oefenen-oefenen-oefenen, tot ik alles ken.”

 

Charlotte is nu zo’n tien jaar zangeres en artiest. Ze somt op. ”Vijf jaren heb ik gewerkt als entertainer bij Center Parcs, daarna tweeëneenhalf jaar bij Inspiration Point in Valkenswaard in een dinnershow. Daarna wilde ik heel graag wat van de wereld zien en tegelijkertijd werken. Ik wilde zóóó graag op een cruise werken, natuurlijk als zangeres. Auditie gedaan, maar het lukte niet om ‘aan boord’ te geraken. Ik heb vele audities gedaan. Dat is het leven van een performer; telkens weer auditie doen. Toen kreeg ik een aanbod om in Aruba als zangeres en waitress aan de gang te gaan, heb ik dat maar gedaan. Toen ik daar zat kreeg ik na, ik denk, twee maanden tóch een aanbod voor een cruise! Ik was zóóó blij! De ene dag zit je hier, de volgende dag zit je weer ergens anders. Veel gezien van de wereld, van Amerika en Alaska tot Japan en China. Je bent dan wel maanden van huis. Het toeval wil dat ik tijdens die cruise-periode een eigen Tina Turner-show heb ontwikkeld. Ik ben een echte Tina Turner-fan. Mijn stem en uitstraling komt, heel toevallig, overeen met de echte Tina Turner.”

 

“Ik stap nu net de musicalwereld binnen, maar mijn ambities zijn om door te groeien, naar alternate. In september verplaatst de show zich naar Stuttgart en ik wil hééél graag mee”, blikt ze voorzichtig al wat vooruit.

 

Als slot wil ze nog een boodschap meegeven. “Op mijn twintigste wilde ik al graag zangeres worden, maar ik durfde niet. Op mijn achtentwintigste toch die stap gezet. Als je iets wil, dan moet je erin geloven. Je moet het visualiseren en het uitspreken. Elke dag. Dat werkt. Je moet je dromen volgen!”

EERDSE KRANT - 27 februari 2020


Ebert (en Angela) van Wanrooij 25 jaar beheerder De Brink


Op 1 maart is Ebert van Wanrooij vijfentwintig jaar de beheerder van De Brink. Ter gelegenheid hiervan biedt het stichtingsbestuur Ebert en zijn vrouw Angela een receptie aan. Deze is aanstaande zaterdag en iedereen is van harte welkom van 18:30 tot 20:30 uur in De Brink om de jubilaris te feliciteren. 


Waar anders dan in de Praatkamer in het gemeenschapshuis spreekt de Eerdse krant met ze over het jubileum. Ze beginnen met vertellen dat 1 maart in meerdere opzichten een bijzondere datum voor hun is. Ebert: “Op 1 maart in 1976 hebben wij verkering gekregen. Het was op een maandagavond tijdens carnaval, in Sint-Oedenrode in De Beurs. Een vriendin van Angela komt naar mij toe met de vraag dat Angela wel verkering met mij wil. Oh, kan ze ook een bietje vrijen, zei ik. We hadden elkaar wel al eens gezien in de maanden ervoor, zo zaten samen op dansles. Ik een kameraad van mij gevraagd om te testen ofdat ‘dat meisje’ kan vrijen. Kameraad voert opdracht uit, draait zich om, geeft een teken dat het goed was en zo hebben wij verkering gekregen en later getrouwd.” En op 1 maart in 1999 kreeg Ebert een zeer ernstig ongeluk. Angela: “Een bus van het openbaar vervoer reed hem aan in de Sluisstraat in Veghel. We moesten van de dokter in de dagen erna afscheid van hem nemen. Maar een week later werd hij wakker. Dat is het andere uiterste.” 


Weer een stukje terug in de tijd. Bij de buren, op de Kempkens bij Sjef van den Braak Bedrijfswagens, heeft Ebert als automonteur gewerkt. Daarna is hij in 1984 samen met andere compagnon de bloemen in gegaan. “We hadden echter beiden geen verstand van bloemen. We zijn begonnen in het Franstalige gedeelte van België, want, zo was onze redenering, niet iedereen is het Frans machtig en dus hebben we minder last van concurrentie. Maar het punt was; wij spraken ook geen Frans! Een vrachtwagentje gekocht, en commissionair gevonden om onze bloemen in Aalsmeer in te kopen. De eerste keer kochten we voor twaalfhonderd gulden bloemen in en wij op naar België om deze aan winkeliers te verkopen. De volgende dag sprak in die commissionair en die vroeg hoe het gegaan was. Nou, niet echt goed want ik heb nog voor ongeveer twaalfhonderd gulden bloemen in mijn vrachtwagen… Communicatieproblemen, gaf ik aan. Echter, de taal beheersen ging snel en twee jaren verder hadden we drie vrachtwagens lopen. Daarna ben ik gaan specialiseren in kwaliteitsbloemen. Drie dagen in alle vroegte naar Aalsmeer, bloemen ophalen en dan naar de bloemisten in België. Daarnaast ben ik ook zelf gaan kweken op de Kempkens. Dat werd ook groter en groter.” 


Maar dan. “Begin ‘95 lag ik in het ziekenhuis in Nijmegen voor weer een operatie aan mijn rug. De dokter adviseerde mij om te stoppen met dit werk, anders zou ik binnen tien jaar in een rolstoel zitten: ‘Het is veel te zwaar werk voor je, dat kan je rug niet af’. Komt Annie van der Burgt op ziekenbezoek en zij vertelde dat de vorige beheerder Peter der Kinderen plots gestopt was. Ik zat op dat moment in het bestuur van de carnavalsclub en had op die manier veel te maken met Peter. Ik dacht, misschien is dat iets voor mij. In het ziekenhuis, eind januari was het, heb ik een sollicitatiebrief geschreven naar het bestuur en op 1 maart werd ik de nieuwe beheerder! Met de kwekerij ben ik in dat jaar gestopt en heb eerst naast de baan als beheerder nog een paar jaar bij verschillende bedrijven gewerkt tot ik dat ongeluk kreeg. Ik brak toen al mijn ribben en mijn longen waren kapot. De nasleep heeft meer dan tien jaar geduurd. Ondertussen nog weer een aantal operaties ondergaan, ik kom er nooit meer vanaf. Maar het had ook nog erger gekund. Sindsdien sta ik hier in De Brink voor vijf uur op de loonlijst. Het zijn er soms wel wat meer, misschien wel zes”, grapt hij.


Je hebt geen soort van inwerkperiode gehad? “Nee, de vorige beheerder was plots weg. Ik werd voor de leeuwen gegooid. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik moest afsluiten. Ik heb denk ik anderhalf, twee uur rondgezworven want ik wist niet waar de schakelaars zaten om de lampen uit doen. Ik had iets van een rugzakje omdat ik regelmatig met Peter te maken had als bestuurslid van de carnavalsclub en wist links en rechts waar de pijnpunten lagen. Ik kreeg van het stichtingsbestuur de vrije hand en wilde er iets van gaan maken. Zo heb ik er meteen voor gezorgd dat er Bavaria uit de tap kwam, want eerst was het Heineken wat hier getapt werd. Maar ik hoorde er altijd zoveel mensen over mopperen, dat we een half jaartje verder zijn overgestapt naar de brouwer uit Lieshout. Na de verbouwingen, vooral na opening van het achterste gedeelte in 2014, is het steeds beter gegaan. Maar er was ook een tijd dat het niet goed ging en dat we moesten wachten om salarissen uit te betalen tot er weer iets was binnengekomen. Dat kwam toen ook mede door het oude gebouw, er zaten toen geen groeimogelijkheden in. We hebben nu verenigingen uit omliggende dorpen, we liggen centraal, en ook grote activiteiten. Het gaat twaalf maanden per jaar door.”


De taken zijn helder. Ebert regelt veel en doet de boekhouding. Angela doet de boodschappen, poetst twee dagen in de week en ze helpt mee in de bediening. “De laatste maanden is het erg druk geweest, mede ook met alle voorbereidingen op de carnaval. We faciliteren, we dragen er aan bij dat het allemaal goed verloopt en dat is leuk dat je daarvoor complimenten krijgt. Ook fijn is dat we sinds 2014 groepjes vrijwilligers hebben die hand- en spandiensten verrichten en zich betrokken voelen en iedere week weer terugkomen. Daarnaast hebben we een team van vijftien tot twintig mensen. We zijn geen doorsnee gemeenschapshuis in Meierijstad. 

“Terugkomend op slechte tijden, wat wij over ons heen hebben gekregen toen het rookverbod ingesteld werd, dat ging nergens over. Wij handelde gewoon in opdracht van het bestuur, maar wij werden er op aangesproken. De gemeenschapshuizen moesten al veel eerder dat verbod invoeren. We hadden het al uitgesteld, maar na een controle is het verbod direct ingegaan, wat nogal voor commotie zorgde. Daar sta je dan boven, maar als je dan wordt geslagen, dan blijft dat langer hangen. Nu is dat geen item meer.” 


Anekdotes worden zo even uit de mouw geschut. Ebert: “Broer Smits kwam twee keer per jaar in de Brink, bij de dorpsraadvergaderingen. ‘Van Wanrooij, doe mij een sinas’, zei hij dan, en ‘ik moet die sinas van vorige keer nog afrekenen’. Die sinas van een half jaar geleden rekende hij af en de consumptie die hij op dat moment nam niet. Dat herhaalde zich zo een paar jaar tot ik hem vroeg waarom hij dat zo deed. ‘Moet ‘ns goed luisteren Van Wanrooij’, zei hij op zijn droge manier, ‘in de kroeg moet je schuld hebben, dan heb je een excuus om terug te gaan!’.

Een andere anekdote. Ik was thuis en werd gebeld door iemand dat de tussendeur aan het einde van de hal op slot was. Hij kon niet binnen, dus ik vlug op de fiets gestapt om die deur open te maken. De man staat netjes bij de deur te wachten als ik binnenkom. Ik loop vervolgens naar die deur, pak de klink vast en… open de deur! Kijk eens wat hier staat, wees ik hem op het bordje dat op die deur zit. Daar staat ’duwen’ op. Hahaha.” 


Tot slot, Ebert: “Zolang we er nog plezier in hebben, en dat hebben we nu, gaan we lekker door. Ik kan nu echt niet achter de geraniums gaan zitten.” 

EERDSE KRANT - 12 maart 2020


Gehele oeuvre Bernard van Dam gebundeld


Jumbo-topman Frits van Eerd had zondag de eer om de eerste duo-box in ontvangst te nemen met het gehele oeuvre van de Eerdse journalist, schrijver en tekenaar Bernard van Dam (1881-1958). De opbergcassette, genaamd Brabants Dorpsleven, omvat 10 themadelen en 11 boeken met in totaal ruim 3000 pagina's!


De Eerdse kerk was zondag in de namiddag goed gevuld bij de eindpresentatie van het oeuvre van Eerdenaar Bernard van Dam. De eindpresentatie zou eigenlijk al in november hebben plaatsgevonden, maar er werd nóg meer werk gevonden wat de Stichting Bernard van Dam heeft doen besluiten om deze te verplaatsen naar afgelopen zondag. 


Wat begon bij een tentoonstelling in september 2018 door werkgroep Eerdelogie over twee markante Eerdenaar, te weten pastoor Willenborg en Bernard van Dam, heeft geleid tot het opsporen en bijeenbrengen van alle publicaties en werken van laatstgenoemde. Het eindresultaat van de zoektocht mag er zijn! Een prachtige handgemaakte opbergcassette, bestaande uit twee delen die door ze op elkaar te zetten de gepreegde ex libris (afbeelding, onder) van Bernard van Dam compleet maakt. Al zijn werk omvat elf boeken met in totaal ruim drieduizend pagina’s. Gijs Wortel, een gerenommeerd boekbinder, vertelde in het kort hoe de opbergcassette tot stand was gekomen. Hij gaf de aanwezigen aan dat tussen de ‘floppy’ waar alle bestanden op staat en de opbergcassette, zo’n zestien kilogram verschil in zit. 'De boeken hebben het formaat van een A4 Long, een geschikt formaat om alle werken goed zichtbaar op te laten zien'.


Daarvoor was er een symbolische handeling: cultuurhistoricus Gerard Rooijakkers droeg het resultaat van vele jaren speuren in archieven over aan voorzitter Ben van Dam van de stichting: drie grote dozen met dikgevulde ordners artikelen en tekeningen. Hij vertelde daarbij ‘ongelofelijk trots te zijn op dit monumentaal bouwwerk dat staat als een huis’. Bernard van Dam was volgens Rooijakkers een meester in dieren te laten spreken in zijn tekeningen. Hij ziet in het werk van de Eerdenaar ook een weerspiegeling in de actualiteit van vandaag. ‘Bernard beschreef en tekende treffend het gevoel van de achterban in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hij kwam op voor de kleine boer, maar ging soms ook te ver daarin en werden zijn tekeningen niet geplaatst omdat men geen opstand wilde. Hij heeft dan ook vaak op zijn tong moeten bijten. 


Ook de pastoor werd niet gespaard; hij had soms meer op met God dan met zijn grondpersoneel. Bernard had de mogelijkheid om te switchen tussen verschillende werelden. Hij was een heertje uit Eerde, met verschillende stijlen. Hij is een held!.’


Plots verscheen Bernard van Dam, in de persoon van Gerard Gloudemans, ten tonele. Geheel in stijl, dus met tekenmap in de hand, was hij even neergedaald vanuit de hemel in de Eerdse kerk. Hij zag dat onder het plaatsnaambordje ‘Eerde’ een andere naam stond en dat het hedendaagse Eerde er iets anders uit ziet dan toen. Maar gelukkig had hij als aanknopingspunten de Eerdse kerk en de Antoniusmolen, mét wieken. Hij was trots dat er nog een bakker in d’Eerd was, maar dat die wel aan de andere kant van de weg zit. Toen hij zag dat hij een eigen straat heeft, werd hij er even stil van. Hij sloot af met ‘het boek is vol, er kan niets meer bij. Ik ben dan ook trots op alle mensen die mijn werk verzameld hebben!’


En dan het officiële moment van de presentatie. Frits van Eerd kreeg van de stichting het eerste exemplaar van het Brabants Dorpsleven aangeboden. Het is een special edition van de boeken en de duo-cassette. Familie Van Eerd heeft, mede vanuit een historische band met familie Van Dam want ook zij waren molenaars, het project ruimhartig ondersteund. De Jumbo-topman vertelde in zijn dankwoord zijn roots niet te verloochenen en ook groot belang te hechten aan de overdracht van de Brabantse en Meierijse geschiedenis aan volgende generaties. ‘Hoe is het mogelijk, zoveel tekeningen? Wij zijn dan ook dankbaar om deze papieren uitgave mogelijk te maken.’


De stichting gaf op het einde van de presentatie aan dat het werk een belangrijke bron is voor vervolgprojecten in de educatieve en culturele sfeer. Voorzitter Ben van Dam somde heel kort de plannen voor de nabije toekomst op: ‘Een seizoenstentoonstelling in het Boerenbondsmuseum (opening 29 maart), de Eerdse basisschool die in samenwerking met de Cultuurkade in Veghel en Erfgoed Brabant komend schooljaar een project start over persoonsvorming met de bijzondere Bernard als voorbeeld en de samenwerking met een aantal heemkundige en streekinstanties voor wat betreft uitwisseling van materiaal en kennis.’


Na afloop lagen de serie boeken met de mooie cassette ter inzage en daar werd door de vele belangstellenden driftig en bewonderend gebruik van gemaakt. Op www.bernardvandam.com staat meer informatie, over onder andere hoe de boeken te bestellen zijn. En er was de gelegenheid om de Cuvée Bernard te proeven, een bier speciaal voor deze gelegenheid gebrouwen door twee achterkleinkinderen. De een is… bakker, de andere is… tekenaar; de appel valt niet ver van de boom…

EERDSE KRANT - 26 maart 2020


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.

 

Na achttien jaar een bestuursfunctie te hebben bekleed in het stichtingsbestuur van gemeenschapshuis De Brink, waarvan de laatste acht jaar als voorzitter én penningmeester, heeft Ad van de Meerakker (64) de voorzittershamer doorgegeven aan zijn opvolger, Edward de Gier. 

 

Een gele vlinder vliegt voorbij als Ad heeft plaatsgenomen op het bankje en de koffie wordt ingeschonken. “Dat is ons Esther”, doelend op hun overleden dochter. “Dat hebben we al vaker meegemaakt. Als wij aan het wandelen zijn dan vliegt er soms wel eens een gele vlinder met ons mee. Zij hield namelijk van de kleur geel.”

 

Hoe ben je in het bestuur gekomen, is de logische openingsvraag. “Toon van den Tillaart, toen de stichtingsvoorzitter in 2001, gaf aan te stoppen en hij zag in mij zijn ideale opvolger. Ik zag dat niet zo zitten, want moet een simpel boerke op De Kuilen een bankdirecteur die dit vijfentwintig jaar heeft gedaan opvolgen, zo gaf ik aan toen hij mij kwam vragen. Ik heb me echter altijd wel ingezet voor het dorp, bij de Rabobank, ZLTO, NCB en school en heb om die reden een paar dagen later aangegeven om het te doen. Toon gaf nog aan dat, als ik was ingewerkt, ik een betere bestuurder zou zijn dan hij.” 

 

Ad heeft net voor dit interview nog even vluchtig de notulen van zijn allereerste vergadering ingezien. “We spreken september 2001. Onderwerpen op die vergadering waren Ebert van Wanrooij, de beheerder die een ongeluk had gehad in 1999 en het ging erover ofdat hij nog zou terugkeren. En het ging nog over een rekening van bouwbedrijf Van de Ven. Bestuursleden waren toen Diny van der Linden, Robbert van der Looij, Diny van der Pol en Gerard Rutjes, hij was de penningmeester. De functie van penningmeester heb ik vrij kort daarna van Gerard overgenomen. Want dat was misschien niet helemaal duidelijk overgekomen, ik wilde namelijk geen voorzitter en zeer zeker geen secretaris worden, want ik heb veel te lang werk om een paar regels op papier te krijgen. In die notulen staat ook dat ik vraag naar de statuten. Waarom was ik toen al zo’n pietje-precies?”, lacht Ad. Dan weer serieus: “Ik heb, denk ik, me voor de rest van de tijd wel aan die statuten gehouden.”

 

Een paar jaren later moest het stichtingsbestuur een ingrijpende maatregel nemen die niet in de statuten voorkwam. “Op een dag ergens in 2003 stond de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) op de stoep. We moesten ons aan het rookverbod houden. Dat heeft een hele impact gehad, want we hadden verschillende verenigingen binnen waarbij gezelligheid voorop staat, denk aan de biljarters. De foyer was een belangrijke inkomstenbron, maar door het rookverbod hebben vooral Ebert en Angela een goed hart getoond om door te gaan. Die werden er vooral op aangesproken. Wij als bestuur veel minder. We zaten toen alles bij elkaar wel in een negatieve spiraal.”

 

Eerde is binnen de oude gemeente Veghel altijd een vreemde eend in de bijt geweest. “We hadden als enige een eigen gebouw. Ook de grond was van ons. Als er iets kapotging moesten we dat zelf betalen. Maar ik zag toen al dat we dit niet gingen volhouden. Op annuïteitenbasis was voor de bouw begin jaren zeventig een aantal leningen afgesloten voor vijftig jaar bij de gemeente. De rente werd gesubsidieerd, de aflossing was voor De Brink. Een perfecte deal voor de eerste tien, twintig jaar. Ook bij de Rabobank werd nog een lening afgesloten. Na zo’n dertig jaar kregen we steeds minder subsidie, maar de vaste lasten stegen. Vele gesprekken met de gemeente en een aantal wethouders verder werd besloten om dit gelijk te trekken, maar dat duurde vervolgens wel een hele tijd. In 2005 zijn we als bestuur echt aan de slag gegaan om ook het achterste gedeelte aan te passen, de zogenaamde fase 2. Fase 1 was in 2000 afgerond, het voorste gedeelte, met de foyer, de toiletgroep en de ingang. Maar het proces nam vervolgens een hele tijd in beslag. Er lagen goeie rapporten, onderzoek wees uit dat Eerde het nodig had, voldoende draagvlak en argumenten. Komt het in het college en raad, maar dan riep er weer iemand dat het daar en daar tegenvalt en heeft Eerde het wel écht nodig? Dan werd het weer uitgesteld. In 2011 werd gelukkig het besluit genomen voor de verbouwing en konden we aan de slag. Die viel gelijk met een harmonisatie van gemeenschapshuizen in de gemeente Veghel en werden wij na de verbouwing van eigenaar huurder.”  

 

We nemen even de tijd voor nog een bakje koffie en hebben het over de onzekere tijd waarin we nu leven. Vele mensen passeren tijdens het interview het bankje. Het is veel drukker in de bossen dan normaal.

 

Ad nam zitting in de bouwcommissie tijdens die verbouwing. “Ik kon overdag weg, dus dat kwam goed uit. We hebben een boerderij die moest door draaien, maar die draaide ook gewoon door. Er werd thuis wel eens gezegd: ‘is er alleen maar De Brink?’. Het waren inderdaad drukke tijden, er waren weken waarbij ik er elke dag mee bezig was. Samen met Ebert hebben we de bouw goed gevolgd. We kenden de tekeningen uit ons hoofd. Maar als penningmeester zag ik ook onze kas in die periode langzaam leeg raken. Zo weet ik nog dat we een keer in december de salarissen niet konden betalen aan het personeel en we moesten wachten tot de maand erop de zittingen waren geweest. We hebben tijdens de bouwperiode de verenigingen de mogelijkheid geboden om in het voormalige Drie Ghemalen-gebouw hun activiteiten door te zetten. Ook voor de basisschool was het een goed alternatief om te gymmen. Met wat aanpassingen, dankzij ook de hulp van vrijwilligers, is dat goed gelukt. Dit moest echter wel komen uit het budget van 1,7 miljoen euro, het bedrag dat we kregen voor de verbouwing van De Brink. Eind 2013 heeft de gemeente het gebouw gekocht en zijn ook de leningen die we bij ze hadden lopen afgelost.” 

 

Voor Ad was het gemeenschapshuis geen onbekend terrein. “Op de woensdagavond heb ik heel lang gebadmintond. Ik sloot dan ook altijd De Brink mee af, zodat diegene die dan werkte er niet alleen voor stond. Ik deed op de donderdag hetzelfde bij TRIONA, de trimclub. Ik kreeg op een gegeven moment wel wat last van blessures bij het badminton, kon dat thuis natuurlijk niet gebruiken en ben daarmee gestopt. Ik kreeg toen ik in het bestuur zat uiteraard wel eens iets te horen, na afloop aan de bar, als er bijvoorbeeld opmerkingen waren over het een of ander. Maar ik was daar altijd duidelijk in en wees ze erop dat ze dat via de officiële weg moesten bewandelen. Ook mijn vrouw Petra werd daarop wel eens aangesproken, maar die was daar ook duidelijk in.”   

 

En je bent uiteindelijk wél voorzitter geworden? “Klopt. We zijn dan inmiddels wel tien jaar verder. Bestuursleden stopten, we waren op een gegeven moment nog met drie: Antoinette van de Burgt, Suzanne van Kronenburg en ik. We hebben toen wel rondgevraagd om nieuwe bestuursleden te krijgen, maar omdat we inmiddels drukdoende waren met de verbouwing, hebben we dat toen even laten rusten.”

 

Hoewel Ad de laatste jaren dus de functie van voorzitter en penningmeester beklede, en in principe van al het reilen en zijlen op de hoogte was, hebben ze hem toch een keer verrast. Dat was in de zomer van 2015. “We hadden een bestuursvergadering in de Spiegelzaal in plaats van de Praatkamer. Alles was bezet, werd me medegedeeld. Prima, dacht ik toen. Maar in de Spiegelzaal aangekomen zag ik dat de tafel precies in het midden stond. Ik verbaasde me daarover en zei nog ‘waar je een tafel in zo’n grote ruimte moet neerzetten?’. Schijnbaar in het midden dus! Maar het werd vlug duidelijk waarom we daar zaten, want ineens komt een cameraploeg binnen met in hun kielzog een macht volk. Bleek het om De Kei van de Maand te gaan van het toenmalige Skyline TV. Het hele bestuur kreeg deze onderscheiding voor het vele werk dat we hebben verzet voor de verbouwing. Een mooi gebaar.” 

 

Ad verdeelt zijn bestuursperiode in drie blokken van elk zes jaar, zo gaf hij ook aan tijdens zijn laatste woordje op de nieuwjaarsreceptie van het dorp, begin januari. “De eerste zes jaar waren het zwaarste. Kon beheerder Ebert van Wanrooij nog wat betekenen voor De Brink. Achteraf zijn we blij dat we een oplossing hebben gevonden om hem voor vijf uren op de loonlijst te zetten. En het plotseling overlijden van onze dochter heeft heel veel impact gehad. Ik heb toen wel een paar vergaderingen gemist. De tweede peridode van zes jaar stond vooral in het teken van de verbouwing van het achterste gedeelte van De Brink. De opening in maart 2014 is voor mij het hoogtepunt in mijn periode als bestuurslid. Maar het moest nog wel gaan lopen, want er stond nog steeds niets op de rekening. Je nodigt dan een keer de Tribute To The Cats Band uit en als je dan complimenten krijgt dat de akoestiek geweldig is en de zaal prachtig is, dan doet dat goed. In de derde periode kwamen geleidelijk meer verenigingen en andere evenementen en hebben we van De Brink weer een goed draaiend gemeenschapshuis gemaakt met een financiële buffer. Maar nu met de coronacrisis is het zeker een paar maanden dicht en vinden evenementen geen doorgang. Hopen dat het allemaal goed gaat komen. Van een officieel afscheid is het er nog niet van gekomen, in september is nu een datum geprikt.”

 


Naar boven