Hier vindt u een aantal (opvallende) artikelen die in 2021 in de Eerdse Krant hebben gestaan.

EERDSE KRANT - 7 januari 2021


Twee hartverwarmende initiatieven!


Twee prachtige initiatieven; vlak voor de kerstdagen en op eerste kerstdag! Robbert Ploegmakers van Culinairro Kookstudio bezorgde samen met Herbert de Wit vlak voor de kerstdagen álle alleenstaande 65-plussers in Eerde een overheerlijk kerstdiner; een dubbel getrokken runderbouillonsoep, een pasteitje met kipragout met champignons en kerstsnoepjes. “Als een hart onder de riem in deze coronatijd”, aldus de Eerdenaar. En op eerste kerstdag konden de bewoners van Den Binnen genieten van een sfeervol optreden van Wim Heijman.


We zitten een paar dagen voor kerst. Er rijdt een witte bestelauto van Culinairro ‘kriskras’ door Eerde. De inzittenden zijn Robbert Ploegmakers en Herbert de Wit. Ze zijn samen de hele dag druk in de weer met het afleveren van een kerstdiner. Herbert is de chauffeur en zorgt voor de planning, Robbert levert de kerstdiners af bij de mensen (bovenste foto). Maar liefst vijftig ‘bestellingen’ hebben ze samen gemaakt en deze worden persoonlijk afgegeven bij álle alleenstaande 65-plussers in Eerde! “Als een hart onder de riem in deze coronatijd. Het is met liefde gemaakt”, laat Robbert weten als hij zojuist weer een bewoner heeft verrast met een overheerlijk kerstdinertje. “De lach op het gezicht, daar doe je het voor.” En er is zelfs meer dan een lach, want als hij aanbelt bij Annie Oosterbaan op Den Binnen, krijgt die het even moeilijk. “Ik sta met tranen in mijn ogen”, zegt ze zichtbaar onder de indruk van het mooie gebaar van onze dorpsgenoten.


Het bezorgen is, om in etenstermen te blijven, het voorgerecht van een muzikale kerstviering die op eerste kerstdag plaatsvond op het binnenplein van Den Binnen. José van Berkel (onderste foto) is de initiatiefneemster: “Onze moeder is pas naar hier verhuisd en omdat er geen activiteiten zijn en iedereen veelal thuis moet blijven wilde ik iets leuks organiseren voor de bewoners. Ik kwam uit op een soort van kerstviering in de openlucht, zodat de coronaregels toch gerespecteerd worden. Mede mogelijk gemaakt dankzij Woningcorporatie Area die een klein bedrag beschikbaar heeft gesteld en Patrick Steenbakkers van Soundcheck Nederland die zanger Wim Heijman bereid heeft gevonden voor een optreden van een uurtje.”


Het is na het middaguur als het optreden van zanger Wim Heijman op punt van beginnen staat. Maar het is even wachten, het voorprogramma (de kerkklokken) loopt ietsjes uit. De setting is uniek: de invalideparkeerplaatsen doen voor een uurtje dienst als drive-in discotheek. De Veghelse zanger heet vervolgens iedereen welkom, stelt zich voor en geeft aan dat hij zo’n zeshonderd liedjes in zijn repertoire heeft. Hij kan met gemak vier kerstdagen vol zingen. “We beginnen met een aantal kerstliedjes, dan een aantal Engelstalige liedjes en we sluiten af met Nederlandstalige nummers. Start de band!”


De opener is Jingle Bells. De sfeer zit er al meteen goed in. De kerstklanken en zijn zang klinken als een klok. De akoestiek van Den Binnen blijkt verrassend ge-wel-dig te zijn. Door de u-vorm van het seniorencomplex galmt het geluid zich naar hartenlust in de rondte en is een genot voor het gehoor. Wie had dit gedacht, maar Den Binnen kan zich makkelijk meten met de beste concertlocaties in ons land! Niet alleen de zang en het geluid is perfect, ook de lichttechniek krijgt een dikke tien. Wim staat onder een prachtig belichting (lees: de zon) op te treden. En ofdat het niet op kan, zelfs special effects worden ingezet halverwege het optreden; twee grote groepen vogels komen over het binnenplein gevlogen en lijken mee te dansen in de lucht. Al vanaf de eerste noten is het echt genieten geblazen. Een brede glimlach is er meteen bij de initiatiefneemster: “Dit doen we elk jaar!”


Vervolgens klinkt Stille Nacht, maar dan in het Engels, maar ook Wonderfull World wordt volop meegezongen door de bewoners, familieleden en andere belangstellenden, enkele tientallen in totaal. Door de kleinschaligheid heeft het meer weg van een privé-concert, het geheel doet heel warm aan. Na de kerstliederen komen nummers als Strangers In The Night van Frank Sinatra en Take Me Home, Country Road van John Denver voorbij, evenals enkele nummers van Elvis. Het is de Top 2000 in Den Binnen! De temperatuur is frisjes, zeker uit de zon, maar het optreden is hartverwarmend.


En dan wordt het ‘wachten’ voor Alda van Berkel, de moeder van José, beloont. Het laatste setje in Nederlandstalig. Meteen stijgt de gevoelstemperatuur en wordt er nog harder meegezongen. Het nummer Och, was ik maar bij moeder thuisgebleven van Johnny Hoes zorgt zelfs voor een heuse polonaise (dé allereerste?) op de binnenplaats van Den Binnen. Toon van Kronenburg polonaist in zijn eentje rond en krijgt de lachers op zijn hand.


Het tekent wel voor de aangename sfeer die er heerst bij dit bijzondere optreden. Als Wim het liedje Meisje, ik ben een zeeman van New Four zingt, zit iedereen spontaan mee te deinen. An Steenbakkers zit volop te deinen in haar deuropening: “Hartstikke mooi hè! Ze moeten het maar doen!”, doelt ze op het organiseren van dit miniconcert. Er wordt nog meer meebewogen op het nummer Foxy Foxtrot van Nico Haak en de Paniekzaaiers. Als de kerkklok tegen één uur aanloopt, kondigt Wim zijn laatste nummer aan. Het is Droomland van André Hazes en Paul de Leeuw. Toeval of niet, dit is hét lievelingsnummer van Alda! Ongeloof ook bij José: “Dit is écht puur toeval, dit is niet van tevoren afgesproken!” Alda veert nog meer op en zingt voluit mee. Prachtig om te zien.


"We hopen dat alle bewoners ervan hebben genoten”, kijkt ook een tevreden José terug als ‘de zaal’ wordt opgeruimd. Dat hebben ze allemaal zeer zeker gedaan, samen met het thuisbezorgde diner! Hoe tweemaal een klein gebaar zó groots kan zijn…

EERDSE KRANT - 14 januari 2021


Wie is de slimste? De gemeente of wildcrossers


Een kat-en-muisspel


Er is een al jarenlange kat-en-muisspel in onze Eerdse bossen en Vlagheidegebied aan de gang. De kat (lees: de gemeente) doet er van alles aan om de muis (lees: vooral de wildcrossers) te weren, maar op een of andere manier lijkt die laatste telkenmale slimmer te zijn om zich te laten vangen.


Neem de Vlagheideberg als voorbeeld. Daar wordt door de heren (en dames) motorrijders met hartenlust overheen geknald. Er worden minuscule bordjes geplaatst bij de ingangen, waarop staat dat je er niet op mag met een motorvoertuig, er worden slagbomen geplaatst, maar bij wijze van spreken voordat de palen de grond in zijn gegaan zie je al dat er een paadje erlangs is gemaakt met afdrukken van crossbanden.


De drie voormalige MOB-complexen zijn op één na ook al omgetoverd tot veredelde crossbanen. Het ontbeert op MOB-Zuid, gelegen aan De Kuilen nog aan tribunes en een paddock, anders zou daar zo een grand prix kunnen worden verreden. Het lijkt er sterk op dat de gemeente de handdoek in de ring heeft geworpen, zo van: ‘geen energie in steken, heeft toch geen zin’. Maar in een persbericht, ook te lezen in deze kant van 17 december jl., is de gemeente gestart met het onderzoeken naar de mogelijkheid om het Vlagheide-gebied om te toveren tot een soort ‘Central Park’, met mogelijkheden voor wandelen, fietsen en spelen in een natuur-en landschapspark. Bij MOB-complex Zuid wordt gedacht aan een recreatieve invulling die past bij de aanwezige natuur-en cultuurhistorische waarden, zo staat er te lezen.


Dan hebben we ook nog MOB-Oost, op het einde van de Bergweg, tegen de Vlagheideberg aanliggend. Ook daar is voor een grindpad een slagboom aangebracht, zelfs nog beschilderd met gele en rode banen, maar ook hier is de muis slimmer als de kat (UPDATE: tijdens het uitwerken van dit stukje is de slagboom inmiddels weer verdwenen, red.)


Er is zelfs een heuse ‘weg’ erlangs gemaakt, ook leuk om met de auto een toeristisch ritje over de berg te kunnen maken. Maar nu heeft ‘de kat’ weer een nieuw wapen in de strijd gegooid, er zijn namelijk twee bergen met zand gecreëerd op die plek. Eentje links langs ‘de slagboom’, om het doorgaand verkeer te hinderen de berg op te rijden, en rechts een flinke berg met zwart zand op het pad net om de hoek van het bos, om vooral auto’s te verhinderen het MOB-gebied van achteren op te kunnen gaan. De motorcrossers vinden het geweldig, die twee obstakels, getuige de bandensporen die de volgende dag al te zien zijn in het zand. Én, wellicht is ‘de kat’ vergeten nog ergens anders een bergje zand neer te leggen, want ‘de muis’ is superslim…

 

En dan nog dit: sinds oudejaarsdag staat er een vuurkorf op het einde van de Bergweg. Een vuurkorf die op die dag dienstdeed als, ja als wat? Het verbranden van afval van vuurwerk? Inmiddels doet deze dienst als… afvalbak.


In het genoemde persbericht spreekt wethouder Coby van der Pas dat ‘de recreatieve doorontwikkeling van Vlagheide al geruime tijd op de agenda staat, in het Masterplan uit 2006, destijds vastgesteld door de voormalige gemeenten Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode. Het Vlagheidegebied en de Vlagheideberg in het bijzonder biedt kansen voor verdere recreatieve ontwikkeling in samenhang met de natuur-en landschapsontwikkeling en dat het kan bijdragen aan een nog aantrekkelijker Meierijstad, voor onze inwoners én bezoekers.'


De vraag is hier: wanneer en hoe?

EERDSE KRANT - 28 januari 2021


Het is muisstil op straat na negen uur


Eerde houdt zich aan avondklok


Afgelopen zaterdag, de datum 23 januari 2021, gaat zonder meer de geschiedenisboeken in. Om 21:00 uur die dag ging er een avondklok in. Deze geldt elke avond tot 04:30 uur in de ochtend en duurt voorlopig tot 10 februari aanstaande. Het is bijna zevenenzeventig jaar geleden dat door de Nederlands regering deze voor en volgens velen verstrekkende maatregel is genomen. Maar het coronavirus, en dan vooral de zeer besmettelijke Engelse variant, noopt het demissionaire kabinet om de lockdown verder aan te scherpen.


Er zijn een aantal uitzonderingen, met een geldige verklaring, waardoor het wel mag. Als je onderweg bent voor je werk bijvoorbeeld, voor noodzakelijke zorg of voor mbo of hoger onderwijs. Maar ook zonder een geldige verklaring mag iemand in die tijdspanne zich buiten begeven. Voor een medisch spoedgeval, een noodsituatie in huis of het (aangelijnd) uitlaten van de hond.


Mensen die hun hond uitlaten, die waren alleen nog op straat te zien op de eerste avondklokavond. Rob Fleskens bijvoorbeeld loopt vlak voor negenen met hond Boef buiten. “Hij gaf aan dat ie naar buiten moest, dus doen we nu een ‘rondje school’.” Ook Donovan Burgzorg maakt een rondje met de hond. “Als het moet, zo’n avondklok, dan moet het.” Ietsjes daarvoor kwamen Margret Vissers en Monique van der Doelen aangelopen, op de hoek Valkenbergstraat en Esdonkstraat. Ze geven aan dat ze nog een historische selfie willen maken met op de achtergrond de kerkklok die negen uur aangeeft (foto). Als de klok negen keer slaat worden snel wat foto’s gemaakt en haasten ze zich weer vlug naar huis.


Eerde is uitgestorven op de eerste avonden en nachten. Je kunt een speld horen vallen, zo stil is het in de straten. Alleen over de Eerdsebaan komt na negenen heel af en toen een auto, of een streekbus, en zorgt voor wat geluid, evenals de A50 als de wind uit het oosten komt. Eerdenaren houden zich keurig aan de avondklok, kan na een paar dagen worden geconcludeerd! Er zijn zover bekend ook geen boetes uitgedeeld.


In de Tweede Wereldoorlog was er in ons land ook een avondklok, ook wel spertijd genoemd, maar die was ingesteld door de Duitse bezetter in de laatste jaren van de oorlog. Op 12 september 1944 voerde het Militair Gezag in opdracht van de Nederlandse regering, die op dat moment in Londen zat, de ‘Verordening Avondklok’ in voor het bevrijde deel van Nederland. Piet Vissers, toen negen jaar oud, kan zich die periode van een avondklok door de bezetter nog goed herinneren. “Je kwam ’s avonds echt niet buiten. Naar de wc gaan, die buiten was, was al een hele opgaaf. Je durfde niet. Hoewel wij hier eigenlijk weinig tot geen Duitsers zagen, lazen we wel in de krant dat mensen die zich na acht uur buiten begaven zonder pardon werden neergeschoten. We zaten toen elke avond met z’n allen bij elkaar in een kamer. Daar buurtte we dan wat, we kaarten wat en gingen vroeg te bed. We hadden één boek dat we konden lezen, de Almanak. In die kamer hadden we een lamp op stroom. Daarin zat ook het enige stopcontact van het huis. Ik kan nog goed herinneren dat als ons moeder dan ’s avonds op de tafel aan het strijken was, die lamp heen en weer zwaaide door de strijkbewegingen. Mijn oudste broer Bert ging wel eens buurten met kameraden en die was soms niet om acht uur, dan ging namelijk de avondklok in, thuis. Onze ouders waren dan bezorgd, die zaten er over in. Stond ie nog ergens buiten wat te kletsen… Dat vergeet je nooit meer. Hoe ik over de avondklok van nu denk? We hebben er geen moeite mee, we komen toch negens of krijgen bezoek. We hebben televisie, computer, onze bezigheden. Vroeger had je niets.” 

EERDSE KRANT - 11 februari 2021


Online onthulling Jeugdheersers Oiversland!


Geen carnavalsactiviteiten dit carnavalsseizoen, wel werden zondag de nieuwe Jeugdheersers van Oiversland (Eerde) onthuld. Dit gebeurde online. Achter oiversmaskers kwamen Jeugdprins Lars, Jeugdprinses Evi, Adjudant Wes en Hofdame Lynn tevoorschijn. Hun spreuk luidt: ‘Oiverkes kom uit je nest, dit is carnaval op zijn best!’ Daarnaast werd ook de nieuwe Jeugdraad geïnstalleerd en afscheid genomen van de vorige Jeugdheersers.


Om precies 11:11 uur startte afgelopen zondag de uitzending met als hoogtepunt de onthulling van de nieuwe Jeugdheersers en de Jeugdraad van Elf (met dit jaar zeven leden). Normaal vindt die plaats op het podium in De Brink, ditmaal op een computerscherm. Echter de spanning was er zeker niet minder om én de act speelde zich af op het podium van ons dorpshuis! De onthulling was gebaseerd op de videoclip van Martin Garrix met het nummer Animals en die was akelig goed nagemaakt. Het viertal was in zwarte kledij, droegen maskers van dieren en dansten en sprongen op de instrumentale lekker in het gehoor klinkende dancemuziek. Prachtig gemaakt! Uiteindelijk werden de dierenmaskers ingeruild voor hét dierenmasker hier in Eerde, die van een ooievaar. En die ging af en kwamen Jeugdprins Lars (Verhagen), Jeugdprinses Evi (van der Linden), Adjudant Wes (Steenbakkers) en Hofdame Lynn (Botti) tevoorschijn. Helaas voor het nieuwe viertal en de jeugdraad geen carnavalsactiviteiten dit seizoen, maar deze spectaculaire onthulling maakt zeker iets goed. Maar er was meer, we zagen eerst dat de Jeugdcommissie afscheid nam van de oude Jeugdheersers en de Jeugdraad van vorige jaar. Alles natuurlijk coronaproof. De steken werden op een gouden kussentje gelegd en allen kregen een goody bag. Tussendoor traden de drie dansmariekesgroepen van CV De Oivers met een showdans op. De opening van de jongste dansmariekes was hilarisch te noemen. De allerkleinste van de stel playbackte op haar opblaasbare rode saxofoon mee met de eerste noten van het liedje, maar terwijl die solo eigenlijk nog een stukje verderging in het nummer, vond ze het kennelijk mooi genoeg geweest en gooide ze achteloos de sax hopla in de lucht. Na een elegante vlucht komt ie voor de groep op de grond terecht en blijft netjes liggen tijdens de rest van het optreden. De Jeugdcommissie kijkt tevreden terug. ‘Het was constant schakelen wat wel en niet mocht. In september dachten we nog dat de onthulling wel live zou kunnen maar dan zonder publiek, maar nu met een volledige lockdown zat er niets anders op dan het digitaal te doen. We wilden iets doen voor de jeugd en dat is denken we op deze manier toch gelukt. Het heeft de nodige tijd en creativiteit gekost, maar dat was het zeker waard’, laten ze desgevraagd weten.

 

De onthulling terugkijken? Deze is te vinden op de website van CV De Oivers: www.de-oivers.nl.’

EERDSE KRANT - 25 februari 2021


Jonge Eerdenaar met baanbrekend onderzoek op cover Science


Jory van Thiel te gast bij talkshow Op1!


Op het moment zijn er twee talkshows op de Nederlandse televisie die ‘er toe doen’. Op de publieke zender NPO1 hebben we Op1, bij de commerciële op RTL4 is het Jinek afgewisseld met Beau. Deze late night praatprogramma’s zijn het domein van de Peter R. de Vriesen, de Saskia Bellemans, de Xander van der Wulps en de Wouter de Winthers, of het laatste jaar vooral voor virologen als Ab Osterhausen en Diederik Gommersen van deze wereld. Eigenlijk is het zo goed als uitgesloten om als gewone burger een keer te mogen plaatsnemen aan zo’n tafel. Of... je moet iets heel, hééél bijzonders hebben gepresteerd.


En laat nu net Jory van Thiel (foto, Op1) dat gedaan hebben! Samen met de ook vijfentwintigjarige Roel Wouters heeft hij wetenschappelijk onderzoek gedaan naar spugende cobra’s. Het onderzoek van de twee biologiestudenten en hun begeleider Michael Richardson van het instituut Biologie Leiden is zo baanbrekend dat het onlangs is gepubliceerd in een van de meest gerenommeerde wetenschappelijke tijdschriften, te weten Science. Het onderzoek staat zelfs op de voorpagina! Het bleek hét ontbrekend puzzelstukje in een internationale studie over de evolutie van de samenstelling van slangengif.


Reactie uit de gehele wereld hebben ze mogen ontvangen, geven de twee afgelopen vrijdagavond aan als ze zijn aangeschoven in de talkshow Op1 bij Paul de Leeuw en Astrid Joosten, de twee presentatoren van die avond. ‘Je begint aan zo’n project en je verwacht niet dat het op de cover van Science komt’, geeft een trotse Jory aan. De Eerdenaar legt uit dat hij door een cobra in zijn ogen is gespuugd tijdens een stage in Thailand. ‘It’s a part of the job’, geeft Jory aan, als Joosten hem vraagt ofdat hij het niet eng vond. Jory stelde zich daarna de vraag waarom de ene cobra wel kan spugen en de andere niet. Hij dacht in eerste instantie dat er verschil zit in het gif. Hij ging daarom naar zijn stagebegeleider, de Engelse professor Michael Richardson in Leiden - Jory spreekt hem aan met: ‘hey prof’, wat tot een hilarisch momentje in de studio leidt - en die was gelijk enthousiast en gaf de twee geld en labruimte om aan de slag te kunnen. Het bleek dat in Liverpool ook een groep met een onderzoek bezig was. Ze hebben contact gezocht en wat later bleek, de nieuwe ontdekking het ontbrekende puzzelstukje in het groter geheel te zijn. Cobra’s injecteren om prooien te vangen, dat is algemeen bekend, maar dat ze ook spugen ter verdediging, en dan ook nog eens gericht op de ogen, dat was nog niet bekend. Het gif is door de tijd aangepast om extra pijn te kunnen veroorzaken, hebben ze ook ontdekt.  

EERDSE KRANT - 25 februari 2021


EHBO Eerde draagt een steentje bij!


Op 8 januari jl. is de vaccinatiecampagne van start gegaan in Veghel. In een bedrijfshal op De Amert worden daar sinds die datum dagelijks zo’n 800 tot 1.000 personen gevaccineerd tegen COVID-19. Er is begonnen met vaccineren van zorgmedewerkers en inmiddels hebben al vele 80-plussers hun eerste vaccinatie van Pfizer gekregen. EHBO Eerde draagt ook haar steentje bij op de priklocatie.


Sabina Ruster van EHBO Eerde: 'Samen met het Rode Kruis en de andere EHBO-verenigingen uit Meierijstad verzorgen wij het toezicht op iedereen die net gevaccineerd is. Zeven EHBO’ers van onze eigen Eerdse vereniging zijn verspreid over de week één dagdeel op de priklocatie te vinden, waaronder Ad van de Laar, Marco van der Heijden, Jane Pawiroredjo en Marco van der Linden (foto, EHBO Eerde). Gelukkig bestaat het werk vooral uit een praatje maken met de mensen die gevaccineerd zijn en gebeuren er maar weinig ernstige zaken. Iedereen die gevaccineerd is moet een kwartiertje onder toezicht van de EHBO’ers blijven. Enkele uitzonderingen moeten een half uur blijven in verband met allergische reacties in het verleden. Af en toe wordt er wel eens iemand onwel, maar dat heeft weinig te maken met de entstof en wordt vooral veroorzaakt door spanning. Deze mensen zijn dan bij de EHBO’ers in goede handen. Daarnaast zijn er ook artsen aanwezig op de locatie die bij een ernstige situatie meteen paraat staan.  Naast een praatje helpen de EHBO’ers natuurlijk waar nodig en soms is dat dan een keertje meehelpen op het toilet of samen met de beveiliging zorgen dat er een Regiotaxi gebeld wordt. Sinds drie weken is de locatie uitgebreid met prikstraten voor het vaccin van AstraZeneca en ook daar zijn de eerste mensen al mee gevaccineerd. In de komende periode gaat er flink opgeschaald worden, dus voor de EHBO’ers is er nog werk genoeg. De EHBO’ers ontvangen een vrijwilligersvergoeding voor hun werk, maar vooral de waardering door de mensen die net gevaccineerd zijn, de gezellige collega’s en leuke gesprekken met de mensen op de priklocatie, het kunnen meekijken in de keuken van de GGD en uiteraard het kunnen bijdragen aan de weg terug naar een leven zonder maatregelen maken dit een geweldige tijdelijke klus voor de EHBO’ers uit Eerde.'


Ze doet als secretaris nog een oproep: 'Heb je een EHBO-diploma en wil je ook een steentje bijdragen aan de vaccinatiecampagne? Neem dan contact op met EHBO-vereniging Eerde via: info@ehbo-eerde.nl.'

EERDSE KRANT - 1 april 2021

 

Wim Steenbakkers vijftig jaar werkzaam bij garage Van Hooft!


Wim Steenbakkers viert vandaag een bijzonder jubileum; op deze dag in 1971 begon hij bij garagebedrijf A.J. van Hooft op de Willibrordushoek. Vandaag is ook meteen zijn allerlaatste werkdag, hij gaat met een welverdiend pensioen.


Ze zijn zeer zeldzaam in het bedrijfsleven; mensen die kunnen zeggen dat ze vijftig jaar voor dezelfde baas werkzaam zijn geweest. Wim Steenbakkers kan dat vanaf vandaag zeggen.


We gaan terug in de tijd. Het verhaal begint eigenlijk al twee jaar eerder. Wim: “Het is 1969. Ik zit op de LTS en doe de opleiding autotechniek. Ik zocht voor het derde en vierde leerjaar een plek om het vak van automonteur in de praktijk te leren. Samen met mijn vader ging ik naar Jas van Hooft, de eigenaar van garagebedrijf A.J. Van Hooft, met de vraag ofdat het daar kon. Jas reageerde niet gelijk enthousiast. Hij had al een paar stagiaires meer gehad, gaf aan dat een leerling veel tijd kost, hij stond er niet heel positief tegenover.”


Toch aangenomen als stagiaire? “Ja, de opmerking van mijn vader, ‘dat hij er dan eentje zou aannemen die wél wil werken’, deed hem uiteindelijk toch besluiten dat ik er stage mocht gaan lopen. Het balletje is zo gaan rollen, fijne stageplek gehad en twee jaar later kon ik in vaste dienst treden, dat was op 1 april 1971. De eerste jaren was er nog een monteur meer, maar die werd ziek en werd ik de enige werknemer. Al doende leerde ik het vak en behaalde ook de diverse andere diploma’s. Ik maakte meteen vanaf het begin vele uren, er moest regelmatig worden overgewerkt, soms wel tot half vijf in de ochtend. Maar een paar uurtjes later was ik er weer. Toen ik verkering kreeg met mijn vrouw Joke ging in d’Eerd de ronde ‘dat het overwerken wel vlug zou stoppen’, lacht Wim. “Jas zat er ook wat mee, maar het is uiteindelijk nooit een probleem geworden bij Joke en mij. Joke hielp zelfs weleens mee, als er bijvoorbeeld auto’s moesten worden opgehaald. Ik werk bij een dienstverlenend bedrijf. Als er iemand met stukken staat, al is het in het weekend of midden in de nacht, dan ga ik ernaartoe."


Ruim vijfentwintig jaar verder wordt Jas ziek en zijn de vooruitzichten niet goed. “Ik weet nog dat ik positief gestemd was, maar Jas liet al blijken dat het niet goed zou komen. Op zijn sterfbed heb ik toen een belofte gedaan. Op zijn vraag ‘je laat ons toch niet in de steek’ heb ik tegen hem gezegd dat we gewoon zo verder zouden gaan. Hun zoon Alex zat toen in opleiding voor automonteur en die heb ik altijd aangespoord om zijn diploma’s te halen zodat ze niet afhankelijk zijn van iemand anders. Die raad heeft hij goed opgevolgd.”


Vijftig jaar automonteur? “Ik denk dat ik alle merken wel zo’n beetje voorbij heb zien komen. Pas nog een AMG Mercedes van 160.000 euro op de brug gehad. Het blijft ook maar een ding op vier wielen”, bekijkt Wim het nuchter. “Ik sta dan niet met trillende handjes te sleutelen hoor. Of een Eendje of een dure Mercedes, het blijft uiteindelijk hetzelfde principe. Alleen de techniek is wat anders. Motoren zijn nog steeds hetzelfde, maar eromheen is anders geworden. Bijscholingscursussen zijn wel noodzakelijk.”


Wat is top en wat is flop op autogebied? “De beste auto’s zijn Japans. Altijd betrouwbaar. Flops zijn meestal Italiaanse en Franse auto’s. Fransen autobouwers kunnen iets niet logisch maken. Ze hebben nu een motor ontwikkeld waar een distributiesnaar door de olie loopt! Verkeerde kwaliteit olie en het loopt in de soep met de daarbij horende kostenplaatje. Het lijkt wel ofdat ze het er om doen; auto’s tegen kostprijs fabriceren en de onderdelen peperduur maken. Duitse auto’s hebben techniek die onderhoudsgevoelig is. Het moet allemaal licht en snel zijn. Dubbele turbo’s en zo. Een 1000 cc motortje waar 200 pk uitkomt.” Maar nog niet zo lang geleden reed je zelf ook nog in een Duitse auto rond? “Ja, een oude Audi 80, maar toen waren ze nog goed!”, pareert Wim die nu heeft gekozen voor een… Japans merk.


“Storingen die af en toe voorkomen zijn het lastigst. Daar pieker je wel eens over. Wijlen pastoor Kemps bijvoorbeeld kocht een splinternieuwe Peugeot 305. Prima wagen verder, maar als hij verder reed dan Eindhoven dan liep de auto heet! Wij konden het euvel niet vinden, de dealer niet, de fabrikant ook niet. Op een gegeven moment zeiden Jas en ik, na heel wat gepraktiseerd te hebben, zo’n beetje tegelijk: we hebben hét gevonden! Wat bleek het te zijn? Het ontluchtingspijpje in het thermostaatshuis welke naar het expansievat gaat, was niet goed doorgeboord. Daardoor ontlucht het koelsysteem niet goed en liep-ie warm. Fabrieksfoutje. Gaatje goed doorgeboord en probleem was opgelost. Pastoor Kemps was ook tevreden.”


Zijn vakmanschap heeft Wim ook ingezet om belangeloos mensen te helpen. “Een goede klant vroeg ofdat ik een Volvo Station wilde nakijken voor een familie met een gehandicapt meisje uit Minsk. Hij had die familie daar ontmoet tijdens een uitwisseling van school en als dat meisje, toen was ze dertien, niet binnen negen maanden zou worden geopereerd zou ze te komen overlijden. Die klant heeft toen een actie op touw gezet dat zij in Nederland kon worden geholpen. De familie kreeg een auto om haar in te vervoeren, want ze waren niet in staat om een auto te kopen. Ik heb de auto weer tiptop in orde gemaakt zodat het gezin samen naar Nederland kon komen. De operatie was geslaagd, het gaat nu goed met haar. De familie is nog een keer hier geweest om mij te bedanken.”


Aan anekdotes geen gebrek. Deze gaat over de dag van vandaag, 1 april. Wim: “Alex en ik hoorden in de ochtend Giel Beelen op de radio een actie aankondigen. Mensen moesten hun winterlucht uit hun banden vervangen voor zomerlucht. Hahaha! Wij zeiden tegen elkaar dat één klant, ik noem geen namen, hier ’s middags aan zou komen om dat ook te doen. We wisten dat zeker, want die klant was ‘gevoelig’ voor zoiets. Beelen had er een geloofwaardig verhaal van gemaakt; een garage had zelfs extra personeel aangenomen om de lucht te vervangen. Hilarisch. En wat denk je, zo rond de klok van vier uur komt die desbetreffende klant in de garage! Hij had het verhaal ook gehoord die ochtend, zo vertelde hij. Wij speelden het spel vrolijk mee: ‘We zijn er de hele dag al druk mee.’ ‘Dan had ik toch gelijk!?’, antwoordde hij enthousiast terug. ‘Weet je wat voor een dag het vandaag is’, vroegen wij weer. ‘Ja, het is vandaag 1…’, en halverwege kwam er een grote vloek uit zijn mond. We hebben er hartelijk om kunnen lachen.”


En nog een anekdote. “Vrouwen hebben een beter gehoor dan mannen”, is Wim stellig. Dat vraagt om uitleg? “Er is vaak ergens wel een rammelke of piepke te horen. Manlief komt dan de garage binnen en zegt dat hij van zijn vrouw moet zeggen dat er een rammeltje in de auto zit, terwijl hijzelf dat niet hoort? We gaan dan proefrijden en… wij horen het dan ook niet! Vrouw meebrengen is dan de optie, geven we aan. En zo hebben we vaak dat soort probleempjes opgelost, de vrouw geeft vrij precies aan waar en wanneer ze het rammeltje of piepje hoort. Het is eenmaal zo”, lacht Wim.


“Maar we weten uiteraard meestal zelf het euvel te traceren. Een voorbeeld. Een man hoorde als hij remde ‘trrrr, poing’, en als hij optrok ‘trrrr, pots’. Bleek er een knikker in een balk te zitten. Die was door klein gaatje onder de stoel daarin terechtgekomen. Stoel eruit en knikker eruit gevist. Ik heb ook weleens met 30 kilometer per uur rijdend al luisterend onder een geopende motorkap gelegen. Waren het de remblokken.”


Het zal een klein beetje stiller worden in de Kapelstraat rond het middaguur. Al vanaf het begin ‘luncht’ Wim thuis. “Vroeger was het allemaal nog zandweg buiten Eerde. Ik reed de eerste jaren dan via een klein paadje vanaf de Kerkhoefweg zo binnendoor naar de Willibrordushoek. Toen ik mijn rijbewijs had gehaald stond er een bedrijfsauto voor me klaar; een Opel Kadett B. Een rallyuitvoering: grijs met een matzwarte motorkap, chromen grill met matzwarte spijlen, vierkante gele Hella mistlampen voor. Ik heb altijd een uur pauze gehad, dus aten, en eten we nu nog steeds, warm. Ik was ’s avonds eigenlijk ook nooit ‘op tijd’ thuis. Enige nadeel, vroeger had ik daar geen last van, nu meer de behoefte aan een middagdutje…”


Nog een leuk verhaal. “Tijdens de opleiding in mijn diensttijd reed ik elke avond, hoewel dat niet was toegestaan, naar huis in een ‘bedrijfswagen’ van Van Hooft. Ik nam ook nog twee andere dienstplichtigen mee. Mijn adjudant kreeg daar lucht van en ik moest me bij hem melden. ‘Luister eens hier Steenbakkers, ik heb vernomen dat je elke avond naar huis gaat, dat is niet de bedoeling. Ik heb daar geen problemen mee, want jij bent automonteur en mijn auto loopt niet meer’, sprak hij me toe. Dat was niet aan dovemansoren gericht: we komen vanavond wel even bij je langs, zei ik. Weer wat later vroeg hij ofdat we zijn oude Simca een grote beurt konden geven. Dat kan, wel onder het exerceren graag…? Was ook geen probleem, aan exerceren had ik namelijk een gruwelijke hekel. Elke avond naar huis dus, Jas ook blij. Daarna veel avonddiensten gedraaid op vliegbasis Volkel waar ik was gestationeerd. Kon ik overdag bij Jas werken. Ook moest ik regelmatig naar Woensdrecht om een paar potjes met oliemonsters naar een lab te brengen. De eerste keer was ik al binnen een paar uur terug op de basis. Kreeg ik om m’n donder dat ik al zo vlug weer terug was. De beroeps deden er namelijk een hele dag over… Je kreeg toen ook nog vijftig cent per uur extra als je buiten de basis verbleef. Tja! De keren daarna deed ik het dan ook anders. Even vlug op en neer van Volkel naar Woensdrecht en rond half elf reed ik het militaire busje bij Van Hooft binnen. Werken tot vier uur, overall uit en vervolgens rond halfvijf reed ik door de poort van de basis. Een gouden tijd gehad in mijn diensttijd.”


Wim heeft ook zo’n twintig jaar praktijkexamens afgenomen bij Innovam in Nieuwegein. “Leerlingen krijgen dan praktijkopdrachten die ik als examinator moest beoordelen. Maar daar kwam abrupt een einde aan omdat ik, volgens een commissie die examinators beoordeelt, de leerling te veel zou begeleiden. Dat doe ik bewust, antwoordde ik de voorzitter terug toen hij dat punt voorlegde. Die leerling moest een wiellager monteren, deed dat niet goed. Ik heb hem daarvoor een dikke onvoldoende gegeven, maar legde daarna wel uit hoe het wel moest. Op die manier leert hij er wel iets van en zal dat de volgende keer niet fout doen, toch? Ik gaf aan de voorzitter aan, dat als ik niets zeg, hij niet weet waarvoor hij gezakt is. Je duwt zo’n jongen meteen de grond in, terwijl men staat te springen om monteurs. Dat irriteerde me, ben toen maar gestopt. Een half jaartje later belde ze op ofdat ik misschien toch niet…”


Terug naar het heden: “Ik mocht eigenlijk al twee weken terug met pensioen, maar ik wilde graag de ‘vijftig’ volmaken. Ik heb zo ook de gelegenheid gekregen om afscheid van klanten te nemen. En dat was soms emotioneel. Er zijn er die je al vijftig jaar kent. En soms ook drie generaties; vader, zoon/dochter en kleinkind. Alex en ik zijn ook wel eens op een trouwerij geweest van een klant in Arnhem. We werden als helden binnengehaald! Als we een uitnodiging kregen, dan waren we present. Dat werd enorm gewaardeerd. Maar we zijn ook op koffietafels geweest. ‘Dat de garagehouder op begrafenis komt, dat is wel bijzonder’, kregen wij dan te horen. Het contact met de klanten zal ik dan ook het meeste missen.”


Hart voor de zaak, dat kan niemand hem tegenspreken. “We zijn getrouwd in de winter van ‘78, vlak voor de kerst. Het vroor dat het kraakte, er lag veel sneeuw. Geen enkele diesel liep. Met de kerstdagen en Oud en Nieuw gewoon gewerkt. Geen probleem. Ik had al meteen een goed gevoel en elke dag met veel plezier gewerkt op de Willibrordushoek. In de loop der jaren wel verschillende aanbiedingen gehad om ergens anders aan de slag te gaan, dat streelt je, maar geen seconde spijt dat ik dat niet gedaan heb. Ik heb het Jas beloofd op zijn sterfbed en dat heb ik waargemaakt. De familie Van Hooft, Dinij, Alex en Mariska, hebben dat altijd gewaardeerd.”

Wim brengt als afsluiter nog een klein gedichtje op tafel: Gezonde spanning voor wat komen gaat. Een beetje verdriet en toch trots wat ik na vijftig jaar achterlaat.”

 

 

 

EERDSE KRANT - 1 april 2021

 

Eerste uitgave nieuwe krant gepland op 6 januari 2022


De Eerdse Krant gaat op in Meierijstad Courant!


Johnny van Geffen, eigenaar van Van Geffen Druk en uitgever van de Eerdse Krant, deelt mede dat de Eerdse Krant op gaat in een nieuwe krantentitel, genaamd Meierijstad Courant. De eerste editie van de nieuwe weekkrant is gepland op 6 januari 2022.


Johnny van Geffen legt deze stap uit: “De Eerdse Krant bestaat nu ruim veertien jaar en heeft zijn nut en noodzaak bewezen in Eerde. Mede dankzij de gemeenschap en adverteerders is de krant niet meer weg te denken uit hét hart van Meierijstad. De kracht van de krant is dat al het nieuws van dichtbij is, herkenbaar, mensen vinden dat interessant om te lezen. Ook vandaag de dag nog, nu nieuws binnen luttele minuten online staat. Echter doet zich nu de mogelijkheid voor om dit ‘concept’ ook in Meierijstad elke donderdag te gaan uitbrengen. In uitgeverij Vennerzon uit België hebben we een partner gevonden die de krant gaat drukken en een ander bedrijf zorgt voor de verspreiding op álle adressen in Meierijstad! Daarmee worden we de eerste en enige krant in de gemeente met een 100% bereik!


De krant wordt uniek daar elke kern, in totaal dertien, minimaal een eigen pagina krijgt. Zo wordt overzichtelijk het nieuws weergegeven van elk dorp en plaats met indien ook de plaatselijke advertenties. Daarnaast besteden we veel aandacht aan het algemene gemeentenieuws natuurlijk.


Uniek wordt ook de opzet van de redactie. Elke kern krijgt namelijk een correspondent die zorg draagt voor het plaatselijke nieuws. We hebben al een aantal mensen bereid gevonden om dit op zich te nemen, met andere zijn we of gaan we in gesprek. Zij allen vormen samen mede de redactie. Het is de bedoeling om nog minimaal een iemand mede de hoofdredactie te laten vormen naast mijzelf. Gesprekken lopen met een persoon die veel affiniteit heeft met het lokale nieuws in onze gemeente.

Het streven is om volgende jaar, op donderdag 6 januari, de eerste editie uit te geven. We hebben die tijd nodig om goed voorbereid te kunnen starten, zoals het zoeken naar een geschikte locatie voor de redactie, bouwen van een website, etc. De naam van de krant is een combinatie van het heden (Meierijstad) en het verleden (courant). We zetten in eerste instantie om de krant twee jaar de tijd te geven om ‘te vallen’ in de gemeente. Daarna gaan we evalueren. Een van de speerpunten waarop we inzetten na die twee jaar is om de mededelingen van de gemeente binnen te halen.”


Afgelopen maandag werd in Eerde de overeenkomst getekend tussen de heer Ben Popbeen van uitgeverij Vennerzon en Johnny van Geffen van Van Geffen Druk/Eerdse Krant. Daarmee is de eerste stap gezet naar één krant voor geheel Meierijstad.

EERDSE KRANT - 8 april 2021


Eerdse Krant gaat op in Meierijstad Courant is… 1 aprilgrap!


1 april, het is dé dag om een grapje, hoe flauw ook, te mógen maken!  Het komt niet zo heel vaak voor dat die datum op de verschijningsdag van deze krant valt, namelijk op de donderdag. De laatste keer dat gebeurde, was in 2010. Effe geleden alweer. Dit jaar was het dus weer het geval, tja, dan kun je niet achterblijven als gerespecteerd medium om iets te verzinnen.


De speciale 1 aprilredactie van deze krant werd maanden geleden weer opgetrommeld om in actie te komen. Het moest ditmaal wel geloofwaardiger zijn dan waar ze elf jaar geleden mee aankwamen; één of andere wolf die bij toeval ontdekt werd in onze Eerdse bossen! Een aantal zoom- en brainstormsessies verder lag er een prestigieus idee op het bureau van de hoofdredactie. De Eerdse Krant zou opgaan in een grotere krant voor geheel Meierijstad, de Meijerijstad Courant, hadden ze bedacht. Super geloofwaardig, toch? De hoofdredactie keurde het idee meteen goed en gaf de speciale 1 aprilredactie groen licht om het in uitvoering te brengen.


Niemand minder dan Eppo Ebbenn werd bereid gevonden om te fungeren als de meneer van een Belgische uitgeverij waar de nieuwe krant zou geproduceerd worden. Eppo weet hoe je iets lang stil kunt houden, was Prins van Oiversland in 2008, dus die heeft meer met het bijltje gehakt.


Er moest uiteraard een naam worden verzonnen voor die uitgeverij. Vennerzon klinkt wel Belgisch. De ‘Belgische meneer’ zelf moest ook een naam hebben. Eppo Ebbenn werd… Ben Popbeen. Het zijn de details die het doen. Twee keer een anagram. Top, 1 aprilredactie!?


Bij een artikel hoort een foto. Een foto in nette kledij. Eppo kon niet in zesdelig maatpak over straat naar de redactie, stel dat iemand dat zou zien, dat zou de grap in gevaar brengen. ‘Ik doe mijn wandeljas over mijn colbert aan, wandelschoenen aan, dat valt niemand op. En ik wandel veel, dus het valt he-le-maal niet op’. Eppo is op de ochtend dat de foto wordt geschoten nog niet de deur uit of hij krijgt te horen: ‘ga je weer wandelen?’ ‘Uuh, ja, het is lekker wandelweer’, zegt hij en loopt rustig, zonder te blikken of te blozen, verder. Geen spoor van argwaan hier. Goede voorbereiding is het halve werk! De fotosessie zelf is een en al plezier. Voorpret is hier de juiste duiding. Dan is het artikel klaar en is het alleen nog aftellen naar dé dag en gaat de grap vallen?


Nadat de krant is verspreid komt al vrij vlug een eerste reactie binnen. Cor Verberk: ‘Dit is toch wel een 1 april grap niet??’ De twijfeling is in de zin waar te nemen. Positieve ontwikkeling, oordelen de redacties. Daarna sijpelen reacties binnen, vooral via de app: Marc Verkuijlen: ‘Mooie foto van Eppo op de voorpagina’; Richard Smit: ‘Goeie grap. Er zijn er wel die het geloven’; Karin Steenbakkers: ‘Leuke uitbreiding van de Eerdse Krant’; Gerdi Ketelaars: ‘Mooi bedacht, en een keer wat leuk nieuws op 1 april!’; Bart van Erp: 'Zozo. Mooi nieuws over de fusie met Eppo.’


De reacties zijn veelal met de nodige lachsmileys en duimpjes. Ook omhooggestoken duimpjes worden in het voorbijgaan getoond richting de redactie als deze zich door ons dorp begeeft. Er valt die dag zelfs een lief kaartje op de deurmat met de felicitaties. Prachtig zo'n kaartje, fijn om te krijgen!


Bij uw redacteur valt een dag later, tijdens het typen van dit stukje, ineens iets op. Namelijk, dat die kaart in een speciale enveloppe zit, eentje die je niet om de hoek kunt krijgen en toch wel heel bekend voorkomt. Even in de voorraad gedoken en jawel hoor… Uw redacteur zelf ook gefopt!!

EERDSE KRANT - 29 april 2021


Koninklijke onderscheiding


Bijna drieduizend Nederlanders kregen een lintje op Koningsdag, eentje ‘landde’ er in Eerde. Ad van de Meerakker (65) kreeg van burgemeester Kees van Rooij te horen ‘het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd om...’ en werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau!


In verband met corona werden de gedecoreerden in Meierijstad al op maandag gebeld door de burgemeester met de blijde boodschap dat ze een lintje zouden krijgen. Burgemeester Van Rooij op dinsdag in een feestelijk aangeklede De Brink daarover. “Toen ik Ad gisteren opbelde zei hij: ‘dè’s mooi dat ik je spreek’, maar hij doelde daarmee op iets anders”, lachte de burgemeester. Daarna somde hij zijn verdiensten op.

Van 1979 tot 1991 was Ad instructeur machinaal melken. Van 1986 tot 2015: vrijwilliger bij de Koninklijke Coöperatie Rundveeverbetering Delta. Decorandus was voorzitter van de Eerde Fok- en Controlevereniging en maakte deel uit van de inforaad. Van 1988 tot 1999/2015 tot heden: bestuurslid (1988-1999) en voorzitter (sinds 2015) van de Noord-Brabantse Christelijke Boerenbond, afdeling Eerde De Meierij. Decorandus organiseert onder andere de jaarlijkse ledenavond, geeft inhoudelijke invulling aan het beleid en vervult een contactrol tussen burgers en agrariërs. 

Van 1990 tot 1996: vrijwilliger bij de R.K. Basisschool Petrus en Paulus te Eerde. Decorandus vervulde gedurende deze periode de rol van penningmeester voor de ouderraad. Van 1990 tot 2004: bestuurslid van de Rabobank te Eerde (en later Rabobank Veghel eo/Rabobank Veghe-Erp). 

Van 2001 tot 2019: penningmeester (sinds 2001) en voorzitter (sinds 2012) van het gemeenschapshuis De Brink.

Van 2008 tot heden: vrijwilliger bij de Zorgboerderij Ons Boerderijke en van 2008 tot heden: bestuurslid van en vrijwilliger bij De Vlagheide Vereniging. Doel van deze vereniging is het verstevigen van het gebied Vlagheide, betere samenwerking en de stimulans van recreatie en toerisme. Sinds 2019 vervult decorandus hier de rol van penningmeester. 


Ad was compleet verrast door het belletje van de burgemeester, gaf hij aan nadat zijn vrouw Petra het lintje bij hem had opgespeld. “Is het wel nodig?" vroeg hij zich hardop af. "Maar, ik ben er wel een bietje trots op!”

EERDSE KRANT - 29 april 2021


Vele steunbetuigingen voor nieuwe basisschool!


Een groepje Eerdenaren heeft 763 steunbetuigingen opgehaald in ons dorp en deze via de dorpsraad overhandigd aan burgemeester Kees van Rooij. Deze actie is bedoeld als steuntje in de rug voor de dorpsraad die een oproep doet aan het gemeentebestuur om nu écht vaart te maken met een nieuwe basisschool/herbestemming kerkgebouw.


Een viertal Eerdenaren, te weten Eppo Ebbenn, Rob Fleskens, Mari van Gaalen, en Ruud van Gaalen hebben vorige week een petitie laten rondbezorgen waarin ze oproepen deze te ondertekenen om zo te laten zien dat er in Eerde een dringende behoefte is aan een nieuwe basisschool, dit in combinatie met de herbestemming van het kerkgebouw. Maandagavond werden de handtekeningen, 763 in getal, via de dorpsraad Eerde overhandigd aan burgemeester Kees van Rooij.

Een van de initiatiefnemers Ruud van Gaalen over deze actie: “Wij willen hiermee kenbaar maken aan de gemeente dat Eerde snel toe is aan een nieuwe school en dat dit geen vertraging meer mag oplopen. Het is dus duidelijk gezien het aantal handtekeningen dat Eerde actie wil met het bouwen van een nieuwe school en herbestemming van de kerk. We zijn dan ook heel tevreden met het aantal opgehaalde handtekeningen. Eerde is als klein dorp ten dode opgeschreven als er geen basisschool meer is in het dorp, onze kinderen zullen voortaan naar Zijtaart of Wijbosch moeten en dat is niet ideaal. SKIPOV is heel geduldig, maar zal niet blijven wachten! Daarbij zullen er niet snel nieuwe inwoners bijkomen in ons dorp en mensen zullen zelfs vertrekken… Met vergrijzing en leegloop van het dorp tot gevolg. 

Wij als initiatiefnemers willen de dorpsraad een steun in de rug geven met deze actie, zij zijn immers de spreekbuis voor alle Eerdenaren. Hopelijk ziet de gemeente dit in en gaan ze iets doen met dit duidelijk signaal uit ons prachtige dorp Eerde. Er zullen stappen moeten worden gezet.”

Burgemeester Kees van Rooij nam de handtekeningen in ontvangst. “Ik zal deze stapel betrokkenheid zeker meenemen en het signaal overbrengen aan de raad en college”, beloofde hij. “Zorgvuldigheid is van belang bij dit soort processen, alle belangen moeten namelijk worden afgewogen. Het doorlopen van zo’n proces duurt altijd lang. Soms te lang.” 

EERDSE KRANT - 6 mei 2021


Jeugdlintje


De vierentwintigjarige Yannick Jussen heeft gisteravond een Jeugdlintje ontvangen, dit vanwege zijn grote inzet voor Stichting Eerdse Molen en Stichting Airboirne Comité Eerde. Het is het zevende Jeugdlintje in gemeente Meierijstad.


Yannick is vanaf 2015 betrokken bij de activiteiten van de Stichting Eerdse Molen. Op zondagen is hij in het Geronimomuseum te vinden waar hij aan belangstellenden de verhalen achter de voorwerpen in het museum vertelt. Ook helpt hij mee bij de horeca-activiteiten op zondag en bij het scheppen van het gemalen meel. In 2017 werd Yannick lid van de Stichting Airborne Comité Eerde. In die hoedanigheid is hij betrokken bij het organiseren van de jaarlijkse dodenherdenking en de herdenking van de bevrijding van Eerde in september. Yannick houdt zich dan onder andere bezig met de begeleiding van veteranen en hun families. De kinderen van de Petrus en Paulus basisschool Eerde worden door hem meegenomen in de gebeurtenissen van Operatie Market Garden in 1944. Yannick vertelt hen hoe het toen was en laat de kinderen ook ervaren hoe het is om als elf- of twaalfjarige tijdens een oorlog te moeten leven. Yannick weet hoe belangrijk een goede overdracht van geschiedenis richting jonge generaties is en hij is zeer gemotiveerd om kinderen deze verhalen te vertellen en kennis over te dragen. Zo was hij in 2019 ook betrokken bij het scholenproject van Cultuurkade Meierijstad rondom 75 jaar bevrijding en kennisoverdracht naar basisschoolleerlingen.


Waar anders dan bij de Eerdse molen ontving Yannick Jussen zijn Jeugdlintje. Hij werd met een smoes naar de molen gelokt om zogenaamd een rondleiding in het museum te moeten geven. Daar treft hij... burgemeester Kees van Rooij aan, die om iets anders is gekomen. “Dit had ik niet verwacht”, klinkt Yannick helemaal beduusd nadat zijn moeder het lintje bij hem heeft opgespeld, vastgelegd door een peloton aan fotografen en andere media. “Ik ben helemaal overdonderd. Ik zei nog tegen mijn ouders toen ik wegging dat ik niet weet hoe laat ik thuis ben, maar ik zie ze nu iets sneller dan verwacht.” 

EERDSE KRANT - 27 mei 2021


Tips voor aanstaande (en... eerste Eerdse?) burgemeester Caroline van den Elsen


Oud-Eerdenaar Loes van der Meijs-van de Laar al bijna zes jaar burgemeester van Doesburg


Loes van der Meijs-van de Laar heeft van haar twaalfde tot haar zeventiende in Eerde gewoond, in het ‘witte huis’ op Het Loo. Ze kon toen nog niet bevroedden dat ze zevenendertig jaar later zou worden beëdigd als burgemeester van Doesburg. De Eerdse Krant gaat op de koffie in het idyllische Gelderse stadje aan de Oude Ijsel en vraagt en passant ofdat ze nog tips heeft voor ‘onze’ Caroline van den Elsen, die aanstaande dinsdag zal worden beëdigd als burgemeester van Boekel. 


We worden hartelijk ontvangen op het prachtige stadhuis van Doesburg, gelegen midden in het gezellige centrum, waar oud-Eerdenaar Loes van der Meijs-van de Laar al bijna zes jaar lang de ambtsketen mag dragen. Doesburg herbergt vele mooie gebouwen met ook diverse musea en vele monumenten en bezienswaardigheden. Je waant je terug in de Middeleeuwen in de historische binnenstad met smalle straatjes met kinderkopjes, met als blikvanger de statige, vierennegentig meter hoge Martinikerk. Doesburg, nu met ruim 11.000 inwoners, ontving in 1237 stadsrechten en was lange tijd een belangrijke vestingstad.


Meteen na de begroeting vragen we ons af ofdat Loes de titel ‘eerste Eerdenaar die burgemeester geworden is’ krijgt of die toebedeeld zal gaan worden aan Caroline van den Elsen die volgende week wordt benoemd tot burgemeester van Boekel? “Absoluut, zij krijgt die eer als eerste echte Eerdse burgemeester”, lacht Loes als we haar het dilemma voorleggen. “Ik heb maar zo’n zes jaar in Eerde gewoond, van mijn twaalfde tot mijn zeventiende. Dan kan je niet echt spreken van een échte Eerdenaar.” 


Haar werkkamer is in een woord fantastisch te noemen. Een prachtige donkere houten vloer, een plafond op zo’n zes meter hoogte, kleine ruitjes die samen grote ramen vormen en veel zonlicht de kans geeft om binnen te schijnen, een oude antieke staande klok en een grote, deftige kroonluchter die prachtig in de lucht hangt. Alles in stijl. Het mooie is dat haar werkkamer in een hoek van het stadhuis is met aan twee zijdes uitzicht op straat. Aan de overzijde van elke straat zijn er terrassen. Ze zit met haar bureau hemelsbreed er maar ongeveer een tiental meters vandaan. Het geluid van pratende mensen (en van het carillon) dringt dan ook zachtjes binnen, er zit (uiteraard) geen HR+++ glas in de ramen. Loes zit dus echt letterlijk midden in de Doesburgse samenleving. “Een keer was de stroom uitgevallen hier tegenover bij een van de horecazaken. Ik heb mijn raam opengedaan en ze de helpende hand geboden; de stekker van een verlengkabel hier in het stopcontact gestoken zodat ze toch kon doordraaien. Of, als de ramen openstaan, roep ik wel eens naar buiten: koffie!?” Dan een niet alledaags momentje, nu we het over ‘koffie’ hebben. Ze gaat zelf de koffie halen voor haar gast. “De bode is naar huis, dit vanwege corona.” Het tekent de kleinschaligheid en de gemoedelijkheid in deze kleine gemeente. Je voelt je meteen thuis…    


Als burgemeester ben je redelijk bekend, haar ouders waren dat ook, maar dan vooral in Eerde. Haar vader Theo was namelijk jarenlang hoofd van de Petrus en Paulusschool en leerkracht in wat toen de zesde klas heette. Ook haar moeder Idy heeft er voor de klas gestaan. “Ik ben geboren in Bergeijk en we zijn als gezin daarna vrij vlug verhuisd naar Aruba waar onze ouders gingen werken in het onderwijs. In 1970 keerden we terug naar Nederland. Mijn vader had een nieuwe baan gekregen op de Eerdse basisschool. Het solliciteren was wel een dingetje, herinner ik me, want hij kon namelijk niet even op gesprek komen vanuit Aruba. Hij had daarom aan het schoolbestuur voorgesteld dat zijn vader, mijn opa dus, op gesprek mocht komen. Op basis van een geschreven brief en het gesprek met mijn opa is hij vervolgens aangenomen. Hahaha! Maar omdat er op dat moment geen huis in Eerde te verkrijgen was, zijn we in Veghel gaan wonen. Mijn moeder schrok zich wezenloos. ‘We gaan toch niet naar Veghel?’, riep ze. Ze had daar namelijk op een kostschool gezeten bij de nonnen… Alles goed en wel, we zijn op de Leest gaan wonen, dat waren toen net allemaal nieuwe huizen. Maar er was ook nog pastoor Kemps. Die vond dat de hoofd van school in Eerde móest wonen. Mijn vader wist op een gegeven moment dat er een boerderij op Het Loo te koop zou komen én dat die van de parochie was. Dus mijn vader naar de pastoor met de vraag dat als hij zó graag wil dat de hoofd in Eerde moet wonen, hij dan maar moest regelen dat die boerderij niet in de openbare verkoop zou komen maar, uiteraard voor de juiste prijs, aan mijn vader en moeder zou worden verkocht. Het heeft daarna nog wel een jaartje of zo geduurd voordat we in Eerde zijn komen wonen, er moest heel veel aan verbouwd worden. Toen zijn ook de muren wit geschilderd."

 

"Ik heb de vierde, vijfde en zesde klas gedaan op de basisschool", vervolgt ze.  "Mister Mobers, zuster Marie Emmanuel en toen mijn vader in de zesde klas. We woonden in die jaren nog in Veghel en toen ik naar de brugklas ging, in Veghel notabene, verhuisden we naar… Eerde! Van de lagere school kan ik me nog herinneren Tonnie Braam, Gerdi van der Pol en Harriëtte van Houtum en natuurlijk de buurjongens Han en Hans Krol. Vreselijk mee gelachen met die laatste twee. Haalden allemaal streken uit. In Veghel kreeg ik andere vriendinnen en op mijn zeventiende ben ik in Utrecht gaan studeren. Ik heb dus niet zo heel veel herinneringen aan Eerde. Wel zijn we nog getrouwd in de kerk van Eerde. Ik woonde met mijn aanstaande, die had ik ontmoet tijdens mijn studietijd, op dat moment in Doetinchem, maar vond het leuk om vanuit het ouderlijke huis te trouwen. Pastoor Kemps heeft ons toen getrouwd. In Doetinchem is mijn man vervolgens een apotheek begonnen. Ik ben er in 1998 de gemeenteraad ingegaan, van 2005 tot 2015 was ik wethouder. Maar de laatste twee jaren wilde ik toch iets anders gaan doen en toen kwam de vacature van burgemeester in Doesburg voorbij. Dan hoor je hier en daar dat je wel geschikt bent voor die post, maar dat wil niet zeggen dat je het ook wordt uitgenodigd door de vertrouwenscommissie. Zeker toen ik las in de krant dat er drieënvijftig kandidaten hadden gesolliciteerd! ‘Dit gaat hem niet worden’, zei ik tegen manlief. Doesburg is ook altijd een links bolwerk geweest, kan daar een VVD’er burgemeester worden? Dus toch wel.”


Ze is nu de eerste burger van een gemeente met één stadje, uitleglocatie Beinum en naar eigen zeggen een paar weilanden. “Dat willen we graag zo houden. Als we meerdere dorpjes waren geweest dan waren we allang ingelijfd, nu gaat het net. Het chauvinisme druipt er hier van af, weet je. We hebben ook nog de papklok om negen uur ’s avonds. Dat is nog een oud gebruik van vroeger. Het liefst zouden ze dan alle poorten willen sluiten en mij op het schild door het stadje dragen en na een bordje pap naar bed”, lacht ze. 

Kan een Brabander zich staande houden in het Oosten? “We zitten hier op de rand van de Achterhoek. Maar er zijn vele overeenkomsten tussen Achterhoekers en Brabanders. De Brabander wil wel graag laten weten dat ze gezellig zijn, de Achterhoekers houden het meer binnenskamers.”


Ze heeft nog een leuke anekdote over haar partijgenoot en nu demissionair premier Mark Rutte. “Ik was wethouder in Doetinchem en Mark Rutte, toen net premier, kwam op werkbezoek. We hadden op dat moment een burgemeester uit Limburg en die was nogal van de status. We mochten bijvoorbeeld nooit ‘ketting’ zeggen. ‘Een fiets heeft een ketting, een burgemeester een keten’. We moesten daarom een euro in een potje doen als we het verkeerd zeiden. We zijn klaar met koffie drinken als afsluiter van dat werkbezoek, het was gezellig, zegt Mark: ‘Zo, we gaan weer aan het werk en burgemeester, die ketting kan ook af!’. Wij ontploften van binnen van het lachen, maar de burgemeester durfde er niets van te zeggen.” 


Wil je hier nog langer verblijven? “Ik hoop het. De termijn van zes jaren zitten er einde van dit jaar op, we gaan nu een herbenoeming in. Ik wil er graag nog zes jaren aan vast knopen. Dat heb ik aangegeven bij de Commissaris van de Koning. Ik zie nog genoeg uitdagingen en vind het leuk. We gaan ook verhuizen binnen Doesburg, we willen sowieso hier blijven wonen.”


De laatste keer dat ze in Eerde is geweest is inmiddels alweer zo’n elf jaar geleden. “We waren in de buurt en we zijn even gestopt bij de kerk. Het viel me op dat de beelden vroeger bruin waren. Verder was er een schoonmaakploeg aan het werk. Ik ben hier nog getrouwd, zei ik zo, waarop iemand zei: ‘Bende gij er inne van mister Van de Laar?’ Oh! Dat was wel heel grappig.”

 

Wat wil je, inmiddels een toch wel ervaren rot, meegeven aan Caroline? “Blijf zoveel mogelijk jezelf, je moet erin groeien dat je de burgemeester bent. Het eerste jaar ga je burgemeester spelen, maar probeer dan zo snel mogelijk het te zijn. Het is een eenzame functie, je bent de enige in de gemeente die burgemeester is. Zorg dat je een goed klankbord hebt, in het gemeentehuis en daarbuiten. Vooral van belang dat de gemeentesecretaris eerlijk tegen je durft te zijn. Die vangt toch vaak meer op van ambtenaren en wethouders. En je wordt goed begeleid, je komt in een klasje.”    


Loes maakt tot slot nog van de gelegenheid gebruik voor wat plaatselijke-pr. Waarom ook niet. “Doesburg heeft ooit de landelijke Sinterklaasintocht mogen organiseren, Koninginnedag in de jaren tachtig heeft hier plaatsgevonden, het maakt onderdeel uit van het Hanzeverbond, een oud verbond van koopmanssteden dat teruggaat naar de Middeleeuwen en loopt van Rusland tot aan Frankrijk, we hebben daarom de Hanzedag, iedereen loopt dan rond in Middeleeuwse kledij én is ook wereldberoemd om haar mosterd. Kortom, de moeite waard om een keer te bezoeken.” 


Dan is het tijd om weer de terugreis naar het Brabantse land aan te vangen. De aankomst was formeel, via de hoofdingang, netjes melden bij de receptie en zo. Het vertrek gaat op een informele manier, met de nodige egards. De grote voordeur (die alleen voor speciale momenten wordt gebruikt, geeft Loes aan) wordt opengemaakt, de rode loper lag nog net niet klaar, maar uw redacteur voelde zich als een koning te worden uitgezwaaid.  

EERDSE KRANT - 3 juni 2021


Caroline van den Elsen geïnstalleerd als burgemeester van Boekel!


Caroline van den Elsen is dinsdagavond geïnstalleerd als burgemeester van Boekel. In een buitengewone raadsvergadering in gemeenschapshuis De Horst in Venhorst (niet de gebruikelijke locatie maar vanwege corona ruimer van opzet dan de huidige raadszaal), een van de kernen van die gemeente, werd ze geïnstalleerd. Commissaris van de Koning Ina Adema, geen onbekende voor Caroline want zij was ten tijde dat ze wethouder was in de gemeente Veghel de burgemeester, nam de eed af. 


Eerst werd het Koninklijk Besluit voorgelezen door de raadsgriffier. Daarna sprak Ina Adema de aanwezigen toe. ‘Over het ambt van de burgemeester is veel te doen. Het is functioneren in een glazen huis van de publieke opinie. Een burgemeester is ook de bewaker van het proces, boegbeeld als er leed is of op een feestelijk moment. Hij/zij moet boven en tussen de partijen staan, maar dat is niet eenvoudig. Maar burgemeesters vullen hun positie goed in, zo blijkt uit onderzoek. Dan is er nog de kwestie over de gekozen burgemeester. Burgemeesters worden gekozen, hetzij indirect. Iedereen kan namelijk solliciteren, de gemeenteraad kiest uiteindelijk. Ze heeft haar sporen verdiend in Veghel. Er zijn overeenkomsten tussen Veghel en Boekel. Ze is verbindend en een sterk bestuurder.’


Vervolgens neemt Adema de eed af: ‘Ik zweer dat ik getrouw zal zijn aan de Grondwet, dat ik de wetten zal nakomen en dat ik mijn plichten als burgemeester met eer en geweten zal vervullen. Caroline: ‘Zo waarlijk helpe mijn God allemachtig.’ Dan wordt de akte ondertekend.

Locoburgemeester de heer Tielemans krijgt daarna het woord en zegt trots en blij te zijn. Caroline is de eerste vrouwelijke burgemeester van Boekel, geeft hij aan. Hij doet de ambtsketen af en die wordt in verband met corona door partner Theo van der Linden omgehangen bij Caroline. Nu is ze een échte burgemeester!


Mevrouw van de Broek, voorzitter van de vertrouwenscommissie, neemt de aanwezigen daarna mee hoe het proces is verlopen. ‘Het was wikken en wegen, plussen en minnen en uiteindelijk besluiten. Het was een langdurig proces. De afgelopen maanden moet het ontiegelijk spannend zijn geweest’, richtte ze zich tot Caroline, ‘je mag het met niemand delen. Ze staat haar mannetje, ze past bij Boekel en is een waardige opvolger van Pierre Bos.’ 


De heer Van Soest, voorzitter Burgemeesterskring Noordoost Brabant, sprak ook nog een aantal mooie woorden richting zijn nieuwe collega. ‘Naast de maandelijkse overleggen is er ook tweemaal per jaar een uitje met de partners om de zinnen te verzetten. Dus Theo, dan weet je dat alvast’, grapte hij. Daarna bracht hij heel subtiel ter tafel dat de functie als penningmeester vacant is, nu haar voorganger is gestopt… ‘En mocht Caroline zich nog eens verspreken door ergens IBN te noemen, haar vorige werkgever, dan weten we dat ze bedoelt: ‘In Boekel Natuurlijk’. Zie het als geschenk, als een feest om als lid te zijn van Burgemeesterskring Noordoost Brabant’, sloot hij mee af.


Na de overdracht van de hamer en bijpassend slagblok aan Caroline, vertelde ze in haar eerste toespraak als kersverse burgemeester ‘het een ongelofelijke eer te vinden om burgemeester te zijn van deze mooie gemeente. Ik voel me welkom op deze plek. Deze kans mocht ik niet laten lopen. Waarom Boekel? Een actieve, gastvrije en zelfbewuste plattelandsgemeente, waar het fijn wonen, werken en leven is. Een zelfstandige gemeente met veerkracht en saamhorigheid.’

Ze haalde ook nog aan dat in de Profielschets stond opgenomen dat de nieuwe burgemeester in veel opzichten op de vorige moet lijken, ‘een groter compliment kun je niet krijgen’.


Ze sloot af met: ‘De stap van Eerde naar Boekel is niet zo groot. We laten straks in Eerde iets achter, maar krijgen er een mooie nieuwe woon-, werk- en leefomgeving voor terug en hopen ons snel thuis te voelen.’

EERDSE KRANT - 3 juni 2021


Autoactie in Eerde met een Volvo en twee Range Rovers


Een Volvo C303 (bovenste foto) was maandagavond het onderwerp van een fotoshoot óp de Vlagheideberg!


Aart van der Haagen, een top-autojournalist in Nederland, was druk in de weer om het voertuig uit 1975 op de gevoelige plaat te zetten, dit voor een artikel in een Volvo-magazine.Een aparte verschijning is de Volvo C303 zeker. Deze werden vooral ingezet als militair voertuig, maar ook voor medische doeleinden in gebieden die moeilijk begaanbaar zijn. Er zijn er ruim achtduizend van geproduceerd. Het is een geinig klein karretje om te zien, die vooral offroad tot zijn best komt. De steile klimmen op de flanken (zoals ‘de muur’) van de Vlagheideberg zijn geen enkel probleem voor de vierwielaangedreven. Rest nog de vraag hoe het voertuig op de berg kon geraken, nu alles hermetisch is afgesloten? Zo lijkt het althans, overal zijn poortjes en betonnen blokken die dit moet voorkomen. De eigenaar, die even is uitgestapt om weer een foto mogelijk te maken, lacht en wijst naar onder aan de berg: “Gewoon, door de sloot!!”

 

Op datzelfde moment rijden een paar honderd meter verderop ook twee auto’s met groot gemak door sloten, kunnen eigenlijk elk obstakel die ze in het bos tegen komen aan (onderste foto). Rijden met twee vingers in de neus met een rotvaart door het hoge gras of ruig struikgewas en knallen zo elk bergje of hobbeltje op. Het zijn twee stoere Range Rovers Defenders. Echter… wel schaal 1:10 en radiografisch bestuurbaar!! Aan het ‘stuur’ zitten de twintigjarige Arjan van den Heuvel uit Schijndel en de zevenentwintigjarige Rick Kooijmans uit Heeswijk-Dinther. Ze kennen elkaar van het vliegen met drones, maar Arjan was door de coronamaatregelen op zoek naar iets nieuws en kwam uit bij iets ter land in plaats van in de lucht: een radiografisch bestuurbare Range Rover Defender. In januari kocht hij het schaalmodel, een paar maanden later stond er ook eentje bij Rick ‘in de garage’. En nu gaan ze regelmatig samen op pad om met de auto’s in bosrijke- of zandomgevingen hun hobby te kunnen uitoefenen. Skôn toch!? En toegeven, ze zien er superrealistisch uit. Als je ze van dichtbij bekijkt zijn ze bijna niet van hun grote broer te onderscheiden. De twee vertellen met grote passie over hun hobby. Het zijn dezelfde auto’s, maar toch zijn er naast de ‘lakkleur’ verschillen waarneembaar. Allerlei opties kun je toevoegen aan het basismodel, zo geven ze aan. Net als bij echte auto’s dus. Die van Arjen staat wat hoger op zijn poten, die heeft een zogenaamde liftkitt - alleen die term al. Dat zie je ook als de auto hard door het zand of gras rijdt, hij is wat meer springerig. Maar de wegligging is nog steeds van een hoog niveau, ondanks dat hij AliExpress-banden eronder heeft liggen. Maar wat ook zeker helpt, beiden hebben extra gewicht achter hun wielen aangebracht…

De auto, vierwielaangedreven natuurlijk, weegt in totaal ruim vijf kilo, is van degelijk materiaal gemaakt en daardoor oersterk. Wat te denken van een lier die voorop zit. Rick houdt de auto in de lucht, alleen het haakje van de lier heeft hij nog vast. Hij zet de lier in werking en die trekt zo de auto omhoog. Wow!! En dan de verlichting. Ook heel cool! Mooie kleine rode lampjes aan de achterzijde, voor grotere ronde koplampen. En dan hebben we het nog niet over grote ledbalk boven de vooruit die de bestuurder veel licht geeft als hij in het donker zijn weg moet zoeken. Komt ook van pas als de auto door het hoge gras rondom een waterplas scheurt, het felle licht geeft precies aan waar hij is. Arjan heeft ook het interieur zichtbaar gemaakt, dit door de geblindeerde ramen eruit te snijden. Dat was wel een precisiewerkje, zo vertelt hij, maar het resultaat mag er zijn. De ‘lederen’ stoelen zijn goed zichtbaar, evenals het ieniemienie brandblussertje. Het enige wat nu nog ontbreekt zijn de bestuurder en mogelijke passagiers. Maar daar wordt aan gewerkt, zo laat hij weten. Echter niet alles meteen, geven ze tegelijkertijd aan, want het is een redelijk dure hobby. De aanschaf van een auto zonder accessoires komt al vlug boven de zevenhonderd euro uit. Een setje banden doet tachtig euro. Baterijen gaan ook niet eeuwig mee, dus al met al niet goedkoop. Ze hebben ieder twee batterijen bij, zodat ze een aantal uren kunnen hobbyen en niet al na een uurtje naar huis moeten. Ze krijgen en trekken veel bekijks, geven ze tot slot aan. Ze doen op deze avond een rondje Eerdse bossen en inderdaad, wandelende mensen zie je toch even halt houden. En Rick waarschijnlijk helemaal in zijn woonplaats, want als zijn vriendin de hond uitlaat, dan loopt hij soms gezellig met haar mee met… zijn Defender! 

EERDSE KRANT - 10 juni 2021


Opnames successerie Zapp Detective in Eerde!


Eerde is de afgelopen weken het decor geweest voor opnames van Zapp Detective: Summer Vibes. De opnames, geschoten op camping Het Goeie Leven, bij de Antoniusmolen, bij B&B Hof van Eerde en de visvijver, zijn voor een nieuw seizoen van Zapp Detective. Dit keer een spannende en komische zomervariant die vanaf juli te zien zal zijn. Zapp Detective is een dramaproductie geproduceerd door KRO-NCRV.


Het productieteam ligt een tipje van de sluier op: ‘Acht bekende jeugdsterren nemen een camping over in de aanloop naar de zomervakantie. Het is naast een mooi groot meer. Ze moeten nog opstarten en hebben de taken verdeeld want ze willen snel openen om de leukste animatiecamping van Nederland te worden. Al snel verdwijnt één van hen en het lijkt wel te spoken op de camping door allerlei sabotageacties. De wc’s raken verstopt, de tenten worden gescheurd en er is een muizenplaag. Het lijkt wel alsof iemand hen daar weg wil hebben. Maar wie? En waarom? Of spookt het daar echt? Samen met een journalist gaan kinderen (de kijkers) speuren naar de dader van deze mysterieuze verdwijning. En naar het geheim van het meer. Zo wordt het een interactief who-dunnit- verhaal dat zich afspeelt op TV, YouTube en op sociale media. Kinderen worden gestimuleerd om op hun vakantieadres actief mee te speuren in hun eigen buurt.


De namen die onder andere in de serie spelen zijn: campingeigenaren Thomas van Grinsven, Rutger Vink, Edson Da Graça, Marije Zuurveld, Anne Appelo, Janouk Kelderman, Daan Boom en Britt Dekker. Campinggasten zijn Glen Fontein, Hanwe en Quinty Misiedjan. Journalist is Pepijn Schoneveld. Als burgemeester speelt Doloris Leeuwin.’


Camping Het Goeie Leven is uitgekozen als locatie. Het productieteam: ‘We hebben de camping gevonden via internet. We waren op zoek naar een kleine camping, met festivalvibes, aan een groot meer. In eerste instantie dachten we dat de zwemvijver wat groter zou zijn dan we in gedachten hadden/op foto’s zagen. Maar gelukkig bleek er ook een grote visvijver/meer om de hoek te liggen. In de serie heet de camping: camping Summer Vibes.’

EERDSE KRANT - 17 juni 2021


Gezellig: fietsen op dinsdagmiddag!


Nu de coronamaatregelen beetje bij beetje weer worden teruggeschroefd, is er ook weer meer mogelijk aangaande activiteiten. Zo is een kleine maand geleden ook het fietsen van KBO Eerde weer opgestart.   


Zo ook op afgelopen dinsdag, als iets voor de klok van halftwee de meefietsers zich verzamelen bij het vertrekpunt, steunpunt Den Binnenhof. Hoe lang er al in de zomertijd gefietst wordt is een beetje onduidelijk, maar dat moet al vele tientallen jaren het geval zijn. 


Geluk of niet, het zijn perfecte omstandigheden om een tochtje op de fiets te maken. De ‘fietscomputers’ geven ter plekke vierentwintig graden aan. Sommigen hebben een petje opgezet, anderen gestoken in een korte broek. Geen overbodige luxe. Het is nog net niet zo dat als de uurwerken op onze kerktoren halftwee aangeven, dat één voor één er vijf rode lichten aangaan en binnen een paar seconden weer uitgaan (net als bij de Formule 1) dat er vertrokken wordt, maar als de kerkklok een keer heeft geslagen zit iedereen binnen no time op de fiets om Den Binnen uit te rijden. In de verte zien we nog een fietser komen aangesneld, het is Tiny de Goeij. Nét te laat, of nét op tijd, het is maar hoe je het bekijkt; hij vertrekt vanuit de ‘pitstraat’! Als de groep op gang is geschoten tellen we vijftien fietsers. Een heel mooi aantal, zegt Henk van der Burgt later op het pauzeadres. “We zijn wel eens met achttien geweest, maar pas waren we maar met twee toen het zo’n slecht weer was. Zijn we halverwege maar weer omgedraaid, het was geen doen.” Henk geeft dat er elke dinsdag wordt gefietst, vanaf dat de klok een uurtje wordt vooruitgezet tot de wintertijd weer ingaat. Ook in vakantietijd? Oudjes hebben geen geld voor vakantie, dus ook in de vakantie wordt er gefietst, wordt er gegrapt in de groep als deze aan de koffie zitten.


Maar voordat er halverwege halt wordt gehouden, voert het eerste deel van de tocht door ‘de achtertuin’ van Zijtaart, wordt de Lieshoutseweg overgestoken, worden de Vresselse bossen doorkruist en wordt er gefietst op vele landelijke landbouwweggetjes met vergezichten. Niet alleen komen de deelnemers voor het fietsen, ook het sociale aspect is belangrijk, zo geven ze aan. Er wordt dan ook gezellig gekeuveld in de groep. Ook belangrijke nieuwtjes worden gedeeld. Zoals deze: de fietser die vanuit ‘de pit’ is vertrokken geeft aan dat Frans Bauer pech heeft met zijn huis. Oh, reageert een ander en met vol ongeloof, wat is er gebeurd dan? ‘Hij heeft een lekke band.’


Op de pauzeplaats bij Boerderij Krakenburg, nabij het Wilhelminakanaal, horen we nog een paar anekdotes in de categorie: herinnert u zich deze nog, nog, nog? Zo’n twee jaar geleden dacht Henk van der Burgt een paadje binnendoor te weten in Middelrode, maar ze kwamen uit op… het kerkhof! Ze konden er niet aan de andere kant uit, zijn ze maar om te draaien een rondje om de Calvarieberg gefietst… Er wordt verteld dat ze ook weleens een doorlopende weg zijn in gefietst, en ook toen was het rechtsomkeert. “Ze zijn zo trouw als iets”, geeft Henk aan. Of van de valpartij van Harrie van Berkel, in Best. Broek was niet kapot, dus niets aan de hand.

Henk heeft het stokje als uitzetter van de routes jaren geleden overgenomen van Arie van der Hofstad. Arie nam zijn taak heel serieus, zo wordt aangegeven. Die reed de route al een keertje in de week ervoor, af en toe vergezeld, maar soms ook nog eens ’s ochtends! Een keer was het lachen geblazen toen ze moesten stoppen voor een of andere graafmachine die de weg blokkeerde en Arie, lichtelijk in paniek, zei dat hij die ochtend hier nog gewoon had door kunnen fietsen! Toeval of niet: net voor Nijnsel blokkeert ditmaal een klein vrachtwagentje een grindpad waardoor iedereen van de fiets moet. ‘Je weet toch dat we op dinsdagmiddag gaan fietsen?’, om in de gedachten van Arie te spreken.


Nadat de verfrissende consumpties zijn genuttigd, de fietsen weer van het slot zijn gehaald, gaat de stoet weer verder. Sommigen namen een of twee biertjes, slaat dat niet op de benen? Bij elektrische fietsen heb je daar totaal geen last van, zo wordt aangegeven. Ook hier is goed te zien dat op een enkeling na, iedereen elektrisch rijdt. Met groot gemak worden de kilometers verslonden. Af en toe is het wel opletten geblazen, zeker bij het oversteken. “Je kunt wel netjes aangeven dat ze moeten stoppen, en dat we als groep kunnen oversteken, maar je weet het nooit helemaal zeker ofdat ze dat ook daadwerkelijk doen”, zegt Piet van de Ven. Hij heeft wel als een van de weinige een opvallend fluorescerend hesje aan, maar het is geen garantie dat bestuurders hier ook rekening mee houden. Ook een paar keer moet een grote vrachtwagen de groep passeren (foto rechts). Na een signaal gaat iedereen netjes achter elkaar fietsen zodat deze voorbij kan. Toch levert dat soms hachelijke momenten op. Een grote stofwolk die het voertuig soms opwerpt, helpt ook niet daarbij. “Dat is de grootste zorg, het verkeer onderweg. Ben dan ook telkens blij als iedereen weer heelhuids thuiskomt”, benadrukt Henk, die speciaal voor het EK voetbal naast een oranje hesje ook een oranje petje heeft opgezet. Een leuk detail. “Meestal zijn het leden van KBO Eerde die meefietsen, maar iedereen die zin heeft mag aansluiten.”

Hoewel vaak het dezelfde zijn die mee gaan fietsen, is de groep blij met ditmaal een debutant aan het vertrek; het is Harry Aarts. Na de pauze zet Harry zich naast Henk mede op kop, de anderen uit de wind houdend. Galant van hem en meteen een goede binnenkomer. “Dit is net als vroeger bij de wielerclub De Eerdse Renners”, lacht Harry bij terugkomst, geen spoortje van vermoeidheid tonend. “Als je dan op kop reed hield je een snelheid tussen de 28 en 32 km/u aan, nu is het de helft.” Zijn gespierde en gebruinde kuiten verraden dat hij al vele tienduizenden kilometers onder de wielen heeft gemaakt, dus dit ritje van iets meer dan dertig kilometer is peanuts. Ook op de enige klim van de dag, bijna op het einde, het viaduct over de A50 op de Coevering, gaat hij nog gezwind. Terwijl, met de kerktoren weer in zicht, ieder een voor een de groep gedag zegt en ‘binnendoor’ weer naar huis fiets, fietst Harry zijn huis voorbij om de tocht helemaal af te maken tot waar die drie uren eerder ook begon. Een keer raden ofdat hij volgende week weer meegaat?


Dan zal de geschiedenis zich herhalen en worden in ons dorp op dinsdagmiddag om klokslag halftwee de tellers van een aantal fietscomputers weer op nul gezet, ‘net zoals op mijn bankrekening’, zoals iemand met een knipoog aangaf.

EERDSE KRANT - 24 juni 2021


Mobweg, Spitfireweg, Stuifzand, Eerdse Bergen, Hertog Jan van Brabantdreef


Straatnamen op de Vlagheide is als een lastige puzzel. De naam Vlagheide geeft niet alleen een gebied aan, iedereen (in Eerde althans) weet wat je bedoelt als je het over ‘de Vlagheide’ hebt, maar het is ook een straatnaam die bij meerdere straten wordt gebruikt. Om het nog wat onoverzichtelijk te maken is jaren geleden de Scheiweg, die van de Dalenstraat naar De Kuilen loopt, ook omgedoopt tot Vlagheide.  


Aan die onduidelijkheid is nu een einde gekomen, er heeft namelijk een wijziging van straatnamen plaatsgevonden. Deze straatnaamwijziging is op verzoek van de Vereniging Vlagheide. Het belangrijkste argument hiervoor is geweest om het duiden van een locatie aan bijvoorbeeld de hulpdiensten te vereenvoudigen, laat de gemeente desgevraagd weten. ‘Het door de Vereniging Vlagheide ingebrachte voorstel tot wijziging en door hen voorgestelde straatnamen zijn grotendeels overgenomen door de straatnaamcommissie. De gekozen namen refereren naar de geschiedenis van het gebied. De naam Spitfireweg refereert bijvoorbeeld naar de talloze Spitfire-vliegtuigen welke waren gestationeerd op het tijdelijke vliegveld B.85 Schijndel in de periode 1944/1945 op deze locatie.’ 


Als we inzoomen op de wijzigingen dan zien we dat Vlagheide als straatnaam nog wel wordt gebruikt. Vanaf de Eerdsebaan naar de Dakotaweg met een ‘zijtak’ die op de Koeveringsedijk uitkomt. 

Het stuk weg vanaf de hoek bij familie Gerard Gloudemans tot de aansluiting met De Kuilen, voorheen Scheiweg genoemd, heeft de naam Stuifzand gekregen. Het verlengde hiervan, de kruising overstekend richting waar vroeger de Koeveringse molen heeft gestaan, is voortaan de Hertog Jan van Brabantdreef. Het stuk vanaf de hier voorgenoemde kruising tot aan de Koeveringsedijk heette Vlagheide, voortaan wordt dat stuk weg ook De Kuilen genoemd. 

Ook de Bergweg wordt een stukje langer, want ook het gedeelte vanaf het Spitfire-monument tot aan de Vlagheideberg is Bergweg geworden. Eerst heette het daar ook Vlagheide. Dan heeft het weggetje tussen het voormalige MOB-Oost complex en de vijsvijver van de familie Gloudemans ook een naam gekregen: Mobweg. Spitfireweg is de nieuwe naam van de weg en zandweg die vóór (gezien vanuit Eerde) de compostering van Den Ouden loopt. Ook de Dakotaweg is verlengd, ook het gedeelte wat voorlangs het trialterrein loopt, wat eerst Vlagheide was, krijgt die naam.

En dan hebben we nog de ‘hoofdzandweg’ in de Eerdse Bergen, die eerst Het Loo werd genoemd. Die weg heet voortaan Eerdse Bergen. 

Het zal even wennen zijn met al die nieuwe straatnamen, maar dat het nu overzichtelijker is, is klip en klaar. Het bordje van de Spitfireweg is al geplaatst, de overige zullen binnenkort door de buitendienst van de gemeente worden geplaatst/vervangen. Nu alleen nog afwachten wanneer de aanpassingen op Google Maps te zien zijn, maar hier heeft de gemeente geen invloed op, zij zijn alleen verplicht om binnen vier werkdagen nadat er een besluit is genomen over een straatnaam of huisnummer deze te verwerken in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG).

EERDSE KRANT - 8 juli 2021


Koninklijke onderscheiding


Jack Brus (56) werd zondagmiddag op de vrijwilligersdag van sv Avanti’31 blij verrast. Hij werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau! Burgemeester Kees van Rooij spelde de bijbehorende versierselen die horen bij deze Koninklijke onderscheiding op.


Voordat de versierselen werden opgespeld in de kantine op het sportpark van ‘zijn’ voetbalclub, sprak de burgemeester zijn waardering uit voor de vele vrijwillige werkzaamheden die Jack verricht voor de gemeenschap. Hij somde op. ‘Vanaf 1983 tot heden is Jack vrijwilliger/bestuurslid bij sv Avanti'31. Hij begon toen als leider bij de pupillen. In de periode 1986-1989 was hij wedstrijdsecretaris bij de jeugdafdeling. Tot 1990 heeft Jack ook zelf actief gevoetbald bij de Schijndelse voetbalvereniging  (‘Nou ja, voetbal?’, klonk het vanuit de kantine). Van 1996 tot 2001 was hij leider van een seniorenelftal.  Vanaf 2010-heden is Jack voorzitter van sv Avanti’31. Hij staat open voor iedereen en blinkt uit in oplossingen. Jack is een ambassadeur voor de club, een visitekaartje naar buiten toe. Jack heeft van 1992 tot 2011 diverse bestuursfuncties bekleed binnen de supportersvereniging van sv Avanti’31: van 1992 tot 1998 was hij contactpersoon voor de jeugdafdeling. Van 1998 tot 2005 was hij secretaris van de supportersvereniging en van 2005 tot 2011 was hij voorzitter van de supportersvereniging. Bij zijn afscheid in 2011 werd hij benoemd tot erelid. Sinds hij voorzitter is van sv Avanti ’31 onderhoudt hij de contacten tussen de voetbalvereniging en de supportersvereniging.’


‘Van voetbal naar carnaval is een kleine stap’, kreeg de burgemeester de lachers op zijn hand, ‘want van 2005 tot heden is hij bestuurslid bij CV De Oivers in Eerde. De heer Brus is al ruim vijftien jaren een actief vrijwilliger bij carnavalsvereniging De Oivers. Hij is acht jaar lid geweest van de Raad van Elf en in 2013 was hij Prins Carnaval. In 2014 was hij Vorst en tot op heden is hij lid van De Hoge Raad. De heer Brus is kartrekker bij al deze geledingen van CV De Oivers. Hij schrijft de liedjes en treedt op als woordvoerder. Naast deze functies is de heer Brus penningmeester binnen het bestuur van CV De Oivers.’


Toen vervolgens de zin ‘Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd…’ had geklonken, volgde een oorverdovend applaus.  Zoals een goed voorzitter betaamt, nam hij de microfoon en zei: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik ben sprakeloos en ontzettend trots!’ Een ‘Jackie bedankt, Jackie bedankt!!’ galmde door de kantine als blijk van waardering.

EERDSE KRANT - 8 juli 2021


‘Trainersruil’ WEC en sv Avant’31 


Stefan Hesemans verruild WEC voor sv Avanti’31, Henry van Wanrooij doet het omgekeerde!


Het voetbalseizoen 2020/2021 zit erop. Nou ja, voetbalseizoen. Er zijn bekerwedstrijden gespeeld en een paar competitiewedstrijden, maar begin oktober is alles in eerste instantie stopgezet, maar later niet meer hervat. Nu is in het amateurvoetbal, zeker in de lagere klassen, niet zo dat spelers van eerste elftallen massaal overstappen naar een andere club. Een enkeling kan en gaat hogerop, maar het gros blijft zijn cluppie trouw. Om meestal, na jaren in het vaandelteam te hebben gespeeld, in een lager elftal uit te gaan komen, waar de nadruk meer op gezelligheid (lees: de derde helft) ligt dan op prestaties. Bij trainers is dat anders. Een trainer die zijn hele carrière bij één club traint zijn zeer, maar dan ook zeer zeldzaam. Meestal na een aantal jaren is het tijd om verder te gaan. Zo gaat het ook bij het vaandelteam van de plaatselijk FC, bij voetbalvereniging WEC. Trainers komen en trainers gaan. Verder niks bijzonders. Echter dit jaar wel. Want de huidige trainer Stephan Hesemans wordt het komende seizoen hoofdtrainer bij sv Avanti’31 en Henry van Wanrooij doet het omgekeerde; hij komt van Avanti en gaat bij de Wijbosch Eerde Combinatie aan de slag. Een échte trainersruil dus.


We spreken met ze af op de thuisbasis van WEC, sportpark De Glorie in Wijbosch. Stephan is prima op tijd, op zijn collega is het wachten. Een belletje helpt, maar Henry is te laat en staat de eerste helft reserve, zo grapt Stephan. Hij mag zich daarom als eerste voorstellen.


Stephan Hesemans (foto, rechts): ‘Ik ben 47 jaar oud en woonachtig in Schijndel. Vroeger zelf gevoetbald bij Maaskantse Boys, sv OSS’20, BVO Top Oss, sv TOP en bij sv Avanti’31. Als jeugdtrainer bij Avanti begonnen samen met Jan van Kasteren, wat toen nog C1 werd genoemd, tegenwoordig is dat JO15-1. Daarna JO17-1, JO19-1 en vervolgens assistent bij Avanti 1 in de periode van John van Nielen.’


Henry van Wanrooij (foto, links): ‘Mijn leeftijd is 57 jaar en ook woonachtig in Schijndel. Ik heb vroeger zelf gevoetbald in de jeugd bij WEC. In de senioren met mijn drie broers en verschillende Schijndelse jongens bij SCI uit Sint-Michiels-

gestel, waar wij vele kampioenschappen hebben behaald. Dat kwam omdat er alleen maar winnaars op het veld stonden. En niet te vergeten De Hulkies, waarin verschillende spelers uit Wijbosch kwamen die daarin speelden. Met als hoogtepunt dat we Brabants kampioen zomeravondvoetbal werden.’

Stephan Hesemans: ‘In seizoen 2009-2010 ben ik bij WEC begonnen aan mijn eerste periode van drie seizoenen als hoofdtrainer. Het ontwikkelen van het individu in teamverband, het omgaan met veel verschillende karakters en presteren met een ambitieuze spelersgroep vind ik mooie aspecten aan het trainersvak. Verder was ik twee seizoenen bij Essche Boys hoofdcoach, toen vijf jaar bij EVVC in Vinkel en afgelopen twee seizoenen weer hier bij WEC.’


Henry van Wanrooij: ‘Ik ben trainer geworden omdat ik moest stoppen met voetballen en mij leek het wel wat om voetballers te coachen in hun ontwikkeling als speler en als persoon. Het contact met jonge spelers die zich zijn aan het ontwikkelen in alle facetten van het leven, dat vind ik een mooi aspect aan het trainersvak. Ik ben nu twintig jaar trainer. Verschillende jeugdelftallen bij Schijndel getraind, daarna trainer van het tweede elftal en assistent bij het vaandelteam van RKSV Schijndel, die toen allebei het hoogste niveau van Nederland speelden. Vervolgens hoofdcoach geweest bij Herpinia, S.E.S, Nooit Gedacht, D.A.W, Boskant, Handel en de laatste jaren bij Avanti’31.’


Stephan Hesemans: ‘Waarom ik bij Avanti aan de slag ga? Daar heb ik mijn eerste stappen als trainer gezet en de mogelijkheid gehad om de cursus TC 3 en TC 2 te volgen. Altijd de wens gehad om als trainer van Avanti’31 aan de slag te kunnen. Het is ook weer een stapje hoger, de 3e Klasse is een zeer regionale klasse met meerdere leuke derby’s. Mijn ambitie: een promotie naar de 2e klasse zou erg mooi zijn.’


Henry van Wanrooij: ‘Waarom de overstap naar WEC? Eens moest het gebeuren dat ik trainer werd waar mijn roots liggen. In de jeugd heb ik een hele mooie tijd gehad, waar plezier voorop stond. Met Vulders in het busje. Leiders Bennie en Henk en good-old Sjef van der Heijden en ik kan er nog meer op noemen. Waar wij hand in hand met ons pap 'beertje' naar Mies Steenbakkers wandelden. WEC is een trapje lager, ze spelen nu 4e Klasse, maar voor mij is het niet belangrijk welke klasse ik train, als ik maar een groep heb die wil. Waar passie, inzet en strijd voorop staat en dat combineren met leuk voetbal. Het is bouwen aan een team dat wat spelers is verloren die lager zijn gaan voetballen. Wel een mooie jonge groep die er alles aan willen doen om samen tot een prestatie te komen en met een goede JO19 eronder die klaargestoomd wordt om aan te sluiten in de selectie.’


Stephan Hesemans: ‘Een anekdote als trainer? 16 juni 2019, de dag dat alles samen kwam! In mijn laatste wedstrijd als hoofdtrainer van EVVC, behaalden we door winst in de finale van de nacompetitie handhaving in de 2e Klasse, waarna een fantastisch feest losbarstte op Vinkelse kermis. Nog dágen plezier van gehad...’


Henry van Wanrooij: ‘Dat als Leon, mijn tweelingbroer, en ik tegen elkaar moesten voetballen, dat wij vaak de supporters en bestuursleden misleidden om te doen dat de ene Henry was en andersom. Hahaha, een leuke anekdote!’


Stephan wenst, nadat de beide heren op de foto zijn gegaan, zijn opvolger veel succes en plezier toe bij de Wijbosch Eerde Combinatie, Henry doet hetzelfde: ‘Ik wens iedereen een fijne vakantie en een sportief en leuk seizoen toe. Een seizoen waar gezondheid het allerbelangrijkste blijft.’

EERDSE KRANT - 8 juli 2021


Het Bankje


Op misschien wel het mooiste plekje in de Eerdse bossen staat een (houten) bankje, met uitzicht op een stuk heide waar in de zomer Drentse heideschapen grazen. Omringd door bossen, fluitende vogels en de gezonde geur van boslucht dé ideale plek om, onder het genot van verse koffie met iets lekkers, een `Eerdenaar´ te interviewen over een (actueel) onderwerp.


Onlangs is het volleybalclubje, een voortvloeisel uit de sportclub van wat toen KVO Eerde heette, opgehouden te bestaan. Redenen: te weinig leden. Marietjes van Houtum-van der Burgt (88) toog tot op het laatst wekelijks op de woensdagochtend naar dorpshuis De Brink voor een uurtje beweging. We hebben haar ook kunnen bewegen, ondanks een lichte aarzeling, om op hét bankje plaats te nemen.


Marietje is in Boekel geboren. “Ik was de een na oudste van tien kinderen en heb thuis altijd mee de kar getrokken. Als ik thuiskwam van school moest ik mee in de stal vegen, maar moest ook een emmer aardappelen schillen.” Het ‘bewegen’ heeft altijd al in je gezeten? “Zeker, ik ben in mijn jeugd daarom ook twaalf jaar lang sportleidster geweest. We hadden zelfs kaderdagen om oefeningen te leren die we dan later op sportdagen moesten laten zien.”

 

Via, toeval of niet, het sporten leerden ze haar man Piet van Houtum kennen. “In Boekel hadden we een priesterfeest. Daar móést je als sportclub bij zijn. Daardoor kwamen we later aan voor de sportdag hier in Eerde. Maar wat bleek, die was afgelast vanwege het slechte weer. Piet zat bij de entree en had mij al meteen in de gaten, zo zei hij dat altijd. Ik heb hem toen niet gezien, haha. Een week later zagen we elkaar weer op Boekel kermis. Hij moest naar Boekel kermis! Het klikte meteen. We hebben zeven jaar verkering gehad. Piet is al die tijd op de fiets naar ons gekomen. Eenmaal kwam hij met de brommer. Ik zit voor het raam te wachten als ik hem zie komen aanrijden. Maar tegelijkertijd reed er ook een auto door het zandpad. Toen ging het van ‘boem’”, lacht Marietje, meteen erachteraan vertellend dat hij niets ernstigs had opgelopen. Op mijn achtentwintigste zijn we getrouwd en ben ik hier in Eerde komen wonen op, in eerste instantie, het Zandvliet.”  


“Ik werd lid van de KVO Eerde, waar ook gesport werd. Eerst in het bondsgebouw weet ik nog, en een tijdje in het patronaat. Daar deden we dan grondoefeningen. Leentje Krol was toen volgens mij de sportleidster. Toen de nieuwe Brink klaar was zijn we overgestapt. Daar hadden we meer ruimte en konden we ook aan conditietraining doen: rondjes lopen! Als afsluiter deden we dan altijd volleyen. Op een gegeven moment, exact weet ik het niet meer, maar dat is zeker al twintig jaar geleden, is het sporten gestopt en bleef er een groepje over dat toen alleen maar is gaan volleyen.” 


Het is nota bene begin juli, maar een jas zo midden op de dag is geen overbodige luxe. Het bladerdek doet dienst als afdak tegen de motregen. De warme koffie maakt, ondanks het weer probeert spelbreker te zijn, dat het toch aangenaam toeven is. Marietje haalt een gezegde aan, te weten ‘wie schuilt onder het blad, wordt twee keer nat. Eerst van de regen, dan van het blad’. Maar die is gelukkig nu niet van toepassing. Opvallend wel hoe weinig baasjes er met een hond passeren. 

Terug naar het onderwerp. Volleyen is een fysieke sport, is ze ooit geblesseerd geraakt in al die jaren? “Eén keer, ging door mijn enkel. Draaide te vlug om en viel. Maar dat heb ik geleerd in al die jaren: als je valt, of half valt, niet tegenhouden maar je gewoon laten vallen. Dan val je nooit hard”, geeft ze als tip mee. “Maar met zo’n geweld ging het er bij ons niet aan toe”, tempert ze meteen.


Haar specialiteit is de opslag. “In het veld was ik geen echte ster, maar als ik aan de opslag stond dan scoorde we meestal wel een aantal punten. Niet net over het netje, maar achter in het veld de bal slaan. Een harde strakke opslag maakt de meeste kans. Een sprongservice, net als op tv? Nee jôh, daar deden wij niet aan mee.” 


“Ik heb ook een tijdje ‘de pot’ beheerd. De contributie ophalen om de zaalhuur te kunnen betalen. Joke van Heeswijk heeft dat op het laatst gedaan. In het begin moest je ook nog zelf de volleybal meenemen. Ik moest er dan op tijd zijn want zonder bal kon er niet gespeeld worden.” Het volleybalnet ophangen was ook altijd een dingetje, herinnert Marietje zich. “Die er als eerste waren deden dat dan, en dan is het eigenlijk niet meer dan normaal dat weer anderen het net dan weer opruimen. Maar er waren er die als laatste binnenkwamen en als eerst weer weg waren. Dat waren ook trouwens altijd dezelfde”, lacht ze. Zelf was ze altijd maar net op tijd, geeft ze eerlijk toe, maar opruimen deed ze wel altijd mee.  


“We waren op het laatst nog maar met z’n zessen. Dat is te weinig om een partijtje volleybal te spelen, normaal bestaat één team al uit zes personen. Dat speelt niet fijn. We zijn niet meer zo bewegelijk… Maar al diegene die als laatste overbleven kwamen altijd wel heel trouw. Riek Gevers bijvoorbeeld kwam vanuit Schijndel. Op het laatst werd er meer gelachen dan gevolleybald. Benjamin van de groep Bea Tünnissen was de raddraaier, zij zorgde voor de vrolijke noot. Altijd lol. Plezier ging trouwens altijd boven het volleybal. Dit soort sociale activiteiten zijn heel belangrijk. Dat voel je pas als je alleen bent, maar dat is eigenlijk niet uit te leggen. Ik keek er in elk geval elke week naar uit.”


Dan het moment van stoppen? “We kwamen bij elkaar en toen werd beslist om te stoppen. Ik vind het doodzonde. Iets wat stopt, dat begint niet meer… We kregen ondanks dat we toch hebben rondgevraagd geen nieuwe leden erbij. Ook de corona heeft niet positief bijgedragen aan het bestaan van ons clubje. Ik had nog de hoop dat we binnen korte tijd weer konden gaan beginnen, we hebben tenslotte lang genoeg thuis moeten blijven, maar helaas. Toch kijk ik met een goed gevoel erop terug; ik had het niet willen missen.”


Marietje is nog zeer actief bezig op haar leeftijd. Zo gaat ze graag fietsen bij KBO Eerde op dinsdagmiddag en elke ochtend zet ze de televisie even aan en sport ze mee met Nederland in Beweging van Omroep Max. Dat draagt zeker bij dat ze nog zo fief is. Is er nu nog een alternatief in Eerde? Zitgym bijvoorbeeld? Lachend: “Goed initiatief, maar nu denk ik nog niet. Want ik hoorde dat ze weer begonnen zijn met sporten. Ik zal eens gaan kijken.” En zo is de cirkel weer rond…

EERDSE KRANT - 22 juli 2021


Omgekeerde receptie


Carnaval werd dit jaar overal summier gevierd, dit vanwege de coronamaatregelen. Alleen voor de jeugd waren er wat activiteiten, zo ook hier in Eerde. Voor de jeugdtak van carnavalsvereniging Papgat (uit Sint-Oedenrode) reden om vorig weekend een jeugdcarnaval te organiseren in hun woonplaats. Onderdeel daarvan was om zondags (toeval of bewust gekozen, het was namelijk op de 11e juli) langs te gaan bij een aantal jeugdheersers in de buurt en die te trakteren op een klein feestje.


Om half zeven werden de Jeugdheersers met Gevolg van De Oivers en De Reigers uit Zijtaart verwacht op de parkeerplaats bij de Poort van Veghel. De begroeting tussen de twee jeugdgroepen, als de fietsen zijn weggezet, is heel origineel: ‘Wij zijn Zijtaart.’ ‘Wij zijn De OIvers.’ Iedereen is dan in afwachting van wat komen gaat. Precies op afgesproken tijdstip komt een grote touringcar aangereden. Die stopt netjes voor het wachtend gezelschap en dan breekt ‘de hel’ los. De zijdeuren gaan open, een groot kofferluik met daarin een aantal grote muziekboxen ook en er wordt me dan een orkaan van muziek de parkeerplaats opgeblazen. Alle wachtenden worden letterlijk achteruit geblazen. Terwijl de Jeugdheersers met Gevolg van Papgat een voor een uit de deuren komen, spugen vlammenwerpers boven op het dak vuur uit. Wat. Een. Entree! Iedereen is er beduusd van, maar voordat de jeugd uit Zijtaart en ons dorp zijn bijgekomen van deze overrompeling lopen ze met z’n allen al de polonaise. Het nummer Atje voor de sfeer geeft de situatie precies weer.


Als iedereen van de schrik is bekomen legt voorzitter Carlo van Kessel van SJC Papgat uit dat ze aan een omgekeerde receptie doen. ‘We hebben carnaval gemist, daarom komen wij nu langs.’ Ze zijn die ochtend al om 10:00 uur gestart, dit is hun dertiende en tevens laatste stop. Ze hebben koste nog moeite gespaard, want ze zijn komen aanrijden met een heuse partybus. Een discotheek op wielen. Er staat een dj achter de draaitafel die een paar dagen later een optreden heeft op Mallorca. Dat móet kwaliteit zijn! ‘Er zit zo’n 9.000 watt aan geluid in de bus. Verder een lasershow, rookmachines, LCD-schermen aan de wand en natuurlijk de vlammenwerpers op het dak’, noemt de voorzitter op die zelf ook al een beetje gaar oogt van deze unieke receptie. Maar petje af voor de begeleiders uit Rooi, ze stralen ook al is de vermoeidheid toegeslagen nog steeds een groot plezier uit. Als de polonaise klaar is wordt de jeugd verzocht in te stappen om een rondje te gaan rijden. Het zal richting Uden gaan en weer terug. Het duurt echter lang voordat ze weer terugkomen. Als ze maar niet op weg zijn naar Mallorca, wordt er gegrapt. Maar de bus keert weer terug en bij het uitstappen zijn er alleen maar rode koppies te zien. ‘Dit was leuk’, zegt Jeugdprins Lars als hij uitstapt. Ook de andere Oiverkes hebben zichtbaar genoten. Als ze weer terugkomen van nog een kleine toegift, nemen José van Heeswijk en Nathalie van Breugel van Jeugdcommissie CV De Oivers nog vlug een kijkje in de imposante bus. De muziek staat nog op standje 10, de dames gaan even uit hun dak, de voetjes gaan van de vloer! Bij het uitzwaaien van de Rooise delegatie wordt nog een mooie spreuk de parkeerplaats opgeslingerd: ‘Wa er ook gebeure zal, we viere altijd carnaval!’

EERDSE KRANT - 22  juli 2021


Koffiekransje


Wat hebben Nellie van Hooft, Riek van Houtum, Marietje van Houtum en Annie Smits samen gemeen? Ze koffieën al vele tientallen jaren samen, om de twee weken altijd op dinsdagochtend van 10:00 uur tot minimaal het middaguur. De Eerdse Krant doet gezellig een bakje mee.

 

Bij het aanschuiven in de woonkamer bij de familie Van Hooft, wat ditmaal de koffielocatie is en de stemming er al lekker inzit, valt het de dames ineens op dat Annie en Nellie op de ‘verkeerde’ plek zitten. Annie zit, als het groepje te gast is bij Nellie, anders altijd in de zogenaamde koninginnenstoel. Een grote fauteuil. Nellie zit dan altijd in de stoel waar nu Annie in zit. Tactisch natuurlijk, dicht bij het bevoorradingsgebied. Maar, zo wordt snel de conclusie getrokken, ze zitten nu voor de foto wel op volgorde van leeftijd. Op links Nellie, met haar tachtigste de benjamin van het stel, dan Riek die een maandje ouder is, dan Marietje die achtentachtig is en de nestor met haar tweeënnegentig op rechts, Annie. Alsof het zo is bedacht…

 

We gaan terug naar het ontstaan. Nellie woonde pas in Eerde, dat is nu ruim vijftig jaar geleden, en werd een keer terloops gevraagd door Riek om op de koffie te komen. Riek en Annie, toen overbuurvrouwen van elkaar op Den Dubbelen, gingen al met elkaar op de koffie. Van één keer kwam twee en het werd op een gegeven moment een vast patroon op de dinsdag. Daarna kwam ook Maria Verkaar zaliger erbij, maar die verhuisde na ongeveer een jaar of acht of negen naar Odiliapeel. Ze stopte daarna ook omdat ze het te ver vond. Toen is Marietje erbij gekomen. Hoelang dat zij al mee koffie drinkt, daar lopen de mening uiteen. Maar het zal meer dan dertig jaar zijn.     

 

Vaste gewoonte als het kransje bij de familie Van Hooft plaatsvindt, is dat zoonlief Anton even komt kijken. Hij komt nu schijnbaar te vroeg. “Normaal staat er iets lekkers klaar”, lacht hij met de blik op de tafel gericht. Maar hij moet nog even geduld hebben, er is nog geen tijd geweest om dat te doen. “Hopelijk blijft er nog iets over op het einde, hebben wij iets lekkers voor tijdens de lunch”, houdt hij de moed erin en vertrekt weer naar kantoor. Maar, nog even scherp waargenomen, het valt hem óók op dat ze ‘anders dan anders’ zitten.


Ze kijken er elke keer naar uit, maar Nellie wordt aangewezen door de andere drie die het wel héél graag doet. “Ze is de fanatiekste. We geven wel eens aan dat we niet kunnen, dan zegt Nellie: ‘dat moet, dat moet!’ We verzetten het wel ooit, maar op een andere dag is geen optie.” Nellie: “Ik kan het niet missen. Dinsdag is de ideale koffiedag, dan is de weekendwas gedaan, alles is dan aan de kant om gezellig bij te kletsen.”

 

Er staan in het begin lekkere gebakjes naast de schoteltjes, die worden ietsjes later dan Anton in gedachte had vervangen voor andere lekkernijen; toastjes en kaasjes. Ook verse kersen uit de Betuwe worden geserveerd. Vroeger gingen de dames dan aan de witte wijn, maar ze zijn overgestapt naar water. Dat doet de leeftijd, zeggen ze.

 

Allerlei onderwerpen, belevingen, wijsheden, opvoedlessen en Eerdse ditjes en datjes komen voorbij tijdens het kransje. Een bloemlezing: Een tand die is ingeslikt. Dat je vergeetachtig bent als je ouder wordt, maar ook verstandiger. Ook heel belangrijk: dat je iets altijd op dezelfde plaats weglegt. Dat Marietjes geboorteplaats Boekel nu een Eerdse burgemeester heeft. Ze hebben meegegeven aan hun kinderen: altijd unne goeie dag zeggen als je iemand tegenkomt. ‘Netjes blijven, dat telt het langste’, werd vroeger gezegd en wat nu ook nog steeds geldt. Ook: altijd opletten wat je zegt. Annie, de oudste van het viertal, heeft nog nooit tijdens het kransje iemand moeten rechtzetten, zo geeft ze aan. Dat diezelfde Annie altijd de hulp inriep van de man van Riek om vroeger bij hun mollen te vangen, maar daar heeft ze nu in de straat wonend geen last meer van. Middagdutjes. Mobieltjes, die nooit worden gebruikt. Of toch wel? Annie vertelt dat ze een keer vijf oproepen had gemist! Iedereen schiet in de lach. “Ik ben niet meer zo vlug om op te nemen. Er is geen geduld meer.” Riek kwam een keer thuis van het koffiekransje, had ze zelfs zes gemiste oproepen! Bleek het om een tante te gaan die al die keren haar in de ochtend had gebeld. “Ik belde ze terug, kreeg ik te horen dat ik nooit thuis ben. Waarvoor ze belde? Om koffie te komen drinken…” Buitenlandse nummers niet opnemen, je weet maar nooit. De Eerdse kerk, het verlengen van je rijbewijs en de ledenstop bij het groepje.

 

Het Brabants dialect wordt hier door een Boekelse (Marietje), een Schijndelse (Riek), een Aarle-Rixtelse (Nellie) en een d’Eerdse (Annie) heel goed in stand gehouden: gewoon mè hinne doen; kieken, kééken en kèke; beus; betaôllen; bruurs en zusse; betije.

 

Een van de vier zegt plannen te hebben om een vakantiehuisje te gaan kopen in Zeeland. De andere drie haken daar meteen op in: “Dan gaan we daar koffiedrinken. Meteen inzegenen! Een weekend lang!” Ze hebben er nu al zin in. Over huizen gesproken, Riek is inmiddels dan wel verhuisd naar Schijndel, maar dat let ze niet ondanks dat ze geen reiskostenvergoeding krijgt om om de veertien daag gezellig een bakje koffie te doen. “Ik moet wel op tijd naar huis, niet in het donker”, grapt ze. Ook Marietje houdt de klok zijdelings in het oog, ’s middags gaat ze ook altijd fietsen met de KBO.

 

Het is dan al bijna twaalf uur, de tijd vliegt en het is tijd om weer af te sluiten. Maar wie hebben we plots daar? Het is Anton weer, die stilletjes binnenkomt. Er is nog wat over aan lekkernijen. Hij pakt niets (anders altijd wel, zeggen de dames), maar hij kijkt tevreden en is weer vertrokken.

 

Annie, als nestor van het gezelschap, krijgt het laatste woord: “We blijven zo jong omdat we al tientallen jaren ons koffiekransje hebben.”

EERDSE KRANT - 22 juli 2021


’t doek valt voor d’Eerd Presenteert


Jaarmarkt d’Eerd Presenteert houdt op te bestaan. De editie van 2019 is de laatste geweest. Stichting d’Eerd Presenteert, bestaande uit Bertus van Berkel, Geert Sijbers en Jan van Kessel, ligt het besluit toe.


Stichting d’Eerd Presenteert: ‘Wat begon in 1997 als een kleinschalige jaarmarkt om de Eerdse kermis te ondersteunen en een voortzetting te geven aan een jaar eerder gehouden en groots uitgepakte markt, ten behoeve van 50-jarige bestaan van het verzekeringsbedrijf van Mari van Breugel, was het idee geboren om hier een vervolg aan te geven. Daar wij met enkele mensen een bijdrage geleverd hadden aan die jaarmarkt, en door verdere contacten met Koolen & Zonen te hebben gehad was hieruit d’Eerd Presenteert geboren. Onze dank gaat hierdoor ook uit naar Mari van Breugel, omdat deze ook er aan heeft bijgedragen aan het succes van de daaropvolgende jaren. Ook zijn wij grote dank verschuldigd aan het bedrijf BAS Trucks, vanaf het prille begin tot op de dag van vandaag voor het hoofdsponsorschap. Met name Martin van Heertum droeg ons een warm hart toe en wilde iets voor Eerde betekenen. Na diens veel te vroeg overlijden hebben de zoons Cas en Bas van Heertum het hoofdsponsorschap overgenomen, daarvoor onze grote dank. Ook zijn wij veel dank verschuldigd aan onze verdere sponsoren, waarvan velen al die tijd het evenement financieel hebben ondersteund en daardoor mede hebben mogelijk gemaakt wat d’Eerd Presenteert al die jaren heeft betekend voor de Eerdse gemeenschap. We mogen ook niet onvermeld laten dat onze eigen ondernemers door middel van het huren van een kraam of staanplaats de markt een gezicht gaven. Ook enkele verenigingen uit ons dorp gaven vele jaren kleur aan onze jaarmarkt. Hetzij door muziek, theater of een andere bijdrage. Ook hiervoor onze welgemeende dank.

Maar helaas houdt het op te bestaan. We zagen al enkele jaren dat het van duizenden bezoekers naar honderden ging en ook de kraamverhuur liep hierdoor hard achteruit. Daardoor hebben we met Koolen & Koolen Organisatie en Adviesbureau in goed overleg besloten om te stoppen. Wij danken daarom ook Koolen & Koolen voor de jarenlange goede en prettige samenwerking. Ook deze mensen hebben bijgedragen aan ons mooie evenement. Wij als stichting hebben jarenlang (bijna 25 jaar) ons ingezet om ieder jaar weer een jaarmarkt neer te zetten. Dit dankzij de vele vrijwilligers waar wij altijd een beroep op konden doen. Wij hebben het altijd met liefde, plezier en inzet gedaan en willen het nu overgeven aan een groep jeugdigen. Deze willen we de vrijheid geven om hopelijk er iets moois van te maken. De kermis gaat door op een andere datum dan voorheen, namelijk van 27 tot 30 augustus. Tot slot willen wij EHBO Eerde voor hun inzet en alle bewoners van de Kapelstraat hartelijk danken voor de medewerking tijdens de jaarmarkt. Voor het beschikbaar stellen van ruimte, inrit en stroomvoorziening. Wij als stichting hopen dat er in de toekomst een soortgelijk of ander evenement georganiseerd wordt en wensen de kartrekkers daarbij alle succes en motivatie toe. d’Eerd bedankt voor het in ons gestelde vertrouwen.'

EERDSE KRANT - 22 juli 2021


Nieuwe generatie brandstof: elektrisch en waterstof


Benzine, diesel, gas. De meesten die in het bezit zijn van een rijbewijs hebben wel eens gereden in een auto met voorgenoemde brandstofsoorten. Maar het tijdperk ‘BDG’ kon wel eens in de categorie ‘van vroeger’ gaan behoren. Hoewel, helemaal tot het verleden waarschijnlijk niet, er rijden ook nog steeds treinen op kolen in de rondte. Maar er is een nieuwe generatie brandstoffen in opkomst, namelijk elektrisch én waterstof.


“Na al die jaren is er weer een tankstation in Eerde!”, klinkt het vol trots als de broers Eric en Stan Gloudemans de laatste hand leggen aan de plek waar elektrische auto’s kunnen worden opgeladen (bovenste foto). Ze doelen op dat vroeger in ons dorp er tankstationnetjes waren bij Jas van Hooft en bij Jan van der Doelen van de gelijknamige garagebedrijven, waar je je tank kon volgooien. De brandstoffen waren benzine en diesel, maar er is een kentering gaande naar nieuwe middelen om voertuigen te laten voortbewegen. Elektrisch rijden is zo’n nieuwe manier. Begon het schoorvoetend met een beetje elektrische ondersteuning van de traditionele brandstof, tegenwoordig vliegen de volledig elektrische auto’s als warme broodjes over de toonbank van showrooms. Bijna alle merken zijn al om, of gaan zeer binnenkort elektrische wagens produceren. Het aantal modellen is al bijna niet meer te tellen. “We hadden hier bij de rotonde Eerdsebaan/Kapelstraat een gebiedje waar eigenlijk niets mee gedaan werd”, zo geeft Stan aan als hij samen met Eric de bordjes die aangeven dat er op dit punt een laadpaal is, aan het ophangen is. “We hebben contact gehad met dorpsraad Eerde en de gemeente ofdat er iets in de planning stond in Eerde aangaande openbare laadpalen, maar dat was niet het geval. Met een aantal aanpassingen, zoals een nieuwe stroomkast geplaatst en een verharding aangebracht staat er nu een laadpaal waar twee auto’s tegelijk kunnen worden opgeladen. Het is een initiatief van ons samen, we hebben bijvoorbeeld geen subsidie of iets dergelijks gekregen. Het draagt weer een stukje bij tot verduurzaming binnen de gemeente Meierijstad.’


Je ziet dat velen die elektrisch gaan rijden thuis een oplaadmogelijkheid hebben, voor wie is dit oplaadstation bedoeld? ‘Mensen die in Eerde moeten zijn vanwege werk, op familiebezoek komen, forenzen die langskomen, voor hen is dit laadpunt een uitkomst. Het eerste weekend dat het in gebruik is gegaan hebben al zes auto’s opgeladen! Met een speciale app zijn laadpunten makkelijk te vinden. Het is geen snellader, zoals je die bij grote laadpunten tegenkomt. Het is het kleine broertje, het opladen gaat met 11 kw/per uur, oftewel je kunt ongeveer vijftig kilometer per rijden per uur dat je oplaadt. Met een laadpasje van zowat alle grote ‘stroomboeren’ kun je hier opladen. Elektrisch rijden is de helft goedkoper als benzine, 5% van het wagenpark is nu al elektrisch, dat aantal zal snel gaan stijgen”, geeft Stan nog mee. Als de bordjes netjes waterpas hangen, dé elektrische auto bij uitstek (Tesla) even aan de paal heeft gehangen voor een fotomomentje, gaan de broers weer ieder zijn weg. De een dus elektrisch, de ander met een… diesel. “Ik blijf nog dieselen. Elektrisch rijden? Voorlopig alleen op de kermis.”


Maar de ene nieuwe brandstof is nog maar ‘net’ op de markt, of een ander biedt zich al weer aan; waterstof. Toyota is een van de automerken die al in 2014 een baanbrekende waterstof elektrische voertuig introduceerde. De waterstoftechnologie van deze schone mobiliteit is weer een stapje verbeterd met de nieuwe Mirai. Wie anders dan Aad Lelieveld, onze Eerdse toyotariaan der toyotarianen had het voorrecht om een weekend lang met zo’n auto op stap te mogen! Een gebaar van zijn Toyotadealer Oostendorp in Uden. Voor de speciale autoredacteur van deze krant ook een nieuwe beleving als hij op een zonnige zaterdagmiddag mag instappen in de imposante Japanner (onderste foto).


Bij het openen van het portier stappen we letterlijk in de ‘toekomst’, wat staat voor Mirai in het Japans. Dat belooft. En inderdaad, het interieur oogt futuristisch. Allemaal knopjes en vele toeters en bellen, zoals een breed multifunctioneel head-up display, snelheid geprojecteerd in de vooruit, Lane Trace Assist om maar wat te noemen. Verder witte lederen bekleding op de zitplaatsen, met stoelverwarming en -massage, panoramadak, camera’s die alles rondom de auto in de gaten houden. Alles hightech. Een genot om zelf achter het stuur te zitten, maar achterin is het ook leuk om je te laten rijden. Starten met een sleutel is al lang verleden tijd. En geen gordel om betekent dat de auto gewoonweg niet start; in dat tijdperk zijn we nu aanbeland. Na wat instructies gaan we de weg op. De bijna vijf meter lange auto, automaat, met een gewicht van rond de tweeduizend kilo, glijdt bijna geruisloos de Kapelstraat op.


Het is gevoelsmatig niet anders dan rijden met een elektrische auto. Ook hier als je de radio uit hebt staan, een oase van rust. Binnendoorweggetjes of snelweg maakt geen verschil. Met een volle tank kan je zo’n zeshonderdvijftig kilometer ver rijden. Het enige probleem is dat er op dit moment nog maar weinig vulstations zijn. Slechts twaalf nu. De dichtstbijzijnde is in Helmond. Toyota biedt tankservice aan, maar daar is Aad niet van op de hoogte. Het tanken gaat net als bij gas, je zet een nippel op de aansluiting en met zevenhonderd bar wordt de waterstof in de tank gebracht. Voordeel ten opzichte van elektrisch rijden is dat het tanken maar vijf tot zes minuten in beslag neemt. Het principe is dat de lucht (die via de grille aan de voorzijde binnenkomt) wordt gecombineerd met waterstof in een brandstofcel, die er vervolgens elektriciteit van maakt en daarmee de elektromotor aandrijft. Bij het openen van de motorkap zie je de brandstofcel prominent aanwezig.Er lopen wat opvallende oranje slangen her en der, die hebben met de elektriciteit te maken en mogen alleen worden aangeraakt door monteurs gekleed in een speciaal pak. Als uitstoot blijft er alleen maar water over. Achter de linkerachterband zit de ‘uitlaat’. De auto bepaalt wanneer hij zijn ‘plasje’ doet, maar de chauffeur kan dat ook zelf regelen, zodat niet elke keer de garagevloer nat wordt. Op papier dus een duurzaam product, echter aan de voorkant wordt de elektriciteit opgewekt door centrales die op kolen werken...


De auto trekt veel bekijks, ook de opvallende bestickering draagt daaraan zeker bij. Het woord ‘waterstof’ klinkt toch als iets magisch. Tijdens het fotomomentje in Vorstenbosch-centrum ziet een man, die vertegenwoordiger is van beroep, zich al in zo’n auto rijden.


In Nistelrode doemt uit het niets een Ferrari 430 voor ons op! Ofdat het niets is. Een lichte verhoging is waarneembaar bij de passagiers. Qua top legt de Mirai het zeker af (175 km/u tegen ruim boven de 300 km/u), maar op de weg naar Vorstenbosch kan de Japanner de Italiaan makkelijk bijhouden. Reden: elke drempel moet door de zwarte Ferrari stapvoets worden genomen, anders kost hem dat z’n voorbumper. De Ferrari-rijder raakt een beetje geïrriteerd en besluit om ergens halverwege af te slaan… Zeker als even daarvoor op een terras alle blikken van de bezoekers gericht zijn op de felblauwe sedan. Althans, dat denkt de bestuurder in die blauwe Japanner waar te nemen.


Waterstof ligt zeker tien jaren achter op elektrisch rijden, zo geeft Aad aan. De uiteindelijke haalbaarheid is nog in het ongewisse, zo geven de experts aan. Maar toch leuk om een uurtje in de toekomst te hebben rondgereden.

EERDSE KRANT - 9 september 2021


Sloop kleutergedeelte basisschool Petrus en Paulus


Het kleutergedeelte van basisschool Petrus en Paulus is in de schoolvakantie gesloopt. Deze vleugel is in 1975 in gebruik genomen. De aanwezigheid van vleermuizen verhinderde vorig jaar dat het gebouw, dat al jaren leeg staat, tegen de vlakte zou gaan.


Direct bij het begin van de schoolvakantie is het kleutergedeelte van basisschool Petrus en Paulus gesloopt (bovenste foto). Dit zou vorig jaar al het geval zijn, maar toen bleek de aanwezigheid van vleermuizen de sloop tegen te houden. Voorbereidingen waren toen al getroffen, het hekwerk was open gemaakt, er lagen al rijplaten en containers stonden klaar om gevuld te worden, maar men kon alles weer in oude staat terugbrengen of terughalen. Nu dus een tweede poging, die wel door kon gaan. Gebr. Dijkhoff & Zn klaarde de klus vakkundig. Het was soms wel een nauwkeurig werkje, vooral met het tussenstuk wat aansluit op het hoofdgebouw. Dat gedeelte met de ingang aan twee zijdes blijft staan. Veel zaagwerk kwam eraan te pas om de vleugel die in 1975 is geopend los te maken van het hoofdgebouw. ‘We zijn secuur aan het slopen’, aldus een medewerker van het bedrijf uit Heeswijk-Dinther. Als eerste ging de gymzaal plat, daarna het opslaggedeelte en algemene ruimte en vervolgens de twee klaslokalen.


Wie het over onze kleuterschool heeft, heeft het ook meteen over juffrouw Van Riel (onderste foto). Zij was vijftien jaar dé juf in groep 1, tussen 1963 en 1979. Alle Eerdse kinderen die in die periode aan hun schoolcarrière begonnen, begonnen bij juffrouw Van Riel. Hoewel al richting de negentig, is ze nog steeds jong van geest. Via de telefoon werd de afspraak voor dit interview gemaakt, en ze sloot het gesprek af met een onverwachte ‘doei!’. De Eerdse Krant ging langs bij Mia ‘juffrouw’ van Riel en haalt voor haar kostbare herinneringen op. Bij het horen van de naam Mia van Riel-van de Hurk (87) klinkt niet bij iedereen meteen een belletje. Bij juffrouw Van Riel waarschijnlijk wél! In die tijd, we hebben het hier over de jaren zestig en zeventig, hadden meesters en juffen nog geen voornaam, alleen maar een achternaam. Pas vele jaren later werd dan ook bij de meesten ook haar voornaam bekend, al zullen er nu zeker nog rondlopen die dit niet weten. Want eens een juf of meester, blijft altijd een juf of meester.


Mia is geboren is Best, maar haar jeugd heeft ze doorgebracht in Liempde. Op haar vijftiende ging ze naar een kostschool bij de nonnen in Tilburg om de opleiding van kleuterleidster te gaan volgen. “Ik heb daar mijn diploma gehaald”, blikt ze terug. “Maar omdat ik drie dagen ‘te laat’ jarig was, ik ben geboren op 3 januari, en de opleiding van 1 januari tot 31 december liep, moest ik nog een jaar langer omdat je pas bij de leeftijd van achttien jaar de opleiding kon afronden. Zo ging dat vroeger”, moet ze er nu om lachen. “Waarom kleuterleidster? Ik was van kleins af aan altijd met kinderen bezig. Paste op en zo. Ze kon daarna meteen aan de slag in Liempde en ze was hiermee de eerste leek die voor de kleutergroep stond! Want tot dan stonden er altijd nonnen voor de groep.


Echter, aan haar kleuterleidstercarrière leek een abrupt einde te komen, dit omdat ze in 1961 trouwde met Piet van Riel. De Eerdse Piet en Mia hadden elkaar leren kennen op een dansavond in Sint-Oedenrode. Mia vertelt nog een leuke anekdote hierover. “Piet kwam, toen we elkaar pas kenden, een keertje in zijn oude Volkswagen naar Liempde gereden. Hij wilde gewoon even kijken waar ik woonde. Hij reed door de straat en hij dacht mij hand in hand te zien lopen met een andere jongen. Maar wat achteraf bleek, dat was ik niet, dat was mijn zus die hij zag met haar vriendje! Toen wij jong waren leken we op elkaar. Piet dacht dus mij gezien te hebben en was een beetje boos, want ik had daar niets over verteld tijdens het dansen. Een paar weken verder kon ik het uitleggen en is het alsnog goed gekomen. Ik heb het niet beter kunnen treffen!”


Mia kreeg dus haar ontslag vanwege haar huwelijk. Besturen van bijzondere scholen waren in die tijd hiertoe verplicht. Maar omdat er een groot tekort was aan kleuterleidsters, en ze via een tijdelijke aanstelling wel mocht aanblijven, fietste Mia elke dag op en neer naar Liempde, want ze betrok samen met Piet een huis in de Dalenstraat. Twee jaar later heeft ze nog even kort als invalster op een school op de Hoevenbraak in Schijndel gestaan, totdat pastoor Glas bij moeder Van Riel wat meer over Mia wilde weten. “Er kwam namelijk een plaatsje vrij hier op de kleuterschool, en ofdat ik geschikt zou zijn. Ik kreeg in eerste instantie een tijdelijke aanstelling, en het beviel al meteen goed. Aan beide kanten. Ik ben pastoor Glas dan ook nog altijd dankbaar dat hij me deze kans heeft gegeven. Ik kon het altijd goed met hem vinden. Hij kwam wel eens de klas binnengelopen, en dat vonden de kinderen altijd leuk. Ik vroeg dan ofdat ze wilden gaan staan om een klein liedje te zingen. Dat waardeerde hij. Vriendelijkheid kost niets, zei mijn moeder altijd.”


De groepen waren in die tijd behoorlijk groot. “Klassen van dertig leerlingen waren geen uitzondering. Eén keer waren het er zelfs veer-tig. Kan me er nu eigenlijk niets meer bij voorstellen hoe ik dat toen allemaal geregeld kon krijgen. In zo’n kleine ruimte zoveel leerlingen. Het krioelde allemaal door elkaar. Meehelpen met het naar de wc gaan, bipsen afvegen, wc’s die niet werden doorgetrokken, en dan ook nog iedereen bezighouden. De eerste drie, vier weken van een nieuw schooljaar kostte dan ook heel veel energie. Ik sliep dan ook slecht. Je moet elkaar leren kennen, elkaar ontdekken. Ik ben voor de kinderen een vreemde waar ze naar moeten luister. Het eerste wat ik ze dan ook leerde was dat als de juf zegt ‘luister even’, dat ze dan stil moeten zijn. Niet op een strenge toon, maar op een rustige. De kinderen zijn net vier jaar oud, die komen van hun moeder. Ik heb dan ook vele tranen gezien bij het afscheid nemen, soms wekenlang.”


Sinterklaas en kerstmis stipt Mia aan als hoogtepunten in een schooljaar. “Dan zijn ze wel heel druk, maar telkens een mooi moment. Ik wist natuurlijk dat Sinterklaas kwam, maar verzocht hem, of zwarte piet, om altijd zachtjes op de deur te kloppen. Kinderen zijn dan iets aan het doen en als dan ineens heel hard op de deur wordt gebonsd, dan schrikken ze, met alle gevolgen van dien. Nee, zachtjes kloppen en dan leidde ik zijn binnenkomst in. Of kerststalletjes maken voor kerst. Ik hoorde nog niet zo lang geleden dat een moeder nog het kerststalletje van haar dochter op zolder heeft. Dat is inmiddels zo’n vijftig jaar geleden…”


Mia heeft in al die jaren slechts eenmaal een paar weken niet voor de klas gestaan. “Ik had geelzucht en heb zes weken op bed gelegen. Piet was werken, dan lig je daar helemaal alleen. Maar het heerste, meer dan de helft van de klas moest ook thuisblijven. Of met mazzelen, dan had je ook een kleine groep. Dat voelde dan heel raar, heel kaal.”


In je eigen dorp op de kleuterschool staan was voor Mia geen probleem. “Je hoort en ziet veel, maar ben daar altijd discreet mee omgegaan. De directrice van het onderwijs kon het niet begrijpen dat het zo goed ging. Ze heeft hierover nooit klachten binnengekregen en toonde heel veel respect naar mij toe. Een mooier compliment kan je volgens mij niet krijgen. Gewoon jezelf zijn.”


In 1979, Mia is dan vijfenveertig, neemt ze de beslissing om te stoppen. Ze wilde geen groot afscheidsfeest, ze kan daar naar eigen zeggen niet zo goed tegen. Wat ze wel kreeg: ‘vrijheid’. "Dat had ik op dat moment nog nooit gehad. Alles stond altijd in het teken van werk. Fijn, boodschappen doen onder schooltijd, kan ik me het eerste jaar nog goed herinneren dat ik dat dacht. Ik genoot ervan. Maar ik heb altijd het fijn werken gevonden hier in Eerde, had het niet beter kunnen treffen.”


Treffend is dan ook dat een jaar later manlief Piet op de basisschool als conciërge aan de slag gaat. “Hoofd van de school Theo van Laar kende Piet van de feestjes van het team en hij vond dat hij een uitstekende conciërge zou kunnen zijn. Rustige uitstraling en houdt ook van kinderen, zo typeerde het hoofd hem en daarmee werd Piet de allereerste conciërge op basisschool Petrus en Paulus. Meer dan twaalf jaar heeft hij er met alle tevredenheid gewerkt.”


Helaas is Piet niet bij het interview aanwezig. “In maart heb ik een hartinfarct gehad, Piet moest daardoor naar een verzorgingshuis vanwege zijn ziekte dementie. Ik mis hem enorm en het is nu stil in huis”, zegt Mia zichtbaar geëmotioneerd. “We waren en deden altijd alles samen. Hopelijk gaat dat snel weer gebeuren”, besluit ze.

EERDSE KRANT - 9 september 2021


Glitter & Glamour in Holly d’Eerd tijdens KVW 2021


Spectaculaire opening kindervakantieweek in Eerde!


In de laatste week van de schoolvakantie vindt traditioneel de kindervakantieweek in Eerde plaats. Thema dit jaar was Holly d’Eerd. De locatie aan de Bergweg was vorige week omgetoverd in Hollywood sferen met veel glitter en glamour. De opening was spectaculair te noemen: rode loper, beveiligers, grote auto en bekende artiesten die optraden.

 

Even voor halftien in de ochtend, vorige week woensdag, komen de kinderen vergezeld door hun ouders aan op het veldje aan de Bergweg. Maar niemand komt ditmaal zomaar ongezien het terrein op. Bij de ingang staan twee beveiligers die alle kinderen een voor een controleren. Heeft een beveiliger normaliter een nogal norse uitstraling, deze twee duidelijk niet; ze hebben veel lol samen en lachen continu. Ze zijn echter niet consequent. Zo mag een kind met een Ajax-tenue zo doorlopen (van de beveiliger zonder bril), Deon van der Linden daarentegen niet, omdat hij in het tenue van het Belgisch nationaal elftal bij de ingang staat. ‘Hoho’, klinkt het, ‘even wachten’. ‘Alleen Nederlanders mogen toch naar binnen?’, klinkt het ook nog. Een van de beveiligers draait even weg en neemt via, wat op een horloge lijkt, contact op met... Ja, met wie eigenlijk? Dat blijft geheim natuurlijk, maar ook Deon, die gewoon een Nederlander is, krijgt toestemming om het terrein te betreden.


Als iedereen binnen is wordt er eerst samen geproost. We zijn in Hollywood, dus dat gaat met een glaasje champagne. ‘Dit is toch gewoon ranja’, klinkt het onder de kinderen. Dan verschijnen er nog meer beveiligers ten tonele, want een grote zwarte auto komt aanrijden. De spanning stijgt, want wie zou erin zitten? Bij de rode loper stopt de limo en niemand minder dan Snollebollekes stapt uit! Links Rechts schalt meteen over het terrein, de kinderen bewegen lekker mee. Maar de koek is nog niet op, want ook Emma Heesters, een bekende TikTokster, treed op.

 

Nadat het nieuwe lijflied van de kindervakantieweek voor de eerste maal klinkt, komen Diva Haegens en Erna Knol op het podium. Ze zijn de zussen van bekende vloggers Dylan Haegens en Enzo Knol. Ze geven in het kort aan wat de kinderen te wachten staat de volgende dagen en de huisregels, zoals dat de groepsleiding naar de kinderen moeten luisteren. ‘Jaja’, klinkt het. Dan wordt een aanvang gemaakt met het programma. De twee artiesten staan er een beetje verloren bij, want het voertuig waarmee ze aankwamen is alweer weg. ‘Och, ze moeten maar naar huis lopen, of ze bellen maar een taxi’, zeggen de presentatrices tegen elkaar. Een prachtig begin van drie dagen plezier in een fraai aangekleed decor, met oog voor detail...

 

De organisatie kijkt dan ook met tevredenheid terug. Organisatie KVW 2021: ‘Nadat er vorig jaar in verband met corona maar één dag georganiseerd mocht worden, was het dit jaar op 1, 2 en 3 september weer mogelijk om drie leuke KVW-dagen te organiseren voor alle basisschoolkinderen uit Eerde. Ondanks het mindere weer tijdens de vakantie was het prachtig weer tijdens de KVW. Maandagavond en dinsdag is met hulp van ouders en andere vrijwilligers het veld aan de Bergweg omgetoverd tot Holly D’eerd, geheel in thema Glitter & Glamour. Woensdagochtend om halftien was de spectaculaire opening. Nadat alle kinderen en ouders door de toegangspoort het veld betraden en de eerste aankondigingen door twee beeldschone presentatrices waren gedaan, kwam er een geblindeerde SUV inclusief beveiligers het veld opgereden. Bij de rode loper stapte de Snollebollekes uit en betraden het podium voor een spetterend optreden. Alsof dit nog niet genoeg was, werd ook Emma Heesters het veld op gereden. Als afsluiting van de opening werd het nieuwe KVW-lied live gezongen, wat we nog vele malen tijdens de dagen hebben gehoord.  Woensdagochtend hebben de kinderen in hun vaste groepjes een aantal creatieve opdrachten vervuld. Nadat iedereen bij een groot aantal frietgezinnen (waarvoor onze dank) de lunch heeft genuttigd, zijn er ‘s middags verschillende spellen gespeeld op het veld en in de bossen. Donderdagochtend is de bovenbouw begonnen met het bouwen van de traditionele zeepkisten. De onderbouw heeft een modeshow voorbereid en nog een aantal spelletjes gedaan. Nadat iedereen tijdens de lunch een broodje knakworst (ook weer met dank aan onze sponsors) en boterhammen gegeten heeft, was er een zeskamp waarbij de stormbaan en waterspellen uiteraard niet ontbraken. Het weer was prachtig, dus iedereen was goed nat geworden. De bovenbouw is ’s avonds weer teruggekomen naar het terrein voor een heuse casinoavond. Hier werd heel fanatiek gegokt en gewerkt om zoveel mogelijk geld te verdienen met een 25-tal spelletjes die de groepjes konden spelen. Aan het einde van de avond was er voor iedereen een lekkere kop soep en bekeken we de vlogs die alle groepjes woensdag gemaakt hebben op een groot bioscoopscherm. ’s Nachts hebben alle kinderen overnacht in de Brink. Vrijdagochtend was iedereen om halfnegen al aanwezig op het veld om met z’n alle te ontbijten. Natuurlijk mocht hier het gebakken eitje met spek niet ontbreken. Nadat de groepjes in de bossen nog een spel hebben gedaan, maakte iedereen zich op om op het circuit van Holly d’Eerd de modeshow te lopen (onderbouw) of te racen met de zeepkisten (bovenbouw). Het ging er fanatiek aan toe en het was tot het laatste moment spannend wie er zou winnen. Aan al het goede komt een eind, dus ook aan deze super geslaagde 2021 editie, maar niet voordat de winnaars van de onder- en bovenbouw bekend waren gemaakt. Van de onderbouwgroepjes hebben De Bodyguards gewonnen en van de bovenbouw waren de Popsterren de winnaar. Tevens konden de kinderen kiezen voor het thema van de 2022 editie, wat ‘Middeleeuwen’ is geworden. Uiteraard hartelijk dank aan alle vrijwilligers die meegeholpen hebben in de voorbereiding, opbouw, activiteiten en afbreken. Ook aan alle sponsors die KVW 2021 ook weer mede mogelijke hebben gemaakt. Uiteraard doen we ook dit jaar weer mee aan de Rabo Club Support Actie (4-24 oktober). Als je lid bent van de Rabobank Uden-Veghel, of je kent mensen die dit zijn, steun KVW-Eerde door op ons te stemmen. Om dit prachtige evenement voor alle kinderen in Eerde nog vele jaren te kunnen blijven organiseren, zijn we op zoek naar een aantal mensen om onze organisatie te versterken. Lijkt het je leuk, neem dan contact op met Marco van der Heijden (06-12984627) of iemand anders van de organisatie.'

EERDSE KRANT - 16 september 2021


Chaotische toetreding


Met een jaar vertraging zijn Prins Jim d’n Urste en Prinses Marloes toegetreden tot de Hoge Raad van CV De Oivers. Maar de inauguratie had wel veel voeten in de aarde…


Elk jaar treedt een oud-Prins en zijn Prinses toe tot de Hoge Raad, zeg maar het pensioen der prinsen. Daarin mogen ze, na eerst nog een jaartje Vorst en Hofdame te zijn geweest, nog elf jaren ‘nagenieten met lotgenoten’ van hun hectische periode als Prins en Prinses. Vanwege de coronaperikelen is alles een jaartje opgeschoven en moesten Prins Jim d’n Urste en zijn Prinses Marloes iets meer geduld betrachten om toe te treden. Nu is dat geen straf voor die twee, zeker niet voor de Prinses, want ‘op tijd komen’ blijkt nog niet zo vanzelfsprekend te zijn. Dat kwam ook terug in haar opdracht, want ze moest er wel iets voor doen om samen met haar Prins toe te treden tot de Hoge Raad. Dus liep Marloes rond als een wandelende koekoeksklok en moest ze op zoek naar elf klokken, om vervolgens een kaart met elf kloktijden op de juiste tijd te zetten. Jim was gekleed in een wielertenue met een fietspomp. Daaroverheen een werkjas met wat attributen die gerelateerd zijn aan zijn werk en een rood mutsje met daarop de tekst en logo van PSV. Vooral dat mutsje stond hem schattig… Hij moest op zoek naar elf tegeltjes en die voorzien van een spreuk van zijn elf voorgangers.


De dag liep gesmeerd (het rondje d’Eerd ging met een tractor bestuurd door Bert Verhagen, de vader van de Prinses) tót het moment dat Jim en Marloes hun liedje ten gehore zouden moeten brengen. Dit gebeurt steevast rond de klok van 19:00 uur op de kiosk en is toch wel het hoogtepunt van de inauguratie! Maar dan blijkt de mobiele muziekbox die Jim had geregeld niet te werken. Een lichte paniek slaat toe. Gelukkig is daar hulp en wordt een nieuwe muziekbox snel geregeld. Maar dan heeft ‘iemand’ de verlengkabel vergeten, zonder stroom geen geluid. Stroom komt ook niet uit de grond, dus moest er een stroompunt gevonden worden. Of beter; eerst een sleutel om bij het stroompunt te komen. Als dat ook geregeld is mist er nog een stekkertje, de micro doet het namelijk niet. Gelukkig was er een voorprogramma geregeld, in de persoon van René d’n Artiest.


Die was al ruim voor aanvang aanwezig en brengt de stemming er al goed in in een druilerige Pastorietuin, in afwachting van... Dan is ook het stekkertje gevonden, maar er kan dan nóg niet gestart worden met de hoofdact, want Jim scrollt zich een ongeluk in zijn mobieltje; waar staat de muziek van het liedje ook al weer? De kerkklok wijst inmiddels bijna halfacht aan, dit gaat van de ‘drinktijd’ af. ‘Die hebben wij van tevoren al ingehaald’, klinkt het van een lachende oud-Prins. Het prinsenpaar scoort de ene na het andere minpunt, zo geven enkele oud-Prinsen aan, zichtbaar met een bedenkelijk gezicht toekijkend. Bij de vraag aan hen ofdat die twee geschikt zijn om bij de Hoge Raad te komen, klinkt er dan ook veel twijfel. Echter, bij die wijze mannen gaat ook iets fout, want een oud-Prins krijgt de opdracht om het optreden te filmen, maar blijkt dan het rode knopje niet te hebben ingedrukt… Een geluk voor hem is dat ze met z’n elven zijn.


Uiteindelijk wordt er gezongen door Jim en Marloes met een zelfgemaakte tekst op de muziek van het nummer De Hoogste Tijd van André Hazes. Die tekst hadden ze netjes uitgeprint op A4’tjes, zodat iedereen mocht (niet ‘moet’, zoals Prins Jim vroeg - weer een minpuntje) meezingen. Echter ook op groter formaat, op A3-formaat. Dus met grotere letters. Het zijn de details die het doen.


Ondanks de vele, vele minpunten zijn de twee waarschijnlijk toch toegetreden tot de Hoge Raad. Er heeft zich bij de redactie van deze krant geen bericht bereikt dat oud-Prins en Prinses Eppo en Martina Ebbenn nog een jaartje langer door mogen gaan. Maar er blijft terughoudendheid, getuige het tegeltje (met de tekst: De Hoge Raad krijgt hopelijk geen spijt, met Jim en Marloes begint een andere tijd) dat de nieuwkomers kregen…

EERDSE KRANT - 7 oktober 2021


Oude tijden herleven


Oude tijden herleven in Eerde op de zondagavond. Waar bijna vijftig jaar geleden jongerensoos Paradise het levenslicht zag en vele jongeren van heinde en verre naar De Brink trok, zien we nu hetzelfde gebeuren maar dan een stukje verderop in café ’t Hooghuys. Afgelopen zondag was een ‘XXXL-avond’, want Jan Biggel trad op

 

Klein begonnen in coronatijd, uitgaan op de zondagavond in café ’t Hooghuys. Beetje bij beetje groeit zo’n avond en voor je het weet is het volle bak en zijn er ruim driehonderd uitgaanders binnen. Buiten is goed te zien dat de jeugd uit de omtrek zijn weg heeft gevonden naar ons dorp. De Pastorietuin doet namelijk dienst als fietsenstalling. Redelijk gedisciplineerd staan de vele fietsen netjes geparkeerd. Dat verdient een compliment.

 

In het Hooghuys zelf heerst er ook discipline. Twee toezichthouders staan bij de ingang, twee anderen houden de boel in het café en zaal in de gaten en Sylvio de Bresser stuurt het groepje aan. Hij vertelt dat ze een streng beleid hebben. “Roken bijvoorbeeld is meteen eruit. Er mag nergens gerookt worden, dus hier ook niet. Je mag ook niet naar buiten met een glas drinken in de hand. Verder, die na half twaalf naar buiten gaan mogen niet meer naar binnen. Om kwart voor twaalf gaat de muziek uit en de tap dicht en om middernacht moet iedereen het café verlaten hebben.” Even later zien we hoe dat beleid in de praktijk wordt toegepast. Sylvio tuurt de zaal in en ziet kleine rookpluimpjes. Iemand staat dus toch te roken. Hij wordt ook getipt en gaat over tot actie. Na een paar minuten doemt Sylvio op uit de feestmassa met ‘de dader’ aan zijn zij. Het gaat linea recta naar de uitgang. Daar probeert de jongen uit Vorstenbosch nog met dat hij niet wist dat er niet gerookt mag worden (‘ik heb geen bordjes gezien’), maar zijn lot is onverbiddelijk; einde van zijn avond! “Dit is niet fijn om te doen, maar je moet consequent zijn, anders loopt het uit de hand”, geeft hij aan.

 

Is er alleen maar jeugd op deze avond? Nee, want aan de ‘WEC-tafel’ staan naast zijn spelers die ’s middags de derby tegen VOW uit Zijtaart hebben gespeeld, ook trainer Henry van Wanrooij. Hij valt met zijn 50-plus-leeftijd op. “Ik had beter gisteravond hier kunnen komen”, lacht hij en doelend op de 30Plus-party die op zaterdag heeft plaatsgevonden in het Hooghuys.

 

Nog een big smile zien we, het is Luuk van Berkel. Komt hij speciaal voor Jan Biggel? Luuk, ietwat verbaasd kijkend: “Eigenlijk niet, ik kom hier elke week!” Dan valt nog iets op aan hem, hij heeft een nette witte polo van WEC aan. Worden die uitgedeeld of zo, want er lopen er nog meer rond met zo’n shirt? “Nee joh, ik zit in de selectie van WEC!”, zegt hij vol trots. “Niet in het eerste elftal, maar wel in het twééde!” Een dikke proficiat, maar levert dat nog wat extra voordeel op op zo’n avond als deze? “Helemaal niets, ik moet gewoon het volle pond betalen”, schaterlacht hij en weer doorrrr.

 

En daar is Sylvio weer, die komt melden dat ze die jongen uit Vorstenbosch wéér hebben buitengezet. Huh!? “Hij is kennelijk toch weer naar binnen kunnen glippen. Soms is het druk bij de ingang en dan kan dit geburen. Maar we hebben hem ditmaal netjes door de keuken en voor de laatste keer weer buitengezet.”

 

Het is om negen uur al lekker druk, maar tegen de klok van tien zwelt het aantal nog wat verder aan. Dan klinkt ook plots ‘Eindhoven, Eindhoven’ door de zaal. De dj van dienst, Roy van Erp, weet te melden dat PSV vlak voor het einde op 2-0 is gekomen tegen Sparta en gaat uit zijn dak. De hele zaal juicht mee, zeker als ook nog Simply the best van Tina Turner, het opkomstlied van de Eindhovense voetbalclub, door de speakers schalt. De hele zaal? Nee, een voetbaltweeling uit Wijbosch haalt de schouders op en moet erom glimlachen. In koor: ‘Sparta?!?’.

 

Inmiddels is ook de hoofdact van de avond gearriveerd, zo geeft Sylvio aan. Uit Liempde, het is... Jan Biggel! Terwijl de zaal in afwachting is, zit hij eerst nog rustig in de keuken, aan een kopje koffie. Spanning? “Of ik voor tien óf vijfduizend man moet optreden, ik heb geen spanning”, geeft de zesenvijftigjarige Jan van den Biggelaar, artiestennaam Jan Biggel, aan. Hij is nog maar een jaartje zanger, en wat begon als een grap is nu serieus geworden. Hij is booming en heeft het razend druk. Het Hooghuys is de afsluiter van zijn zondag, hij heeft er dan al vier (!) optredens opzitten.

 

“Ik heb maar drie liedjes, want heb geen tijd om nieuwe liedjes te schrijven, zit elk weekend volgeboekt”, lacht hij. Toch heeft hij wat tijd gevonden, want op 16 oktober komt zijn vierde single uit. De titel is: We gaan op stap. Een echte feestplaat. Maar er moet nog wel even een clipje in elkaar worden gezet, zo geeft hij laconiek aan. Prachtig, en inderdaad, geen spoortje van stress te zien. Zelfs gerenommeerde toppers uit zijn genre, zoals ene John de Bever, willen zijn nummers coveren! Vindt Jan prima. Het is iets na tien uur als zijn optreden wordt aangekondigd. Twee toezichthouders met Sylvio voorop begeleiden Jan vanuit de keuken door de menigte naar het podium. Geen speciaal glitterpak voor hem, gewoon in spijkerbroek met T-shirt. De zaal ontploft bij de eerste klanken. Alle drie de liedjes, met de titels Fleske d’r In, fleske d’r uit, Ons moeder zeej nog… en Ik wil alleen likes worden massaal meegezongen. Op en top feest in het Hooghuys. Iedereen wil met hem op de foto na zijn optreden, ook de ene na de andere selfie wordt gemaakt. Jan keert daarna weer terug naar de keuken, hij heeft de zaal beloofd voor nog een kleine toegift later op de avond.

 

Als uiteindelijk de overbuurman twaalf keer heeft geslagen zit de stapavond er op en keert iedereen weer huiswaarts. De jeugd heeft zich prima vermaakt, net als vruger!

EERDSE KRANT - 28 oktober 2021


Ebert van Wanrooij stopt per 1 november


De Brink op zoek naar nieuwe beheerder


Het stichtingsbestuur van De Brink moet op zoek naar een nieuwe beheerder nu Ebert van Wanrooij heeft aangegeven om op 1 november aanstaande te stoppen. Voor voorzitter Edward de Gier en zijn bestuursleden wacht de schone taak om een opvolger aan te stellen.


Edward de Gier over het bericht dat Ebert van Wanrooij stopt als beheerder van gemeenschapshuis De Brink: “Het is voor ons een plots besluit van Ebert en zijn vrouw Angela om te stoppen, wij vinden dat jammer. We waren met elkaar in gesprek en hadden het idee dat we nog een langere tijd met elkaar door konden gaan, maar Ebert heeft besloten om na een lange tijd werkzaam te zijn als beheerder te stoppen. Nu is het aan het bestuur om daar een oplossing, te weten een nieuwe beheerder aanstellen, te vinden. Dat is onze enige echte opdracht. We hebben vorige week een bijeenkomst gehad om alle gebruikers en vrijwilligers in te lichten. We vinden het belangrijk hoe zij ertegenaan kijken. We hebben ze medegedeeld dat we het nu écht allemaal even samen moeten doen, want er is een gat in de organisatie. We zijn nu goed in kaart aan het brengen welke dingen er lopen, welke dingen er afgesproken zijn en welke dingen er nog gaan komen en wie op dat moment een coördinerende rol kan vervullen. Voor ons als bestuur is het nu lastig op dit moment, want we duiken nu diep de organisatie in die normaal bij de beheerder ligt. Zoals we nu kunnen overzien zullen er geen evenementen moeten worden afgelast. Maar het kan wel even ietsjes langer duren, denk aan overleg, omdat er geen beheerder is. We kunnen echter altijd, als Ebert op 1 november is gestopt, een beroep op hem doen mochten we vragen of iets dergelijks hebben.”


“We zijn al volop aan het zoeken naar een nieuwe beheerder en er hebben ondertussen al best veel mensen gereageerd.” Ook personen uit ons dorp? “We mogen daarover geen mededelingen doen. We willen deze week wel gaan beginnen met gesprekken met de kandidaten. Het ‘dorpshuis van Eerde’ is één van de best draaiende gemeenschapshuizen in de gemeente. Tien jaar geleden ging het echt slecht maar door toedoen van het toenmalige bestuur en Ebert is er een enorme groei gekomen. Alleen wij denken dat de grote hoeveelheid werk die er nu is, je niet meer van een beheerder kunt verwachten. We kunnen echter geen twee beheerders betalen, dus we willen het gaan doen met een beheerder en een aantal coördinatoren. Maar hoe dat er precies uit zal gaan zien? Dat zal ook te maken hebben met elkaar verkennen, evalueren hoe het loopt en we misschien pas over een jaar weten hoe het er precies uit zal gaan zien. We bouwen voort op het goede wat er nu ligt, maar het mag niet meer van een persoon afhangen.”


(IN KADER)

Gezondheidsredenen

Ebert van Wanrooij geeft gezondheidsredenen aan van het stoppen als beheerder van De Brink, een functie die hij ruim zesentwintig jaar vervulde. “Dat is met pijn in het hart. Het was de bedoeling dat we, ik en mijn vrouw Angela die ook om dezelfde reden stopt, tot ons pensioen dit konden blijven doen. Maar met het besluit zijn we al langer mee bezig, het komt voor ons niet als een verrassing. Een keer moet je de knoop doorhakken. De coronatijd heeft ons ook geen goed gedaan. Als je in een flow zit ga je mee en lukt het allemaal, maar als je na anderhalf jaar weinig tot niets hebt kunnen doen, merkten we bij het weer opstarten dat het niet meer gaat. Deze week nog twee uitvaartdiensten gehad, en dan voel ik dat het op is. Dat was vijf jaar geleden niet het geval. Het besluit om te stoppen verrast velen, maar we gaan een drukke tijd tegemoet en we willen niet dat een van ons omvalt. Daarom, voordat het fout gaat, deze beslissing genomen, hoe vervelend wij het ook vinden. Maar ik heb aangegeven bij het bestuur dat ik de wereld niet uit ben, als er iets is dan mogen ze bellen. Ik ga het zeker missen. Het meeste toch wel de uitvaarten. Dat is dankbaar werk om mensen bij te staan en te helpen om er iets moois van te maken. Dat doen we nu een jaar of vijf in De Brink, daar zijn we trots op.”

EERDSE KRANT - 28 oktober 2021


Straatnaambord Capellevelt geveld • nieuwe straatnaamborden op de Vlagheide


Ofdat het door de storm van vorige week woensdag kwam is niet geheel duidelijk, feit is wel dat vorige week donderdagochtend een straatnaambordje van de Capellevelt niet meer op de oorspronkelijke plek bevestigd was, maar verlaten op de grond lag (foto boven). Het bord hangt ondertussen wel weer waar het behoord te hangen, aan een lantaarnpaal op de hoek met de Esdonkstraat.


In juni al bekend gemaakt, nu ook zichtbaar. Op de Vlagheide zijn een aantal wijzigingen doorgevoerd aangaande namen van straten. Het door de Vereniging Vlagheide ingebrachte voorstel tot wijziging en door hen voorgestelde straatnamen zijn grotendeels overgenomen door de straatnaamcommissie. Nieuwe wegen zijn Spitfireweg, Mobweg, Hertog Jan van Brabantdreef (voorheen een gedeelte van De Coevering), Stuifzand (voorheen Scheiweg, daarna Vlagheide genoemd, foto onder) en Eerdse Bergen (voorheen een gedeelte van Het Loo). De Bergweg, Dakotaweg en De Kuilen zijn verlengd.


Nu nog afwachten wanneer deze wijzigingen worden doorgevoerd op Google Maps…


EERDSE KRANT - 4 november 2021


1e Ronde van de Haakakker


Op misschien wel het bochtigste parcours van de wereld werd vorige week donderdag de 1e Ronde van de Haakakker verreden. Drie sterke deelnemers stonden aan het vertrek voor vijf loodzware rondes op het circuit Adjudantenplein. De Eerdse Krant was er bij toeval bij en doet verslag.

 

Evenementen vergen doorgaans een lange voorbereidingstijd. Er moet van alles en nog wat geregeld worden. Denk hierbij aan vergunningen, vrijwilligers, inzet van hulpdiensten, aanvoer van materialen, sanitaire voorzieningen, eetgelegenheden, het opbouwen, maar twee minuten voor de officiële start weet nog niemand dat er überhaupt een Ronde van de Haakakker zal plaatsvinden!

 

Een drietal jongelui zijn op hun crossfietsje wat aan het rondfietsen door ons dorp op deze zonnige donderdagochtend, het is tenslotte herfstvakantie. En dan mag je een beetje chillen, want… je hoeft niet naar school. De drie zijn Ferren Fleskens, Sam Smits en Daan Verouden. Ze zagen al wat eerder in de ochtend uw redacteur tijdens het bezorgen van deze krant bij de kerk lopen, maakten een praatje en reden vervolgens naar de bossen om daar wat te gaan crossen. Een half uurtje later treffen ze elkaar wéér, maar nu in de Haakakker. En weer wordt er een praatje over koetjes en kalfjes gemaakt en begeleiden de drie de bezorger in zijn ronde. Begeleiden is misschien niet het juiste woord, want ze rijden op ongeveer tien meter achter hem aan. Die zegt dan: ‘kunnen jullie niet harder fietsen?’. En zoef, meteen snellen ze voorbij met allen een grote glimlach op hun gezicht. Als het viertal ter hoogte van de beroemdste plek in de Haakakker zijn, te weten het Adjudantenplein, stelt uw redacteur een wedstrijdje van een paar rondjes rond het pleintje tussen de drie voor. Daar wordt meteen positief op gereageerd en zo staan ze een minuutje of wat later keurig klaar in afwachting van het ‘startschot’. Een naad in het wegdek wordt aangewezen als de start- en finishlijn.

 

Even een voorstelrondje van de deelnemers aan deze 1e Ronde van de Haakakker. Het zijn de zevenjarige Daan Verouden. Goed herkenbaar aan zijn rode tenue en witte crossfiets met steps. En ook heel opvallend, hij start met blote voeten in badslippers! Dan hebben we de eveneens zevenjarige Sam Smits. Heeft een knalgroene crossfiets, een stoer jack aan en is fan van Max Verstappen. Net als de andere twee overigens. En de derde deelnemer is Ferren Fleskens, ook zeven jaar oud. Hij rijdt op een witte Rockrider mét een blauwe voorvork. Zijn wedstrijdtenue is casual.

 

Voordat de lichten op groen springen nemen we ook nog even het circuit onder de loep. De lengte van het technische parcours is zo’n drieëndertig stappen lang. Direct na de start een scherpe terugdraaiende bocht naar rechts. Wie te hard vertrekt kon wel eens rechtdoor een voortuin in rijden. Na de eerste bocht een stukje rechtdoor tot de tweede bocht, dit is een haakse rechter. Dan is het weer rechtdoor, ook hier is het biljartvlak maar wel de wind op de kop, tot de derde en laatste bocht. Ook nu weer een zeer scherpe terugdraaiende bocht naar rechts, hij lijkt een beetje op de eerste bocht. Daarna kom je in de laatste rechte lijn naar de finish.

 

Dan wordt er nog vlug een foto geschoten door de fotograaf van deze krant om dit unieke moment voor de eeuwigheid vast te leggen en wordt er opgesteld. Daan probeert wat te smokkelen door zijn voorwiel tien centimeter over de startlijn te brengen, maar de starter ziet dit en zorgt dat ze alle drie net ietsjes achter de startlijn staan. Dan wordt er afgeteld van 5,4,3,2 naar 1 en start de wedstrijd over vijf loodzware rondes! Als een speer gaan ze weg, duikend die eerste gevaarlijke bocht in. ‘Het is, het is, even goed kijken’, zegt de stadionspeaker van dienst, ‘het is Ferren die als eerste uit die bocht komt, kort gevolgd door Daan en Sam.’ De eerste ronde is natuurlijk ook spannend, geen van drieën heeft het parcours kunnen verkennen, dus de juiste lijnen kiezen is nog wat lastig. Na de eerste ronde blijft Ferren ook in ronde twee en drie op kop, met Daan op twee en Sam op drie. Posities ongewijzigd dus.

 

Plots in ronde vier komt er een auto aan rijden die jawel, op het circuit komt en rustig voorbijrijdt. Een toeschouwer? Nee… een voorbijganger. De drie fietsen hard verder en na vier rondes klinkt de bel. Ferren gaat als een speer en hij komt vijftien seconden later als eerste over de meet! Daan wordt tweede en Sam eindigt als derde. Wat een spannende wedstrijd was me dat zeg. De speaker van dienst haalt ze, nadat ze even hebben uit mogen rusten, voor de microfoon. Winnaar Ferren: “Zwaar? Nee, viel reuze mee.” Daan, netjes tweede: “Goed gegaan. Ik had geen spanning voor de race.” En Sam, keurig derde: “Ik vond het nogal een bochtig parcours.”

 

De drie winnaars krijgen als prijs een tweegangenlunch (‘we gaan een bankje zoeken waar we het kunnen opeten’) en fietsen vrolijk weer Eerde in. Het is tenslotte herfstvakantie.

EERDSE KRANT - 11 november 2021


Prijsvraag: wie wordt de nieuwe Prins Carnaval 2022?


Mark d’n Urste, Prins van Oiversland 2020/2021 - interview


Zaterdagavond wordt in De Brink de nieuwe Prins Carnaval bekendgemaakt tijdens de Night of the Prins van CV De Oivers. Dat betekent ook het einde van de regeerperiode van Prins Mark d’n Urste. Tijd om op de plek waar hij twee jaar geleden werd onthuld nog een keer terug te kijken.


We trappen meteen met de deur in huis. Normaliter had Mark vorig jaar al afscheid genomen als Prins, maar corona gooide vlak na ‘zijn’ carnaval 2020 roet in het eten. “We wisten volgens mijn al in augustus dat er geen afscheid zou gaan komen. Bij de jeugd is er wel een nieuw viertal onthuld, ik heb heel aandachtig in pak naar de livestream meegekeken. Maar er was binnen Meierijstad een eenduidig standpunt dat verder niets zou doorgaan, dus ook geen afscheid en later ook geen carnaval. Dat was jammer, de herinneringen en zo waren dan ook wat verser geweest.”


Maar nadat de ‘interviewruimte’ in De Brink weer is opgebouwd, de koffie is ingeruild voor een glas bier, duiken we toch zijn verhaal in.


Onmisbaar heden ten dage: de WhatsApp. Mark pakt zijn mobiel erbij om hét moment terug te halen. “Het is veel eerder dan ik gedacht had. Het was op 28 mei 2019. Het was een over half tien ’s avonds, was net thuis, als ik een appje krijg van Geertje Gloudemans. Drie minuten later een berichtje teruggestuurd met ‘je kan me bellen’, en weer een minuut later had ik ze aan de telefoon. Ze vroeg ofdat we een keer bij elkaar konden komen, ze zei niet waarover het ging. Maar wij konden eigenlijk al wel raden waarover het ging, want in de ochtend had mijn vrouw Janneke op school namelijk onze buurvrouw Romy van Berkel gesproken, en die liet vallen dat ze die avond een bestuursvergadering had van de carnavalsvereniging De Oivers. Er ging dan nog wel een anderhalve week voorbij voordat die afspraak plaatsvond, maar we waren vrij zeker van dat het om Prins en Prinses zou gaan daar we de link legden tussen de bestuursbijeenkomst en het appje van Geertje op dezelfde avond. Toch wel zenuwachtig naar de afspraak ergens op een geheime locatie, en daar troffen we naast Geertje ook Ruud van Gaalen en Jack Brus aan. ‘We hebben dit gekocht’, opende Ruud, ‘en wij willen daar graag een vijver hebben en hier wat bestrating. Wat kan jij voor ons betekenen?’ Haha, het zal wel ergens anders over gaan, zei ik. En inderdaad, ze stelden dé vraag ofdat wij Prins en Prinses van Oiversland wilden worden. Wij zeiden meteen ‘ja’, we hadden er al over ‘nagedacht’. Ook al meteen onze Adjudant en Hofdame doorgegeven, maar we kregen het advies om er toch nog even over na te denken. We kregen een soort van draaiboekje mee, maar de volgende dag al aangegeven dat we het gaan doen. Onze Adjudant Marc Verkuijlen en Hofdame Jessie hadden ietsjes meer tijd nodig, ook hier weer wat app-verkeer tussen ons en Geertje, maar dan toch het telefoontje van Marc en Jessie die heel blij reageerden.”

De voorbereidingen kunnen gestart worden? Mark: “Verschillende keren samen afgesproken, in het geheim natuurlijk, en het streven was om voor de vakantie alles in grote lijnen uitgezet te hebben. In het begin valt het allemaal nog wel mee, het geheimhouden, maar het gaat toch leven in het dorp. Wij waren op het Prinsenfeest van Jim en Marloes en Jim opende de avond dat er maar een Prins is, maar de nieuwe kan hier ook aanwezig zijn. Iedereen gaat dan wat rondkijken, en dan denk je bij jezelf, ik moet wel even een normale houding aannemen. Je moet continu blijven opletten. Het wordt ook steeds spannender, hoe dichter je bij de onthulling komt.”


Dan komt die onthulling in zicht? “Wat doen we, wel of niet aanwezig op die avond? Wij waren geen vaste klanten bij de onthullingen, dus het makkelijkste was om niet te gaan. We hebben die avond eerst op een industrieterrein in Schijndel gezeten in het pand van Marc, waarna Geertje ons is komen ophalen en zijn we de kelder onder het podium ingedoken. Het programma liep vervolgens wat uit en dan duurt een minuut nog langer. Ook kersverse voorzitter Rob Fleskens kwam eventjes kijken, hij was ook benieuwd wie ‘zijn’ eerste Heersers zijn. Daarna hebben we nog een tijdje in het gangetje richting podium gestaan. Ik keek af en toe al even om het hoekje en zag ook de Raad van Elf de nieuwe Prins. Toen het podium op! De opkomst liep niet helemaal als gepland. We zouden opdoemen uit de rook, maar er kwam geen rook uit de rookapparaten. Dus we kwamen op en was het meteen bekend. Ik wist het wel, hoorden we nadat we de hellingbaan waren afgelopen en in de foyer terecht kwamen voor de gezellige afterparty.”


Ping! Een appje van Janneke. “Ofdat we kaartjes hebben? Moet ik wel even laten weten”, zegt Mark en appt zijn vrouw terug. “We zijn erbij op ons afscheid”, grapt hij - op de avond van dit interview vond ook de kaartverkoop plaats van The Night of the Prins.


Mark vervolgt zijn verhaal: “Een aantal had ons kennelijk toch in de smiezen. Zo kregen we van het oude viertal een bloemetje toegestuurd de dag ervoor. Ze hadden een vermoeden, maar zeker weten deden ze niet natuurlijk. Succes of zoiets, stond op het kaartje.” Mark gaat het opzoeken in zijn WhatsApp-geschiedenis, want hij heeft er een fotootje van. “Moet wel een eind terug scrollen, want dat is twee jaar geleden. Maar ik heb de lader bij me”, alsof hij al zo’n voorgevoel had. De zoektocht levert niets op. “Het klikte meteen met de Vorst en Hofdame en ons vieren. Zij passen zich aan, wij passen ons aan, dan komt dat altijd goed. We hebben met z’n allen hetzelfde doel om er iets leuks van te maken. Of-

dat ze elke keer op tijd waren? Jim wel…” Heeft Mark nog steun en tips gekregen van Vorst Jim? “Hij wist overal goed waar de bar te vinden was. Dat had ie goed onthouden.”


“Na een afsluiter met ons zessen moesten we de volgende dag weer present zijn bij de Jeugdplaybackshow en de onthulling van de Jeugdheersers. Daar werd Jada van Uden, een nichtje van Janneke, onthuld als Jeugdprinses. Dubbelfeest!” Mark komt ook uit een carnavalsnest. “Mijn oom Gerrie van Rijbroek was de Heerser in volgens mij in 1996. Vruuger, zeg maar. Mijn oudere broer Dennus was Jeugdprins twee jaar later.” Zijn cv op carnavalsgebied? “Ik heb niet in de Jeugdraad van Elf gezeten, ook geen adjudant of zo. Ze hebben me toen helemaal overgeslagen. Volle klassen toen, werd niet uitgeloot”, lacht hij.


“Onze eigen receptie was een leuke, gezellige, maar ook een zware dag. Heel veel felicitaties mogen ontvangen, toen had nog niemand van corona gehoord. De twee zittingen waren ook goed voor elkaar, we zaten heerlijk! Naar de recepties bij andere prinsen hadden we voor hun opdracht een beugel bij, met een glas bier ervoor in en moest je met touwtjes doormiddel van een lier het glas leegdrinken. Maar bij de laatste receptie in Schijndel op carnavalsmaandag wilden we het weer mee naar huis nemen, maar het apparaat was weg. Jammer, iemand toch jaloers geweest”, vermoed Mark, die aangeeft dat je minimaal met tweeën moet zijn om het te kunnen dragen, want het is best zwaar. “Misschien dat ie nog ergens boven water komt, terugbrengen mag nog altijd.”


We doen de glazen nog een keer vol en de nootjes maken plaats voor iets warms: hapjes!


Hoe waren dé vier dagen? “Eerst sleuteloverdracht, toen gaan kijken in Wijbosch bij de Jeugdoptocht. Mee met de Jeugdheersers boven op de wagen gestaan, keileuk! Toen ging het nog net met het weer, maar op zondag was het zeer slecht en zijn we eerst ’s morgens naar Den Binnenhof gegaan, hebben daar een bakje koffie en een pilsje op en lekker carnaval gevierd en ’s middags met de bus naar Papgat gegaan en hebben daar de middag doorgebracht. Op dinsdag een kei skonne optocht hier in d’Eerd, met feest op het pleintje. Wij hebben ook nog even bij de dj op het hoge podium gestaan. Prachtig! We hebben vier prachtige dagen gehad in De Brink, met elke dag een mooi programma. We hebben genoten.”


Wat zijn de mindere kanten als Prins waren, wil Mark in eerste instantie niet zeggen. Lachend: “Dat gaan we ongetwijfeld zaterdag wel zien.” Hij geeft dan toch iets prijs: “Dat ik aan de bar in slaap val. Maar in mijn prinsentijd heb ik dat gek genoeg nooit meegemaakt. Ik ben met m’n steek op niet in slaap gevallen, terwijl ik minder sliep in de nachten! Komend jaar als Vorst moet ik ook nog wakker blijven, daarna in De Hoge Raad zien we wel weer verder.”


Een anekdote is lastig. “We zijn overal geweest waar we moesten zijn én op tijd. Soms was het wel even zoeken waar precies we moesten zijn. Ik hoor dat ze nu weer met de bus gaan, dat scheelt in elk geval zoeken en het is gezelliger dan ieder apart met de auto. Ik ben ook heel blij dat ik als Vorst geen handschoenen meer aan hoef te doen. Die deed ik ook altijd uit als ik moest drinken, anders werden ze nat.” Maar misschien moet je als Vorst naast gouden schoenen ook gouden handschoenen aan? “Ik doe géén handschoenen meer aan, ook geen gouden”, is hij stellig. Verder: “Heel bijzonder dat zo veel mensen zich inzetten voor carnaval hier in Eerde. Er zit heel veel tijd en werk in, dat moet je maar willen en kunnen doen. En tegen het nieuwe viertal wil ik zeggen dat ze vooral moeten genieten, want het gaat zo vlug voorbij. Dat zeiden ze tegen mij ook, maar het is echt zo.”


Wie wordt zijn opvolger is de laatste, traditionele vraag? “Ik heb begrepen dat er vorig jaar geen Prins gevraagd is, want anders had ie anderhalf jaar stil moeten houden, dát was pas een uitdaging geweest. Voor de nieuwe Prins is het extra spannend, gaat alles wel door en in welke vorm? Ik heb in elk geval veel zin om als Vorst mee te gaan. Het nieuwe stel heeft zich in elk geval al een beetje van zich laten horen, want Janneke heeft al haar jurkje en ik mijn schoenen die ik aan moet doen als Vorst!” Mark laat een foto zien van het paar. Wow, bling-bling is hier van toepassing, want het zijn gouden schoenen!! “Op 1 oktober heb ik ze al gekregen. De carnavalsvereniging is ook van haar geloof afgestapt, want ik koos toen ik Prins werd zwarte schoenen met een bruine hak, en dat kon nèt”, lacht hij. “Het jurkje mag niet worden getoond, staatsgeheim…” We zijn hier getuige van een historisch moment? “Is inderdaad volgens mij nog nooit gebeurd dat er al iets van tevoren wordt aangeleverd. Laat ze mooi in een doos zitten en doe ze aan als wij zijn afgetreden. Het zijn trouwens Belgische schoenen. Ik ben niet nieuwsgierig van aard, maar wil het wel graag weten”, zie je hem denken wie zoiets doet? Wij zijn nog steeds nieuwsgierig naar een naam, Mark? “Ik ga voor Jan van Esch. Ik denk aan een iets oudere Prins dit jaar, eerder bij de veertig dan dertig. En ik zie een verband met het jurkje, waarover ik niets mag zeggen, die Janneke aan moet met de nieuwe Prinses, in dit geval Chantal.”


Denk ook jij te weten wie de nieuwe Prins Carnaval wordt? Inzendingen moeten voor zaterdagavond 19:11 uur binnen zijn bij de redactie op het emailadres: redactie@eerdsekrant.nl. Doe dit o.v.v. je naam en telefoonnummer. Alleen inwoners van Eerde mogen stemmen. Voor diegene met het juiste antwoord staat tijdens de carnavalsdagen een meter bier klaar! Mochten er meerdere goede antwoorden binnenkomen, dan wordt er geloot. De minimumleeftijd is 18 jaar. Volgende week wordt de (mogelijke) winna(a)r(es) bekendgemaakt.

EERDSE KRANT - 18 november 2021


Onthulling 'grote' Prins uitgesteld


Jeugdheersers onthuld in Oiversland


De Jeugdheersers en de Raad van Negen van Oiversland zijn zondagmiddag na de Playbackshow onthuld in De Brink. Het zijn Jeugdprins Juul (van Dam), Jeugdprinses Mila (van Gaalen), Adjudant Jip (Coppelmans) en Hofdame Puck (Steenbakkers). Hun spreuk luidt: Met ons voorop, vliegen de Oivers naar de top!


De onthulling van de nieuwe 'grote' Prins van Oiversland ging, vanwege de coronamaatregelen van de dag ervoor, niet door op zaterdag, deze is uitgesteld naar januari, laat CV De Oivers weten. Het bestuur gaf op zaterdagochtend de volgende verklaring af: ‘We waren er allemaal klaar voor. De zaal was er helemaal klaar voor en wat hadden we er ontzettend veel zin in maar helaas hebben we met pijn in het hart toch moeten besluiten om The Night of the Prins op zaterdag 13 november niet door te laten gaan. Dit onder andere naar aanleiding van de genoemde maatregelen tijdens de persconferentie op vrijdag 12 november. We hebben na een vergadering met alle betrokkenen besloten om deze avond uit te stellen naar waarschijnlijk januari 2022. Verdere info over de exacte datum zal te zijner tijd nog volgen. De kaarten die hiervoor al in eenieders bezit zijn blijven natuurlijk gewoon geldig.’

 

Ook de Jeugdcommissie van CV De Oivers bleef tot het laatst in het ongewisse, maar de Playbackshow en jeugdonthulling kon gelukkig doorgaan!

De jeugdcommissie vertelt: ‘Vrijdagavond was natuurlijk spannend, wat gaat er tijdens de persconferentie verteld worden en wat betekent dit voor onze playbackshow en onthulling voor zondag. Gelukkig voor onze jeugd, hebben we het met de nodige aanpassingen door kunnen laten gaan. Zitplaatsen voor iedereen creëren, inventariseren hoeveel mensen we ongeveer kunnen verwachten, laatste voorbereidingen afronden en dan kunnen we. Dat iedereen hier erg naar uitgekeken heeft, is wel duidelijk, want op zondag vanaf 13:15 uur loopt de zaal lekker vol. De kinderen voor op de bankjes en de ouders, opa’s en oma’s op de stoelen. Het paste allemaal net. Deze middag was voor zowel de middelste als jongste dansmariekes ook spannend. Voor de eerste keer echt optreden op het grote podium. Maar wat hebben ze het ontzettend goed gedaan. Chapeau!

Dan is het tijd om te gaan genieten van twaalf spetterende playback optredens. Een ontzettende mooie middag, met veel talent voor show en dans.

 

De punten van de jury worden opgeteld en uiteindelijk levert dit de volgende winnaars op:

Onderbouw:

1e prijs: Gek op slijm - Bibi (Nora, Fiene, Naomi, Lune);

2e prijs: Pinguindans - Schiffie & Co (Suze, Thijs);

3e prijs: Pyjamadag - Kinderen voor Kinderen (Sjors, Tess, Lila, Jill, Esmee).

Bovenbouw:

1e prijs: De vloer is lava - De Snollebollekes (Fleur, Sven en Fieke);

2e prijs: Medley - Groep 8 (Romy, Ise, Mila, Puck, Finnz, Dilan, Kas, Juul, Kylano, Jip, Luuk, Teun, Senn);

3e prijs: Fuifje - Doe Maar Dave (Fedde, Deon, Nino, Raf).

Aanmoedigingsprijs:

De vloer is lava -  De Snollebollekes (Ferren, Sam, Daan).

 

Dan komt het moment van afscheid van Jeugdprins Lars, Jeugdprinses Evi, Adjudant Wes, Hofdame Lynn en de Raad van Zeven. Ze hebben een ander jaar gehad, maar toch waren er verschillende hoogtepunten, zoals de online bingo, de livestream-onthulling en het uitstapje naar Toverland. Daarna gaan de gordijnen dicht en loopt de spanning op.

Er verschijnen twee bergen op het podium met een glijbaan. De Jeugdraad van Negen, wordt al glijdend onthuld. Nog even een opzwepend muziekje en dan staat daar ons nieuwe viertal: Jeugdprins Juul, Jeugdprinses Mila, Adjudant Jip en Hofdame Puck. Wat een stralende gezichtjes. Nadat de steken en medailles zijn overhandigd, gaan ze hun eigen lijflied zingen. Wat geweldig mooi, gelijk al een feestje op het podium. Wij gaan er met dit viertal, Jeugdraad van Negen en de dansmariekes een mooi feest van maken met alle Oiverkes en Oiverinnekes. Alaaf!’

EERDSE KRANT - 9 december 2021


Adequaat optreden Eerdenaar voorkomt erger


Onveilige situaties door wegafsluiting


Verkeer is net als water; het kiest altijd de kortste weg. Dat werd maar weer eens duidelijk bij het gedeeltelijk afsluiten van de Eerdsebaan in verband met de werkzaamheden aan het kruispunt met Zandvliet en De Horstjens. De afsluiting duurt nog ruim een week.

 

De weg is voor drie weken dicht voor verkeer komende vanaf Schijndel, verkeer vanaf richting A50 kan wel gewoon gebruik maken van de N622 (Eerdsebaan) naar Schijndel. Toen vorige week dinsdag de werkzaamheden begonnen, was het al meteen een drukte van jewelste in vooral de Kapelstraat met doorgaand verkeer. Ter hoogte met de afslag naar de Vlagheide werd het verkeer vanaf de Eerdsebaan omgeleid en dat koos massaal om via de Dalenstraat, Kapelstraat naar de rotonde Eerdsebaan zijn weg te vervolgen.

 

Ondanks dat er een officiële omleidingsroute is ingesteld, die vanaf Schijndel over Sint-Oedenrode weer naar Veghel loopt, leek daar niemand gebruik van te maken als je de situatie zag in ons dorp vorige week dinsdag- en woensdagavond. Eén grote file aan auto’s trok door de Kapelstraat, vooral tussen de klok van halfvier en zes uur. Aanwonenden konden bijna niet hun inrit afkomen, zo druk was het. Ook vrachtwagens en combinaties, ondanks dat in de Dalenstraat een verbod geldt voor die voertuigen, reden vrolijk mee. Er ontstonden gevaarlijke situaties. Een ooggetuige zag dat een groepje schoolkinderen netjes twee aan twee lopend, komend vanaf De Brink richting school, en dat een automobilist ondanks dat er een tegenligger aankwam de groep voorbij wilde, maar zag dat dit niet ging lukken en besloot om weer naar rechts te gaan om zo midden in de groep met kinderen uit te komen. Gelukkig ging alles goed, maar dit had heel anders af kunnen lopen.

 

Aad Lelieveld ziet dit twee dagen met lede ogen aan en besluit om over te gaan tot actie. Hij stuurt de camerabeelden die hij gemaakt heeft van de ‘files’ in de Kapelstraat op naar de gemeente Meierijstad, en die laat weten dat ze in overleg gaan met de provincie. Die gaan in conclaaf en overwegen dan om de Dalenstraat helemaal af te sluiten en te gaan werken met verkeersregelaars voor bestemmingsverkeer, zo krijgt Aad via een berichtje terug te weten. Even voor het middaguur wordt het aan de bel trekken van hem zichtbaar; de Dalenstraat wordt afgesloten, weliswaar provisorisch met pionnen, en er zijn verbodsborden met ‘verboden toegang, uitgezonderd bestemmingsverkeer’, geplaatst. Verkeer kiest nu vooral de route over de Vlagheide en via De Kuilen naar de rotonde Eerdsebaan. Weer wat later, ietsjes na het middaguur komt de provincie met een maatregel die wel echt effectief is; het verkeer wordt ter hoogte van de rotonde nabij Wijbosch al omgeleid.

 

Dit gaat telkens duren vanaf vijf uur in de ochtend tot tien uur ’s avonds. Ook zal er een verkeersregelaar ter plekke staan die alles in de gaten zal houden. De provincie laat verder weten dat de situatie regelmatig zal worden gemonitord en door deze aanpassingen het niet gewenste verkeer in Eerde aanzienlijk minder zal worden. En dat klopt, even later houdt de stroom auto’s ineens op en belangrijker, keert ‘de veiligheid’ ook terug. Maar als het dan vrijdagochtend wordt ziet Eerde ineens weer helemaal zwart van de auto’s! Wat is er gebeurd? De afsluiting bij de rotonde nabij Wijbosch blijkt (achteraf gezien) niet te zijn dichtgemaakt, automobilisten negeren vervolgens ook massaal de borden in de Dalenstraat en rijden weer door ons dorp. Ook Aad ziet dit en neemt nogmaals contact op met een contactpersoon bij de provincie om dit te melden. De situatie wordt vlug rechtgezet en de hekken op de rotonde worden teruggeplaatst. Bleek dat het een en ander niet goed gecommuniceerd te zijn waardoor de verkeersregelaar de afsluitingsborden niet op de weg had gezet. Maar ook hier, zo verteld een verkeersregelaar zaterdagmiddag, zijn er automobilisten die zich door niets en niemand laten tegenhouden. Hij zag dat ze op de rotonde de andere kant van de vluchtheuvel namen om zo toch richting Eerde te kunnen rijden. 

 

Het eerste deel van de werkzaamheden, aan de Zandvliet-zijde, worden als alles volgens planning verloopt, deze week afgerond. Volgende week gaat men verder met de werkzaamheden aan de kant van De Horstjens. De eerste contouren van het veiliger maken van de fietsoversteken zijn al goed zichtbaar.

EERDSE KRANT - 9 december 2021


Tweelingbroers staan weer tegenover elkaar


Ondanks dat het kabinet de maatregel heeft genomen dat in de amateursport wedstrijden en trainingen tussen 17:00 en 05:00 uur niet is toegestaan, zijn er afgelopen weekend toch de nodige wedstrijden gespeeld op De Glorie, het sportpark van WEC. De KNVB heeft het programma in de B-categorie gewoon door laten gaan tot aan de winterstop, het programma in de A-categorie is eruit gegooid. Niet trainen en toch wedstrijden voetballen is zeer onlogisch en onverantwoord, komt de voetbalbond tot dit besluit.


Om toch wat in beweging te blijven speelde het vaandelteam van WEC zondagmiddag een ingelaste oefenwedstrijden tegen Essche Boys. Op het eerste gezicht geen bijzonder affiche, maar eigenlijk toch ook weer wel, want de tweeling Henry en Leon van Wanrooij met Wijbosche roots zijn de hoofdtrainers van de beide teams! Leon is opvallend genoeg al ruim op tijd aanwezig bij de voetbalclub waar hij jarenlang samen met zijn broer heeft gevoetbald. Nog niemand anders van Essche Boys is te bekennen.


‘Ik ben aan mijn vierde jaar bezig als hoofdtrainer bij het eerste elftal van de club uit Esch. Maar het wordt ook het laatste seizoen’, zo geeft hij aan in de bestuurskamer. ‘Ik wil gaan afbouwen, zodat niet elke zondag meer in het teken van alleen maar voetbal staat.’ Het trainen doet de zevenenvijftigjarige nu zo’n twintig jaar, de eerste jaren als assistent-trainer Bij Herpinia uit Herpen is hij als assistent van Henry, die toen de hoofdtrainer werd, begonnen. Later heeft hij zijn diploma TC3 behaald om ook op eigen benen te kunnen staan. Dan komt ook Henry binnen. Hun begroeting is allerhartelijkst met een stevige knuffel. Vertederend om te zien. De andere aanwezigen lijken onder de indruk van een waarschijnlijk nog nooit vertoond schouwspel in de bestuurskamer van de Wijbosch Eerde Combinatie tussen twee trainers. Een begroeting alsof ze elkaar al jaren niet hebben gezien, maar ze vertellen dat ze elke zondagochtend om elf uur samen lunchen. Om wat bij te kletsen en het ‘voetbalprogramma’ van die dag door te spreken. ‘Wel meestal bij Leon, die heeft lekkere rosbief’, lacht Henry.


Voorzitter Bart van Erp is ook aangeschoven en heeft nog een leuke anekdote over de twee. ‘Ze zaten een klas hoger dan ik op de LTS en deden ook de opleiding van metselaar. Mede door hen ben ik eigenlijk die opleiding gaan doen.’ Maar ofdat er metselaars verloren zijn gegaan zal niemand weten, want ze gingen beiden van steen naar hout, naar de meubelmakerij. En nu zijn ze, logisch, allebei conciërge op scholen in Schijndel. Niet voor niets een eeneiige tweeling. Ze hebben ook dezelfde stijl van coachen, is later in de wedstrijd duidelijk te zien.


Wat ze ook samen gemeen hebben; ze hebben een hekel aan koude. Ze zitten dan ook warmpjes ingepakt in een dikke trainersjas. ‘Die heeft min-twintig doorstaan in Lapland, die neem ik mee na dit seizoen’, zegt Leon zonder dat iemand van de Essche Boys het hoort. Hoe vaak ze tegenover elkaar hebben gestaan als trainers weten ze niet precies, maar ze weten wel dat de een (Leon) nog nooit heeft gewonnen van de ander (Henry.) En dat lijkt ook nu weer te gaan gebeuren, want WEC scoort de 1-0 uit een hoekschop en gaat met die voorsprong de rust in. Wat er in de thee bij het team van Leon heeft gezeten zal nooit bekend worden, maar ze buigen de achterstand in een kort tijdsbestek om naar een voorsprong! Gaat het dan toch gebeuren? Maar Niels van de Ven, nog een A-junior, schiet WEC vijf minuten voor het einde langszij en in de laatste minuut na een snelle uitval scoort hij zelfs de winnende! Maar na afloop is niets van die onderlinge ‘tweestrijd’ te merken tussen de broers, komende zondag staat er gewoon weer een lunch op het programma. En, met nog in het vooruitzicht dat Leon één kans krijgt om van zijn broer te winnen voordat hij met voetbalpensioen gaat. Op 9 januari is deze oefenwedstrijd nogmaals ingepland.

EERDSE KRANT - 9 december 2021


Echte liefde is…


De kerst verschijnt steeds vroeger ten tonele, zo lijkt het. Op vele plekken zag je de kerstboomlampjes al door de ramen schijnen en in tuinen terwijl de goedheiligman nog in het land was. Die is inmiddels weer naar Spanje, hij heeft plaatsgemaakt voor de Kerstman.


Naast het optuigen van de boom is ook kerstlampjes buiten rondom het huis neer hangen iets wat ingeburgerd is. Dat kan aan de gevel, in bomen of struiken, zowel in de achter- als voortuin. Alles kan en mag. De tijd van gekleurde verlichting is nu toch wel echt verleden tijd en kunnen we spreken van die ‘zóóó jaren 80-verlichting’. Wit is allerlei tinten, hoewel LED in opkomst is, voert duidelijk de boventoon. Jan en Agnes van Kessel vonden zaterdagmiddag een mooie gelegenheid om de kerstversiering in hun voortuin aan te brengen. Een schoon voorbeeld vaan echte liefde is… Jan was de stoep en het trottoir voor hun huis aan het schoonvegen, inclusief een praatje makend én voortdurend de hand opstekend tegen voorbijgangers, als Agnes naar buiten komt met kerstversiering in haar hand. Wat op het eerste oog lijkt op een bosje draden met wat lampjes wordt door een simpele beweging een kant en klare versiering, ook wel een boommantel genoemd. Aan de bovenzijde zit een ring die ze over de top van in dit geval een klein conifeer boompje doen en de afzonderlijk draden vallen eigenlijk al automatisch in de plooi langs de struik. Wallah, meteen klaar. Ook al is het de eerste keer dat ze dit doen want ze hebben een nieuwe prachtige en onderhoudsvriendelijke voortuin. Dus voortaan geen gehannes meer met een snoer die twintig keer om een boom of struik moet draperen en in de war komt of raakt. Ook geen gehannes meer met verlengsnoeren naar binnen toe, want ze hebben meteen ook een stopcontact aan laten leggen die slim verborgen achter een betonnen stapelblok zit. ‘Aan alles is gedacht’, grinnikt Jan met de nodige trots.

De stekker gaat erin, maar… geen brandende lampjes!? Ook niet nadat de binnenschakelaar is omgezet. Moet een elektricien uit de Haakakker worden opgeroepen voor een klein weekendstorinkje? ‘Er móet stroom opzitten, dat is nog getest’, neemt Jan het op voor de maker. En hij krijgt gelijk, want nadat de stekker er weer uit is getrokken ziet hij dat de aansluiting van het draadje met de stekker zelf niet goed is aangedraaid. Dat wordt vakkundig gefikst en twee tellen later staat de hele voortuin in het licht en is de Kapelstraat (lees: Eerde) weer een stukje sfeervoller geworden.

EERDSE KRANT - 16 december 2021


Formule 1-fans in café 't Hooghuys uitzinnig van vreugde


‘Iedereen’ in Eerde getuigen van bizarre ontknoping F1-seizoen


Volgens Stichting KijkOnderzoek zagen afgelopen zondag bijna vijf miljoen Nederlanders Max Verstappen wereldkampioen Formule 1 worden. Dat moeten er veel meer zijn geweest, overal zaten groepen of groepjes mensen bij elkaar om de grande finale van dit seizoen te zien. Net als in Nederland zat ook heel Eerde voor de buis! Of, toch niet?


Of je nu wel of geen fan bent van het ‘circus’ wat Formule 1 soms is of lijkt te zijn, als een landgenoot op het punt staat om historie te schrijven wil je daar toch getuige van zijn? Zoals altijd, of het nu gaat om de finale bij een groot voetbaltoernooi, een finalist op het heilige Wimbledon, een Olympische finale in het volleybal, overal waar dan ook ter wereld is er een Oranjevloot aan supporters aanwezig om te supporteren. Deze keer niet anders, duizenden Nederlanders waren er live bij in Abu Dhabi en hoopten dat Max Verstappen op zijn minst vóór zijn concurrent Lewis Hamilton uit Engeland zou eindigen en zich tot wereldkampioen mag kronen.


In de aanloop naar die allesbeslissende race lijkt wel ofdat iedereen op een of andere manier ermee bezig is. Maar, dat blijkt toch niet zo te zijn. Op de zondagochtend zien we een tweetal Eerdenaren op de mountainbike door de bossen knallen. De paden in de omgeving zijn te nat en drassig door regenval, dan maar dichter bij huis voor het wekelijkse fietstochtje, zo geven ze aan als ze even halthouden. Ofdat ze wel op tijd thuis zijn, gedoucht en al om klokslag twee uur voor de tv zitten als de race begint? ‘Om twee uur start het EK veldloop in Dublin’, zegt Marc van Gils. ‘Dat wordt zappen’, aldus de nu fietsende hardloopspecialist op de 800 meter. ‘Dan zit ik startklaar met een Eli Iserbyt-sjaaltje, want om vijf minuten voor drie uur start er een wereldbekerwedstrijd veldrijden in het Italiaanse Val di Sole’, zegt Ton Fassbender met een gezicht dat een en al serieusheid uitstraalt. Gelukkig een paar honderd meter verderop wel een Eerdenaar die gaat kijken. Het is Monique van Berkel die te paard is. ‘Ik ben totaal geen Formule 1-fan, ook manlief niet, maar dit móeten we zien!’


De rest van Eerde zit net als Monique uiteraard om twee uur voor de buis. Zo ook in café ’t Hooghuys waar een kleine schare Formule 1-fans met een Heineken of ander drankje, gespannen in elke vezel, uitkijkt naar die o zo belangrijke start. Maar als de startlichten om iets na 14:00 uur zijn gedoofd ligt de Nederlander precies honderd meter op kop, dus virtueel wereldkampioen, als rivaal Lewis hem voorbij stuift en zelf de kop neemt. In bocht zeven wil Verstappen de koppositie terugpakken, maar dat lukt niet. Te ongetierig, is het juiste woord hiervoor in het Brabantse woordenboek. Lewis rijdt dan verder en verder weg, de moraal van de aanwezige fans zakt per rondje. In ronde twintig van in totaal achtenvijftig veert iedereen echter op. Verstappens ploeggenoot Perez zorgt ervoor dat Lewis zijn voorsprong bijna kwijt is. Maar Verstappen komt duidelijk te kort, daarna is het weer business as usual en is Lewis flierefluitend op weg naar zijn achtste wereldtitel. Een paar rondes verder echter weer reuring in het café, maar ditmaal omdat de tv op zwart gaat. “Ik heb niet betaald, net weer overgemaakt”, grapt kastelein Geert Sijbers. De tv gaat weer aan, maar er is zelfs geen glimlach meer te ontdekken bij de echte die hards. Tim Tibosch ziet dan nog één manier voor Verstappen om wereldkampioen te worden, en dat is dat er ergens in de laatste tien ronden een zogenaamde safety car komt; als er bijvoorbeeld iemand is gecrasht, dan wordt de wedstrijd even geneutraliseerd. De Nederlander zou dan op kousenvoeten weer kunnen aansluiten bij Lewis. Een regel met discussie, maar dit is eenmaal zo bepaald door de internationale bond. En wat gebeurt er, zo’n zes ronden voor het einde? Iemand bots met zijn auto tegen de vangrail en er komt een… safety car! Een mirakel heeft plaatsgevonden. Alles en iedereen springt op en er gloort weer hoop. Als die auto dan eindelijk is weggehaald van het circuit is er precies nog één ronde te racen. Wat. een. Spanning!! Bij iedereen is de hartslag al gestegen tot maximaal, maar die wordt nog hoger als Verstappen in die allerlaatste ronde Lewis passeert en… als eerste over de finish komt! Een orkaan van geschreeuw en blijdschap vult het café. Er vloeien tranen, iedereen is door het dolle heen.


Er heeft op deze zondagmiddag een historisch moment in de vaderlandse sportgeschiedenis plaatsgevonden, welke over honderd jaar nog door iedereen zal worden herinnerd. Wie het EK veldloop 2021 gewonnen heeft of die wereldbeker in het veldrijden, dat weten waarschijnlijk dan maar twee mensen uit ons dorp…

EERDSE KRANT - 23 december 2021


In tijdsbestek van elf dagen twee begrafenissen binnen Eerdse familie 


Echtgenoten Martien en Leentje Krol-Verhagen overlijden kort na elkaar


Dat ze hun moeder Leentje zouden moeten afgeven dit jaar, daar hield de Eerdse familie Krol rekening mee, maar dat ze elf dagen later ook vader Martien naar zijn laatste rustplaats moesten begeleiden, kwam keihard aan en maakte hun verdriet alleen nog maar groter. Eric en Elize Krol-van Berkel vertellen over het kort na elkaar verliezen van hun (schoon)ouders die ruim tweeënzestig jaar waren getrouwd.


“Het overlijden van moeder zagen we min of meer aankomen”, geeft Eric Krol toe als hij zo vlak voor de kerstdagen terugkijkt op een bewogen jaar binnen hun familie. “We zeiden in januari nog tegen elkaar dat dit misschien wel zou kunnen gaan gebeuren dit jaar. Ze zat sinds eind 2019 in Odendael in Sint-Oedenrode, ze leed al jaren aan dementie. Ons pap ging er bijna iedere dag naar toe, zo veel mogelijk als hij kon op de fiets. Hij deed dan op de terugweg nog vaak een boodschap. Hij zag dat moeder heel goed op haar plek zat, ze had het daar enorm naar haar zin. Door het coronavirus kon hij haar helaas niet altijd bezoeken, maar hij was nuchter genoeg om te weten dat het ons moeder geen pijn deed ofdat hij wel of niet langskwam. Dat gaf hem ook rust. Vader kon daarnaast goed voor zichzelf zorgen. De bloemen in de achtertuin maakten steeds meer plaats voor een groentetuin waarin hij onder andere aardappelen, bonen en rabarber teelde.”


Martien was voor zijn leeftijd nog heel vief te noemen, zeggen Eric en Elize. “Hij had kort ervoor nog zelf zijn rijbewijs verlengd, en dat zonder de computer! Op zijn negentigste verjaardag afgelopen februari vertelde hij ons dat zijn rijbewijs weer voor vijf jaren verlengd was. Wij waren blij verrast! We wisten dat hij daar mee bezig was, maar hoe hij dat geregeld heeft, dat weten we niet”, lachen ze samen. “Hij wilde ook heel zelfstandig zijn, wilde zogenaamd niemand tot last zijn. En hij had ook de tijd. De druk van moeder verzorgen viel na vijf jaar mantelzorg weg toen ze naar Odendael ging.”


Eric en Elize vervolgen: “Ook heel mooi om te zien dat door het wegvallen van de fysieke zorg voor moeder, weer ruimte was voor de verliefdheid. Hij zag weer dat kleine meisje zoals hij die voor de eerste keer zag.” “Dat was in de Eerdse kerk”, vult Eric aan. “Hé, ze hebben bij de Verhagens ook nog een klènder mèske, die heel braaf met haar pijpenkrulletjes langs haar moeder zat, zo vertelde hij over die eerste ontmoeting. Jaren later kwamen ze, gezin Krol wonend op De Kuilen, gezin Verhagen op de Grodonk, elkaar weer tegen bij het sporten hier in het dorp en op de kermis. Toen zijn ze gaan wandelen en samen naar vuurwerk kijken, dat soort verhalen. Haha. Na drie, vier jaar verkering zijn ze getrouwd. Ze woonden op De Kuilen, eerst op nummer 12, daarna op nummer 8. Zestien jaar geleden zijn ze verhuisd naar de Kapelstraat, op de plek waar ze ook nog eens samen hebben geschommeld! Want op die plek waar nu hun huis staat, stond vroeger de boerderij van Ben van den Oever. En daar stond met de kermis de schuitjesschommel.”


“Op moeders laatste verjaardag, twee maanden voor haar overlijden, zagen we ondanks haar dementie toch nog enige herkenning in haar ogen naar ons vader toe. Daarna ging het snel bergafwaarts en is ze op 21 mei op 87-jarige leeftijd overleden. Ze is zonder pijnlijden heen gegaan, we hadden daar vrede mee. We hebben afscheid van haar genomen zoals we wilden, zoals ook onze vader wilde”, kijkt Eric met tevredenheid terug. Elize: “Schoonvader was vol liefde en ontzettend trots op haar. ‘Kom eens kijken hoe mooi ze erbij ligt’, zei hij dan tegen mensen die afscheid kwamen nemen.”


Daags na de begrafenis ging Martien ’s middags even kort langs bij Eric en Elize. “Hij had geen tijd voor koffie, want hij was onderweg naar een kennis in Den Binnen. Die is die dag jarig en krijgt een potje zelfgemaakte rabarber. Hij wilde meteen weer onder de mensen zijn, had er zin in om ze op te zoeken. Hij had een kringetje van vrienden waar-ie zo binnen kon lopen. Voor een kopje koffie, beetje buurten en lachen en dan weer weg.” Later op die dag gebeurt er iets geks. Eric: “Als ik in de vooravond naar boven wil gaan zie ik in de hal het fotolijstje met de trouwfoto van vader en moeder op de grond liggen! Dat lijstje hangt al vijf-en-twintig jaar aan de muur, en nu was het plots op onverklaarbare wijze van het haakje gevallen. Het lijstje was nog in takt en het haakje nog keurig in de muur. Er is niemand in de buurt geweest, dat weten we zeker! We denken dat moeder nog van zich wilde laten horen, iets wilde duiden, anders kunnen we het niet verklaren. Hét moet gebeurd zijn kort na of op het moment dat vader hier was. Vader vond het de volgende dag dan ook mooi dat moeder klaarblijkelijk nog iets van zich liet horen. Zij had ook een vrij sterke wil. Als ze wilde dat iets op een bepaalde manier moest gebeuren, dan moest dat ook zo gaan.”


Dan volgt er een kleine stilte. “Toen wisten we natuurlijk nog niet dat vader twee dagen later wordt aangereden op de fietsoversteek naar het Hoeves. Dat hakte er in natuurlijk”, geeft Eric aan, recht voor zich uit starend. Elize: “Ik was aan het werk bij Van Berkel op het Hoeves en hoorde, dat was iets na half vijf, dat er een ongeluk was gebeurd op het kruispunt met de Eerdsebaan. Na werktijd ben ik om vijf uur met de fiets naar huis gegaan, echter ik kon het kruispunt niet oversteken omdat alles was afgesloten. Op het moment dat ik mijn weg wilde vervolgen op het fietspad ‘aan de verkeerde kant’ richting het dorp, werd ik aangesproken door een agent nadat een dorpsgenoot hem op mij attendeerde. Bent u de dochter van meneer Krol, vroeg hij. Nee, zei ik, zijn schoondochter. De politieman nam me daaropvolgend mee naar de ambulance waarin ik Martien zag liggen. Ze stonden er versteld van dat hij ondanks de enorme klap nog bij kennis was, zo werd me verteld. Ik heb hem heel even kunnen spreken voordat hij naar het ziekenhuis in Uden ging. Toen heb ik meteen Eric gebeld.”


“Ik was even daarvoor thuisgekomen, was aardappels aan het schillen voor het avondeten toen Elize belde”, neemt Eric het over. “Er mocht één persoon komen, dus ik kwam kort na de ziekenwagen bij het ziekenhuis aan. Op de spoedeisende hulp ben ik continu bij hem geweest. In eerste instantie mocht er verder niemand bij zijn, in verband met corona, maar mijn broer en zus mochten dat later gelukkig wel. Hij had diverse breuken en kneuzingen op meerder plekken, scans wezen uit dat zijn organen nog intact waren. Op weg naar de IC vroeg vader aan een zuster ‘hoelang duurt het nog?’. De zuster dacht dat hij wilde weten hoe ver het nog was naar de IC-afdeling. Ze gaf hierop antwoord, maar vader bedoelde heel iets anders. ‘Nee nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel hoe lang heb ik nog te leven?’, zei hij. Hij heeft waarschijnlijk gevoeld dat er toch iets ernstig mis was. Op de IC lag hij aan de beademing. Hij heeft, behalve wat ongemak, geen pijn gevoeld en was tot het laatste uur bij kennis. Op het laatst zaten ze aan het maximum van toedienen van medicijnen om zijn organen nog te laten werken. Zijn toestand verslechterde in de nacht, we kregen te horen van de arts dat de medicijnen niet goed aansloegen en dat hij niet meer te redden was. In het bijzijn van mijn zus Marieke, broer Hans en mijzelf is hij in de vroege ochtend van 1 juni vredig ingeslapen. Dat was heel vreemd en hard, om dit mee te maken met iemand die je zó goed kent. We hebben ook onze broer Stefan moeten afgeven door een ongeluk en nu ook onze vader. Natuurlijk, hij heeft negentig jaar mogen worden, geen ernstige ziektes meegemaakt, maar het is jammer dat iemand die nog zo vitaal was en nog een mooie tijd voor zich had, dit moest overkomen. Zó kort na ons moeder, dat vond ik het ergste. Hij had er nog zin in, was nog lang niet klaar hier.”


Na een diepe zucht, gaat Eric verder: “En toen namen we weer contact op met dezelfde begrafenisonderneming die ook de uitvaart had verzorgd bij moeder. Die dachten in eerste instantie dat we nog extra gedachtenisprentjes wilden bestellen… We hebben op dezelfde manier afscheid genomen van vader zoals bij moeder. Ook nu weer druk met mensen die een laatste groet kwamen brengen, veelal ook dezelfde mensen. Die waren allemaal aangeslagen. Elf dagen na onze moeder was de uitvaart van onze vader. Ook heel het dorp heeft meegeleefd in die dagen, dat doet ons goed. En nu nog horen we dat mensen elke dag nog wel aan ons vader denken. Dat hem dit moest overkomen?”


“Hij wordt nog steeds gemist, zeg ik ook namens de familie. Elke zaterdag kwam hij om drie uur altijd bij ons even een bakje koffiedrinken. Eerst met moeder, het laatste anderhalf jaar alleen”, geeft Eric zichtbaar geëmotioneerd het onverwachte verlies van hun vader én opa aan. “Het had ook veel impact op de kleinkinderen. Een van de kleinkinderen kwam zelfs, toen het ongeluk net had plaatsgevonden en de weg nog niet was afgesloten, voorbijgereden en zag ‘een man’ op de weg liggen die zich nog omdraaide, niet wetende dat dat zijn opa was...”


Elize: “We weten dat hij van de Mariakapel afkwam. Hij heeft daar kaarsjes gebracht om vervolgens via De Kuilen en Vlagheide de eerste oversteek Eerdsebaan naar het Hoeves, gezien vanuit richting Eerde, te nemen. Hij heeft dus een kort stukje op het linker fietspad gefietst. Waarschijnlijk heeft hij bij het nemen van de oversteek de aankomende auto vanuit Schijndel niet opgemerkt. We zijn ook zelf naar die plek gegaan en vastgesteld dat als je op dat paadje staat en naar links kijkt om de oversteek te willen maken, er twee bomen in de kijklijn staan die het zicht op de weg belemmeren en waardoor een auto niet zichtbaar is. Er zijn, na onderzoek, verder geen opvallende zaken geconstateerd, het ongeval is gewoon botte pech.”


“En toen hadden we een huis waar mensen in vertrokken zijn maar niet meer terugkwamen”, geeft Eric aan. “We zijn met z’n drieën, met broer en zus, gaan opruimen. We zijn nu druk met de verkoop. De bezichtigingen doe ik zelf. Ik leg kort aan kijkers uit dat onze ouders kort na elkaar zijn overleden, zodat ze een beetje weten waarom het huis te koop staat. Ik voel dat ik tijdens de rondleidingen niet zozeer als mijzelf rondloop, maar meer als de nalatenschap van mijn vader. Dat verdient hij.”


Martien en Leentje Krol-Verhagen liggen begraven op de Eerdse begraafplaats, op maar een korte afstand van de plek waar ze elkaar voor de eerste keer ‘ontmoetten’. “Let op je naasten. Kijk wat je hebt en koester het”, willen Eric en Elize als afsluiter nog meegeven als een soort van kerstboodschap.

EERDSE KRANT - 23 december 2021


Interview met contactwethouder Menno Roozendaal


Wethouder Menno Roozendaal van gemeente Meierijstad heeft de eer om de eerste contactwethouder van Eerde te zijn. Met de gemeenteraadsverkiezingen op 16 maart aanstaande in aantocht zit deze ‘taak’ er bijna op voor hem. Onder het genot van een heerlijk lunch kijken we met de Schijndelnaar terug op vijf jaren Eerde.


Was Menno Roozendaal vijf jaar geleden nog een betrekkelijke nobody in Eerde, daar is met zijn wethouderschap met in zijn portefeuille werk, jeugd en cultuur én daaruit voortvloeiend het contactwethouderschap nu geen sprake meer van. Menno: “Ik kom bij activiteiten in onder andere De Brink, woon dorpraadsvergaderingen bij, kom bij de Eerdse molen, wandel regelmatig in de Eerdse bossen of sta een weekendje op camping Het Goeie Leven. Hoe ik contactwethouder ben geworden van Eerde? Door als eerste, én heel snel zodat andere geen kans kregen, mijn vinger op te steken! Eerde spreekt me aan, een mooi dorp ook vanwege de natuur.

Doordat we een grotere gemeente zijn geworden door de fusie van drie gemeentes, moet je ervoor waken dat de afstand tussen de dorpen en wijken niet te groot wordt, vandaar dat we tijdens de coalitieonderhandelingen contactwethouders in het leven hebben geroepen. Naast Eerde ben ik dit ook van Olland en Veghel-Zuid.

Woningbouw, handhaving, verkeer, zijn veel voorkomende thema’s die in alle dorpen en wijken spelen, zo merk ik van de andere wethouders als we onderling hierover uitwisselen. Hier in Eerde heeft het vooral gegaan over nieuwbouw basisschool en herbestemming kerk. Zaken die niet in mijn portefeuille zitten, maar geluiden die ik opvang koppel ik wel terug naar de desbetreffende wethouder die hierover gaat. In collegevergaderingen hebben we een onderdeel Keek op de week. Dan vertellen we aan elkaar waar we allemaal mee bezig zijn. Belangrijk vind ik dat kleine onderwerpen niet moeten ondersneeuwen met grote onderwerpen.”


Wat is het meest opgevallen aan ons dorp? “De trots op het dorp. Dat viel me extra op tijdens de kennismaking van burgemeester Kees van Rooij aan Eerde. Die werd naar vier, vijf plekken meegenomen. Hij kreeg zo een goed beeld van het dorp, verteld door betrokken en trotse Eerdenaren.”


We vragen de contactwethouder naar de ‘pijnpunten’ van ons dorp. “Een nieuwe school, wat hard nodig is, in combinatie met de kerk gaf wrijving. Dat snap ik, de kerk is nogal beeldbepalend. Dat kost tijd, maar het is pijnlijk dat een dorpsraad hierdoor is opgestapt omdat ze er samen niet uitkwamen. Daarom ook bewondering dat er weer nieuwe mensen in de dorpsraad zijn gestapt. Uiteindelijk komt er een uitkomst van dit dossier, waar niet iedereen tevreden over is, maar je moet verder. De meningsverschillen zijn aan de oppervlakte gekomen, dat vind ik goed. Op vele plekken in de samenleving gebeurt dat juist niet. De gemeente is zich er altijd van bewust geweest dat er gevoeligheden liggen, maar we moeten wel besluiten nemen. Ik heb de pijn wel gevoeld in die dorpsraadvergaderingen, maar ergens vind ik dat wel mooi dat dit kan. Er zijn mensen die het willen tegenhouden, maar er zijn er ook die de boel bij elkaar willen brengen, een soort van bemiddelaars die opstaan. Dat zijn de dynamieken in de samenleving zelf, dat is eigenlijk beter dan dat de overheid van bovenaf dat moet gaan sturen. Hoop echt dat we over een aantal jaren kunnen zeggen ‘dat was een moeilijk proces, maar we zijn er goed uitgekomen’.”


De Eerdsebaan? “Als overheid heb je verantwoordelijkheid voor de verkeersveiligheid. De Eerdsebaan is altijd al een zorgpunt geweest, Hopelijk is de aanpak met dit kruispunt nu een stuk veiliger is. Mensen voelen denk ik terecht dat het niet snel genoeg gaat.” Is het genoeg, je hoort geluiden van niet, het is de gevaarlijkste weg van Brabant? “Het is niet iets van trots op te zijn als die binnen je gemeente ligt. De moeilijkheid ligt denk ik dat het een provinciale weg is, waar je dan zowel met de gemeente als provincie mee te maken krijgt.”


Het Vlagheidegebied, waar mogelijk een zonnepark komt? “Er loopt een proces, waaronder een initiatief hier op de Vlagheide. Maar het college geeft aan nog de nodige knelpunten te zien. Initiatiefnemer zal met een goed plan moeten komen wil het een akkoord krijgen. En net als veel mensen uit Eerde die het ook storen, erger ik me aan de motorcrossers hier door het gebied. Handhaving is lastig.”


Positieve punten zijn er ook. “Monumentaal Eerde vond ik erg leuk. De nostalgische verhalen van Gerard Rooijakkers over het Brabantse leven, geïnspireerd door Bernard van Dam en pastoor Willenborg. Bij de herdenkingen ben ik eigenlijk altijd, mag soms ook een woordje doen.” Lachend: “Maar als de burgemeester er is dan ken ik mijn plaats. Verder vind ik het mooi dat er een fusie is gekomen met de fanfares tot Muziekvereniging Meierijstad die repeteren in De Brink. En dat er mensen vanuit het dorp zijn die zich willen inzetten voor de kermis, vooral voor de jeugd belangrijk. Allemaal mooie ontwikkelingen.”


Of Menno de mogelijkheid krijgt om nog een keer contactwethouder van Eerde te worden, zal vooral afhankelijk zijn van de komende gemeenteraadsverkiezingen. Zijn partij PvdA is met GroenLinks een samenwerkingsverband aangegaan, waarvan Menno de lijsttrekker is. Dus wie weet, mocht hij weer een wethouderspost toegewezen krijgen, zien we hem in de hoedanigheid als contactwethouder de komende vier jaren weer hardlopend door ons dorp, ook weer het uitpuffen ervan op een bankje, wandelend door de Eerdse bossen, schoonvegen van een attentietegel, openen van een tentoonstelling, bijwonen van dorpsraadbijeenkomsten, een woordje doen tijdens een herdenking, een startschot lossen en de openingszet verrichten. “Ofdat een volgend college het contactwethouderschap voort gaat zetten weet ik niet, maar de dorps- en wijksraden zijn in elk geval positief, dus dat zal wel doorgaan. Ga regelmatig een keer op de koffie bij de dorpsraad en ga vooral luisteren bij de dorpsraadbijeenkomsten”, is zijn afsluitende advies aan zijn mogelijke opvolger.



Naar boven